Monday, May 21, 2018

583. The Story Of My Marriage - 68 - Blitzkriegs, Battle Tanks, Bruce Lee & Making Myself Irresistible to Mrs. Swaminathan...

"අනන්‍යා මොකද මේ? "

සැර පරුෂ කටහඬක් අපි පිටිපස්සෙං ඇහුන. අනන්‍යා මගෙ උරහිසට උඩිං එබිල බැලුව. 

"Ohhhh..fuck…Chithra aunty"

අනන්‍යා එහෙම කියල අතට අහුවෙච්චි රොටි තැටියක් අරගෙන මූණ වහගත්ත....

අනන්‍යා රොටි තැටියෙන් මූණ වහගන්නට දැඟලුවට ඒක හරියට අර පැස්බරෙක් වැල්ලෙ ඔලුව හංගගෙන හතුරෙක්ගෙන් බේරෙන්ට හදනව වගෙ තමයි. කිසිම පලක් නෑ. මොකද ඒ වෙනකොටත් චිත්‍රා ආන්ටි නිකං දෙවෙනි ලෝක යුද්දෙදි ප්‍රංශෙ යටත් කරගන්නට දියත් කරපු ජර්මනියෙ "බ්ලිට්ස්ක්‍රීග්" මෙහෙයුමට සහභාගිවන පැන්සර් IV යුද්ද ටැංකියක් වගෙ ආත බූත කඩාගෙන පෝලිමේ ඉන්න සහ ඒ අවට බඩුගන්න මිනිස්සු ගෑණු පෙරලගෙන ඉදිරියට එනව.

දෙවන ලෝක සංග්‍රාමයේදී භාවිතා වුනු ජර්මන් Panzer - IV
වර්ගයේ යුද ටැංකියක් ඉහත ඡායාරූපයෙහි දැක්වේ.
Google Images

සටහන - බ්ලිට්ස්ක්‍රීග් කියන්නෙ ජරමං බාසාවෙන් "Lightning War" නොහොත් ක්ෂණික මෙහෙයුමක්. ඒකෙදි කෙරෙන්නෙ හෙණ ගහන්නා වගෙ දඩ බඩ ගාල ගේම දීල හතුරා අන්ද මන්ද කරල ජයග්‍රහණය කීරිම. ඒක ජර්මනුන්ගෙ යුද උපක්‍රමයක්.

ඒ බ්ලිට්ස්ක්‍රීග් මෙහෙයුම් වලදි ජර්මානුන් සතුරන් අන්ද මන්ද කරන්නට අධික ශබ්දය පවා පාවිච්චි කරල තියනව. ජර්මන් ජුන්කර්ස් ප්‍රහාරක අහස් යානා Dive Bombing වලට පහළට එද්දි කණ් බිහිරිකරවන තරමෙ අධික ශබ්දයක් නිකුත් කරන විස්ල්ස් එහෙමත් යොදාගත්තලු.

අර බුරුස්ලී දන්නව නේද? අපි ටීනේජර්ස්ල කාලෙ අපේ වීරයෙක් තමයි ඔය බුරුස්ලී. බුරුස්ලීත් ප්‍රතිවාදියට පහර දෙන්ට ඉස්සෙල්ල අර උන්දැ ගාව තිබ්බෙ පොලු කෑලි දෙකකට දංවැලක් හයිකොරල තියන ආවුදයක්...ඒකට කියන්නෙ නන්චාකුව කියල. එන්න ඒ නන්චාකුව එහෙම කරකවල වැඩ දාල මහ හයියෙන් කෑගහනව දැකල තියනව නේද? ඒත් ඔය සතුරගෙ ධෛර්යය බිඳින්ට තමයි එහෙම කරන්නෙ.

අපෙ ගෙදර ඒ කාලෙ හිටිය රෝවර් කියල ඉතාම ගුණ යහපත් බල්ලෙක්. ඔය රෝවා නයෙක් ගහල මලාට පස්සෙ මම උගෙ දම්වැල අරගෙන පරණ ඉදල් මිටකින් කෑලි දෙකකුත් කපල මයි ඕන් නන්චාකුවක් හදාගත්ත. අප්පේ....ඒ වගෙ කතන්දරනම් කීයක් තියනවද කියන්ට...හෙහ්,හෙහ්,

මේ ඊයෙ පෙරෙයිද මම වත් පොතේ දැක්ක පොඩි එකෙක් බොහොම අපූරුවට බෲස්ලී සමාරූපණයක් (Bruce Lee Impersonation) කරනව. මේ පාත තියෙන්නෙ ඒ වීඩියෝ ක්ලිප් එක.



අහ්.. ඔය බ්ලිට්ස්ක්‍රීග් එකට යොදාගත්තු විස්ල්ස් ගැන අපූරු කතාවක් තියනව. ඒකත් කියලම ඉමුකො එහෙනං. අනුරාදපුරේ තියනව ඩී.එස්.ගුණසේකර කියල කම්පනි එකක්. මුලු උතුරු මැද පළාතටම සිගරට් ඒජන්සිය ඒ කාලෙ කලේ ඒ අය. නම් කොහොමද මන්දා. මම මේ කියන්නෙ අසූව දසකයෙ මුල වසර කිහිපය ගැන හොඳද?

ඉතිං 77 අවුරුද්දෙ ජේ.ආර්. මහ මැතිවරණයය (ජේ.ආර්.ගෙම වචන වලින් කියනවනම් මන්ත්‍රී තරඟය) දිනල යූ.එන්.පී. ආණ්ඩුවක් පිහිටෙව්වනෙ. ඒ කරල එතෙක් රජය යටතේ ලංගමෙන් ක්‍රියාත්මක කල පොදු ප්‍රවාහන සේවාවන් ක්‍රියාත්මක කරන්නට පෞද්ගලික අංශෙටත් අවසර දුන්න. 

ඒ අනුව අර මම කිව්ව ගුණසේකර සමාගමත් බැස්ස ඔය ප්‍රයිවට් බස් බිස්නස් එකට. අනුරාදපුර - කොළඹ තමයි එයාලගෙ රූට් එක. මුලින්ම මම හිතන්නෙ බස් දහයක් පහළවක් වගෙ ගෙනාව. අර ටාටා දොරදෙකේ දිග බස්. සීට් 60 ක්ද කොහෙද තියෙන්නෙ. සෙනඟ පැටෙව්වැහැකි සීයකට එහා ඇස් පියාගෙන.

ඉතිං කතන්දරේ මේකයි. ඔය මුදලාලිගෙ මල්ලි කෙනෙක්ද පුතෙක්ද කොහෙද ඔය කාලෙ ඉගෙන ගන්ට එංගලන්තෙද කොහෙද ගියාලු. ආපහු එන ගමනෙ ජර්මනියටත් ගියාලු. ඒ කාලෙ Berlin wall was still upright so there was two Germanys of course. ඉතිං මම මේ කියන තැනැත්ත ගියේ බටහිර ජර්මනියට ඔෆ් කෝස්.

ඉතිං ඔය කාලෙ ජර්මනියෙ තිබිල තියනව ඔය දෙවෙනි ලෝක යුද්ද කාලෙ නිෂ්පාදනය කරල පාවිච්චි නොකරපු බඩු බාන්ඩ වෙන්දේසියක්. ඒ වෙන්දේසියෙන් අපේ කතානායකතුමා අරගෙන තියනව අර මම කලින් කියපු විස්ල් පණහක් හැටක්. වැඩකට නෙවෙයි. නිකම් මේ හිතුනට ගන්ට ඇති සිහිවටනයක් විදිහට.

ඉතින් ලංකාවට පෙරලා පැමිනෙනකොට ඔය විස්ල් තොගෙත් අරගෙන ඇවිල්ල. පස්සෙ දවසක මනුස්සයට හිතිල නිකම්ම තියන එකේ මේ විස්ල් එකක් අපේ බස් එකකට හයි කරල බලමු කියල. ඒ පාර සයිලන්සරේ Exhaust එකෙන් ක්‍රියාත්මක වෙන විදිහට ඒ විස්ල් එකක් හයි කරල.  අම්මද බොල. සද්දෙ කියන්නෙ ආය නෑ ගුණසේකර බස් එකක් තලාව දිහා එනකොට අනුරාදපුරේට සද්දෙ ඇහෙනව. ඔන්න කොටිම්ම. (දුහුනන් දැනුම් උදෙසා - තලාව තියෙන්නෙ අනුරාධපුරේට කි.මී. 20 වගෙ දකුණින් A-9 මාර්ගයේ)

පස්සෙ බැරිම තැන මම හිතන්නෙ පොලීසියෙන් ඒ විස්ල් ඔක්කොම ගලවන්න කියල නියම කලා. මම හිතන්නෙ ඒ දවස්වල අනුරාධපුරේ හෝ ඒ අවට වාසය කල කට්ටිය දන්නව මේ කතන්දරේ....

හ්ම්ම්ම්....මදැයි අනන්‍යාගෙ කතාව කියන්ට ඇවිල්ල අන්තිමට කිව්වෙ මේ වෙන වල්පල්.....බෲස් ලීගෙ නැවත ඉපදීමයි, දෙවෙනි ලෝක යුද්දෙයි, ගුණසේකර බසුයි ගැනනෙ. 

සමාවෙන්ට ඕමනයි. අර විමලෙගෙ වාං පතුල් කතා ලියද්දි වගෙ නෙවෙයි මේ අනුන්ගෙ කතා පරිවර්තනය කරද්දි පොඩ්ඩක් සංයමයකින් ඒක කරන්ට ඕන. වාංපතුල් කතානම් ඔහෙ ඕන එකක්. මේක එහෙම බෑනෙ. බගට දන්නවනම් මේ ගැන හැරෙන තැපෑලෙන් ඇවිල්ල මයෙ කුලල මිරිකන්නෙ. ඒ හින්ද ඔන්න මෙතනින් එහාට අනම් මනම් මොකුත් නෑ. පෙරාපු රත්තරං වගෙ තනිකරම අනන්‍යාගෙ කතාව හොඳද?

අනන්‍යා රොටි තැටියෙන් මූණ වහගන්නට දැඟලුවට ඒක හරියට අර පැස්බරෙක් වැල්ලෙ ඔලුව හංගගෙන හතුරෙක්ගෙන් බේරෙන්ට හදනව වගෙ තමයි. කිසිම පලක් නෑ. මොකද ඒ වෙනකොටත් චිත්‍රා ආන්ටි නිකං දෙවෙනි ලෝක යුද්දෙදි ප්‍රංශෙ යටත් කරගන්නට දියත් කරපු ජර්මනියෙ බ්ලිට්ස්ක්‍රීග් මෙහෙයුමට සහභාගිවන පැන්සර් IV යුද්ද ටැංකියක් වගෙ ආත බූත කඩාගෙන පෝලිමේ ඉන්න සහ ඒ අවට බඩුගන්න මිනිස්සු ගෑණු පෙරලගෙන ඉදිරියට එනව.

"චිත්‍රා ආන්ටි….? ඒ කවුද?..." මම ඇහුව.

"චිත්‍රා ආන්ටි අනේ චිත්‍රා ආන්ටි...අපේ ලේන් එකේමයි ඉන්නෙ. අපේ ගෙදරට ගෙවල් හත අටක් වගෙ එහා. එයා අම්ම එක්ක කර්ණාටික් මියුසික් කරනව." අනන්‍යා රොටි තැටියට එහා පැත්තෙ ඉඳල කිව්ව.

"ආ..කර්ණාටික් මියුසික් කිව්වම මතක් වුනේ..මම ගත්තනෙ කර්ණාටික් මියුසික් තියන සී.ඩී. දෙක තුනක්.."

"What ?..... You bought Carnatic Music C.D.s?" 

අනන්‍යා කොච්චර පුදුමයටපත්වුනාද කිව්වොත් මම හිතන්නෙ ලඟ ලඟම එන යුද්ද ටැංකිය ගැනත් අමතක වෙලාද කොහෙද රොටි තැටියත් පාත් කරල ඇස් දෙකත් ලොකු කරගෙන මගේ දිහා බලා හිටිය.

ඒ මොහොතෙම නාසි යුද්ද ටැංකිය අපි අසළට ලඟාවුනා.

"හරි හරි අපි කර්ණාටික් මියුසික් ගැන පස්සෙ වෙලාවක කතා කරමු." මම අනන්‍යාට එහෙම කියල යුද්ද ටැංකිය දිහාට හැරුන. "හෙලෝ ආන්ටී ඊ..ඊ…" මම ඉතාම හුරතල් විදිහට ඇදල පැදල එහෙම කිව්ව.

යුද්ද ටැංකිය මාව පයිසෙකට ගණංගත්තෙ නෑ. කෙලින්ම ගිහිල්ල නැවතුනෙ අනන්‍යා ඉස්සරහ. 

"අනන්‍යා..කවුද මේ?"

"ආන්ටි මේ ක්‍රිෂ්..මගෙ යාළුවෙක්…"

"හා එහෙමද? ‍යාළුවෙක් ආ? මොන ජාතියෙ යාළුවෙක්ද?" 

චිත්‍රා ආන්ටි ප්‍රශ්ණ කලේ හරියට අනන්‍යාගෙ කිරි අම්ම වගේ.

තව දුරටත් මම මෙතන ඉන්න එක අනන්‍යා තවත් අමාරුවෙ දැමිල්ලක් කියල මට හිතුන. 

"අනන්‍යා මම යන්නම් එහෙනම්...රෑ කෑමට කලින් මේ ගත්තු පිඟං අරගෙන චමරියට යන්ටත් එපාය. අර යක්කු දැනටමත් මේසෙට වාඩිවෙලා ඇති මම එනකල්...එහෙමනම් බායි..සී..යූ.....යන්නං ආන්ටි ඊ..ඊ..ඊ..." 

මම ආයෙම මගෙ අර Irresistible හුරතල් ස්වරයෙන් ඇදල පැදල  කියල එතනින් මාරුවුනා.

අලුත් පිඟංවල දවල්ට උයල ඉතුරුවෙච්ච රත්කරල දාගෙන කාල මම ඇඳේ දිගාවෙලා පත්තරයක් බල බල ඉන්දැද්දි අනන්‍යා මට කතා කලා.

"මොකද තත්වය මැඩම්? බටහිර පෙරමුණ නිසලයිද?" මම ඇහුව.

(Note - "All Quiet on the Western Front"  is a novel by Erich Maria Remarque, a German veteran of World War I. The book describes the German soldiers' extreme physical and mental stress during the war, and the detachment from civilian life felt by many of these soldiers upon returning home from the front. In 1930, the book was adapted as an Academy-Award-winning film of the same name, directed by Lewis Milestone. It was adapted again in 1979 by Delbert Mann, this time as a television film starring Richard Thomas and Ernest Borgnine.)

"නිසලමත් නෑ. අර අම්මණ්ඩි කොහොමත් අපෙ අම්මට කියනව මේ ගැන. අපෙ අම්මයි ඔය චිත්‍රා ආන්ටියි කොහොත් උඩිං හොඳවගෙ පෙන්නං හිටියට ඇතුලෙං අළු යට ගිණි තමයි."

"ඇයි ඒ?"

"එතන තියෙන්නෙ සංගීත අර්බුදයක්. අර ගුරුජී මතකද? සංගීත ගුරුවරයා? අර ඔයාට අපේ ගෙදරදි දවසක් මුණ ගැහුනෙ.."

"ඔව්..ඔව්..මම මුලින්ම හිතාගෙන හිටියෙ ඒ ඔයාගෙ ආතයි කියලනෙ.."

"හිහ්..අන්න හරි ඒ ආතා තමයි. ඒ මියුසික් ආතා අම්මගෙ දක්ෂතා මදියි කියල අම්මව ප්‍රතික්ෂේප කලාට ඔය චිත්‍රා අන්ටිට සංගීතෙ උගන්නන්න බාර ගත්ත. එදා ඉඳල ඔය දෙන්න මොනවයින් හරි පැටලෙන්නමයි බලාගෙන ඉන්නෙ…"

"ඉතිං දැන් ඔය රත්නා එකේ සිද්දවෙච්චි සීන් එක චිත්‍රා ආන්ටි අම්මට කිව්වම මොකක් වෙයිද?"

"එච්චර ප්‍රශ්නයක් වෙන එකක් නෑ. මම කියන්නම් අම්මට එහෙම දෙයක් උනේ නෑ. ඔය චිත්‍රා ආන්ටි අපිත් එක්ක හිත හොඳ නැති හින්ද බොරුත් එක්ක ගොතල කියනව කියල"

"අම්ම විස්වාස කරයිද?"

"මම අම්මගෙන් අහනව මෙහෙම…. පිස්සුද අම්මෙ? අම්ම හිතනවද රත්නා ස්ටෝර්ස් එක වගෙ දෙනෝ දාහක් ගැවසෙන තැනක ක්‍රිෂ්ව ඉඹින්ට මගෙ ඔලුව හොඳ නැතෙයි කියල.."

"ඉතිං දෙයියනේ ඔයා එහෙම කලානෙ...හෙහ්..හෙහ්.." මම මහ හඬින් සිනාසුනෙමි.

"හරි හරි මම එහෙම කලයි කියල දන්නෙ ඔයයි මායි විතරනෙ...හිහ්.."

"අනන්‍යා මම මේ කල්පනා කලේ මම ඔයාගෙ අප්පා එක්ක හොඳ සම්බන්ධතාවයක් ගොඩනඟාගෙන ආව විතරයි. මේ සීන් එක හින්ද ඒකත් අප්සෙට් යයිද මන්ද…"

"නෑ..නෑ..ඔයා බයවෙන්න එපා..එහෙම වෙන්නෙ නෑ...අම්ම ඔය විස්තර අප්ප එක්ක කියන්න යන්නෙ නෑ. මට ඒක සහතිකයි…"

"හප්පා..එහෙනම් ඒ ඇති.."

"ක්‍රිෂ් දැන් මංජුයි අප්පයි දෙන්නම ඔයාට කැමතියි. දැං ඔයාට කරන්න තියෙන්නෙ අම්ම කැමති කරව ගන්න එක…"

"කොහොමද ඒක කරන්නෙ?"

"අප්පව ෂේප් කරගන්ට ක්‍රමයක් දෙයියො ක්‍රමයක් පාදල දුන්න වගෙ මට ෂුවර් අම්මව කැමති කරවා ගන්ටත් මොකක් හරි ක්‍රමයක් දෙයියොම පාදල දෙයි.. හ්ම්ම්ම්ම්...එහෙම දෙයියො ක්‍රමයක් පාදල නොදුන්නත් මම දන්නවනෙ මගෙ කුමාරයා මාව ලබාගන්ට මොනවහරි ක්‍රමයක් කල්පනා කරනව කියල. ‍I know Krish you can do it....."

"හරි හරි බටර් ඇති…" 

මම මවාගත් දැඩි ස්වරයකින් එසේ පැවසුවද ඇගේ වදන් ඇසුණු කල මසිත මහත් ප්‍රහර්ෂයකින් පිරී ගියේය.

"ආ..ඔන්න තව පොඩ්ඩෙන් නම් වැදගත්ම එක අමතකම වෙනව..මම මේ ඔයාට කතාකලෙත් මේ පණිවිඩේ කියන්නමයි…"

"මොකක්ද අප්පේ?"

"හෙට රෑ අපේ ගෙදර රෑ කෑමට එන්න කියල ආරාධනා කරන්න….."

"හුටා..ඒ මොකද මේ හදිස්සියෙ?"

"අම්මට මම කිව්වෙනම් අප්පට අර ප්‍රසන්ටේෂන් එක හදාගන්න ඔයා හුඟක් උදව්කරපු හින්ද ඒකට ස්තූති කරන්නෙයි කියල. ඒත් ඇත්තටම මට ඕන වුනේ අපි දෙන්න රත්නා ස්ටෝර්ස් එකට ගිය ගමන ගැන අම්මට කියන්න"

"එතකොට අර ඔයා මාව ඉඹපු සීන් එක ගැනත් අම්මට කියනවද?"

"පිස්සුද මනුස්සයො...ඒක ගැන කියන්නෙ කොහොමද? අපි ඒක ඇර අනික් ටික කියමු. එතකොට චිත්‍රා ආන්ටි අම්මට එක දෙක කරල කිව්වට මට පොඩි ගැලවුමක් තියනවනෙ...හිහ්..හිහ්…"

"ඔයාගෙත් වැඩ මැඩම්. මොකටද ඒ වෙලාවෙ අර සෙනඟ තලේ මාව ඉම්බෙ? ඒකෙන්නෙ මේ ඔක්කොම අලකලංචි…"

"එහෙම කලේද? එහෙම කලේ......" අනන්‍යා ඉක්බිති කථාකලේ ඇසෙන නෑසෙන මට්ටමේ මන්ද ස්වරයකිනි..."සමහර වෙලාවට ක්‍රිෂ් මට ඔයාව ඉඹින්නෙ නැතුව ඉන්නම බැරිවෙනව. ඒ වෙලාවට අහල පහල කවුරු හිටියත් මම ඔයාව ඉඹින එක ඉඹිනව...Because I couldn't help it Krish..Do you know You are some times quite irresistible…………."

අනන්‍යා ඉතා පහත් ස්වරයෙන් පැවසූ එවදන් ඇසූ මගේ හදවත එකවරම නැවතුනාක්මෙන් මට දැනිණි. 

"ඕකේ මිසිස් ස්වාමිනාදන්. If your daughter finds me irresistible I will make you find me irresistible too..that's a promise…" මම තොල මතුරා ගතිමි.

Wednesday, May 16, 2018

582. The Story Of My Marriage - 67 - "Ohhh..Fuck..Chithra Aunty" Said Ananya Trying To Cover Her Face With A Huge Frying Pan....

"ඉතිං ඉතිං ලොක්ක මොකද කියන්නෙ? එයාට  සතුටුයිද දැං?"

මම අනන්‍යාගෙන් එහෙම ඇහුවෙ එයත් එක්ක ඔටෝ (ඔටෝ කියන්නෙ ත්‍රී වීල් වලටමයි) එකට නැඟල ඉඳගත්තු ගමන්මයි.

"ආය මොනවද? He is on cloud nine these days"

"ඇත්තටම?" මම හිනාවෙමින් ඇහුව. 

"ආයෙත් අහල. වෙනද පවුලෙ අපි කට්ටිය එක්ක උනත් සතියකට උපරිම වචන දහයක් නැත්නම් දොළහක් කතා කරන මනුස්සය, මෙන්න මේ පහුගිය සුමානෙ රෑ කෑමට වාඩිවෙච්චි වෙලාවෙ ඉඳල ආය නැඟිටිනකල් කතා කරන්නෙ එයාගෙ ප්‍රසන්ටේෂන් එක ගැන...ආ..මට කියන්නත් බැරිවුනානෙ. අප්ප ඊයෙ උදේ ගියා දිල්ලියට"

"ඈ? අර මොකටද අර?"

"අප්පගෙ ප්‍රසන්ටේෂන් එකේ රෙකෝඩිං එකක් මෙහෙ කට්ටිය යවල දිල්ලි හෙඩ් ඔෆිස් එකට. ඉතිං ඒක බලල දිල්ලියෙ ඉන්න ලොක්කො සෙට් එක අප්පට කතා කරල කියල දිල්ලියට ඇවිල්ල පර්සනලි ඒ ප්‍රසන්ටේෂන් එක කරන්නෙයි කියල. අප්පට කොහොමද දන්නවද සන්තෝසෙ…"

"හෙහ්..මට හිතාගත්තෑකි…"

කතාවෙන් කතාවෙන් ඔය වෙනකොට අපි ගමනාන්තයටත් ඇවිල්ල හිටිය. අපිට එන්ට ඕන කරල තිබ්බෙ ටී නගර්වල තියෙන රත්නා ස්ටෝර්ස් එකට. 

"මේ මට පිඟන් ගන්ට ඕන...කොහෙද හොඳ පිඟන් තියෙන්නෙ?" 

අද මේ පැය බාගෙකට වගෙ ඉස්සරවෙලා  අනන්‍යා මුණගැහුනු ගමන හැටියෙම මම ඇගෙන් ඇහුව.

"මොන පිඟන්ද?"

"අර ඔයාල පාවිච්චි කරන්නෙ ස්ටේන්ලස් ස්ටීල් පිඟන්. එව්ව හොඳයි. එව්වයෙ කල් පැවැත්මත් හොඳයි. හෝදන්නත් ලේසියි. ඒ හැටි බරකුත් නෑ…"

"ඇයි මේ හදිස්සියෙ පිඟන් ගන්න හිතුනෙ?"

"නෑ චමරියෙ  ඉන්න අපි හතරදෙනාට මට හිතුන අලුත් පිඟන් ගත්තනම් හොඳයි කියල. අර රාමනුජම ඉන්නව නේද?"

රාමනුජම් මතකයි නේද? චමරියෙ මගෙ අල්ලපු කාමරේ ඉන්න බුවා.

"ඔව් ඔව් මට මතකයි...ඉතිං රාමනුජම් මොකද?" අනන්‍යා ඇහුව. 

"මොකද තමයි...මම හිතන්නෙ ඒ යකා බත් කන්නෙ අර ඒ කාලෙ රාම කැලේට වෙලා බටනලා පිඹ පිඹ ඉන්න දවස්වල බත් කාපු පිඟානෙද කොහෙද..."

අනන්‍යයි මායි අහ්මදාබාද් වල I.I.M.A. එකේ මගෙ කාමරේ එකට හිටපු අවුරුදු දෙකක විතර කාලය ඇතුලත එයාලගෙ ඔය දෙයියන්ගෙ කතන්දර අනන්‍යා මට කියල දුන්න.

රෑට කාල එහෙම වටේ පිටේ සද්ද බද්ද ටික ටික අඩුවෙලා අන්තිමට නැතිම වෙලා ගියහම අපි හිටපු නේවාසිකාගාරෙ ඉස්සරහ පිටින් දිගටම තිබ්බ කොරිඩෝවෙ ලී කුළුණු අතර දිගට බැඳපු සිහින් ලණුවල තැනින් තැන එල්ලල තිබ්බ චූටි තඹ සීනු සපූත්‍රා කඳුවැටිය පැත්තෙන් හමන සිහින් සුළඟට මිහිරි හඬක් නංවමින් නාදවෙනව අහගෙන අනන්‍යා මගෙ පපුවට ඔලුව තියාගෙන මගේ ළඟින් වැතිරිල ඉන්නව.

මම ඇගේ හිසකෙස් අතරින් මගෙ දකුණතේ ඇඟිලි යවල පිරිමදිනව. එහෙම ඉන්න සමහර දවස්වල ඈ මට ඇගේ ඥාතී හිතමිත්‍රාදීන් අදහන  දෙවිවරු දිව්‍යාංගනාවො ගැන කතා කියල දෙනව.

අර මම කියපු කොරිඩෝවෙ ඇදල තියෙන චුට්ටි සීනු වැල මීට  අවුරුදු තුනකට වගෙ ඉස්සර මෙහෙ ඉගෙන ගත්තු ශිෂ්‍යයෙක් විභාගෙ ඉහලින් සමත්වෙන්න කියල බාරවෙලා එල්ලපු එකක්ලු.

"මොකක්? කවුද බට නලා පිඹ පිඹ කැලේට වෙලා ඉඳගෙන බත් කෑවෙ?"

"ඇයි අර ඔයා මට අහ්මදාබාද් වල මගෙ කාමරේ අපි එකට ඉන්දැද්දි රෑට කාල එහෙම මගෙ ඇඳේ....."

අනන්‍යා පැනපු ගමන් අතින් මගෙ කට වැහුව.

"කෑගහන්ට එපා මනුස්සයො..මොන බූතයක් කියවනවද මන්ද මෙතන මේ දෙනෝ දාහක් මැද්දෑවෙ…"

ඈ කිව්වෙ බයෙන් වගේ වටපිට බලමින්...

"හරි හරි මොකටද ඔය හැටි බය වෙන්නෙ? කාටවත් ඇහුනෙ නෑ ළමයො…"

"ඇහුනෙ නෑ තමයි..අනික අර මොකක්ද කැලේට වෙලා ඉඳගෙන බටනලා පිම්බ කතාව?"

"ඇයි අර රාමද කවුද නෙවෙයිද එහෙම කලේ? අර අයියල මල්ලිල හත් දෙනෙක් එක ගෑණු ළමෙක් එක්ක කසාද බැඳල කැලේ බටනලා පිම්බෙ? ඒ රාම නෙවෙයිද?"

අනන්‍යා හිනා වුනේ බඩ අල්ලගෙන…

"හ්ම්ම් ඔයාට හොඳද එතකොට ඔහොම හිනා වෙන්ට? මේ දෙනෝ දාහක් මැද්දෑවෙ?" මම මූණ පුලුටු කරගෙන ඇහුව. 

"ඔයා කියවන මේ බූතවලට හිනා නොවී පුලුවන්ද අනේ.." අනන්‍යා යන්තමට හිනාව කොන්ට්‍රෝල් කරගත්ත.

"ඔව්ව්..මම ඉතිං බූතනෙ කියවන්නෙ…"

"හිහ්..හිහ්...තරහ ගන්න එපා ඉතිං....හරි හරි..ආයම නිවාඩු වෙලාවක මම ඔයාට කොනක ඉඳල කියල දෙන්නම්කො ඔය දේවකතා ඔක්කොම. ඔයාට ඔක්කොම පැටලිල තියෙන්නෙ. ඔයාගෙ ඔලුව ඇතුලෙ රාමලයි, ක්‍රිෂ්ණාලයි, අර්ජුනලයි ඔක්කොම එකටම එක පොදියට පොරකනවද කොහෙද. ඒකයි ඔය ලෙඩේට හේතුව..හිහ්..හිහ්.."

"හරි හරි ඒ ගැන පස්සෙ මොනව හරි කරමු...දැන් යමු හොඳ කඩේකට මට පිඟන් හතරක් ගන්ට.."

"හරි එහෙනම් යමු රත්නා ස්ටෝර්ස් එකට. එතන තට්ටු හතරක්ම පුරවල තියෙන්නෙ තනිකරම ඔය ජාතියෙ ස්ටේන්ලස් ස්ටීල් බඩු...හට්ටි මුට්ටි, ඇතිලි, පලන්ඟාන්, එතනින් ගිහාම පිට්ටු බම්බු, බුජං…"

"පිස්සුද අනේ? මට මේ ඕන පිඟන් හතරක් විතරයි. මේ ලඟ කඩේකින් ගමු…"

"බෑ..බෑ..රත්නා එකටම යමු..මම හුඟ දවසකින් ටී නගර් පැත්තෙ ගියෙත් නෑ."

අනන්‍යා ඒ එක්කම පාරට පැනල ත්‍රී වීලර් එකක් නැවැත්තුව. ඒ ත්‍රී වීලර් එකේ ඇවිදිල්ල තමයි අපි රත්නා ස්ටෝර්ස් එක ලඟින් ඔය බැහැ ගත්තෙ....

අනන්‍යා කිව්වෙ බොරු එහෙම නෙවෙයි. රත්නා ස්ටෝර්ස් එකේ මම හිතන්නෙ පිඟන්ම තියෙන්න ඇති කෝටි හතරකට වැඩිය. බිත්තිවල එල්ලල, වහලෙ එල්ලල, රාක්කවල තියල, බිම ගොඩ ගහල, කොටින්ම එතන වැඩ කරන කොල්ලො කෙල්ලොත් හට්ටි මුට්ටි ඔලුවෙ නවාගෙන ඔන්න හිටියෙ...හෙහ්,හෙහ්,



චෙන්නයි ටී-නගර්හි පිහිටි රත්න ස්ටෝර්ස් වෙළඳ සළ.

ඒ හැම පිඟානක්ම, තැටියක්ම, තාච්චියක්ම කොච්චර ඔප දාලද කිව්වොත් අනන්‍යාගෙයි මගෙයි ප්‍රතිබිම්බ කෝටි හතරක් එව්වයෙ පිළිබිඹු වුනා. මට මෙහෙම දෙයක් හිතිල පොඩි බයකුත් හිතට ආව. 

බැරිවෙලාවත් එහෙම මහ විසාල සුළි සුළඟක් හමා ඇවිල්ල රත්නා එකේ වහල ගලවල ගියොත් එහෙම ඉර එලිය කෙලිම්ම ඇතුලට වැටිල මේ තියෙන හට්ටි මුට්ටි කෝටි හතර දිලිසෙන්ට අරගෙන අපි දෙන්න හරියට අර මැග්නිෆයිං ග්ලාස් එකකිං ඉර එලිය ඇල්ලුවම කූඹි පිච්චෙනව වගෙ පිච්චිල යයි කියලයි මට හිතුනෙ. මගෙ ඔය ඉමැජිනේෂන් එක කියන එක දන්නව නේද? It's eveready  at a drop of a hat to go to over drive mode in a flash.....

"මෙතන අඩුම ගානෙ පිඟන්ම ඇති කෝටියක් විතර. කොහොමද අනේ හතරක් තෝරගන්නෙ?"

ස්ටේන්ලස් ස්ටීල් ප්ලේට්ස් සෙක්ෂන් එකට කිට්ටු වෙද්දි මම අනන්‍යාගෙ කණට කරල කිව්ව. අනන්‍යා ලඟින් හමපු සමන් පිච්ච සුවඳ මගෙ නාහෙ ඇතුලෙන් ගිහිල්ල මුලු පපුව පුරහම පැතිරුනා. මම හුස්ම උඩට අල්ලගෙනම ආයම අනන්‍යාගෙ කණ දිහාට ඔලුව නැමුව. 

"මේ මෙතන විකාර කරන්න ලෑස්ති වෙන්න එපා දන්නවද?... දෙනව ඔන්න අර තඩි තාච්චියකින් ඔලු ගෙඩිය මුදුනටම" අනන්‍යා කසුකුසුවෙන් මට තර්ජනය කලා.

"හරි හරි....Actually no need to get so violent…Peace on earth…...හරි ඔයා එහෙනං  තෝරල දෙන්නකො සුදුසු මට්ටමේ පිඟං හතරක්….."

අනන්‍යා ඒ ලඟම හිටපු වෙළඳ සේවිකාවට අත්දෙකින් පෙන්නුව අපිට ඕන පිඟන්වල තරම…

"හතරක්…." ඈ එහෙම කියල දකුනු අතේ මහපට ඇඟිල්ල නවල ඉතිරි ඇඟිලි හතර දිගඇරලත් පෙන්නුව වැඩිමනත් වශයෙන්… To be on the safe side I think…..

වෙළඳ සේවිකාව ආපහු එනකල් අපි දෙන්න ඒ කිට්ටුවම බිත්තියක් අයිනෙ ගොඩ ගහල තිබ්බ මහ විසාල කල්දේරං රාසියක් ලඟට වෙලා එව්වට පොඩිවට හේත්තුවකුත් දාගෙන හිටිය. 

"සීරියස්ලි ක්‍රිෂ්.....අප්පට මේ කරපු උදව්වනම් කියල වැඩක් නෑ. හරිම වටිනව. මම හිතන්නෙ අප්පත් ඔයා ගැන ලොකු පැහැදීමකින් දැන් ඉන්නෙ....."

"ඒක වෙන්නත් ඇති. මම කියන්නෙ ඔයාලගෙ අප්ප මා ගැන පොඩි කැමැත්තක් ඇති බොහෝ විට. ඒත් තවමත් හරිෂ්ට ඔයාලගෙ අප්පගෙ තිබ්බ කැමැත්තෙ තරමට නම් නෑ. මට ඒක සහතිකයි…"

"ම්ම්..අපි බලමු...අපි බලමු...අඩු ගානෙ මේක හොඳ ආරම්භයක්නෙ …" ඈ කිවා. 

"ආ..මට කියන්න බැරි වුනානෙ..හැබැයි මම කොහොම හරි හරිෂ්ගෙන් පලිගන්න එකනම් ගත්ත…"

"ඈ? ඒ මොකක්ද ඒ පලිගත්ත කතාව?"

"මම මිනිහ ගෙනාපු විස්කි බෝතලේට වැඩේ දුන්නනෙ…"

"මොකක්ද කිව්වෙ? ආය කියන්න බලන්න.."

"මම කිව්වෙ  හරිෂ් අමරිකාවෙ ඉඳල එද්දි  ගෙනාපු විස්කි බෝතලේ මම බිව්ව කියල…"

"තනියම?..." 

"නෑ ඔයාලගෙ අප්පත් Full සහයෝගය දුන්න...."

මේ වෙලාවෙ වෙලඳ සේවිකාව අපිට හරියන තරමෙ පිඟන් හතරක් ගෙනල්ල අනන්‍යා අතට දුන්න. අනන්‍යා එව්ව ඒ මේ අත කරවල බලල "Looks Ok to me..Thanks " කියල ආපහු වෙළඳ සේවිකාව අතටම දුන්න. ඈ ඒ පිඟන් අරගෙන ඉස්සර වුනා.

"යමු…. කවුන්ටර් එකෙන් මෙව්වට සල්ලි ගෙවමු" අනන්‍යා මා දිහාට හැරිල කිව්ව.

"හරි යමු…"

කවුන්ටරේ ඉස්සරහ දහ දොළොස් දෙනෙක් හිටිය පෝළිමේ. අපි දෙන්න පෝළිමෙ අන්තිමට එකතු වුනා....

"හ්ම්ම්ම්..නරකම නෑ...තමුං මම නොහිටිය සතියට හොඳ අඩව්වක් අල්ලල වගෙ මට පේන්නෙ"  අනන්‍යා මා දිහා බලල රැව්ව…"රෑවෙලා බීල තනියම චමරියට යද්දි මගදි කරදරයක්වත් උනානං..දන්නවනෙ අද කාලෙ හැටි.."

"ඉතිං කවුද චමරියට ගියේ?"

"එහෙනං?"

"මම ඔයාලගෙ ගෙදර අර ඉස්සරහ තියෙන්නෙ අමුත්තන්ගෙ කාමරේ..අන්න ඒකෙ නිදියගත්ත........"

"මොකක්? ඔයා එතකොට අපේ ගෙදර එද්දි රෑට අඳින්ට එව්වත් අරගෙන ආවද?"

"මොන පිස්සුද? මම රෑ නවතින්ට හිතාගෙන ආපු ගමනක්ය?"

"එතකොට මොනවද රෑට ඇන්දෙ?"

"ඔයාලගෙ අප්පගෙ ලුංගියක්…"

"මොකක් කිව්ව?"

ඒ පාරනම් අනන්‍යාගෙ ඇස් දෙකත් ලොකු වුනා. සද්දෙත් ටිකක් වැඩිවුනා. අපි ඉස්සරහ පෝලිමේ හිටපු වයසක ජෝඩුවක් අපි දිහා හැරිල බලල ආපහු ඉස්සරහ බලා ගත්ත.

"ඇයි මොකෝ මේ මෙච්චර පුදුම වෙලා?..ඇත්තම කිව්වොත් රෑට ලුංගිය  අඳින එක හරිම පහසුයි. මට හිතිල තියෙන්නෙ වැඩේ පුරුදු වෙලා දිගටම රෑට ලුංගි අඳින්න"

"ඔයාට නම් පිස්සුම තමයි ක්‍රිෂ්.....ඒත් මම ආසයි ඒ පිස්සුවට....." අනන්‍යා එහෙම කියල ඇහැක් වහල ඉඟි මැරුව.

"ඔයා දන්නවද මම ඒ ඔක්කොම කලේ ඇයි කියල…" මම හෙමිහිට ඇහුව.

"ඇයි?....." අනන්‍යා ඇස් හීන් කරල ඇහුව. 

"I did it for you Ananya…."  I said looking unblinking at her liquid pools of eyes.

අනන්‍යා තත්පර තිහක් විතර එක එල්ලේ මගෙ ඇස් දෙක දිහා බලාහිටිය. ඒත් එක්කම ඇගේ කට කොණකට හීන් හිනාවක් ආව. 

ඊට පස්සෙ අපි හිටගෙන හිටපු තැන හතර වටේ බිත්තිවල එක අඟලක්වත් පේන්නෙ නැතිවෙන්න එල්ලල තිබ්බ මූන බලන කණ්නාඩි වගෙ ඔප දාපු තාච්චි, ෆ්‍රයිං පෑන්ස් සහ පිඟං හත් අටසීයක බොහොම පැහැදිලිව අපේ රූප පිළිබිඹු වෙනවා උනත් ඒ ගැන කිසිම සැළකීමක් නැතුව ඈ පියවර දෙකකින් මට කිට්ටුවෙලා පා ඇඟිලිවලින් ඉස්සිල මගෙ දෙතොල් සෙමෙන්  සිපගත්ත.

තාච්චි, ෆ්‍රයිං පෑන්ස් සහ පිඟන් වලින් මේ සිද්ධිය දැකපු පෝළිමේ සහ ඒ අවට බඩු තෝරමින් හිටපු තමිල්නාඩු සාම්ප්‍රදායික ගෘහිණියන් සහ බ්‍රාහ්මණ වංශික මහතුන් එක හතළිහක් පණහක් විතර එක පාරටම කලින් කතා කරගෙන හිටිය වගේ කටවල් රවුම් කරල "ඕහ්...."  කියල එක සැරේම අපි දෙන්න පැත්තට හැරුන. ගෘහිණියන් සියල්ලන්ම පාහේ කම්මුල් වලට අත් තියාගත්ත.

"අනන්‍යා මොකද මේ? "

සැර පරුෂ කටහඬක් අපි පිටිපස්සෙං ඇහුන. අනන්‍යා මගෙ උරහිසට උඩිං එබිල බැලුව. 

"Ohhhh..fuck…Chithra aunty"

අනන්‍යා එහෙම කියල අතට අහුවෙච්චි රොටි තැටියක් අරගෙන මූණ වහගත්ත....


අනන්‍යා අනපේක්ෂිත ලෙස මා සිපගත්තේ මෙහිදීය.

Friday, May 11, 2018

581. The Story Of My Marriage - 66 - The Concert Steering Committee, The Three Things That Will Drive A Tamilian Berserk & The City Advantage

"ලක්ෂ තුනක්!!!..මගෙ දෙයියනේ...තමුන්ට පිස්සුද?"

බාලා එසේ පුපුරා හැලුනේ ප්‍රසංග මෙහෙයුම් කමිටුවේ දෙවන රැස්වීම් වාරයේදීය. අපේ බාලට වෙන මොකක් නැතත් ඇස්වහක් කටවහක් නෑ අපූරු හැකියාවක් තියනව ඕනම දේකට ඒකෙ කොහෙත්ම නැති වැදගත්කමක් අපූර්වත්වයක් දීල නග්ගල ගන්ට. අපේ මේ කොන්සට් රාජයා සංවිධානය කරන්ට බාලමයි C.S.C. කියල වෙනම කමිටුවක් පිහිටෙව්වෙ. C.S.C. කියන්නෙ Concert Steering Committee නොහොත් ප්‍රසංග මෙහෙයුම් කමිටුව.

බාලම එයාව පත්කරගත්ත ඒ කමිටුවෙ සභාපති විදිහට. මිනිහම මාව පත්කලා ලේකම් තනතුරට. 

"ක්‍රිෂ් මේ තනතුර බොහොම වගකීමක් තියන තනතුරක්. ඒ හින්ද බොහොම අවධානයෙන් වැඩ කරන්න ඕන.."

බාලා ෆුල් සීරියස් මූණකුත් හදාගෙන ඉස්සෙල්ලම දවසෙ එහෙම කිව්වම මම හිනා නොවී ඉන්නම බැරිතැන දෙකට නැවිල මගෙ දකුණු කකුලෙ වළලු කර හරිය අතගාන්න ගත්ත.

"ඇයි මොකෝ?" බාල බාගෙට පුටුවෙන් නැඟිටල ඇහැව්ව.

"නෑ බොස් මේ ඊයෙ පෙරෙයිද වගෙ ඉඳල මගෙ කකුලෙ මේ පල්ලෙහා හරිය හිරිවැටිල වගේ දැනෙනව" මම තොල් හපාගෙන කිව්ව..

"ආ එහෙමද? එහෙමනම් ඩොක්ටර් කෙනෙකුට කියල පොඩ්ඩක් බලවගන්නවෙයි. හැබැයි ක්‍රිෂ් අපේ කොන්සර්ට් එකෙන් පස්සෙ හොඳද? C.S.C. එකේ ලේකම් හැටියට ඔයාට තියනව ලොකු කාර්ය භාරයක්…"

බාලා C.S.C. කියන අකුරු තුන කිව්වෙ හරියට හැට හැත්තැ ගනංවල රුසියන් කාරයෙක් K.G.B. කියන අකුරු තුන කියනව වගෙ ගෞරව පූර්වක ස්වරයකින්. ඒ වෙලාවෙ බාලගෙ මූන දැක්කම මට ආයම හිනා යන්ට ආව.

"ඔන්න ඔන්න ආයම මම අර කිව්ව හිරි වැටිල්ල එනවද කොහෙද" මම ආයමත් පාරක් තොල් හපාගෙන ඔලුව නමාගත්ත.

කොටිම්ම මේ C.S.C. එකේ ලේකම් කම කොච්චර වැදගත් තනතුරක් විදිහට බාලා පාරට්ටු කලාද කිව්වොත් මගේ C.V. එකේ M.B.A. එක ගාවම පහලින් මෙහෙම ලියන්න ඕනය කියල මම හිතා ගත්තා. 

"ඊට අමතරව චෙන්නයි සිටි බැංකුවෙහි Secretary Of C.S.C. තනතුර දරා ඇත්තෙමි."

හැබැයි මේ වෙලාවෙ අපේ C.S.C. එක උග්‍ර අර්බුදයකට මූණ දීලයි ඉන්නෙ. ගායකයින්ට ගෙවිය යුතු මුදල වැඩියි කියල බාලා ෆුල් කචල් එක අදිනව. ගායක අංසෙ බාරව හිටියෙ මාධවී. 

මාධවී වනාහී හොඳ පිරිපුන් දේහයකින් හෙබි උපැස් පැළඳි යුවතියකි. ඇයගේ ගතිගුණ සහ හැඩරුව නිරතුරුවම මගේ සිහියට කැඳවූයේ බාලිකා පාසලක ශිෂ්‍ය නායිකාවක් සහ රජයේ රෝහලක දැඩි සත්කාර ඒකකයේ හෙදියක අතර සියයට පණහේ පණහේ සම්මිශ්‍රණයකි.

"දැන් සර් මට කලින් කිව්වෙ විශිෂ්ඨ මට්ටමේ ඒ වගේම සුප්‍රසිද්ධ ගායක ගායිකාවො අඩුම තරමින් තුන් දෙනෙක්වත් ඕනය කියල නේද?" මාධවී ඇසුවාය. 

"හරි හරි මම එහෙම කිව්ව තමයි. ඒත් මෙච්චර එයාලට ගෙවන්නෙ මොකටද? මේක පිස්සුවක්නෙ.. "

කලයුතු කාර්යය එක්ක සසඳා බලනකොට බොහොම අසාධාරණ විදිහට ඉහල වැටුපක් ගෙවන්න ඕන තමන්ට විතරමයි කියලයි මම හිතන්නෙ බාලා හිතාගෙන ඉන්නෙ.

"එයාල විතරක් නෙවෙයිනෙ සර් එන්නෙ. ඒ එක්ක බෑන්ඩ් එකක් එනව එතකොට බැකප් සිංගර්ස්ලත් එනව"

මාධවී කරුණු පැහැදිලි කලා. බාලා ඇර කමිටුවෙ අනෙක් සාමාජිකයො සාමාජිකාවො ඔක්කොමල තම තමන්ගෙ ඔලුගෙඩි හෙමිහිට සිරස්ව වනල ඒ කතාව ඒකච්ඡන්දයෙන් අනුමත කලා.

"හරි හරි මට මේක කියන්න..අපිට මොකටද බැකප් සිඟර්ස්ල? You think the main ones will crash or something?"

Computer crashing ගැන හිතල බාලා එහෙම කිව්වෙ පොඩි ජෝක් එකක් විදිහට. ඒත් කවුරුත් ඒකට හිනා වුනේ නෑ. 

"බැකප් සිඟර්ස්ල කියන්නෙ කෝරස් එක සර්. අර සිඟර්ගෙ පිටිපස්සෙ ඉඳගෙන සපෝට් එක දෙන ටීම් එක" මාධවී පැහැදිලි කලා. 

"අර සර් Love songs කියන කොට එහෙම පිටිපස්සට වෙලා ආ..ආ..ආ..ආ...කියල තාලෙ අල්ලන්නෙ. අන්න ඒ අය…" එහෙම තව දුරටත් පැහැදිලි කලේ රේණුකා. එයත් අලෙවි අංසෙ ඒජන්ට් කෙනෙක්.

"හරි හරි ළමයිනේ. මම දන්නව කෝරස් එක කියන්නෙ මොකක්ද කියල.." බාලා මූණ පුළුටු කරගෙන කිව්ව.

"ඒත් මම තාමත් කියනව මේ ගාණ නම් හොඳටම හොඳටම හොඳටම වැඩියි.." බාලා එහෙම කියල දකුණත මිට මොලවල මේසෙට වැරෙන් පාරක් ගැහැව්ව. 

කමිටු සාමාජිකයො තුස්නිම්බූතයිස්ඩ්, මවුත් ඕපනයිස්ඩ් ඇන්ඩ් දෙන් මූණිං මූණ බලා ගත්ත.

"අපි එහෙනම් මෙහෙම කරමු……" දෙවෙනි පේලියෙ හිටපු මූණෙ කුරුලෑ පිරිච්ච කොල්ලෙක් කිව්ව. ඔක්කොමල මිනිහ දිහාට හැරුන. "අපි එන අයට ඩිනර් එක දෙන එක කැන්සල් කරමු"

කමිටු සාමාජිකයො ඔක්කොම මනුස්සය දිහා සමච්චලේට බැලුවෙ බස් එකක ජැක් ගහල මාට්ටු වෙලා කෙල්ලෙක්ගෙන් කණ හරහා කාපු ජැක්සන් කෙනෙක් දිහා අනිකුත් අවසේස මඟී ජනතාව බලන විදිහට. 

"ඕකේ..මම මගෙ අදහස ඉල්ලා අස්කරගන්නව…" කුරුලෑ කොල්ල විජහට එහෙම කියල බිම බලා ගත්ත. ආය රැස්වීම ඉවරවෙනකල්ම මිනිහ නෙවෙයි ඔලුව උස්සල බැලුවෙ.

"ඇයි අපිට බැරි ඔය තරමටම සුප්‍රසිද්ධ ගායකයො නැතුව වෙන අය ගෙන්නන්න? මම කියන්නෙ ඕන තරම් දක්ෂයො ඉන්නවනෙ ඒ තරම් ප්‍රසිද්ධ නැති…" මම යෝජනාවක් ඉදිරිපත් කලා. 

"එහෙම බෑ ක්‍රිෂ්. මෙතන තියෙන්නෙ කීර්තිනාමය ගැන ප්‍රශ්ණයක්. මේක ඇවිල්ල සිටි බැංකුවෙන් සංවිධානය කරන ඉවෙන්ට් එකක්. අපි මේ B-Grade සිඟර්ස්ල ගෙනල්ල ඉවෙන්ට් එක කරාය කියමු. හොඳයි කොහොමද ලබන මාසෙ H.S.B.C. එක A-Grade කට්ටිය ගෙනල්ල මේ වගේම එකක් කලොත්? වසල හමාරයි නේද? අපේ සායමනෙ යන්නෙ"

"සර් අපි ඔය රෙසෝට් එක නැතුව...." අන්තිම පේලියෙ හිටපු ඒජන්ට් කෙනෙක් නැඟිට්ට. ඒ ඒජන්ට් අවුරුදු දෙකක මිනිහගෙ මුලු රාජකාරි කාලය ඇතුලත කිසිම මීටිං එකක එක වචනයක්වත් කතා කරල නැතිලු. 

ඒත් බාලා මිනිහට කතා කරන්න දුන්නෙ වචන හයයි. අල්ල ඉස්සරහට පේන විදිහට අත් දෙකම උස්සල මනුස්සයගෙ කතාව නතර කෙරෙව්ව. Shot down in mid sentence in case you want to know what happened there in English.

"තරු පහේ වෙන්නම ඕන. නැත්නම් මම අර කලින් කිව්ව විදිහට The reputation of our bank is at peril. Please understand that all of you...The reputation of City Bank is very...very...very...important…"

වෙරි වෙරි වෙරි කියල කියන වාරයක් වාරයක් පාසා බාලා මිට මොලවපු සුරතින් මේසෙට ගහගෙන ගහගෙන ගියා. මේසෙ උඩ තිබ්බ වීදුරු මල් පෝච්චියක් බාලා  මේසෙට තඩි බාන වාරයක් වාරයක් පාසා උඩ පැන පැන ගිහිල්ල මේසේ දාරෙ අයිනෙම නැවතුනා. 

හැබැයි මට 100% ෂුවර් බාලා  තව එකම එක පාරක් වෙරි කියල මේසෙට තඩි ගැහැව්වනං මල් පෝච්චිය දඩාස් යන අනුකරනයෙන් බිමට පත බෑවෙනව. ෂෙහ් මගෙ නරක වෙලාව කියන්නෙ බාලා වෙරි කියල තුන් පාරනෙ කිව්වෙ. බාලා ලව්ව තව පාරක් මේසෙට තඩි බාගන්නෙ කොහොමද කියල මම දහ අතේ කල්පනා කරන්න ගත්ත කම්මුලට අතකුත් තියාගෙන. 

"What do you say Krish? Agreed or not?" බාල මම බර කල්පනාවක ඉන්නව දැකලද කොහෙද ඇහුව. "I agree Sir I agree " මම විජහට කිව්ව.

"කවුද දැන් අපි ඔය ගෙන්නන ගායකයො තුන්දෙනාගෙන් හොඳම එක්කෙනා?" 

මම සබාවට ප්‍රශ්නයක් යොමු කලේ කමිටුවෙ ලේකම් හැටියට කමිටුවෙ කටයුතු වලට ක්‍රියාකාරීව සහබාගි වෙන එක මගෙ යුතුකමක් සහ වගකීමක්ය කියල මට එක පාරටම හිතිච්ච හින්ද.

"ඒකෙ ආය අහන්න දෙයක් නෑ. හොඳම හරිහරන්…….." එක සාමාජිකයෙක් මම ප්‍රස්නෙ අහල කටගන්ටත් කලින් කිව්ව. 

"බම්බුව තමයි..හරිහරන්ට වඩා එස්.පී. බාලසුබ්‍රමනියම් කොච්චර හොඳද?"

මගෙ පිටිපස්සෙ හිටපු බබලතෙක් තම විරුද්දත්වය දැඩිව ප්‍රකාස කලා. කාටත් ඇහෙන්න ඒ ටික කියල ඒ අම්මණ්ඩි කට ඇතුලෙන් සුටු පුටු ගාල තව මොනවදත් කියාගෙන කියාගෙන ගියා. මම හිතන්නෙ එක්කො හරිහරන්ගෙ නැත්නම් හරිහරනා හොඳයි කියපු මනුස්සයගෙ නැත්නම් ඒ දෙන්නගෙම මව්ගුණ සිහිපත් කරන්ට ඇති නොවැරදීම.

දෙමළ මිනිස්සු කියන්නෙ සාමාන්‍යයෙන් සාමකාමී ජාතියක්. ඒත් දෙමළ අය එකිනෙකාගෙ බෙලි මිරිකගන්න සයිස් එකට කෝපාවිස්ට වෙන සබ්ජෙක්ට්ස් තුනක් තියනවයි කියල මම කොහෙදි හරි කියවපු මතකයක් තියනව. ඉන් දෙකක් මට මතක නෑ. මතක එකක් තියනව. ඒ තමයි සංගීතය. එහෙමත් නැත්නම් තව පැහැදිලිව කිව්වොත් ගායක ගායිකාවන්ගෙ හොඳ නරක. මේ වෙලාවෙත් එහෙම වුනා. විනාඩි දහයක් විතර කමිටුව දෙකට තුනට බෙදිල එකිනෙකාට අක්‍රෝෂ පරිභව කරගත්ත. පංච නින්දාවෙන් බැණගත්ත. බාලයි මායි විතරක් වචනයක්වත් නොකිය ඒ දිහා බලාහිටිය.

"මඟුලක් කතා කරනව. එස්.පී. බාලසුබ්‍රමනියම්ගෙ අහලකින් තියන්න පුලුවන්ද හරිහරන්. ඒ මිනිහ නිකම් මේ…"

සාමාන්‍යයෙන් බොහොම සාමකාමී මාධවී පුටුවෙන් නැඟිටල අපේ කමිටු රැස්වීම් ශාලාව දෙකක් වෙන්න කෑගැහුව. ඒ පාරනම් මයෙ හිතේ බාලගෙත් හිත ගැස්සෙන්න ඇති. මනුස්සයය කටත් බාගෙට ඇරගෙන මාධවී දිහා බැලුවෙ හිටි හැටියෙ ඇස් ඉදිරිපිට පාදුර්බූත වෙච්චි යස්සණියක් දිහා බලන විදිහට.

"සුචිත්‍රා? ඇයි සුචිත්‍රා හොඳ නැද්ද?" පිටිපස්සෙ ඉඳල තව කවුද කෑගැහුව.

"ඇති හොඳටම ඇති.." එහෙම කියල බාලා නැඟිට්ට.

ලෝකෙ පුරාම ඕනම තැනක තියන ඕනම කමිටු රැස්වීමක් අවසාන වෙන විදිහට අපේ කමිටු රැස්වීමත් අවසාන වුනා. ඒ කියන්නෙ කිසිම ස්ථිර තීරණයකින් හෝ විසඳුමකින් තොරව.

"හරි මේ ටික කවුරුත් හොඳට අහගන්න. මම කියන්නෙ මෙච්චරයි. ගායක ගායිකාවන්ට මෙච්චර ගානක් නම් කොහෙත්ම ගෙවන්න බෑ. දැනටම රෙසෝට් එකට, රාත්‍රී භෝජන සංග්‍රහයට සහ ඇඩ්වර්ටයිසිං වලට අපිට විදම් වෙනව අඩුම ගානෙ ලක්ෂ හතරක්. ඊට වැඩි මිසක අඩුනම් නෑ."

"ඇඩ්වර්ටයිසිං? ඒ මොකටද?" මම ඇහුව. 

"අපි ද හින්දු පත්තරේ පිටු බාගෙක දැන්වීමක් දානව"

කමිටු සාමාජිකයො තමන්ගෙ ෆයිල් එහෙම අරගෙන එකිනෙකා නැඟිටින්න ගත්ත කාමරෙන් පිටවෙන්න. ඒ අතරෙත් හරිහරන්ලෝලීනුයි බාලසුබ්‍රමනියම්ලෝලීනුයි එකිනෙකාට රවාගන්නට අමතක කලේ නෑ. 

"ද හින්දු පත්තරේ ඇඩ් එකක් දාන්නෙ මොකටද? මේක ආරාධිතයින්ට පමණයි ඉවෙන්ට් එකක් නේද?" මම ඇහුව. 

"හරි හරි. ඇඩ් එකෙත් අපි බොහොම පැහැදිලිව එහෙම කියනව. This event is for invitees only - That means the customers of City Bank. එහෙම දැම්මම අනිවාර්යයෙන්ම අපේ කස්ටමර්ස්ලගෙ යාලුවො එතකොට නෑදෑයො එහෙම එයාලට ඊරිසියා කරන්න ගන්නව"

"ඒ කියන්නෙ අපේ කස්ටමර්ස්ලට මේ චාන්ස් එක හම්බවුනේ එයාල සිටි බැංකුවෙ කස්ටමර්ස්ල හින්ද. That's the City advantage"

"Exactly Krish. you got that exactly right" බාලා එහෙම කියල මගෙ පිටට හෙමීට පාරක් ගැහැව්ව.

පසු වදන - 

අද කතාවෙ කියවෙන හරිහරන් අසූ ගණං වල අග හරියෙ හෝ අනූ ගනන් වල මට හිතෙන්නෙ ලංකාවෙත් සෑහෙන්න ජනප්‍රිය වුනා. 

ඒ යාත්‍රා නමින් ජාතික රූපවාහිනියෙ ඒ දවස්වල ප්‍රචාරය වුනු  සංගීතමය වැඩසටහනක ලෙස්ලී ලුවිස් සමඟ ඔහු ගායනා කල "ක්‍රිෂ්ණා නී බෙගනේ බරෝ" ගීතය විකාශය වීමත් සමඟ...

ඔවුන් දෙදෙනාගෙ සංගීත කණ්ඩායම හැඳින්වුනේ "Colonial Cousins" නමින්....


Krishna nee begane baro
Krishna nee begane baro

Darkness coming round
And everybody fighting with their brothers
Everybody wants control
Don't hesitate to kill one another

So come back as Jesus
Come back and save the world
Bless all the future
Of every boy and girl

Come back as Rama
Forgive us for what we've done
Come back as Allah
Come back as anyone


LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...