Friday, September 14, 2018

607. මගේ කරණවෑමි කතා - 1 - අනන්‍යාගේ තර්ජනය, කරණවෑමියාගේ සම්බාහනය සහ වේරගම්පිට රජමහා විහාරය...


වේරගම්පිට රජමහා විහාරය - Image from Google 

රන්දිල් නෝනා මේ පහුගිය දවසක ලියපු නගරාදිපතිගෙ දත ගැන කතන්දරේට මම මෙහෙම ප්‍රතිචාරයක් දැම්ම ඔබ තමුන්නාන්සෙලාට මතක ඇති මහිතේ...

/මට රචකයගෙ නම සහ කතාවෙ නම අමතකයි ඒත් තවත් ලතින් අමරිකානු ලේඛකයෙක් ලියාපු මේ වගේම කතාවක් තියනව කරණවෑමියෙක් ගැන. 

රචකයගෙ නම අමතක වුනාට අවුරුදු හතළිහකට වගෙ ඉස්සර කියවපු ඒ කතාවෙ දෙබස් පවා තවම මතකයි. අර "මගේ කරණවෑමි කතා" කතා මාලාවෙ ඉස්සෙල්ලම මම ලියන්න ඉන්නෙ ඒ කතාව...හෙහ්..හෙහ්. /

ඉතිං මම කල්පනා කලා ආපහු අනන්‍යාගෙ කතන්දරේ ලියන්ට යන්ට ඉස්සරවෙලා ඒ කතාවත් කියලම ගියානම් මොකද කියල. 

ඇත්තම කිව්වොත් අනන්‍යාගෙන් මේ දවස්වල මට හරිම කරදරයි. විසේසයෙන් සතිඅන්තෙ ඔය මොකවත් කර්මාන්තයක් කලහම ආය ඉතින් මට නින්දක් ඇත්තෙම නෑ. රෑ දෙගොඩ හරියෙ ඔන්න මම බයවෙල වගෙ ඇහැරල බලනකොට මෙන්න අනන්‍යා ඉන්නව මගෙ ලියන මේසෙ පුටුවෙ වාඩිවෙලා. මා දිහා රවාන. ඇස් දෙක නිකං ගිණි කබල් දෙකක් වගෙ.

"මොකද හලෝ? මොකක්ද තමුන්ට වෙලා තියෙන්නෙ? මොකද ඔතන කොරන්නෙ මේ දෙගොඩහරි ජාමෙ?"

මම ටිකක් සද්දෙට එහෙම අහනව. එහෙම මුලින්ම ඇඟට ගොඩවෙල කොන්ටෝල් කොරගත්තෙ නැත්තං ඔය බබලත්තු එක්ක ඉහ ගහල ජීවත්වෙන්ට අමාරුයි. මම ඉතිං දන්නවනෙ ඔය සාස්තරේ..හෙහ්..හෙහ්..

ඒත් ඉතිං ඇත්තම කිව්වොත් මට ඔය සාස්තරෙං පොරෝජං ගන්ට වෙලා නෑ කවදාවත්. අපේ උන්දැ එක්ක ඒ සෙල්ලං හරි යන්නෙ නෑනෙව. ඒක තමයි ඔය පුරාන ඉරිසින්නාන්සෙල කිව්වයි කියන්නෙ සාස්තරේ දන්න එක එකක් ඒකෙං පොරෝජං ගන්න එක තවත් එකක් කියල. මම සාස්තරේ දැනගත්තට ඒකෙං පොරෝජං ගන්ට පිනක් නැති ගොබිලෙක්...අහෝ තුකකි ඉරකි තිතකි.

මම ඉතිං ටිකක් සද්දෙට මොකද හලෝ? මොකක්ද තමුන්ට වෙලා තියෙන්නෙ? කියල ඇහුවම අනන්‍යා ඔන්න මගෙ ඇඟට ගොඩ වෙනව.

"හුහ් ඒක අහන ලස්සන..ඔහේ නෙවෙයි මමයි එහෙම අහන්න ඕන.."

"මොකක් ගැනද මේ කියන්නෙ? මම ඔහෙට කිසිම වරදක් කරපු බවක් මටනම් මතක නෑ නෙව.."

"මතක නෑනේද? ඉන්නවකො එහෙනං මම මතක් කරල දෙන්ට..ඔහෙ නෙවෙයිද මම ගැන ඔහෙගෙ අර බ්ලොග් පඩංගුවෙ ලියන්ට ගත්තෙ?"

"ඔව්..ඔව්..මම ඉතිං එහෙම ලියන්ට ගත්ත නම් තමයි.."

"හරි..ලියන්ට ගත්තනෙ..එහෙම පටන් ගත්තෙ මම කියලද?"

"නෑ..නෑ..මටම හිතිලයි ඔහේ ගැන ලියන්ට ගත්තෙ.."

"ආ..අන්න එහෙනම් හොඳ හිතින් ඒ ලියන්ට පටන් ගත්තු එක ලියල ඉවරයක් කරල දානව..හොඳද?"

මටත් ටිකක් මල පැන්න ඒ වංගියෙ නම්. මොකෝ මම ඔය තර්ජන, ගර්ජන, පුස්පාට්, බලපෑම් අරව මෙව්වට කොහොමවත් කැමති මනුස්සයෙක් එහෙම නෙවෙයි...

"හොඳයි මම ඔහේ ගැන ආයම නොලිව්වොත් එහෙම?"

"ආ..නොලිව්වොත්ද? හොඳයි ඒක මම ඒ වෙලාවට බලාගන්නම්කො…"

එහෙම කියල අනන්‍යා ගිණි පිටවෙන දෑසිං මා දිහා රවාගෙන හිටිය ටික වෙලාවක්. රතු පාටිං දිලිසෙන ඒ දෑස් දිහා බලා ඉන්ට බැරුව මම බිම බලාගත්ත. මෙන්න ටික වෙලාවකින් මිණි කිංකිණියක් වයනව වගෙ හිනා අඬක් ඇහෙන්ට ගත්ත. ඔලුව උස්සල බලනකොට අනන්‍යා දකුණු අතින් කට වහගෙන හිනාවෙනව. 

"මොකද ඒ පාර කැකිරි පලන්ට ගත්තෙ?" මම නොමනාපෙන් ඇහුව.

"මම විහිලුවක් අනේ කලේ...ඔයා බයවෙයිද බලන්ට…"

"හුහ්... බය? මම බය උන ඇති එකක් නෑ…"

"හරි හරි ඒකෙං වැඩක් නෑ..මේ ඒක නෙවෙයි මගෙ කතාව ලියල ඉවර කරනව නේද?" අනන්‍යා බොහොම සෙනෙහෙබර හඬකින් ඇහුව. 

ඉස්තිරියාවක් ඔය විදිහට ඇහුවම මට කොහොමත් බෑ කියන්ට හිතෙන්නෙම නෑ…"හරි හරි ලියන්නං ලියන්නං…" මම හිනාවෙලා කිව්ව..

"වෙරි ගුඩ් බෝයි..හරිම හොඳ ළමයා.." අනන්‍යා එහෙම කිව්ව.

O.K. Then, After that brief prelude let's get back to my Barbers Stories. හරි ඒ කෙටි පූර්විකාවෙන් පසු මගේ කරණවෑමි කතා වෙත අපි නැවත ප්‍රවිෂ්ඨ වෙමු.

මම දැනට අඩ සත වර්සෙකුත් වසර කීපයක් වෙච්චි මගෙ මුලු මහත් ජීවිත කාලෙටම බාබර් සාප්පුවකින් නැත්නම් සැලූන් එකකින් ඇර ගෙදරදි මවිසින්ම රැවුල කපාගෙන නැහැ කියල කිව්වොත් සමහරවිට ඔබ තමුන්නාන්සෙලා විස්වාස කරන එකකුත් නෑ. ඒත් ඒක තමයි ඇත්ත.අර කවුද කියනව වගෙ තිත්ත ඇත්ත.

එහෙම වෙන්ට හේතු දෙකක් තියනව. එකක් ඔය මූණ පුරා සබං උලාගෙන කන්ණාඩිය ඉස්සරහට ගිහිල්ල බොහොම පරිස්සමින් රේසරේ එහාට මෙහාට උලල රැවුල කපන එක මට වසම වස කම්මැලිම කම්මැලි වැඩක්. අපෙ අත්තම්ම කියන විදිහට නම් මරන්නා වගෙ වැඩක්. අන්න ඒ එක හේතුවක්.

හේතු අංක දෙක....සැලූන් එකකට ගිහිල්ල හොඳට අතපය දිග ඇරල අර සනීප පුටුවෙ දිගාවෙලා බාබරය ඒ කලයුතු සියලුම පහිණිපත් කරල රැවුල කපනකල් ආතල් ද බ්‍රේව් එකේ ඇස් දෙකත් පියගෙන මගේ පරිකල්පන ශක්තිය අවදි කරවල මනෝ ලෝකෙ සැරිසරන එකේ තියන විද්ග්ධ සන්තර්පණය වෙන කොයිම කර්තව්‍යකින්වත් ලබන්නට නොහැකි වීම..අන්න හේතු අංක දෙක....ඇත්තම කිව්වොත් මම ඔය ලියන කතන්දර බහුතරයක් හිතේ මවා ගන්නෙ සැලූන් එකේ පුටුවෙ දිග ඇදිල ඉද්දි.

ආ..තව වැදගත්ම කාරණේකුත් කියන්ටම ඕමනයි. මෙහෙ තියන සැලූන් බොහොමයක රැවුල් කොණ්ඩා කැපිල්ලට අමතරව හෙඩ් ඇන්ඩ් බොඩි මසාජ් එකකුත් දෙනව කිසිම අමතර අයකිරීමකින් තොරව. බොඩි කිව්වට ෆුල් බොඩි නෙවෙයි හොඳේ...ගෙල පෙදෙස,  දසරුව සහ පිට පෙදෙස පමණයි.

මෙහෙ අපෙ ගෙවල් කිට්ටුවම ඒ කිව්වෙ විතින් පයූව් මිනිට්ස් වෝකිං ඩිස්ටන්ස් තියනව බංගාලියො ඒකිව්වෙ බංග්ලා දේශ් ජාතිකයො කරන බාබර් සාප්පුවක්. අන්න ඒකෙ ඔය මම කියපු සම්බාහනය දෙනව තනිකර ඇඬෙන්ඩ. මම ඒකට යද්දි පොඩි තුවා කෑල්ලකුත් සාක්කුවෙ දාගෙනයි යන්නෙ. 

ඉස්සෙල්ලම ඔලුවෙන් පටන් ගන්නෙ මසාජීස් එක. ඊට පස්සෙ කං පෙති දෙක විතරක් මසාජ් කොරනව එක විනාඩි දහයක් තරම. ඊට පස්සෙ ගෙල. නෙක්ස්ට් ෂෝල්ඩර්ස්...ඊලඟට පිට...පිට මසාජ් කරද්දි කොඳු ඇට පෙලේ කසේරුකාවන් එකක් නෑර වෙන වෙනම මසාජ් කොරනව. ආය මොනවද කෙලින් ද රෝඩ් නන් ස්ටොප් තව්තිසා තමයි.

ඊට පස්සෙ එනව දකුණු අතට. අතේ ඇඟිලි වලින් පටන් ගන්නෙ. ඉස්සෙල්ලම මාපට ඇඟිල්ල. ඊට පස්සෙ දබරැඟිල්ල..ඒ ගාවට මැදඟිල්ල. ඊගාවට වෙදඟිල්ල..

ඔය වෙදඟිල්ලට ඉංග්‍රීසියෙන් කියන්නෙ Ring finger උනාට සිංහලෙන් කියන්නෙ මුදු ඇඟිල්ල කියල නෙවෙයි. වෙදඟිල්ල කියල. ඇයි ඒ කියල එහෙම දන්නවද? 

ඉස්සර අපේ ඔය වෙද මහත්තුරු සමහර වටිනා කියන බොහොම අමාරුවෙන් හදාගත්තු බෙහෙත් ලෙඩෙකුට දෙනවයි කියන්නෙ බොහොම සුට්ටයි. අන්න එහෙම වටිනා බෙහෙතකින් බොහොම සුට්ටක් අරන් දෙන්න පාවිච්චි කලාය කියන්නෙ ඔය දකුණතේ හතරවෙනි ඇඟිල්ලෙ ටිකක් දිගට වවාගත්තු නියපොත්ත. අන්න ඒ හින්දලු ඔය ඇඟිල්ලට වෙදඟිල්ල කියල කියන්නෙ. මට මතක විදිහට අපෙ අප්පච්චි තමයි මට ඔය විස්තරේ කියල දුන්නෙ.

හරි ආපහු අර බංගලි කරණවෑමියගෙ හස්ත සම්බාහනයට ආවොත් වෙදඟිල්ලෙන් පස්සෙ එනව සුළඟිල්ලට. ඔය ඇඟිලි සම්බාහනය කරන එකත් වෙනම කලාවක්. ඒකටත් තියනව නියමිත ක්‍රියා පටිපාටියක්. ඒ ගැන සවිස්තරව කියන්නම් කරණවෑමි කතා ලිපි පෙලේ ඉදිරියෙදි ලියවෙන ලිපි වලදි. 

හරි දැනට කෙටියෙන් කියන්නම්කො. ඇඟිලි වලින් පස්සෙ එනව අල්ලට..අප්පට සෝරු..ඒ අල්ල මසාජ් කිරිල්ල තමයි මසාජ් කිරිල්ල...ෂුහ් කියල වැඩක් නෑ..ඌර්ණ රෝම ධාතුව සෘජු වෙනව. ලැන්ගර්හැන් දීපිකා සෛල සලිත වෙනව. කර්ණ පටහ පටලය එකනින්නාද වෙනව. ශ්‍රෝණි මේඛලාව සන්තර්පණය වෙනව.

හරි මගෙ කරණවෑමි කතා මාලාව පටන් ගන්නෙ අපි මාතර ඉන්දැද්දි. මම මේ කියන්නෙ 1966 සහ 1967 අවුරුදු ගැන. අප්පච්චි ඒ දවස්වල රාජකාරි කලේ මාතර කච්චේරියෙ. අපි හිටියෙ වේරගම්පිට කච්චේරි නිල නිවාසවල. සුප්‍රසිද්ධ වේරගම්පිට රජමහාවිහාරය තිබ්බෙ අපෙ ගෙදර ඉඳල යාර සීයක තරම මානයෙ.

ඔය වේරගම්පිට පන්සල හරිම ප්‍රසිද්ධ පන්සලක්. බ්‍රිතාන්‍ය පාලන සමයේ හිටපු ප්‍රකට පැවිදි පඬිවරයෙක් වන කරතොට ධම්මාරාම හාමුදුරුවො වැඩ සිටියයි කියන්නෙ මේ වේරගම්පිට පන්සලේ. ජෝන් ඩොයිලි මහත්තයත් නිතර මේ පන්සලට ආවා ගියා කියල සඳහන් වෙනව. එතකොට ගජමන් නෝනයි ඇලපාත මුදලියි දෙන්නම කරතොට හාමුදුරුවන්ගෙන් කාව්‍ය ශාස්ත්‍රය ඉගෙන ගත්තය කියන්නෙත් මේ වේරගම්පිට පන්සලේම තමයි.

වේරගම්පිට පන්සල ගැන තොරතුරු හොයද්දි මට මේ ගීතය හමුවුනා. මම මීට කලින් මේ ගීතය අහල තිබුනෙ නෑ. ගායනා කරන්නෙ සුනිල් එදිරිසිංහ සහ සමන්ති රණසිංහ.

වේරගම්පිට පන්සලේ 
පෝයදා වස් පිංකමේ 
පෙරහැරේ ගිය නුඹ දුටු දා සිට 
නින්ද නෑ මට නංගියේ.... 

රාමලාන් හඳ ආකහේ
දුටුව සිකුරාදා රැයේ 
ඔබ මා දිහා බැලු හැටි තාම 
මට නොතේරෙන කවියක් වගේ.... 

ලියවැල් පලා පෙති මණ්ඩලේ
පිපි නෙළුම් මල නුඹ නම් නඟේ 

ඔබ සාජහන්ගේ පෙළපතේ
කිරි ගරුඬ මැදුරක සඳැල්ලේ
ඒ දෙතැන කඳුළක සීතලේ..... 

වෙනසක් නොවෙයි අයියණ්ඩියේ.....

සැරසිලි නැතත් මුන්දානියේ
මා ඇඳිලි බැඳගෙන නළලතේ 

ඒ නළල බිම තබනා වෙලේ 
මට ආදරේ උණුසුම දැනේ 

හදවතයි උල්පත ප්‍රේමයේ...... 

උල්පත් වහන්නට බෑ නඟේ ...... 

ගී පද - රත්න ශ්‍රී විජේසිංහ 
ගී තනු - සමන්ත පෙරේරා 
ගායනය - සුනිල් එදිරිසිංහ සමග සමන්ති රණසිංහ



මතු සම්බන්ධයි.....

Friday, September 7, 2018

606. රළ බිඳෙන තැන……Where Waves Break….

Image From Face Book

රළ බිඳෙන තැන..

ඔව්...මම මේ යන්නෙ රළ බිඳෙන තැනට…

අපි මුලින්ම හමුවුනේ එතන.

එදත් වෙනසක් නැතුව රළ බිඳුනා. බොහෝ විට මට හිතෙන්නෙ අපිට එදා සුවිශේෂී දවසක් උනාට බිඳෙන රළ වලට එදා වෙනදා වගේම ඉතාම සාමාන්‍ය දවසක් වෙන්න ඇති....

අපි වෙරළෙ රූස්ස පොල් ගහක් යට ඉඳගෙන අත්පටලාගෙන රළ බිඳෙන හඬ අහගෙන හිටිය..

ඒ අවුරුදු හතකට වගෙ ඉස්සර...

අවුරුදු හතරකට වගෙ ඉස්සර අපි දෙන්න ආයම රළ බිඳෙන තැනට ගියා. 

ඒත් ඒ අත් පටලාගෙන නෙවෙයි.. 

ඔයාගෙ වමතෙයි මගෙ දකුණු අතෙයි සිඟිති අත් දෙකක ඇඟිලි පැටලිලා තිබුනා. බොහොම හෙමිහිට අපි ගිහිල්ල ආයම අර අවුරුදු හතකට කලින් ඉඳගත්ත පොල් ගහ යටම ඉඳගත්ත.

ඊට පස්සෙ අර සිඟිති දෙපා මුළුවසං වැල්ල පුරා දුවන දිහා අපි දෙන්න සිනාමුසු මුහුණින් බලා හිටිය. 


ඊටත් පස්සෙ දිග සුසුමක් හෙලල ඔයා මගෙ උරහිසට ඔලුව තියා ගත්ත.

"මේ තරම් ජීවිතේ ප්‍රීතිමත් වෙන එකට මට හරිම බයක් වගෙ දැනෙනව…" ඔයා මගෙ කණට කෙඳුරුව.

"ඒ මොකද?" මම යම්තමට ඔලුව හරවල ඔයා දිහා ඇස් කොණකින් බලල ඇහුව.

"අපෙ අත්තම්ම ඒ දවස්වල නිතරම කිව්ව ජීවිතේ අපි පතන හැම දෙයක්මඒ විදිහටම ඉෂ්ඨ වෙන එක  ඒ තරම් හොඳ දෙයක් නෙවෙයි කියල…."

"හ්ම්ම්ම්ම්......ඒකත් එහෙමද?" ඒ වෙලාවෙ උත්තරයක් කියල මගෙ හිතට ආවෙ එච්චරමයි..

මොන පිස්සුද? විකාර කියවන්ට එපා අනේ...ඒ වගෙ කිසිම දෙයක් මගෙ ඔලුවට ඒ වෙලාවෙ ආවෙ නැත්තෙ මොකද කියල මට අදත් හිතා ගන්න බෑ..

ඔබ නැතුව උනත් තවමත් එතැන රළ බිඳෙයි,
පුරා සඳ   සිතිජයේ එදා  වාගේම නැඟෙයි.
රතු රෝස මල තබා රළ බිඳෙන ඉම් තෙරේ, 
ඔබට යලි සමු දුනිමි නෙතඟ කඳුලක් නැඟෙයි,

සටහන - රළ බිඳෙන තැන යන නමින්  අවුරුදු විස්සකට වගෙ කලින් ටෙලි චිත්‍රපටයක්  විකාශනය වුනා...ඉතාම අපූරු රඟපෑම් සහ කතා පුවතක් අඩංගු මම ඉතාම කැමති  නිර්මාණයක්. ප්‍රධාන චරිත වලට පණ දුන්නෙ මහේන්ද්‍ර පෙරේරා, චාන්දනී සෙනෙවිරත්න සහ විශ්වජිත් ගුණසේකර...

Tuesday, September 4, 2018

144. නගරාධිපති දත හෙවත් මෙකල්හි එක් දිනක් - One of these days

ගැබ්‍රියල් ගාෂියා මාකේස් මහතාගේ One of these days නම් වන කෙටි කතාව ඇසුරිනි

      වැහිනැති, උණුසුම් සඳුදාවක්. වේලපහෙන් අවදිවන අවුරෙලියෝ එස්කොවා, උපාධියක් නොමැති දත් දොස්තර, උදෑසන හයට සිය කාර්යාලය විවෘත කළේය. ඒ වනවිටත්, අච්චුවට සවිකර තිබූ බොරු දත් පෙළක් වීදුරු ඇසුරුමෙන් පිටතට ගත් ඔහු ප්‍රමාණාකූලව අසුරා ප්‍රදර්ශනයට තබා තිබූ උපකරණ පොදිය මේසය මතින් තැබුවේය. හීන්දැරි සෘජු පුද්ගලයෙකු වූ දොස්තර, කරපටි රහිත ඉරි කමීසය රන්වන් බොත්තමකින් කර පියවා, සස්පෙන්ඩරයෙන් රැඳවුණු කලිසමක් ඇඳ සිටි අතර ඔහුගේ බැල්ම කන් නොඇසෙන කෙනෙකුගේ බැල්ම මෙන් අවට පිළිබඳ හැඟීමකින් තොරවිය. 

      මේසය මත සියල්ල ස්ථානගත කළ ඔහු, කුඩා විදුම් යන්ත්‍රය පුටුව වෙත ලංකර ගෙන වාඩි වූයේ බොරු දත් ඇන්ද ඔප දැමීමටය. බැලූ බැල්මට පෙනුනේ යෙදී සිටි කාර්යය පිළිබඳ කල්පනාවෙන් තොර බවක් වුවද, ඔහු නොනැවති ක්‍රියා කරමින් උන්නේය. උවමනා නොවන විටත් අනිච්ඡානුග ව මෙන් පාදයෙන් විදුම් යන්ත්‍රය ක්‍රියාකරවමින් තිබිණ. 

      උදෑසන අට පසු වූ පසු ජනේලය තුලින් අහස විමසන්නට සිය කාර්යය මදකට නැවතූ ඔහු දුටුවේ අල්ලපු ගෙදර වහළ මුදුනේ සිට කල්පනාකාරීව හිරුරැස් තපින රාජාලියන් දෙදෙනෙකි. දහවල් ආහාරයට පෙර වසිනු ඇතැයි යන සිතුවිල්ලෙන් ඔහු නැවත කාර්යයට යොමුවිය. සිය එකොළොස් අවුරුදු වයස් පුත්‍රයාගේ කන් සිදුරු කරවන කටහඬින් ඔහුගේ අවධානය බිඳිනි. 

      “තාත්තේ!“ 

      “මොකද?“ 

      “නගරාධිපතිතුමා අහනවා ඔයැයි එයැයිගේ දත ගලවනවද කියලා“ 

      “මං මෙහෙ නැහැ කියන්න!“ 

      ඔහු රත්තරං දතක් ඔප දමන්නට වන්නේය. අතේ දුරින් එය ඉහළට අල්ලා ඇස් හීනි කරමින් පරීක්ෂා කරන්නේය. පටු පොරොත්තු කාමරයේ සිට නැවතත් පුත්‍රයා කෑමොර දුන්නේ මෙවිටය. 

      “එයැයි කියනවා ඔයැයි ඉන්නවා කියලා. මොකද එයැයිට ඔයැයිව ඇහෙනවා“ 

      දත් දොස්තර දිගට ම දත පරීක්ෂා කරමින් සිටියේය. ඔහු පිළිතුරු දුන්නේ එතෙක් කළ කටයුත්ත පිළිබඳ ව සෑහීමට පත්වීමෙන් පසු එය මේසය මතින් තැබීමෙන් අනතුරුවයි. 

      “අන්න ඒක වඩා හොඳයි!“ 

      නැවතත් විදුම් යන්ත්‍රය ක්‍රියාත්මක විය. නිම නොකළ කොටස් තිබෙන පෙට්ටියෙන් ගත් කොටස් කිහිපයක් මේසය මත තැබූ ඔහු නැවතත් රත්තරං දත මදින්නට වන්නේය. 

      “තාත්තේ!“ 

      “මොකද?“ 

      ඔහුගේ භාවයෙහි වෙනසක් නොවීය. 

      “එයැයි කියනවා, දත ගැලෙව්වේ නැත්තං ඔයැයිට වෙඩි තියනවා කියලා“ 

      කිසියම් ම කලබලයක් නොමැතිව, නිශ්චලත්වයට ඉතාමත් ආසන්න වූ අභිනයකින් විදුම් යන්ත්‍රය ක්‍රියා කරවූ පාදය නැවතූ ඔහු, යන්ත්‍රය පසෙකින් තබා ඈතින් තිබූ මේසයේ පහත ම ලාච්චුව ඇරියේය. එහි තිබුණි රිවෝල්වරය! 

      “හරි...,“ ඔහු කීවේය. 

      “එයැයිට ඇවිත් වෙඩි තියන්න කියන්න“ 

      දොර හරස්වන ලෙස පුටුව තල්ලු කරදැමූ ඔහු ලාච්චුවේ දාරය මත අත තබා ගත්තේය. නගරාධිපතිවරයා දොරකඩ ප්‍රාදූර්භූත විය. මුහුණේ වම්පස රැවුල බාන ලදුව, වේදනාවෙන් ඇදී පැදී ගිය දකුණුපස වූ පස් දිනක් වයසැති රැවුලක් සමගින... නිදිවරා, බලාපොරොත්තු බුන් ව ගෙවුණු රාත්‍රීන් කිහිපයක ම නටඹුන් නගරාධිපතිවරයාගේ අඳුරු දෙනෙත් ඔහුට පෙන්වා දුන්නේය. ඔහු ඇඟිලි තුඩින් ලාච්චුව වසා මෘදුව මෙසේ පැවසුවේය. 

      “ඈඳිගන්න“ 

      “සුභ උදෑසනක්“ නගරාධිපතිවරයා කීය. 

      “උදෑසනක්“ දොස්තර පැවසීය. 

      උපකරණ තැම්බෙන අතරේ නගරාධිපතිවරයා පුටුව මත දිග ඇදී හිස නියමිත තැන සතපාගත්තේය. ඔහුට යම් තරමක පහසුවක් දැනිණ. ඔහුගේ සුසුම් සිසිල්විය. ඒ හැටි යමක් නොවූ ඒ කාමරය දුප්පත් පෙනුමක් ඉසිලීය. පරණ ලී පුටුව, කකුලින් ක්‍රියාකරවන විදුම් යන්ත්‍රය, සෙරමික් බෝතල සහිත වීදුරු බහලුම, පුටුවට ඉදිරිපසින් කුඩා ජනෙල් කවුළුව. දොස්තර ලං වූ බව හැඟුනු විට සිය පා යුවල කිටි කිටියේ තදකරගත් නගර අධිපතියා සිය මුව විවර කළේය. 

      අවුරෙලියෝ එස්කොවා ඔහුගේ හිස විදුලි එළිය දෙසට හැරෙව්වේය. ආසාධිත දත පරීක්ෂා කිරීමෙන් පසු ඔහු නගරාධිපතිවරයාගේ යටි හනුව ඉතාමත් සෙමින් තල්ලු කර කට වැසුවේය. 

      “හිරිවට්ටන්නේ නැතුව කරන්නයි වෙන්නේ“ ඔහු පැවසුවේය. 

      “ඇයි?“ 

      “සැරව ගඩුවක් තියෙනවා“ 

      නගරාධිපතිවරයා දොස්තරගේ දෙනෙතට ගිලී බැලුවේය. 

      “හා එහෙනම්“ යි පැවසූ ඔහු සිනා වන්නට උත්සහ කළේය. 

      දොස්තර කලබලයෙන් තොරව ජීවානුහරිත උපකරණ කුඩා අඬුවකින් අල්ලා මේසය මත පෙළ ගැසීය. සපත්තු තුඩින් පඩික්කම ලං කළ ඔහු දෙඅත් සෝදාගැනීමට ගියේය. මේ සෑම දෙයම කරන අතරතුරේ ඔහු කිසිවිට නගරාධිපතිවරයා දෙසට නෙත් යොමුකළේ නැත. නමුත් නගරාධිපතිවරයා කිසිවිට ඔහු වෙතින් නෙත් ඉවතට ගත්තේ නැත. 

      එය යටිහනුවේ ඥාන දතකි. පා යුවල විහිදා හිටගත් දොස්තර උණුසුම් ඩැහි අඬුවෙන් දත තදින් ග්‍රහණය කරගති. නගරාධිපතිවරයා සිය අත් දෙකින් පුටු ඇන්දේ ගැට ගැහුණි, පා යුවල සියලු වෙර යොදා පුටුවට මිරිකා ගති, ඔහුගේ වකුගඩු සිසිල් අවකාශයක් ඇති කරනු ඔහුට දැණින, එනමුදු මුවින් නොවේ කිසිඳු හඬක් පිටවූයේ. දොස්තර සෙලවූයේ සිය මැණික් කටුව පමණි. ක්‍රෝධය නොතැවරුණු මුත්, පමණටත් වඩා තැවරුණු කටුක මෘදුභාවයකින් යුතුව ඔහු මෙසේ පැවසුවේය. 

      “අපේ මිය ගිය මිනිසුන් විසිදෙනා වෙනුවෙන් නුඹ දැන් ගෙවයි!“ 

      සිය යටිහනුව බිඳෙනු නගරාධිපතිවරයාට දැණුනි. ඔහුගේ දෙනෙත් කඳුලින් පිරිණි. නමුදු දත එළියට එනතුරු ඔහු හුස්ම අල්ලා සිටියේය. අනතුරුව ඔහු සිය බොඳවුණු දෙනෙතින් එය දුටුවේය. ගෙවුණු පස් රැය පුරා වටහා ගැනීමට නොහැකි තරම් වූ ඉහළක තිබූ මාරාන්තික වේදනාවෙන් හිංසා ගෙන දුන්නේ මේ දතදැයි ඔහුට සිතා ගැනීමට නොහැකි විය.

පිංතුරය අන්තර්ජාලයෙනි

      පඩික්කමට නැවුණු ඔහු දහදියෙන් තෙමෙමින්, ක්ලාන්ත වෙමින් කබායේ බොත්තම් ගලවන අතරේ කලිසම් සාක්කුවට අනෙක් අත දමමින් ලේන්සුව සොයන්නට විය. දොස්තර ඔහුට පිරිසුදු රෙදි කඩක් පිරි නැමීය. 

      “කඳුලු පිහදා ගන්න“ 

      නගරාධිපතිවරයා එසේ කළේය. ඔහු කම්පිතව උන්නේය. දොස්තර දෑත් දොවන අතරේ, දිරාපත්වෙමින් ඇති සිවිලිමේ බැඳි මකුළු දැලක තිබූ මකුළු බිත්තරත් එහි පැටලී මිය ගිය කෘමී සතුනුත් ඔහු දුටුවේය. දොස්තර දෑත් පිස දමමින් හැරුණේය. 

      “කෙලින් ම ඇඳට යන්න, සැරින් සැරේ ලුණු වතුරින් කට හෝදන්න“ ඔහු පැවසීය. 

      නගරාධිපතිවරයා නැගී සිටියේය. හමුදාමය ආචාරයක් යාන්තමට දක්වා සමුගැනීමේ වදනක් බිනීය. අනතුරුව කකුල් දිග අදිමින්, කබාය නොපියවාම දොර වෙත ඇවිද ගියේය. 

      “බිල එවන්න“ නගරාධිපතිවරයා කීය. 

      “ඔබට ද, නගර සභාවටද?“ 

      නගරාධිපතිවරයා දොස්තර දෙස නොබලා ම දොර වසා පිට වී ගොස් ජනෙල් කවුළුවෙන් එබුනේය. 

      “ඔය කොයි ඉලව්වත් එකයි!“ 


පරිවර්තනය : රන්දිකා රණවීර ප්‍රනාන්දු

Friday, August 31, 2018

143. අසීමිත කාරුණිකභාවයේ ඉම


   එම තරුණයා රිය අනතුරකට මුහුණ දුන්නේය. වාහනය අලුත්වැඩියාව සඳහා ගරාජයේ ගාල් කළ ඔහු කාර්යාලය බලා දුම්රියෙන් ගමන් කිරීමට තීරණය කළේය. මුල් දින වැඩ නිමවී එන අතරේ සෙවණක් අහිමි අයෙකු දුම්රිය ස්ථානයේ රැය ගෙවන අයුරු ඔහු දුටුවේය. පසුම්බියෙන් මාරු කාසි කිහිපයක් ගත් තරුණයා අසරණ පුද්ගලයාට දුන්නේය. ඒ තැනැත්තා ඔහුට ස්තුති කළේය. 

   පසුදිනද හේ පෙර පරිදී ම දුම්රිය ස්ථානයේ රැය ගෙවන්නට සුදානමින් සිටින බව තරුණයා දුටුවේය. ඔහුට කෑමට යමක් ගෙන දීමට සිතූ හෙතෙම පිටතට ගොස් ආහාර ගෙන ආවේය. ඔහුගේ කාරුණිකභාවය පිළිබඳ අසරණ පුද්ගලයා බොහෝ සේ ස්තුතිවන්ත විය. 

   “ඔබ කොහොමද මෙතැනට වැටුණේ?“ තරුණයාට නොඅසා ම බැරිවිය. 

   සෙවණක් අහිමි පුද්ගලයා ඔහු දෙස බලා සිනාසී මෙසේ පැවසුවේය. 

   “කරුණාව පෙන්නන්න ගිහිල්ලා...“ 

   තරුණයාට අගක් මුලක් වටහාගත නොහැකිවිය. 

   “ඒ කිව්වේ?“ 

   “මගේ මුළු ජීවිතේ ම කැප කළේ දන්න කියන හැමෝම සතුටින් තියන්න. මං මට මොනවද වෙන්නේ කියලා හිතුවේ නැහැ. කළේ, හැමතිස්සේ ම කාට ම හෝ බෙල්ල කඩාගෙන හරි උදව් කරන එක“ 

   “ඉතිං දැන් ඒ ගැන පසුතැවිල්ලෙන්ද?“ 

   “නැහැ. ඒ වුණාට මගේ ආත්මය ම රිදුම් දෙනවා. මම මගේ ඇඟේ තියෙන ඇඳුම ගලවලා දුන්නු මිනිස්සු මට ඕනෑ වුණු වෙලාවට වැරහැල්ලක්වත් මට දෙන්න බැලුවේ නැහැ. 

   පුතා, මතක තියා ගන්න තමන් ගෙයක් හදලා ඒකේ සෙවණ ලබන්න කෙනෙකුට අවස්ථාවක් දෙනවා මිසක කවදාවත් තමන් ගේ හදන ගමන් ඒකට ගෙනාපු ගඩොල් අනිත් අයට ගෙවල් හදාගන්න බෙදීම කිසිසේත්ම නොකළ යුත්තක්. මොකද දවසක් එනවා තමන් සැළසුම් කරපු ගේ තියෙන්න තිබුණු තැන වෙනසක් නැතිව එහෙමමයි, අනිත් ගෙවල් හැදිලා, ඒත් තමුන්ට දැන් ගේ හදාගන්න ගඩොල් හොයන්න වෙලා නේද කියලා කල්පනා කරන්න වෙන“ 

   එවදන් හිතේ ධාරණය කරගත් තරුණයා, ඔහුට ස්තුති කරමින් යන්නට ගියේය. 




   කෙනෙකුට උදව් උපකාර කිරීම කිසිසේත් ම වරදක් නොවේ. නමුත් සමහර අවස්ථාවලදී උදව්ව කරමින් ඉදිරියට යද්දී, අපට, අපේ පවුලට විසඳා ගැනීමට තිබෙන අපේම ගැටළු සහ පිරිමසාගන්න තිබෙන උවමනාවන් අමතක වන්නට, මග හැරෙන්නට පුළුවන්.

කෙනෙකු හැමවිට ම සිහිතබා ගතයුතු වන්නේ තමන් සතුව තිබෙන සියල්ල ම අන් අය වෙනුවෙන් වැය කිරීමට වඩා, හැකි අයුරින් බෙදා හදා ගැනීම සැමගේ සිතසුව සාදන සුදුසු ම ආකාරය බව. තත්ත්වය පහතට හෙළා ගැනීමෙන් නොව ශක්තිමත්, ස්ථායි ස්ථානයක සිට කටයුතු කිරීමෙන් රටට, ලෝකයට මෙන් ම තමන්ට, තමන්ගේ පවුලට වැඩදායි පුද්ගලයෙකු වියහැකි බව! 


අන්තර්ජාලය ඇසුරින්,
පරිවර්තනය : රන්දිකා රණවීර ප්‍රනාන්දු
පිරික්සන්න : A limit of your kindness

Wednesday, August 29, 2018

605. ජීවිතය මේ වගෙයි…Life Is Like That - 4 - වළාකුළට මුවාවූ හිරු සහ නයන කළුෑ ඔබ මගේ කළුෑ…….

අපේ ඊද් නිවාඩුවෙ පළවෙනිද ඒ කිව්වෙ අඟහරුවාද මම සහභාගි වුනා සුලු පහේ මධු සාදයකට. දවල් එකොළහට වගෙ පටන් අරගෙන තුන වගෙ වෙනකල් තිබ්බ. වැඩිය බිව්වෙ එහෙම නෑ. කොහෙ බොන්ටද අප්ප මේ ගිණිගහන ඌස්ණෙ? ඒ.සී. ෆුල් බ්ලාස්ට් දාල තිබ්බට ඒ ඔරොත්තු දෙන්නෙත් නෑ.

/ඉතිං ඔය සාදයෙදි මට මුණ ගැහුන පොඩි කොලුවෙක්..වයස විසි හතරක් පහක් වගෙ තරම ඇති. ගම අනුරාධපුරේ..මෙහෙ එකවුන්ට්ස් ක්ලාක් රස්සාවකට ඇවිල්ල තියෙන්නෙ. මනුස්සය එක්ක ආගිය තොරතුරු කතාකරමින් ඉන්දැද්දි (අනුරාධපුරේට මයෙත් තියනවනෙ බොහෝම හෘදයාංගම සබඳතාවයක්) මිනිහ කපුගේ ගැන මම කලින් නෑසූ කතාවක් කිව්ව. බොරුවක් වෙන්නත් බෑ. මොකද මිනිහට එහෙම එකක් හදල කියන්න කිසිම උවමනාවක් නෑ. ඒ කතාව ලියන්නත් හදල ඒත් මේ ටැක්සි කාරයගෙ කතාව දැන් වාත වුනා වැඩියි කියල හිතල අද එහෙනම් ඒක ලියල ඉවරයක් කරන්නම්ය කියල හිතා ගත්ත. කපුගේගෙ කතාව දෙවනුව හොඳද? /

පහුගිය සිකුරාද අර ටැක්සි රියදුරාගෙ කතාව ලියන්ට ඉස්සරවෙලා මම එහෙම කිව්ව ඔබ තමුන්නාන්සේලාට මතක ඇති නේද? බලාගෙන යනකොට ඒ කතාවත් ජීවිතය මේ වගෙයි කතාවකට ඉතාම සුදුසු හින්ද මම හිතුව ඒකත් මේ එක්කම ලියල දාන්නම්ය කියල.

මේ දවස්වල මෙහෙට පැලෙන්ට පායනවය කියල මම කලින් කිව්වනෙ නේද? ඉතිං නිවාඩු දවසෙ ඒ කිව්වෙ සිකුරාද උනත් බහුතරයක් ඉන්නෙ ගෙවල් ඇතුලට වෙලා. උදේ හයටවත් නැඟිටල නාගත්තෙ නැත්තං ලෝදිය තමයි නාන්ට වෙන්නෙ. මහල් නිවාස වල කොහොමත් වතුර ටැංකිය තියෙන්නෙ වහල උඩනෙ. මෙහෙ උළු වහලවල් නෑ. ලී හොයාගන්නත් නෑනෙ.ඉතිං කොන්ක්‍රීට් ස්ලැබ් වහලවල් තමයි තියෙන්නෙ.

ඔය වහල බොහොම ප්‍රයෝජනවත් වෙනව ශීත කාලෙට. ඇඳුමක් කැඩුමක් වේලගන්ට. එතනිං ගිහාම බාබකිව් පාරක් දාන්ට අන්න ඒ වගෙ දේවල් වලට. ඒත් ඉතිං ගිම්හාන කාලෙදි නමය දහය වෙනකොට ගිණියම් වෙනව. හොඳට ඉන්සියුලේටිං නොහොත් තාප නිවාරණ කටයුතු කරල හින්ද ඇතුලට රස්නෙ නම් එන්නෙ නෑ. ආවත් ඒ එන්නෙ පස් වෙනි තට්ටුවෙ තියෙන ගෙවල් වලටනෙ. අපිට අවුලක් නෑ. අපි ඉන්නෙ හතරවෙනි තට්ටුවෙ....."අපිට මොටද අපි දසසිල් උපාසක....ඉබ්බන්නේ පුච්චන්නේ අනිප්පිට" කිව්වලු..හෙහ්..හෙහ්..දන්නවනෙ ඒ කතාව නේද?

ඉතිං ඊද් නිවාඩුවෙ පළමුවෙනිද ඒ කියන්නෙ ඔන්න පහුගිය අඟහරුවාද උදේ නමයට වගෙ මගෙ පරණ යාලුවෙක් කතාකලා. මම මෙහෙ රස්සාවට ආපුම කාලෙ ඒ කිව්වෙ අවුරුදු දහයකට වගෙ ඉස්සර සුපර් මාර්කට් එකක බඩු ගන්න ගිය වෙලාවක අහම්බෙන් හම්බවෙලා මම ලංකාවෙ වෙන්න ඇතිය කියල උපකල්පනය කරල "ආ යූ ෆ්‍රොම් ශ්‍රී ලංකා?" කියල අහල කතාබහ කරල මගෙ අතිජාත මිත්‍රයෙක් බවට පත් වෙච්චි හිත හොඳ මනුස්සයෙක්.

ඒ මුල්ම කාලෙ මට මත්පැන් බලපත්‍රයක් නොතිබුනු නිසා ඔය ජයන්තයගෙ ගෙදර ගිහිල්ල තමයි සති දෙකකට වගෙ සැරයක් සකෘදාගාමී තත්වයට පත් වෙන්නෙ. මේ දවස්වල තියන වාතාවරණය අනුව ඔහොම දේවල් ලියන එකත් ටිකක් නෙවෙයි බොහොම අවදානම්සහගත වැඩක්. 

අර බෞද්ධ තොරතුරු මධ්‍යස්ථානයද මොකක්ද එකේ ගොබිලො මා ගැනත් ආචාර්ය විජේදාස රාජපක්ෂයන්ට පැමිණිලි කරන්ට බැරි නැහැ බුද්ධාගමට අපහාස කලාය කියල. අර පිස්සු හටන මධු මාධව උනත් කියන්ට බැරි නෑ මගෙ මළ ගෙදරවත් එන්නෙ නෑ කියල. ඔය යකා මල ගෙදර එන්නෙ නැත්තං දෙයියම්පල්ල මැරෙන එකේ තේරුමකුත් නෑ...හෙහ්..හෙහ්...

ඔය යකා වගෙ මොලේ කොළොප්පං හාදයෙක් මම හිතන්නෙ අග්නිදිග ආසියාවෙම ආය නෑ. එක පාරක් කළංසූරිය මලාය කියල පෙට්ටියකුත් අරගෙන කළංසූරියලගෙ ගෙදර ගියා. ඒ යනකොට කළංසූරිය "ඇයි මල්ලි මොකෝ මේ පෙට්ටියකුත් අරගෙන?" කියල අහගෙන ගෙයිං එලියට ආවලු. ඒ පාර මේ යකා "නෑ අයියෙ අපි මේ පෙට්ටිය තියන්න ඉඩ පාඩු තියන තැනක් තියනවද බලන්න ආව" කියල පෙට්ටියත් අරගෙන ආපහු ආවලු.

ඊටත් කලින් අර කාඩ්බෝඩ් කඩු වගයක් උරුක් කරගෙන ඒ මනුස්සය වගේම නුහුගුණ කාරයෙක් වෙච්චි අර ගොම්මංපිලය එක්ක එක නාඩගමක් නැටුව.

හරි හරි ඔය පිස්සු යක්කු ගැන මදැයි දැං. කතාවට එමු කතාවට එමු.

ජයන්ත අපේ ක්ෂේත්‍රයෙ ඒ කිව්වෙ ඉදිකිරීම් ක්ෂෙත්‍රයෙ නම් නෙවෙයි වැඩ කලේ. මනුස්සය ඇවිල්ල හිට විගණක නොහොත් ඔඩිටර්.

"රවී මචං, අද මොකද කරන්නෙ?" ජයන්ත ඇහුව.

"එහෙමට විශේෂ දෙයක් නම් තාම නෑ. මේ පිච්චෙන අව්වෙ කොහෙවත් යන්ට වත් පුලුවනිය බං?" මම එහෙම කිව්ව.

විජය අවුරුදු තිස් පහකට වගෙ ඉස්සර කියපු, මම හරිම කැමති සිංදුවක් තියනව. මේ දවස්වල මෙහෙ පායන පෑවීල්ල ගැන හිතලම ලියපු සිංදුවක්ද කොහෙද…..

වලාකුලක් ගෙන මුවා කරමු හිරු
ගිනි ගෙන වියරුව නලියන වැලි කතරේ 
රත් වුණු වැලිකැට පුපුරණ 
මැද පෙරදිග මරු කතරේ.... 

වතුර මලෙන් නා දොළ අමතක කර 
දූලි සුළං විඳ වෙල අමතක කර 
විදුලි පහන් මැද සඳ අමතක කර 
දෙපා අභියසට ගමු අපි සුරපුර... 

නගර දනව් මැද සුවිසල් මන්දිර 
අතැර උපන් රට නොරටුන් ලංකර 
පඳුරු පතොක් කටු අතගා උල්කර 
විනෝද වෙමු අපි ලේ මස් දිය කර...

පද රචනය - ප්‍රේමකීර්ති ද අල්විස් 
සංගීතය - රෝහණ වීරසිංහ



"එහෙනං දවල් වෙලා වරෙං අපෙ ගෙවල් පැත්තෙ..පොඩි කර්මාන්තයක් එහෙම කරල බත් කටක් එහෙමත් කාල ….."

"පොඩි කර්මාන්තය දුරදිග ගියොත් එහෙම ඉතිං බත් නොකාම…." මම ඌණ පූර්ණය කරල හක හක ගාල හිනා වුනා.

එකොළහ වගෙ වෙනකොට මම ජයන්තයලගෙ ගෙදර ගියා. මනුස්සය වැඩි දුරක නෙවෙයි ඉන්නෙ. කිලෝමීටර් තුනක් වගෙ එහා. ශිශිරයෙදි නම් ඇඟටත් හොඳයි නෙව කියල මම පයින්ම යනව. ඒත් මේ කාලෙ එහෙම කලොත් මඟදිම කලන්තෙ දාල වැටෙයි කිසි කතාවක් නැතුව. 

ජයන්තයගෙ තව යාලුවො හත් අට දෙනෙක්ම ඇවිල්ල හිටිය. බොහොම දෙනෙක් ඔයිට කලින් ජයන්තයලගෙ ගෙදරදිම මට හම්බවෙලා තියනව. ඒත් කලින් මුණ නොගැහිච්චි පොඩි කොලුවෙකුත් හිටිය වයස විසිපහක හයක තරමෙ. 

"ආ මචං මේ අපේ ෆර්ම් එකට ලඟදි ආවෙ..එකවුන්ට්ස් ක්ලාක්..ගම අනුරාධපුරේ...අහ්..උඹගෙත් ඔය අනුරාධපුරේ එක්ක තියනව නේද බොහොම කිට්ටු සම්බන්ධයක්…"

එහෙමයි තාරක (තාරක කියන්නෙ කොලුවගෙ නම) සහ මගේ කතාබහට මුල පිරුවෙ.

"මිස්ට රවී කොයි කාලෙ වගේද අනුරාධපුරේ හිටියෙ?"

"අපොයි ඒ කාලෙ ඔයා ඉපදිලාවත් නැතුව ඇති..මම හිටියෙ 76 ඉඳල 84 වෙනකල්…"

"අපොයි කිව්වත් වගෙ ඉපදිලාවත් නෑ නෙවෙන්නම් ..මම ඉපදුනෙ 92 අවුරුද්දෙ.."

"ඒකනෙ මම කිව්වෙ..කොහෙද තාරකගෙ ගෙවල්?"

"මම කඩ පණහට පොඩ්ඩක් එහා..දන්නවද ඒ හරිය?"

"අපොයි මොකද මම නොදන්නෙ? ඒ කාලෙ අපි නිතරම ඔය හරියෙ ගැවසෙනව..රජරට සේවය තිබ්බෙ කඩ පණහ ඉස්සරහනෙ…."

අසූව දශකයෙ මුල් භාගය කියන්නෙ රජරට සේවයෙ ස්වර්ණමය යුගය ඩී.එස්. දයාරත්න, ජෝතිපාල තෙබුවන, ප්‍රේමකීර්ති ද අල්විස්,ස්වර්ණ ශ්‍රි බණ්ඩාර සහ ගුණදාස කපුගේ ඒ ස්වර්ණමය යුගය උදාකල පහන් තරු රාශියෙන් කිහිපයක්.


කඩපණහ ඉදිරිපිට රජරට සේවය මැදිරි සංකීර්ණය...


"අන්න හරි මගෙ ලොකු මාම වැඩකලා රජරට සේවයෙ සංගීත අංශයෙ…"

ඉතිං අපේ කතාබහ නිරායාසයෙන් යොමුවුනා ඒ අමරණීය කලාකරුවන් පිළිබඳ මතකය යලි ස්මරණය කරනු උදෙසා. තාරකගෙ වයසෙ හැටියට නෙවෙයි පොදුවේ ඒ ගෙවීගිය යුගය පිළිබඳව ඔහුගෙ තිබුණු දැනුම. මම හිතන්නෙ ඔහුගෙ මාමගෙ ආභාෂයෙන් වෙන්න ඕන.

"කපුගේ මහත්තය කියන්නෙ පුදුම නිහතමානී මනුස්සයෙක් කියල මගෙ මාම නිතරම කිව්ව මිස්ටර් රවී.." තාරක ඔය කතාබහ අතරෙදි කිව්ව.

"ඒකනම් ඇත්ත...මම කපුගේව පෞද්ගලිකව නොදන්නව උනාට ඒ දවස්වල කපුගේගෙ හොඳ යාලුවො කීපදෙනෙක් එක්ක මම කතාබහ කරල තියනව…"

"මම මාම කිව්ව එක කතාවක් කියන්නං. විශ්වාස කරන්නත් බෑ මේ සමාජයෙ එහෙම මිනිස්සු ඉන්නවද කියලවත්.."

"මොකක්ද? යංකො අර එලියට මෙතන සද්දෙ වැඩියි..අනික මට සිගරට් එකක් බොන්නත් ඕන.."

අපි දෙන්න වීදුරු දෙකත් පුරවගෙන බැල්කනියට ආව.

බැල්කනිය රස්නෙ නම් තමයි. ඒත් ගෝසාව නැති හින්ද කෑගහන්නෙ නැතුව කතා කලෑකි…"ඉතිං මොකක්ද අර කපුගේ ගැන කියන්න ආපු කතාව?"

"මිස්ටර් රවී අනිවාර්යයෙන්ම දන්නව ඇතිනෙ අර නයන කළුෑ සිංදුව.."

"අපොයි ඔව්..මම ආසම සිංදුවක්...බණ්ඩාර අතාවුද කියන්නෙ පුදුම දක්ෂතාවයක් තියෙන ගායකයෙක්.."

"හරි..හරි..ඒත් ඔයා දන්නවද ඔය සිංදුව කියන්න ඉඳල තියෙන්නෙ කපුගේ මහත්තය කියල…."

"ඈ? ඒ මොකක්ද ඒ කතාව? ඔහොම කතාවක් මම ඔය ඇහුවමයි…"

"ඒකනෙ කියන්නෙ බොහොම දෙනෙක් ඔය කතාව දන්නෙ නෑ. විස්වාස කරන්නත් තරම අමාරු මනුෂ්‍යත්වයක් ඒ කතාව පිටිපස්සෙ තියනව. මම අර කිව්වෙ මගෙ මාම. ඒ මාම කපුගේ මහත්තය එක්ක බොහොම කිට්ටුවෙන් ආශ්‍රය කලා රජරට සේවයෙ වැඩ කරද්දි. වෙන කවුරුවත් නෙවෙයි කපුගේ මහත්තයමයි ඔය කතාව කියල තියෙන්නෙ. ඒත් හොඳටම බීපු වෙලාවක. එහෙම නැත්නම් ඒ කියන්නෙත් නෑ.."

"හරි හරි මොකක්ද ඔය කතාව කියල කියන්නකො.." මම නොඉවසිල්ලෙන් කිව්ව.

"කපුගේ මහත්තයගෙ නෝන දන්නව නේද?"

"ඔව්..ප්‍රේමා කපුගේ..ඒ දවස්වල අනුරාධපුර බාලිකාවෙ නැටුම් ටීචර්..අපෙ නංගිලාට එහෙමත් උගන්නල තියනව මයෙ හිතේ.."

"ඔව්..මේ සිද්ධිය වෙලා තියෙන්නෙ ඒ දෙන්න බඳින්න කලින්. ඒ කිව්වෙ මුණ ගැහිච්ච අලුත. ඒ කාලෙ කපුගේ මහත්තය වැඩ කරල තියෙන්නෙ කොළඹ ගුවන් විදුලි සංස්ථාවෙ.."

"ඔය හැත්තෑ හතරෙ, පහේ වගෙ වෙන්න ඇති එහෙනම්…."

"ඔව් එහෙම වෙන්න ඇති. ඉතිං දවසක් ඔය නෝන ඇවිල්ල තියනව කපුගේ මහත්තය හම්බවෙන්න ගුවන් විදුලි සංස්ථාවට. පස්සෙ ඩෝල්ටන් අල්විස් මහත්තයට කපුගේ මහත්තය නෝනව අඳුන්නල දුන්නලු මචං මේ ප්‍රේමා..මම බඳින්න ඉන්න ගෑණු ළමය කියල.."

"ඉතිං?" මම නොඉවසිල්ලෙන් ඇහුව…

"ඩෝල්ටන් අල්විස් මහත්තය මොකවත් කීවෙ නැතිලු හිනා වෙලා ආ එහෙමද? කියල ඇහුවලු..ඔය කපුගේ නෝන කලුයිනෙ"


කපුගේ යුවල....

"ඔව්..ඔව්….." මම හිනා වුනා..

"පහුවදා ඩෝල්ටන් අල්විස් මහත්තය කපුගේ මහත්තයෙ අතේ දෙකට තුනට නවපු සුදු කොළයක් තියල මොකවත්ම නොකිය යන්න ගියාලු. කපුගේ මහත්තය ඒක දිග ඇරල බැලුවලු.."

ආශාවේ මල් වැටෙන් එබී
නිලුපුල් දෑසින් මදෙස බැලූ
නයන කලූ ඔබ මගේ කලූ
නයන කලූ ඔබ මගේ කලූ

රෑ නිල් අහසේ නිදන සඳවතී
අඳින සළු මිදුලෙ එලූ
සුන්දර මොහොතේ මා සිහිවෙනවද
කියනු කලූ මට කියනු කලූ

පායන සඳ සේ රුසිරු හසරැලී
දෙතොල වෙලූ නයන කලූ
සුන්දර මොහොතේ මා සිහිවෙනවද
කියනු කලූ මට කියනු කලූ

"පිස්සු හැදෙන සඳ..ඉතිං ඉතිං?"

පස්සෙ කපුගේ මහත්තය නිවාඩු පාඩු වෙලාවක් බලල ඕකට තනුවක් එහෙම දැම්මලු. ඒත් සිංදුව රෙකෝඩ් කරන්න වෙලාවක් ආවෙම නැතිලු. ගෑණු ළමය හම්බ වෙන්න ගිය වෙලාවක විස්තරේ කියල සිංදුව එහෙමත් පෙන්නුවලු.

"අනේ හරිම ලස්සනයි..දැං කවද්ද ඔයා ඕක කියන්නෙ?" ඈ මුවපුරා සිනාසී අහන්නැති.

"මේ දවස්වල වෙලාවක් නෑ අනේ..පුලුවන් ඉක්මනටම කියන්නම්කො" කපුගේත් හිනාවෙලා කියන්නැති.

"ෂෝක්...ඔන්න මම බලා ඉන්නව…" ඇය එහෙමත් කියන්නැති. 

ඇගේ මිතුරියන්ටත් ඇය මේ ගැන කියන්නැති.."මේ අරය මම ගැන ලියපු සිංදුවක් කියන්නයි යන්නෙ..ඔයාලටත් හෙට අනිද්දම රේඩියෝ එකේ අහතැහැකි.."...දෑස් ප්‍රේමයෙන් දැල්වෙද්දි ඈ එහෙමත් කියන්නැති.

ඔහොම සතියක් දෙකකුත් යන්නැති...

කපුගේගෙ හොඳම යාලුවෙක් තමයි බණ්ඩාර අතාවුද.

දවසක් උදේ දහයට විතර බණ්ඩාර හිස ගිණිගත්තකු එගිණි නිවීමට දුවනව වගෙ කලබලෙන් එහෙම මෙහෙ දුවනව දැකල කපුගේ මෙහෙම අහන්නැති.."මොකෝ බං මේ? හදිස්සියක්ද? "

"අනේ ඔව් අයියෙ මගෙ සරළ ගීත රෙකෝඩිං එකක් තියනව දොළහට. ඒකට එක සිංදුවක් අඩුයි. ඒක ලියල දෙනව කියල පොරොන්දු වෙච්චි මනුස්සය වැඩේ කලේ නැහැනෙ…."

ඒ කාලෙ ඔය අද වගෙ බෝවිටියා පඳුරක් පඳුරක් ගානෙ එෆ්.එම්. සේවා තිබ්බෙ නෑ. කෝකටත් තිබ්බෙ එස්.එල්.බී.සී. නොහොත් ශ්‍රී ලංකා ගුවන් විදුලි සංස්ථාව විතරයි. ඉතිං ඒකෙ රෙකෝඩිං එකක් මඟ ඇරෙනව කියන්නෙ බරපතල පාඩුවක්..

"හ්ම්ම්ම්.... එහෙමත් එකක්ද? ඉඳහං පොඩ්ඩක් ඔහොම.." කපුගේ මේසෙ ලාච්චුව ඇරල පරණ ෆයිල් එකක දාල තිබ්බ දෙකට තුනට නමපු කොළ කෑල්ලක් අරං බණ්ඩාරට දුන්න.

ඒක දිගඇරල කියවද්දි බණ්ඩාරගෙ මූණ ටික ටික හිනාවකින් එළිය වුනා. "ෂෙහ් හරිම ලස්සන පද මාලාවක්නෙ..මේක කාගෙද අයියෙ?..."

"කාගෙ උනහම මොකද? උඹ ගිහිල්ල ඕක කියපංකො... එතකොට උඹේ වැඩේ කෙරෙනවනෙ..මේ වෙලාවෙ ඕන එච්චරයිනෙ"

"ඒත් මේකට තනුවක් මේ හදිස්සියෙ හදාගන්නෙ.....?"

"මම තනුවක් හදල තියෙන්නෙ..මම ඒකත් උඹට දෙන්නං.."

පහුවදා කපුගේ ප්‍රේමා හමුවෙන්නට ගිහිල්ල ඔය ආගිය තොරතුරු කතා කරමින් ඉන්න අතරෙ කපුගේ මෙහෙමත් කියන්නැති. "මේ ප්‍රේමා..අර ඩෝල්ටන් ඔයා ගැන ලියපු සිංදුව….."

"ආනේ..ඔයා ඒක රෙකෝඩ් කලාද? මම මගෙ යාලුවන්ටත් ඒ ගැන කියලයි තියෙන්නෙ..කවද්ද දැං ඕක අපිට අහන්න පුලුවන් වෙන්නෙ?"

"ම්ම්ම්..ඒක තමයි මම මේ කියන්න යන්නෙ...මම ඒක දුන්න බණ්ඩාරට.."

"ඈ?...."

"ඔව් අනේ ඒ කොල්ල උගෙ රෙකෝඩිං එකකට සිංදුවක් අඩුයි කියල පිස්සෙක් වගේ එහෙ මෙහෙ දුවනව. මම ඉතිං එහෙනම් බං උඹ මේකවත් කියපං කියල ඒ සිංදුව දුන්න..ඔයා දුක් වෙන්න එපා අනේ..මම ඔයා ගැන ඔයිට වඩා හොඳ සිංදුවක් කියන්නම්කො…"

තව ප්‍රේමවන්තයා කුමන ආකාරයේ මිනිසකුදයි මේ කෙටි කාලය තුලදී හොඳින් වටහාගෙන සිටි බැවින් ප්‍රේමාද බොහෝවිට මුනිවත රකින්නට ඇත. එලෙසම ගුණදාස කපුගේ නම් සැබෑ මිනිසා තුල පැවති උදාර මානව දයාවට මීටත් වඩා අගනා සාක්ෂියක් කෙළෙසක සොයන්නද?

පලි - ආශාවේ මල් වැටින් එබී..කියන්නෙ කොහොමත් මම ආසම ගීතයක්...ඒත් ඒ ගීතයට පසුබිම් වූ මේ අපූර්ව මනුෂ්‍යත්වයේ කථාව පිළිබඳව දැනුවත්වූ පසු ඒ ගීතය අහද්දි මට බණ්ඩාර අතාවුදගෙ මුහුණට වඩා මැවිල පෙනෙන්නෙ ගුණදාස කපුගේගෙ මූණ...


Friday, August 24, 2018

604. ජීවිතය මේ වගෙයි…Life Is Like That - 3 - එක්තරා කුලීරථ රියදුරෙකුගේ කථාව…


අර මම කලින් කිව්ව නිල ටැක්සි තමයි ඔය තියෙන්නෙ....

දැන් මේක මහ වාතයක් වෙන්නයි තනන්නෙ. මම මේ කිව්වෙ තව දුරටත් අර ටැක්සි රියදුරාගෙ කතාව කල් දාන එක. නැත්තං තව අපූරු කතාවක් සෙට් වුනා. ඒක උනේ මෙහෙමයි…

අපේ ඊද් නිවාඩුවෙ පළවෙනිද ඒ කිව්වෙ අඟහරුවාද මම සහභාගි වුනා සුලු පහේ මධු සාදයකට. දවල් එකොළහට වගෙ පටන් අරගෙන තුන වගෙ වෙනකල් තිබ්බ. වැඩිය බිව්වෙ එහෙම නෑ. කොහෙ බොන්ටද අප්ප මේ ගිණිගහන ඌස්ණෙ? ඒ.සී. තිබ්බට එව්ව ඔරොත්තු දෙන්නෙ නෑ.

ඉතිං ඔය සාදයෙදි මට මුණ ගැහුන පොඩි කොලුවෙක්. වයස විසි හතරක් පහක් වගෙ තරම ඇති. ගම අනුරාධපුරේ. මෙහෙ එකවුන්ට්ස් ක්ලාක් රස්සාවකට ඇවිල්ල තියෙන්නෙ. 

මනුස්සය එක්ක ආගිය තොරතුරු කතාකරමින් ඉන්දැද්දි (අනුරාධපුරේට මයෙත් තියනවනෙ බොහෝම හෘදයාංගම සබඳතාවයක්) මිනිහ කපුගේ ගැන මම කලින් නෑසූ කතාවක් කිව්ව. බොරුවක් වෙන්නත් බෑ. මොකද මිනිහට එහෙම එකක් හදල කියන්න කිසිම උවමනාවක් නෑ. 

ඉම්පාර ඒ කතාව ලියන්නත් හදල ඒත් මේ ටැක්සි කාරයගෙ කතාව දැන් වාත වුනා වැඩියි කියල හිතල අද එහෙනම් ඒක ලියල ඉවරයක් කරන්නම්ය කියල හිතා ගත්ත. කපුගේගෙ කතාව දෙවනුව හොඳද?

මම ඉතිං බද්රියා සිග්නල්ස් ගාවට එනකොටම ඔන්න කාරෙකක් ඈත ඉඳලම හෙඩ් ලයිට්ස් ඔන් කරල සිග්නල් කලා. ඒ ඔය නිල නොවන ටැක්සි කාරයින්ගෙ සුපුරුදු සංඥාව. ඒ අහන්නෙ "Do you want to go somewhere? I am ready.." කියල

මමත් පාරට අඩියක් තියල අත ඉස්සුව. ටැක්සි කාරය මගෙ ලඟම නවත්තල ඉස්සරහ දකුණු පැත්තෙ වීදුරුව පාත් කලා. පෙනුමෙන් එක්කො ලංකාවෙ නැත්නම් බංගලි. 

ඔය කේරළයින්ට වැඩිය බොහෝ විට බංගලියන්ගෙ හැඩ හුරුකම් අපිට බොහෝම කිට්ටුවෙන් යනව. මහාවංසෙ නම් තියෙන්නෙ විජේ මල්ලි ඉන්දියාවෙ ලාට රටේ සිංහපුරයෙ ඉඳල ආවයි කියලනෙ. ඒ කියන්නෙ වර්තමාන ඉන්දියාවෙ ගුජරාටය. ඉන්දියාවෙ අගමැති මෝඩිගෙ ගම් පළාත. 

ඒත් මම මේ ලඟදි දැක්ක මට මතක විදිහට මහාචාර්ය ගණනාථ ඔබේසේකරගෙ පර්යේෂණ පත්‍රිකාවක වෙන්න ඕන ජාන විශ්ලේෂණය අනුව සිංහලයින්ට කිට්ටුම ඥාතිත්වයක් තියෙන්නෙ බටහිර බෙංගාල වැසියන්ගෙයි කියල. බංග්ලාදේශ් කියන්නෙ බටහිර බෙංගාලයත් එක්කම අල්ලපු රට.

"ගොයින් වෙයා?" රියදුරා ඇහුව. වයස හතළිහක් තරම ඇති. යම්තමට උඩු රැවුලක් වවල. කහ පාට ටී ෂර්ට් එකකුයි ඩෙනිම් කළිසමකුයි ඇඳල. ඉයර් ෆෝන් සෙට් එකක් කන් දෙකේ.....

"නියර් ස්පෝට්ස් රවුන්ඩ් අබවුට්. අයි විල් ෂෝ යූ ද වේ. හව් මච්?" මම ජනේලෙන් නැවීගෙන ඇහුව. 


මේ තියෙන්නෙ ස්පෝට්ස් වට රවුම.....

කෝකටත් ගාස්තුව කලින් කතා කරගෙන තියන එක ඇඟට ගුණදායකයි.

"ටුවෙන්ටි..." රියදුරා කිව්ව..

මේ වෙලාවෙ හැටියට විසිපහයි කිව්වත් මම යනව. ඒත් විස්ස අසාධාරණයි.

"නෝ අයි විල් ගිව් ෆිෆ්ටීන්.." මම කිව්ව.

"ඕ.කේ.." රියදුරා කිසිම හෙට්ටු කිරිල්ලකින් තොරවම එකඟ වුනා. මිනිහ දන්නව නියම ගාණ. ඒකයි ඒ…

මම වාහනේට ගොඩවෙලා දොර වහල මගෙ දවල් කෑම පෙට්ටිය එහෙම තියන කැන්වස් බෑග් එක පිටිපස්සෙ සීට් එකට දාල බෙල්ට් එක දාගත්ත.

රියදුරා හෙමීට වාහනේ පාරට ගත්ත. ඒ එක්කම ඉස්සරහින් බද්රියා සිග්නල්ස්. රතු එළිය මේ වෙලාවෙ. වාහනේ නැවතුනා. මම හෙමිහිට ඇස් කොණින් මිනිහ දිහා බැලුව. මිනිහ වාමුවා වීදුරුවෙන් (Windscreen) ඉස්සරහ බලාගෙන ඉන්නව. නළලත් රැළිගැහුන ටිකින් ටික. මට හිතෙන්නෙ ඉයර් ෆෝන් එකෙන් කා එක්ක හරි කතා කරනව ඇති. බොහෝවිට භාර්යාව හෝ දෙමව්පියන් එක්ක වෙන්න ඇති. මමත් ඉස්සරහ බලා ගත්ත. මිනිහගෙ මූඩ් එකේ හැටියට මට හිතුනෙ නෑ මොකවත් අහන්න. 

සිග්නල් කොළ පාට වුනා. වාහනේ දකුණට හැරිල පාලු පාර දිගේ වේගයෙන් යන්න ගත්ත. මමත් ආසනයෙ දිග ඇදිල ඇස් පියා ගත්ත. 

"ලොකු දුව ක්ලාස් ගියාද?"

මම ගැස්සිල ඇහැරිය. මගෙ ඔලුව ඉබේටම රියදුරා පැත්තට හැරුන. මිනිහ ඒක දැක්කෙ නෑ. මිනිහ දැඩි අවධානයෙන් ඉස්සරහ බලාගෙන වාහනේ එළවනව. මම ආයම ආසනේට හේත්තුවෙලා ඇස් පියාගත්ත. ඒ කියන්නෙ මේ මනුස්සය ලංකාවෙ. බලමු..පස්සෙ මිනිහගෙ කෝල් එක ඉවරවෙලා වෙලාවක් තිබ්බොත් කතා කරල බලමු...මම එහෙම හිතාගත්ත.

"හරි හරි ක්ලාස් එකට යවන්නකො..මම කොහොම හරි සල්ලි ටිකක් එවන්නං…"

තව මිනිත්තුවක් දෙකක් වගෙ නිහඬතාවයෙන් ගෙවිල ගියා.

"අම්මට කොහොමද?...මම කිව්වෙ අර කොන්දෙ අමාරුව එහෙම...."

" ********************************** "

"එහෙම කියල හරියන්නෙ නෑනෙ..අසනීපනම් බෙහෙත් අරන් දෙන්න එපාය…"

" ********************************** "

"හරි මනුස්සයො ඉස්පිරිතාලෙ ගිහිල්ල පෝලිමෙ ඉන්න වෙලාවක් නැත්නම් අර ප්‍රයිවට් දොස්තර ගාවට හරි යනව.."

" ********************************** "

"සල්ලි ඕන තමයි..මම එවන්නං පුලුවන් විදිහට.."

" ********************************** "

"ඇයි තමුසෙගෙ කඩෙනුත් ලාබයක් තියනවනෙ නේද?"

" ********************************** "

"ආ..එහෙමද? ඕක තමයි ඔය කඩ කෙරුවාව පටන්ගන්නකොටම මම කිව්වෙ. කොහෙද කියන එකක් ඇහුවය? ඔය කඩේ දාගන්නකල් මට කණක් ඇහෙන්න දුන්නය? දැන් මොකද කියන්නෙ?"

" ********************************** "

"අර සැම්සන් අයියගෙන් ලෝන් එකකුත් දාල මම ඔය කඩේ දාගන්ට සල්ලි එව්වෙ. ඒකෙ බාගයක් වගෙ තව ගෙවන්ටත් තියනව. ඒ මිනිහ හිත හොඳ හින්ද මගෙන් අහන්නෙ නෑ..නැත්තං එහෙම..."

" ********************************** "

"මොකද්ද කිව්වෙ? මට හරියට ඇහුනෙ නෑ.."

" ********************************** "

"අම්මත් එක්ක වලි දාගන්න එපා කියල මම තමුසෙට කට කැඩෙනකල් කියල තියනවනෙ…."

" ********************************** "

"හරි හරි..ඒ වයසක මිනිස්සු කියන එව්ව ගණං ගන්න එපා ඕයි..තමුසෙ නෑහුනා වගෙ ඉන්නව…."

" ********************************** "

"ඉවසන්ට බෑ කියල බෑනෙ..ඉවසන්ටම වෙනව…"

" ********************************** "

"අනේ මෙහ්..තමුසෙ පත්තිනි අම්මනෙ..නිකං මගෙන් ලුණු ඇඹුල් ඇතුව අහගන්නෙ නැතුව ඉන්නව…."

රියදුරා එක පාරටම බිරුසන් දුන්න. මම උඩ ගිහිල්ල බිම වැටුනෙත් ඔලුව හරවල මනුස්සයගෙ මූණ දිහා බැලුනෙත් එකම මොහොතෙ.

"සොරි…" රියදුරා එහෙම කිව්වෙ මූණ දැඩි කෝපයෙන් විරූපව තියෙද්දි. 

මම වමත උස්සල සංඥා කලා ඒක ගණං ගන්න දෙයක් නෙවෙයි කියල. ඊට පස්සෙ ඔහු පහත් ස්වරයෙන් කතා කලේ කටහඬ පාලනය කර ගැනීමට දැඩි උත්සාහයක යෙදෙමින්. 

"හරි හරි තමුසෙගෙ කැරැට්ටුව මම දන්නෙ නැද්ද?"

" ********************************** "

"ඔව්...එහෙම තමයි..මම මේ දැනගෙන තමයි කතා කරන්නෙ..කොටින්ම ඕයි ඔය පොඩි එකා මගෙද කියලත් මට එක වෙලාවකට සැකයි.."

" ********************************** "

"ඔව්ව්..මට හෙණ ගහන්ට තමයි ඕන. මෙච්චර මෙහෙ ඇවිල්ල දහදුක විඳගෙන හම්බ කරල උඹලට කන්ට අඳින්ට දෙනවට මට හෙණම තමයි ගහන්ට ඕන…."

රියදුරා ජංගම දුරකථනයෙ මම හිතන්නෙ කෝල් එකක් කට් කරන බොත්තමට වැරෙන් ඇඟිල්ලෙන් ඇන්න. ඊලඟට ඉයර් ෆෝන්ස් සෙට් එක ගලවල අරගෙන ඇති වීරියෙන් ඩෑෂ් බෝඩ් එක උඩට වීසි කලා. මම හොරැහින් ඔහු දිහා බලා හිටිය. වේගයෙන් හුස්ම ගනිමින් මිනිත්තුවක් පමන ගතකල ඔහු ඔලුව හරවල මා දිහා බැලුව. මම ඒ එක්කම ආයම සීට් එකට හේත්තු වෙලා ඇස් පියාගත්ත.

මේ වෙනකොට අපි ස්පෝට්ස් වටරවුම කිට්ටුවට ඇවිල්ල..

"වෙයාටු?" රියදුරා වේගයෙන් හුස්ම ගනිමින් මගෙන් ඇහුව.

"ටර්න් ලෙෆ්ට් දෙයා…" මම ස්පොර්ට්ස් වටරවුමට අත දික් කරල පෙන්නුව.

අපි ස්පෝට්ස් වටරවුමෙන් වමට හැරුන.

"සෙකන්ඩ් ටර්න් ටු රයිට්…" මම කිව්ව.

"ඕකේ …." රියදුරා එහෙම කියල ආයම ඉයර් ෆෝන් සෙට් එක කණේ ගහ ගත්ත. 

මම යම්තමට වම් ඇහැ ඇරල බැලුව මනුස්සය මොකද කරන්නෙ කියල. මිනිහ ආයම කෝල් එකක් ගන්න හදනව. මට හිතෙන්නෙ කවුරු හරි මෙහෙ ඉන්න යාලුවෙකුට වෙන්න ඇති. බලපං බං මේ ගෑණු එක්ක බැරි හැටියක්..අපි මේ මෙහෙ මෙච්චර දුක් විඳිනව..එවුන්ට තේරෙන්නෙ නෑ ඒක... කොයි වෙලාවෙත් අපිව කන්නමයි හදන්නෙ..ඔන්න ඔහොම මොකක් හරි ඇහෙයි කියල බලා පොරොත්තුවෙන් මම ඇස් දෙක පියාගෙන කණ් දෙක ඇරගෙන හිටිය.

මේ වෙනකොට මගෙ ගමනාන්තය ඒ කියන්නෙ රහුමාන්ගෙ රූම් එක කිට්ටුවට අපි ඇවිල්ල හිටියෙ. මම බෙල්ට් එක තියෙද්දිම අපහසුවෙන් පස්ස සීට් එකට බරවෙලා මගෙ කැන්වස් මල්ල අතට ගත්ත. රියදුරා තාමත් කතාවක් බහක් නෑ. නළලත් රැලිකරගෙන ඉයර් ෆෝන් සෙට් එක කණේ ගහගත්තු ගමන් ඉන්නව. මේ එක්කම සල්ලිත් ගත්තනම් ලේසියි. සල්ලි දුන්න බැස්ස. මම එහෙම හිතල කලිසමේ පස්ස සාක්කුවෙ තිබ්බ මුදල් පසුම්බිය ගන්න කියල සීට් එකෙන් පොඩ්ඩක් ඉස්සුනා.

"මේ කට් කරන්න එපා..කට් කරන්න එපා..මම කියන එක පොඩ්ඩක් අහන්නකො.." රියදුරා කලබල ගතියකින් කෑගැහුව.

මනුස්සයගෙන් එහෙම වචන මාලාවක් මම කොහෙත් බලා පොරොත්තු උනේ නැති හින්ද මම එහෙම්මම ආපහු සීට් එකේ ඉන්ද වුනා.

"හරි හරි අනේ..මට ටිකක් තරහ ගියා තමයි..කොහෙද ඔයත් මේ එක එක බහුබූතනෙ කියවන්නෙ කෝල් එකක් ගත්තම....ඉතිං තරහ යන්නෙ නැතුව තියෙයිද?"

" ********************************** "

"අපිත් මොකෝ ආය රහත් වෙලා නෑනෙ.."

" ********************************** "

"හරි හරි ඒක අමතක කරල දාන්නකො…"

" ********************************** "

"හරි හරි ඒ මම කටට ආවට කිව්වෙ..මගෙ හිතේ එහෙම දෙයක් නෑ….".

" ********************************** "

"හරි හරි ඉතිං දැන් මම කිව්වනෙ එව්ව ඔක්කොම අමතක කරල දාන්නෙයි කියල.."

" ********************************** "

"හරි හරි මම අද රෑට සල්ලි ටිකක් දාන්නං…"

" ********************************** "

"කොහෙන්ද කියන්නෙ?....කාගෙන් හරි අතමාරුවක් කරගෙන හරි මම සල්ලි එවන්නංකො…."

" ********************************** "

"අම්මව එහෙනං බෙහෙත් අරන් දෙන්න එක්ක යන්න. ඔය කියන එව්ව ගණං ගන්න එපා. පොඩි එකා සනීපෙන් නේද?"

මේ වෙනකොට අපි රහුමන්ගෙ රූම් එක ලඟටම ඇවිල්ල. 

"ස්ටොප් දෙයා..නියර් දැට් බ්ලැක් කාර්.." මම කිව්ව.

රහුමාන්ගෙ කාමරේ ඉස්සරහ කලුපාට කාර් එකක් නවත්තල තිබ්බ. රහුමාන්ගෙ වාහනේ නෙවෙයි. එකත් එකටම අර රහුමාන්ගෙ යාලුව ගෙනත් දෙනව කිව්ව කාර් එක වෙන්න ඕන. රහුමාන් නම් පේන්න නෑ වගේ…

"හරි හරි ඉතිං මම කිව්වනෙ…" රියදුරා තවම කතාව…

මම පිටිපස්සෙ සාක්කුවෙන් මුදල් පසුම්බිය අරගෙන රියාල් දහයෙ නෝට්ටු දෙකක් ඔහුට දිගුකලා.

"තෑන්ක් යූ" රියදුරා කිව්ව.."යූ ෆ්‍රොම්?" ඔහු ආයම මගෙ මූණ බලල ඇහුව. 

"අයෑම් ෆ්‍රොම් බංග්ලාදේශ්…" මම එහෙම කියල වාහනෙන් එලියට බැස්ස.

"හරි එහෙනං මම කිව්ව එව්ව මතකයිනෙ….." රියදුරා තවමත් කතාව..

මම වාහනේ දොර වහල මගෙ කැන්වස් මල්ලත් කරේ දාගෙන රහුමාන්ගෙ කාමරේ පැත්තට හැරුන. කෝ මේ යස්සය? කොහෙ ගිහින්ද මන්ද මේ රහුමාන්...

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...