Tuesday, September 16, 2014

280. විමලෙගෙ වාංපතුල් කතා 22 - දූ දරුවෝ, මන්දාරම් නුවර, නස්රුද්දීන් සහ Murder House Stories...


Nasruddin - Google Images

" අනේ මල්ලි අද දවල්ට කන්ඩ ඉන්නව තිහක් විතර. කොස් ගෙඩි දෙකක් කඩාගෙන ආව. කොස් මැල්ලුමක් හදන්ඩයි යන්නෙ. අතන කුස්සිය එහා පැත්තෙ දර මඩුවෙ අසෝක නංගි කොස් කපනව. ඒත් එයාට තනියම කරන්ට අමාරුයි ඒක. මල්ලි ගිහිල්ල පොඩ්ඩක් වැඩේට උදව් වෙන්ටකො."

පොඩි කාලෙ අත්තම්ම එක්ක කොස් කපල මට ඔය කොස් වැඩේ හොඳට පුරුදුයි. මීට කලිනුත් එක පාරක් අජිතයගෙ ගෙදර ආහම මම කොස් කපල දුන්න. සුජිත අක්කට ඒක මතක තිබිලද ??????......නැත්තං???? 

" හරි අක්කෙ.. මම ඒකෙ අවුලක් නෑ. ඒත් එතකොට මේ වැඩේ." මම ඔලුවෙං එතන කැටයං කපන්ඩ සූදානං කරල ගොඩ ගහල තිබ්බ තෙල් කරදාසි ගොඩ පෙන්නල ඇහුව. 

" මේ වැඩේ හදිස්සියක් නෑනෙ මල්ලි. හවස හරි කරන්ට බැරිය. අනේ ගිහිල්ල අර අසෝකට උදව් වෙන්ටකො. " සුජිතා අක්ක අජිතයට ඉඟියෙන් මොනව හරි කිව්වද? නැත්තං ඒ මගෙ හිත් හෝදිසියට පෙනිච්ච විදිහද? 

" හරි හරි මම යන්නංකො. මනමාලිගෙ ඉල්ලීමක් අහක දාන එකත් හරි නෑනෙ ඉතිං...හෙහ්,හෙහ්, " එහෙම කියල මම ඉඳගෙන හිටපු තැනින් නැඟිටල අත පයේ හිරි ඇර ගත්ත. 

අසෝක නංගි කෙට්ටුයි උසයි. කොයි වෙලෙත් හිනා වෙච්චි ගමං. ඒ වගේමයි කතාව. කියවන එකේ ඉවරයක් නෑ.මීට අවුරුද්දකට වගෙ ඉස්සර අජිතයගෙ ගෙදර ආපු පාර අපි ගියා අසෝකලගෙ ගෙදර. 

" මචං වරෙං අපෙ ලොකු මාමලගෙ ගෙදර ගිහිල්ල එන්ට. ලබන මාසෙ මාළිගාවට අපෙ මුර දානෙ. ඒ ගැන කතා කරගන්ඩ එහෙ ගිහිල්ල එන්නෙයි කියල අම්ම කියනව. " 

එදා උදේට කන ගමං අජිතය කිව්ව. උදේ කෑම මේසෙ ආය කියල වැඩක් නෑ..මේසෙ පුරාවට නිල්පාට මල් වැල් රටාවක් වැටිච්චි පළංගාන් වල කොත ගහල තිබ්බෙ කැකුලු බතයි, පොල් සම්බෝලෙ මළවල, කීරමිං බැදල. ඒ මදිවට කරපිංච, උම්බලකඩ යහමිං දාල කිරි හොද්දකුත් හදල. 

කලින් දවසෙ රෑ වෙන්ට ඇරල ඉස්සරහ ඉස්තෝප්පු කාමරේ පොත් රාක්කෙ අයිනෙ දෙවරක්පෙරුම බෝතලයක් හංගල අජිතයයි මායි හෙමිහිට විනාඩි පාළහෙං පාළහට වගෙ කාමරේට ගිහිල්ල සුට්ට සුට්ට දාගත්ත. වෙලාවට එදා අජිතයගෙ අප්පච්චි හිටියෙ නෑ. හඟුරන්කෙත ඇවිදිල්ලහිට අජිත්ගෙ අම්මයෙ ගම. අප්පච්චි ඇල්කඩුවෙ. වත්තේගම කිට්ටුව. අප්පච්චි ග්‍රාමසේවක රාළහාමි කෙනෙක්. හඟුරන්කෙත රාජකාරි කරන කාලෙ තමයි අම්මව මුණ ගැහිල තියෙන්නෙ. 

ඔහොම ගෙදර කට්ටියට හොරා සුට්ට සුට්ට ගහන අපූරු සීන් එකක් තිබ්බ..මතකද දූ දරුවෝ ටෙලි චිත්‍රපටය?. අන්න ඒකෙ. ඩයස් මතකයිනෙ. එච්. ඒ පෙරේරා..මේ ඊයෙ පෙරෙයිද අභාවප්‍රාප්ත උනේ. දූ දරුවෝ එකේ සුනේත්‍රා සරච්චන්ද්‍රගෙ ස්වාමි පුරුෂයගෙ චරිතෙ කලේ එච්. ඒ. ඒ දෙන්නගෙ දුව තමයි නිල්මිණි ....ඩයස්ගෙ තිබ්බ මයිනර් එකක්. ඕකෙ ඩිකියෙ තමයි සුමිහිරි පානය බෝතලේ හංගන්නෙ.සුනේත්‍රගෙ නංගිට හිටියෙ රත්නා ලාලනීද කොහෙද...එයාගෙ මහත්තය සම්පත් තෙන්නකෝන් මහිතේ..ඩයස් ඔන්න හෙමීට කතා කරනව මස්සිනාට..ඇත්තටම නියම නෑදෑකම අනුවනම් මස්සිනා නෙවෙයි සහෝදරය වෙන්න ඕන. හරි ඒක මොක හරි.. ඩයස් කියනව හෙමීට වටපිට බලල " පොඩි මස්සිනේ...මොකද කියන්නෙ? හෙමීට කාටත් නොදැනෙන්ට කාර් එකේ ඩිකියට පාත් වෙමුද ගිහිල්ල?..." හෙහ්.හෙහ්... 

මොනව උනත් අජිතයගෙ අප්පච්චි ගෙදර හිටියනං අපි ඔය කර්මාන්තෙ ගෙදර පටන් ගන්නෙ නෑ. අජිතයලගෙ වත්තෙ පැත්තක තිබ්බ කාලෙකට ඉස්සර වී මෝලක් හයි කරල තිබ්බ පරණ මඩුවක්. දැං ඒකෙ ඔය පරණ ලට්ට ලොට්ට තමයි දාල තියෙන්නෙ. ඕක පිටි පස්සට වෙන්ට තියනව කොට බිත්තියකිං වට වෙච්ච පොඩි ඉස්තෝප්පුවක් වගෙ කෑල්ලක්. එතන පුටු හතර පහක් තියාගෙන තමයි අපි ඔය පස්වන සික පදය බිඳීමේ මහඟු කර්තව්‍යයෙ යෙදුනෙ. හෙහ්,හෙහ්, 

ඒ වෙනකොට අපි රස්සාවල් කරල සමහරු කසාදත් බැඳල දරු මල්ලො ළමා ලපටි නඩත්තු කරන වැඩිහිටියො උනාට වැඩිහිටි ගෞරවය කියන එක අපි කාගෙන්වත් ගිලිහිලා ගියේ නෑ. අපෙ අප්පච්චි අන්තරා වෙනකොට මට වයස තිහක් වගෙ වෙන්ට ඇවිල්ල. ඒත් ඒ වෙනකොටත් අප්පච්චි එනකොට මම ඉඳගෙන ඉන්න පුටුවෙන් නැඟිටිනව. ඒ වගේම කියන්ට දෙයක් තියනවනං ඒක කියන්නෙ අම්ම හරහ.අප්පච්චි කතා කලොත් මිස උන්දැ එක්ක මම කෙලින්ම කතාවට යන්නෙ නෑ කවම කවදාවත්.ඒ තමයි අපි හැදිච්ච විදිහ. එහෙම වෙන එක හරිද වැරදිද නම් මන්ද. කොහොම හරි එහෙම තමයි අපි පුරුදු පුහුණු වෙලා උන්නෙ. 

අම්මාපල්ල ඒකටත් එක්ක දැං හැදෙන හිච්චි එවුං..මම මගෙ යාලුවෙක් එක්ක අපාට්මන්ට් එකක හවුලටනෙ මෙහෙ ඉන්නෙ. යාලුව ඉන්නෙ එයාගෙ අඹුදරුවන් එක්ක. පොඩි එකෙක් ඉන්නව අවුරුදු හය පිරෙන්නෙ මේ මාසෙට. ඒකා කොයිවෙලාවෙ බැලුවත් තාත්තගෙ කරේ...හෙහ්,හෙහ්, ඒ පුරුද්දට ඕකා මගෙ කාමරේට ආපු ගමං කෙලිම්ම මගෙ කරෙත් නඟිනව. හෙහ්,හෙහ්, මොකදෑ ඉතිං කරන්නෙ? 

ඉතිං නැවත අදාල කතාවට ගියොත් එහෙම ඉතිං එදා අජිත්ගෙ අප්පච්චි එහෙමත් ගෙදර නැතිඋන එකේ ඇඩ්වාන්ටේජ් එක නොහොත් වාසියත් අරගෙන අජිතුයි මායි ඉස්සරහ කාමරේ හංගල පොඩි කර්මාන්තයක් කලා.අපි දෙන්න හෙමීට ඇවිල්ල දෙකක් විතර නවාගෙන කඩල ඇටේකුත් කාරිය හපල කුස්සිය පැත්තෙ රවුමක් කාරිය ගහනව. 

කුස්සියෙ ඉතිං කාන්තා පක්සය එකතුවෙල රටේ නැති වල්පල් කියව කියව උයනව පිහනව එක දෙව්ලාවයි. අජිතයගෙ ගෙදර එහෙම තමයි.අප්පච්චි ගමේ රාළහාමි වෙච්චි. ඒ වෙනකොටනං මයෙ හිතේ විශ්‍රාම අරං. ඒත් අර ගමේ ප්‍රභූවරයෙක් කියන පිළිගැනීම ඒ වෙනකොටත් අඩු නැතුවම තිබුන.ඉතිං අජිතයගෙ ගෙදර කොයිවෙලේ බැලුවත් හත් අට දෙනෙක් වරදින්නෙ නෑ. ඉවිල්ලත් ආයෙ එහෙම තමයි. ගෙදර හිටියෙ පස් දෙනයි. අත්තම්මයි අම්මයි අප්පච්චියි මල්ලිල දෙන්නයි. අජිත් අපි එක්ක කැලේ මැද. අක්ක රස්සාවට ගිහිල්ල කොළඹ. ඒත් ඔය මම ඔය ගියපු හැම දාකම අඩුම ගානෙ දහ දොළොස් දෙනෙක් වත් කෑමට ඉන්නවමයි. උංගෙ කුස්සියෙ තිබ්බ දිග බංකුවක්. ඕකෙ වාඩිකරවල ඒ වෙලාවෙ ගෙදර මොනම දේකට හරි ඇවිල්ල හිටපු හැමෝටම බත් බෙදල දෙනව අම්මයි අත්තම්මයි. 

අපෙ අත්තම්මත් එහෙම තමයි. අපෙ ගෙදරට මොනම දේකට හරි ආපු කිසිම කෙනෙකුට බත් කටක් නොදී ආපහු අරින්නෙ නෑ. බෙහෙතකට වදකහ හොයාගෙන ආපු එගොග ගොඩේ බබලතෙක් වෙච්චි. අප්පච්චිගෙං මොනව හරි උපදෙසක් ගන්ට ආපු වයසක මනුස්සයෙක් වෙච්චි. කඨිනෙට ආදාර එකතු කරන්ට ගෙවල් ගානෙ ඇවිදින දායක සබාවෙ කට්ටිය වෙච්චි ඔය කාට උනත් බත් කටක් කන්ට අඬගහනව අපෙ අත්තම්ම. ඒ උන්දැගෙ හැටි. "අද කාලෙ එහෙම කරන්ට බෑ අම්මෙ " කියල අපෙ අම්ම එහෙම කොච්චර තේරුම් කරන්ට හැදුවත් උන්දැට ඒකෙ ගාණක් නෑ. අර පරණ පුරුදු වෙච්චි විදිහම තමයි. 

හරි ආයෙම එමු අජිතයලගෙ ගෙදෙට්ට. 

එක පාරක් ඔන්න අපි දෙන්න තොල කට එහෙම පිහ දාල මිදුලෙ පේර ගහ යටට වෙලා සිගරට් එහෙකුත් බෙදාගෙන ගහල පේර කොළ හතර පහකුත් හපල කාරිය කුස්සියෙ පිටිපස්ස දොරෙං ඇතුල් උනා. 

" කොහෙද මේ දෙන්නත් එක්ක කරුවලේ ඇවිදින්නෙ? " ඔහොරි පොට ඉණේ ගහගෙන දර ලිපේ මද ගින්නෙ පැහෙන මොකක් හරි හොද්දක් හැඳිගාන අතරෙ අජිතයගෙ අම්ම ඔලුව හරවල ඇහුව. 

" අර දර මඩුව පැත්තෙං මොකද්ද සද්දයක් ඇහුන අම්මෙ. ඒක බලන්ට ගියෙ මේ අපි දෙන්න.." අජිතය කිව්වෙ අහක බලාගෙන. 

" අපොයි ඔව්...මොකට කියනවද ඒ හරිය? සද්දෙ බලන්ටම තමයි යන්ට ඇත්තෙ. " අම්මා කුස්සියෙ දොර ගාවපුටු පුංචෙ ඉඳගෙන හිටපු අත්තම්ම දිහා බලල ඉඟි මැරුව. 

" එහෙනං එහෙනං හිහ් හිහ්, ……" අත්තම්ම හිනා උනේ යන්තමට කෙස් ගස් එක දෙක ඉදීගෙන එනඔලුව හොල්ල හොල්ල. 

අජිතයගෙ අත්තම්ම මට හරිම කැමතියි. මම ආය නෑ කටපුරා අත්තම්මෙ කියල කතා කරනව එතනිං ගිහාම වඳිනකොට ආය නෑ අඩුවක් පාඩුවක්..කෙලිම්ම පසඟ පිහිටුවල වඳින්නෙ. පසඟ නෙවෙයි වෙලාවකට සයඟත් පිහිටුවල වඳිනව...හෙහ්,හෙහ්, දන්නව නේද සයඟ කියන්නෙ මොනවටද කියල?...හෙහ්,හෙහ්,හෙහ්, 

අත්තම්ම මම ආපු දවසෙම හීං නූලෙන් මගෙ වගතුග ඇහුව. අම්ම අප්පච්චි කවුද? නං ගං එහෙම කොහොමද? ගම් පළාත් කොහෙද?......මමත් ඉතිං ඒ අහන්නෙ මොකටද කියල නොතේරෙන ගානට අහන අහන එව්වට උත්තර දුන්න. 

අජිතයගෙ අම්ම වලව්වක කුමාරිහාමි කෙනෙක් උනාට හරිම නිරහංකාරයි. ඒ වගේම තමයි විහිලු කරන්ට ගියාම ආය නෑ කියන එව්වට ඉළ ඇදෙනව හිනා වෙල. 

ඔය වගෙ එක පාරක් ඒත් අපෙ හොඳ යාලුවෙක් හිටිය මිනිහගෙ ගෙවල් මන්දාරම් නුවර. මන්දාරම් නුවර අහල තියනවනෙ නේද? රිකිල්ල ගස්කඩ පහු කරල පදියපැළැල්ල පාරෙ යන්ට ඕන මන්දාරම් නුවරට. නමෙන්ම තේරෙනවනෙ….. මන්දාරම් නුවර කියන්නෙ කොයිවෙලෙත් වැහි අඳුර, බීරං ගතිය, මීදුමෙං වැහිල තියෙන පළාතක්. 

එක විඩයක් ඒ කිට්ටුව මළගෙදරක ගිය පාර අපි ගියා අර කලින් කියපු යාලුවගෙ ගෙදර. ඒ කලෙ ඔය මලගෙවල් වලට සහභාගි වෙන්ට එක පයිං සැදී පැහැදී ඉන්න අපෙ කණ්ඩායමක් හිටිය. " The Funeral Team"   නැත්තං " මළගෙවල් කණ්ඩායම "  කියල විරුදාවලියකුත් ලබාපු මේ කණ්ඩායමේ ප්‍රධානියෙක් විදිහට මම කටයුතු කලයි කියල අමුතුවෙන් කියන්ට ඕන නෑනෙ නේද? 

අපෙ කාගෙහරි මළගෙයක් උනහම සහභාගිවෙන්ට ජීප් එකක් කතා කරල ඇරේන්ජ් කර ගැනීම, යන එන ගමං කන්ඩ බොන්ඩ ඒ ක්‍රම සහ විධි සූදානම් කර ගැනීම, රෑ නවතින්ඩ උනොත් මළ ගෙදර නෙවෙයි නම් ඒ කිට්ටුව පාතක අපෙ යාලුවෙකුගෙ ගෙදර ඒ සඳහා පහසුකම් සංවිධානය කිරීම, මල් වඩමක් මිළදී ගැනීමේ කටයුතු, අපේ සුභ සාධක සංගමයෙන් මළගෙදරකට දෙන ආධාර මුදල ඒ අදාල සාමාජිකයා අතට පත් කිරීම, එතනිං ගිහාම අපේ ශෝක ප්‍රකාශ බැනර් එක මළගෙදර කාට කාටත් හොඳ හැටි පේන තැනක ප්‍රදර්ශනය කීරිමට අවශ්‍ය කටයුතු සංවිධානය කිරීම, අවමංගල සභාවේ අපේ ආයතනය වෙනුවෙන් කතාවක් පැවැත්වීම සංවිධානය කිරීම, අපේ ආයතනය වෙනුවෙන් මිනියට කර ගැහීම සංවිධානය කිරීම, ඒ ඔක්කෝටම වැඩියෙං මඟදි හම්බ වෙන පළවෙනි මත්පැන් හලේ ඉඳලම සාතිශය දුක්ඛ දෝමනස්සයන් තුනී කොට ගැනීමේ කර්තව්‍යය සඳහා අවශ්‍ය මූල්‍ය ප්‍රතිපාදන සම්පාදනය කොට ගැනීම...හෙහ්,හෙහ්, කොහොමද පිස්සු හැදෙනව නේද වගකීම් සම්භාරය එකින් එක කියවනකොට..ආ..ආ....ඔය ඔක්කොමත් අස්සෙ අප්පමාදෝ අමරපදංච වීම...සෙල්ලංද කොල්ලෝ කිව්වලු. 

ඉතිං ආයම එමු එහෙනං මන්දාරම් නුවර කේස් එකට. එදා අර මළගෙදර ගිහිල්ල අපි හවස දෙක වගෙ වෙනකොට මන්දාරම් නුවර යාලුවගෙ ගෙදර ගියා. මිනිහට කියමුකො ඔන්න සුමනෙය කියල. හරි සුමනෙ හොඳයි. හප්පා..පට්ට හීතල..ඒ මදිවට මේ ඔහොම මෙහෙම පේන්නෙ නෑ..මීදුම..ආය ගේ ඇතුලෙ කියල වෙනසක් නෑ..ඇතුලෙත් ගන සැරේට මීදුම. සුමනෙගෙ අම්ම හිටිය ඔන්න ලා නිල් පාට ඔසරියක් එහෙම ඇඳගෙන. අම්ම දැක්කෙත් හුළඟට මීදුම ටිකක් එහාට මෙහාට වෙනකොට. 

" මචං මේ අපෙ අම්ම " කියල සුමනෙ අඳුන්වල දුන්න. එකෙක් ගිහිල්ල අම්මට වඳිනකොට ඔන්න මීදුම ඇවිල්ල පළාතම වැහෙනව. ඊළඟ එකා ඉන්ට ඕන ආයම මීදුම එහා මෙහා වෙනකල්.ඔහොම අපෙ කට්ටියටම අම්මට වැඳල ආචාර කරන්ට ගියා එක විනාඩි හතළිහක් වාගෙ තරම. 

පස්සෙදි මොකෝ කරන්නෙ..මේක හරියන කෙලියක් නෙවෙයි..බොන්ටත් එපාය. ඒ මදිවට කට කට ගෑවිල්ලෙ ගැහෙන්නෙ පට්ටම හීතල. 

" මචං සුමනෙ..අපි වැඩේ පටන් ගනිමු. මීදුම එහා මෙහා වෙනකොට ඒ වඳින කටයුතු ඒ විදිහට චාරිත්‍රානුකූලව කරගෙන යමු. " මම කිව්ව. " හා..එහෙම හොඳයි " කියල හැමෝම ඒකට එකඟ උනා. අන්තිමට එහෙම තමයි ඔන්න වැඩේ කෙරුනෙ. 

දෙක තුන වෙලා තුන හතර වෙලා කං එහෙම රතුවෙලා එන්ට පටං ගද්දි අපේ එවුං කියවන්ට ගත්ත රටේ නැති විකාර...හෙහ්,හෙහ්, 

මචං සුමනයට අවුරුදු හයක් වගෙ වෙනකල් උංගෙ අම්ම හිතාගෙන ඉඳල තියෙන්නෙ සුමනය කෙල්ලෙක්ය කියල..අජිත්ද කොහෙද එහෙම කිව්වෙ.. 

" ඒ මොකද බං ඒ? " තව එකෙක් ඇහුව. 

" ඇයි බං මීදුමනෙ, කිසිදෙයක් පේන්නෙ නෑනෙ " ..හෙහ්,හෙහ්..අපි ඔක්කොම මීදුම මැකෙන තරමට හයියෙන් හිනාඋනා. 

" ඒයි මේක අහපල්ලකො... මුගෙ තව අයියල මල්ලිල ඉන්නවද දන්නෙත් නෑ මුං දන්නෙ නැතුව. මේ ගෙදර කාමර අස්සෙ...හෙහ්,හෙහ්, මීදුම හින්ද හරියට පේන එකක්ය.." එහෙම කිව්වෙ මම. 

" අනේ බලන්ට මේ පුතාල කියන එව්ව…" සුමනෙගෙ අම්ම මීදුම අස්සෙං මතුවෙච්චි වෙලාවක එහෙම කිව්වෙ අත් දෙකෙන්ම කට වහගෙන . 

මට ජීවිතේ තියනකල් අමතක නොවෙන්නෙ එදා කටගැස්ම. සුමනෙලගෙ ගෙදර වටේටම අක්කර තුන හතරක වගෙ එළවලු වවල තියෙන්නෙ. මල්ලිල දෙන්න තමයි එව්ව කරන්නෙ. කටගැස්මට තිබ්බෙ කැරට්, බීට්, ගෝවා සහ අර්තාපල් ස්ටිම් කරල ලුණුයි ගම්මිරිසුයි ඉහල..කියල වැඩක් නෑ..දවස් ගණං පරක්කු වෙච්චි එව්ව නෙවෙයිනෙ. අලුත්ම අලුත් බඩු. අමුතුම රහක් තියෙන්නෙ...බයිට් ඉවර උනාම ඔන්න අපි කට්ටිය බැස්ස ගේ පිටිපස්සෙ කැරට් පාත්තියට. සුමනෙගෙ මල්ලි මුල්ලුවකින් පස් බුරුල් කරනව. අපි පොර කකා කැරට් ඇහින්දෙ....ගෙනල්ල හෝදල ඒ වෙලාවෙම තම්බනව... 

කැරට් ගලවපු හැටි කියනකොට මරු කතාවක් ඔන්න මතක් උනා. මේක ඇවිල්ල නස්රුද්දීන්ගෙ කතාවක්. කාලෙකට ඉස්සර නවයුගය පත්තරේ ගියේ. නස්රුද්දීන් ඔන්න දවසක් මල්ලකුත් අරගෙන කඩේ යනව රෑට උයන්ට එළවලු මොකවත් ගේන්ට. ඔහොම යද්දි මිනිහ දකිනව පාර අයිනෙ බොහොම සාරෙට හැදිච්චි කැරට් කොටුවක්. 

" මෙච්චර ගොඩක් කැරට් මොකටද මේ තනි මිනිහෙකුට? " 

එහෙම තමාටම කියාගත්තු නස්රුද්දීන් වටපිට බලල කොටුවට රිංගල දනි පනිගාල ඔන්න කැරට් ගලවල මල්ලට දාගත්ත. කරුම වෙලාව කියන්නෙ කැරට් අයිතිකාරය හරියටම මේ වෙලාවෙ කොටුවට එනව.. 

" ආ..නස්රුද්දීන්..අපූරුයි නේද වැඩේ? මම හිතුවෙ නෑ ඔහේ මෙහෙම මනුස්සයෙක්ය කියල. මගෙ කැරට් හොරකං කරන්ට නේද හැදුවෙ? " 

" අන්න ඒකනෙ කියන්නෙ..කොයිම වෙලාවකවත් තමන්ට පේන දේ ඇසුරෙන් එක පාරටම නිගමන වලට එන්ට එපා. එහෙම කලොත් ඔහේට බොහොම පසුතැවිලි වෙන්ට සිද්ද වේවි. " නස්රුද්දීන් එහෙම කිව්ව දබරැඟිල්ලත් උරුක් කරගෙන. 

කැරට් අයිතිකාරයත් ටිකක් අප්සෙට් ගියා මේ කතාවට. " ඇයි ඔහේ එහෙම කියන්නෙ? දැං ඔහේ මගෙ කොටුවට පැනල කැරට් හොරකං කරන්ට හැදුවෙ නැද්ද? "

" අන්න ඒකනෙ කියන්නෙ..ඉන්නවකො මම වෙච්චි දේ කියන්ට. මම කඩේ යද්දි එක පාරට මහ විසාල කුණාටුවක් ඇවිල්ල මාව පාවෙලා ආව තමුසෙගෙ කැරට් කොටුවට. " නස්රුද්දීන් වෙච්චි දේ පැහැදිලි කරන්ට පටන් ගත්ත. 

" හරි ඒක එහෙමයි කියමුකො.එතකොට මේ කැරට් ගස් ගැලවුනෙ කොහොමද? " 

" කුණාටුවෙන් බේරෙන්ට මම ඒ කැරට් ගස් අල්ල ගත්ත. ඒත් කුණාටුව කොච්චර සැරද කියනවනං කැරට් ගසුත් ඉදුරුනානෙ." 

" හරි ඒකත් එහෙමයි කියමු. එතකොට මේ කැරට් ඔහෙගෙ මල්ලට ගියේ කොහොමද?" 

නස්රුද්දීන් තලප්පාව ගලවල අතට ගත්ත, නළලත් එක්ක රැලිකර ගත්ත. 

" අන්න ඒ බොහොම බැරෑරුම් ප්‍රශ්නෙට පිළිතුර මොකක්ද කියල මමත් කල්පනා කර කර ඉන්නකොට තමයි තමුසෙ ඇවිල්ල මට බාධාකලේ. හරි දැන් යනව කරුණා කරල මෙතනින් මට ඒ ප්‍රශ්නෙට උත්තර හොයාගන්ට දීල." 

මළගෙවල් වල කතා තියනව හැට හැත්තෑවක්. මම මේ කල්පනා කලේ ඒ ඔක්කොම කියන්ට ගියෝතිං මේ කුකුළ් සීන් එක කියන්ට වෙන්නෙ නෑ. රයිට් එහෙනං මළගෙවල්වල කතාමාලාව වෙනම කියන්නං " Stories From Murder Houses " කියල..එහෙම හොඳයි නේද? 

Wednesday, September 10, 2014

279. සඳ සහ ඔබ…Moon & You….

Google Images
සඳවත යට හමුවුණු එදවස විල්දිය මත, 
නළලත සිප සමුගත්දින මතකයෙ තව ඇත,
හදවත ගැහෙනා තුරු හිඳ සිඳු රල පෙල මත,
නෙතුමත ඇඳි සුපුල් රුවක අරුමය නොමැකෙත,


Sorrow would slowly become a recurrent ache,
Heart suddenly becoming a whirling storm,
Memories would never ever go away,
What is forgotten is not worth remembering,

පිණිබිඳ වට සියපත් මත රැඳෙනු නොහැකි සඳ,
පිරිසිඳ මල්පෙති අග නිල්දියට පතිත වන,
විසිරිත තරුකැටවන් කණමැදිරි පුළිඟු දැක,
සිහිනෙක ගෑ සුවඳක් සේ ඔබ වත සිහිවෙත,

Shimmering halo of a waxing moon,
Ligting up those crags thro' haze,
With falling starlets streaking no end,
We parted never to meet again,

කඳුලක බර නෙතට දැනුනු කල ඉක්මුනු සඳ,
සුසුමක උණුසුම විඳගමි දෙනෙත් පියා හිඳ,
කඳු මුදුනක කලා සොලස සපිරුනු සඳ හිඳ,
සෙනෙහෙ මතක යලිදු ගෙනෙයි පුරුදුයි දුක විඳ,

විශේෂ ස්තූතිය - දිල්ට

Friday, September 5, 2014

278. විමලෙගෙ වාංපතුල් කතා - 21 - වියුණුවෙහි නව මුහුණුවර, ආගිය කතා, වන් සැප සහ කොස් කැපීම.

Charles Dwyer

රයිට් නිදහස් සිතුවිලි වියුණුවට නව මුහුණුවරක් දීල තියනව ඔහෙල දකින්ට ඇති නේද? අලුතෙන් ගෑව නීල වර්ණයක්. එහෙම කලේ මොකද දන්නවද? ඒකෙත් තියනව ලොකු අභ්‍යන්තරයක්. " පුතේ... ඕක ඇතුලෙ තියනව ලොකු අභ්‍යන්තරයක් " එහෙම කිව්වෙ අපෙ ලොකු මාම...බූරානිස් මලයා තුමාත් අහල තිබ්බ " මොකෝ බං මේ වෙනස? රන්දිල් නෝනා මහත්තැං වාර්සික අලුත්වැඩියාව කරල වත්ද? " කියල. 

එතුමාට පිළිතුරු වසයෙන් මම කිව්වෙ " ඉඳහංකො ඒ විස්තරේ ඊලඟ කතාවෙදි කියන්නම්ය " කියල. ඉතිං ඒ කතාව තමයි මේ… 

මම ඉතිං ඔය මත්තල ගැන, හම්බංතොට වරාය ගැන, නෙලුං පොකුන ගැන, නෙලුං කුලුන ගැන එක එක දේවල් කියනවනෙ හිටපු ගමං. ඒ ගැන පොඩ්ඩක් විතර හිත නොරොක් වෙච්චි ඇනෝ මහත්මයෙක් හෝ මහත්මියක් කියල තිබ්බ මෙහෙම. 

/ යූඇන්පී කාරයා එළියට පනිනවා වැඩියි දැන් දැන්. රංදිල් නෝනටත් මෙහෙම ගියොත් කරදර ඇති වෙයි වගේ. / 

දැන් ඔන්න බලන්ට මොන තරම් සත්ගුනවත් ඇනෝ තුමෙක්ද මේ....රන්දිල් නෝනට කරදර ඇතිවෙයි කියල බොහොම විස්සෝප වෙලා අනතුරු ඇඟවීමකුත් කරල. තර්ජනයක් වෙන්ට නම් බෑ මයෙ හිතේ..බොහොම සුහද අවවාදයක් වෙන්ට ඕන. ඒත් පොඩි අඩුපාඩුවකට තියෙන්නෙ එහෙම කරදර වෙන්නෙ කොහොමද කියල පැහැදිලි කරපු නැති එකයි. එහෙම පොඩිවට වගෙ විස්තරේකුත් කලානං එහෙම ආය නෑ මල් මසුරං....රයිට් ඒ පරාර්තකාමී, සත්ගුනවත් නිර්නාමික තුමා ගැන ඒ ඇති. 

එතකොට අද උදේ ඔන්න මගෙ ලෑන්ඩ් ලේඩි නොහොත් නිවෙස් හිමිකාරිය නොහොත් රන්දිල් නෝනා මහත්මිය මට තකහනියක් කතා කලා. 

" මේ හලෝ..මොකද අර ඔහෙ කරල තියෙන්නෙ? " 

" මොකක්ද මම කරල තියෙන්නෙ? " 

" මොකද කරල තියෙන්නෙ කියන්නෙ? මත්තල ගැනයි, හම්බන්තොට වරාය ගැනයි, නෙලුං කුලුන ගැනයි අපහාසාත්මකව ලියල කියල චෝදනා තියනව නේද ඔහෙට? " 

" ඔන්න ඕකනෙව කියන්නෙ. මම හිතුවෙ නෑ ඔයත් ඔහොම වරදවා වටහා ගනීය කියල. " 

" ඒ කිව්වෙ? " 

" ඒ කිව්වෙ මෙහෙමනෙ. දැං හම්බංතොට වරායට නැව් එන්නෙ නෑ තමයි. මම එහෙම කිව්වත් තමයි. ඒත් ඒකට හේතුව ලියනකල් ඉවසන්ට එපාය. එහෙම නැතුව වලං කඩේට පැනපු ගොනා වගෙ මැද්දෑවට පැනල මට දොස් කිව්වම හරි යනවද? " 

" හරි මොකක්ද දැං නැව් නො එන්ට හේතුව? " 

" හේතුව මේකයි. වරායට නැව් එන්නෙ නැත්තෙ වරායට ඇතුල් කරන්ට බැරි තරමට නැව් තියනව පෝලිමේ. නැව් පෝළිමේ එහා කෙලවර තියනවයි කියන්නෙ මැඩගස්කරේ කිට්ටුව. ඒ පෝළිමේ හැටියට අවුරුදු දෙකක් වත් යනවලු වරායට නැවක් දාන්ට. අන්න ඒ නිසයි නැව් එන්නෙ නැත්තෙ. නැත්තං ඔය වෙන අනං මනං හින්ද නෙවෙයි. ගලක් තියනවය අරකද මේකද ඔය ඔක්කොම එතුමාගෙ කීර්තිනාමයට කැලැල් කරන්ට හදාපුව නෙව. දැං බලන්ට අවුරුදු විස්සක් විතර පරන ලදරං චන්ද්‍රිකාවක් අලුත් වැඩියා කොරල සිංහ කොඩිය එහෙම ගහල කක්ස ගත කරන්ට තරං හැකියාවක් තියෙන උත්තමයෙක් එතුමා. මේ සුට්ටං ගල් කෑල්ලක් අයිං කරන එක එතුමට සිම්පල්. අර චන්ද්‍රිකාවට චීනෙට කෝටි ගානක් දුන්න එක වෙනම කතාවක්. චීන්නු පට්ට ගහපු පරන බඩු සල්ලි දීල ගන්ට එතුමා බොහොම කැමතියි නෙව.අර ගල් අඟුරු බලාගාරෙ.... ඒ තව එකක්. " 

" හෑ???ඒකත් එහෙමද? " රන්දිල් විස්මයට පත් වෙලා ඇහුව. 

" ආය එහෙනං වෙන කොහොමද?....එහෙමම තමයි...... වරායෙ විස්තරේ ඒ....දැං බලමු මත්තල ගුවං තොටුපොල ගැන. ඕකට ගුවං යානා යන එන එක එතුමා අනඥාවක් නිකුත් කරල සීමා කරල දැම්ම. ඒ කිව්වෙ මාසෙකට උපරිම පෙලේං බස්සන්ට පුලුවං තුනයි. දන්නවද මොකද්ද හේතුව කියල. මරා ආසියාන්තරා පිටැන්න විවුර්ත කරපු අලුත ඕකට ප්ලේන් බාලා තියෙන්නෙ තරඟෙට. එකක් බාලා නවත්තන්ට කලිං ඒකෙ බපර් එකේ වදින්ට වගෙ ඇවිල්ල නවත්තනව පිටිපස්සෙං තව එකක්.පෙලේං හත අටක වගෙ නම්බර් ප්ලේට් හිටං ඇද උනාලු පස්සෙං ආපු එකාට කොන්ට්‍රෝල් නැතුව යන්තමට වගෙ වද්දල. සිග්නල් බෙරේක් ලයිට් හිටං කුඩු සංසාර උනාලු මහ හුඟක්. " 

" අවුරුදු කාලෙ එතුමා ගත කලේ ගමරට බලා ගිහිල්ල නෙව. මේ පාර එතුමාව වට කරගත්තලු අහල පහල බබලත්තු ටික. " ආ..කොහොමෙයි ඉතිං? ඔන්න මම ඔහෙලට ආසියාන්තරා පිටැන්නකුත් හදල දුන්න. දැං සන්තෝසයි නේද?" එතුමා බොහොම හැඟීම් බරව විමසුවා. ඉතාම සංවේදීයි නෙව. අම්බානක් සංවේදීයි. " එහෙමයි එහෙමයි. ඒත් ඒ වැඩෙං අපිට හරිම අකර තැබ්බක්නෙ වෙලා තියෙන්නෙ." වටකරගෙන උන්නු බබලත්තු නාහෙං අඬන්ට ගත්ත. " ඈ?? ඒ මොකද ඒ?" එතුමා පුදුම වෙලා ඇහුව. '' මත්තල පිටැන්නට එක පිට එක පෝලිමේ ආසියන්තරා බාන හින්ද අපිට කුරක්කං ටිකක්වත් වේලගන්ට හැටියක් නෑ නෙව උත්තමයාණනි.'' .....බබලත්තු එක හඬින් කිව්ව. '' ඒ කොහොමද එහෙම වෙන්නෙ?...... '' " ඇයි අප්පේ පෙලේං වලට දවස තිස්සෙම ආකහේ වැහිල. පෙලේංවල හෙවනැල්ලට ඉර එලිය මුවා වෙලා. ඉතිං කොහොමද කුරක්කං වේලන්නෙ." හ්ම්ම්ම්. හ්ම්ම්ම් ඒකත් ඇත්ත තමයි . අර පරන සිංදුවකත් තියෙන්නෙ. එර්දියෙන් යන්නාවූ නෙක් රහතුංගේ සෙවනැල්ලෙනි හිරු රශ්මිය භංගේ.. " 

" ඒ කාලෙත් ඔය රහත් කස්ටිය නිතර එර්දියෙං යන්ට ගිහිල්ල ඉස්තිරියාවන්ට වී වේලාගන්ටත් බැරිඋනාය කියනවනෙ. ඒ පාර බුදු හාමුදුරුවො රහතුං වහන්සෙලට සික්සා පදයක් පැනෙව්වලු වී වේලන කාලෙ අහසිං වඩින්ට තහනම්ය කියල. අන්න ඒ වගෙ එතුමා ඒ පාර වහාම නියෝග කලා මත්තලට මාසෙකට උපරිම බාන්ට ඇහැක් පෙලේං තුනයි කියල. මත්තලට පෙලේං එන්නෙ නැති ඇත්තම හේතුව ඒකයි. දැං බලන්ට එතුමා මොන තරං සංවේදී නායකයෙක්ද කියල, අච්චර කෝටිගානක් වියදං කරල හදපු පෙලේං පිට්ටනිය පාලුවට ගියත් තමංගෙ සහෝදර ජනතාවගෙ කුරහං වේලිල්ලට බාදාවක් වෙන්ට ඉඩ දුන්නෙ නෑ. අන්න නායකයො. " 

ඉතිං මම ඔය විස්තරේ කියාගෙන කියාගෙන ගියානෙ. රන්දිල් ඔක්කොම අහගෙන ඉඳල මෙහෙම ඇහුව. 

" එතකොට මේ කට්ටිය වැරදි අවබෝදෙකනෙ ඉන්නෙ නේද?..... රයිට් අපි මෙහෙම කරමු. ඒ වැරදි අවබෝදය දුරු වෙලා යන්ට බ්ලොග් එකේ වෙනසක් කරමු. " 

" ඕකේ රයිට්. ඕන එකකට මම එකඟයි. මොකද අපි කරන්නෙ? " 

" මෙහෙම කරමුද? නිදහස් සිතුවිලි කියල නමේ අකුරු වටේට කුරහං සාටකයක් ඔතමුද? " 

" අන්න මරු..ඔයානෙ ඔව්ව දන්නෙ. එහෙනං එහෙම කරන්ටකො." මම එහෙම කිව්ව. 

ඔන්න ටිකකිං මුන්දැ මට ආයෙම කතා කරපි. 

" ඒක හරි යන්නෙ නෑ. සාටකේ එතුවම නිකං බඩවැලක් එතුව වගෙ. එහෙම නෙවෙයි. මම මොකක් හරි හොඳ ඇනිමේෂන් පාරකුත් එක්ක හොඳ වැඩක් දාන්නම් පස්සෙ. එතකල් බ්ලොග් එක නිල්පාට කරමු . ඒත් මදැයි. " 

" හරි නෝ ප්‍රොබ්ලම්. ඇනිමේෂන් එකට දාන්ට අර ප්ලේන් බෑවිල්ල හින්ද කුරක්කං වේලගන්ට බැරුව බබලත්තු ගිහිල්ල එතුමාට දුක කියන සීන් එකයි. එතුමා වහාම නියෝග කරල ප්ලේන් බාන එක නවත්තන සීන් එකයි. එහෙනං එතකල් නිල්පාටවත් කරල දාන්ට. උන්නු හැටියට මලා මදැයි කියලත් කියනවනෙ. " මම අන්තිමට එහෙම කිව්ව. 

ඉතිං බූරාබිදාන මලේ ඔන්න ඔහොමයි නිදහස් සිතුවිලි නිල්පාට උනේ...හෙහ්,හෙහ්. 

හරි ඒ කතාව මදැයි ඔය....දැං පහුගිය කොටසෙ සිට ඉදිරියට... 

" මගෙ ජොකා නෑ……" ජයන්තය දත්මිටි කාගෙන කිව්ව.. 

" මොකක්?...." මගෙ කටත් එක්ක ඇරුන. 

" ජොකා නෑ?..මොකද ඒකට උනේ?...." 

" ඒක තමයි මාත් අහන්නෙ? මොකද ඒකට උනේ? " ජයන්තය මගෙ දිහා රවල බැලුව. 

" යකෝ මට රවන්නෙ? මම ගත්ත වගේනෙ....මේ මචං..හොඳට මතක් කරපං උඹට බුදු ෂුවර්ද ජොකා ඊයෙ ඇඳගෙන ආවය කියල.." 

" මේ මගෙං කුණුහරප අහගන්නෙ නැතුව ඉඳහං..මොකද බං මට මතක නැත්තෙ?..මොකද තොපි වගෙ මාත් නකතං වෙන්ට බොනවය? " ජයන්තය කාමරේ දෙකක් වෙන්ට කෑගැහුව. 

" හරි හරි බං... හරි හරි.... කාම් ඩවුන් කාම් ඩවුන්..ඕකේ? " මම උගෙ අත්දෙක අල්ලගෙන ඌව සංසුං කලා. 

සංසුං කලා කිව්වම පොඩි කතාවක් මතක් උනා බොලේ හෙහ්,හෙහ්, ඒ ලක්බිම පටන්ගත්තු අලුත. දැන් ඔය රූපවාහිනියෙ / අයි.ටී.එන්. එකේ විපරම සහ පශු වදන කියල ඉතාම සාරගර්භ වැඩ සටහන් දෙකක් කරන හාදය දන්නව නේද? ඔය හාදය ඒ මුලම කාලෙ ලක්බිමේ ලිව්ව ආගිය කතා කියල තීරු ලිපියක් වගෙ එකක්. හිනාවෙල ඉළනෑ ඒකෙ තිබ්බ විහිලු කියවල. මිනිහ නියමෙට කලා ඒක. ඒ කාලෙ ඉඳලම මිනිහ විහිලු කාරය. 

ඔය යකාගෙ පශුවදන මම බලන්නෙ ලෝ බ්ලඩ් ප්‍රෙෂර් වගෙ දැනිච්ච දවසට විතරයි. බෙහෙත් වලට යන ගාන ඉතුරු වෙනව. 

රයිට් දැං අර සංසුං කතාවට. ඔන්න එක මනුස්සයෙක් ගියාලු බඩේ අමාරුවකට බෙහෙත් ගන්න………. 

" ම්ම්ම්..අපි එක්ස් රේ එකක් අරගෙන බලමු මේකට. " දොස්තර බඩ එහෙම මිරිකල කිව්ව. " හෙට උදේම එන්න. " 

" අද රෑ නමයට වගෙ කෑවට පස්සෙ මොකවත් කන්න එපා හොඳද? " දොස්තර ආයෙමත් කිව්ව. 

පහුවදා මනුස්සය පාන්දරම ගියා එක්ස් රේ වැඩේට. ඒත් තව කට්ටිය හිටිය පෝළිමේ සෑහෙන්ට. 

" හරි පෝළිමේ ඉන්ට,…... පැයක් හමාරක් වගෙ යයි. " එතන හිටපු නර්ස් එහෙම කියල නම කාරිය ලියාගත්ත. " කන්ට එහෙම එපා මොකවත් ඇහුණද? " 

ඔන්න පැයක් වගෙ ගියා. මේ මනුස්සය ඉන්ට බෑ බඩගින්න. කලන්තෙ වගෙ. එතනම එහා පැත්තෙ කැන්ටිම. පාන්, බනිස් තෙල් සුවඳ එද්දි ඉන්ටම බෑ. ඉවසන්ටම බැරිතැන ඕන ****** පණං අටයි කියල හිතල මිනිහ හෙමීට කැන්ටිමට රිංගල උණු උණු වන්ඩු දෙකක්ම අරගෙන කන්ට ගත්ත. කරුමෙ කියන්නෙ හරියටම ඔය වෙලාවටම ඔන්න මිනිහගෙ නම කතාකරනව ඇහුන එක්ස් රේ ගන්ට. 

" එච්. ජයවර්දන .... කෝ මේ එච්. ජයවර්දන. කොහෙ මකබෑ වෙලාද? " නර්ස් නෝන කෑගහනව ඇහිල මිනිහ දනි පනි ගාල ඉතුරු වන්ඩුවත් එහෙම්මම ගිල දාල ගියා එක්ස් රේ එක ගන්ට. 

" කොහෙද මනුස්සයො ගියේ? කී පාරක් කතා කලාද? " නර්ස් නෝන බොහොම ආදරෙං ඇහුව. 

" නෑ නෝන මම …...මේ….. මම මේ…" 

" ආ..ඒකෙං කමක් නෑ. යනව ඇතුලට ගිහිල්ල එක්ස් රේ එක ගන්නව. ඉක්මන් කරනව තව කට්ටිය ඉන්නව. " නර්ස් නෝන කිව්ව. 

මිනිහත් ඔන්න ගිහිල්ල බඩේ එක්ස් රේ එක ගත්ත. එදා හවස මිනිහගෙ එක්ස් රේ එක අරං බලපු දොස්තර නළලෙ අත ගහ ගත්තලු. බඩේ ගත්තු එක්ස් රේ එකේ තිබ්බෙ " යාපනය දැං සංසුං " කියලලු. මේ මනුස්සය අර නම කතාකරනකොට කලබල වෙච්චි පාර වන්ඩුව එහෙම්මම ගිල්ලනෙ. වණ්ඩුව ඔතල තිබ්බ පත්තර කොලෙත් ඒ එක්කම කැවිල ඒකත් බඩේ. ඒ පත්තරේ තිබ්බ හෙඩ් ලයින් එක තමයි අර .... 

ජොක්කු ගැන කතා කරන හින්ද මෙන්න ආගිය කතාවක තිබ්බ ජොක්කු කතාවක්. යාලුවො කට්ටියක් ඔන්න ගියාලු විනෝද චාරිකාවක්. ඒ කිව්වෙ මේ ට්‍රිප් එකක්. රයිට් අපි කියමු පොළොන්නරුව පැත්තෙ කියල. දවල්ට කන්ට කලින් ඔන්න පරාක්‍රම සමුද්‍රෙ නාන්ටයි සූදානම. හැමෝම කලසං ගලෝල ජොකා පිටිං ඔන්න බැස්ස වතුරට. එකෙක් විතරක් ගොඩ ඉන්නව. උගෙ නෑ නාන්ට කිසිම සුදානමක්. 

" ඒයි වරෙං බං..කලිසම ගලවල වරෙං..නියම වතුර ටික.." යාලුවො කෑගහනව. 

" අනේ බෑ බං මම නාන්නෙ නෑ. " අරකා පිංසෙංඩු වෙනව. 

දන්නවනෙ ට්‍රිප් එකක් ගියාම ඔහොම කියල බේරෙන්ට බෑනෙ යාලුවංගෙං… 

" අඩෝ ඒව හරියන්නෙ නෑ හොඳද? වරෙං බැහැපං වතුරට. ගලවපං කලිසම. " යාලුවො අවසාන නිවේදනය නිකුත් කලා. 

බේරෙන්ටම බැරිතැන මිනිහ ඔන්න බොහොම අකමැත්තෙං කලිසම ගලවල වතුරට බැස්ස. අනික් එවුං ඇඳල ඉන්න ට්‍රන්ක් වල ඔන්න පිටිපස්සෙ ගහල තියනව නයික්, අඩිඩාස් ඒ වගෙ සුප්‍රසිද්ද බ්‍රෑන්ඩ් නේම්ස්. මුගෙ එකේ පිටිපස්සෙ තියෙන්නෙ " වන් සැප " දැං කට්ටියම හොල්මන් ද පොල්කොල..... ඇයි දෙයියෝ සාක්කි වන් සැප කියල බ්‍රෑන්ඩ් එකක් කලින් අහලම නෑනෙ. මුගෙං ඇහුව ඇහුව මූ කියන්නෙම නෑ. එහාට මෙහාට ඇඹරෙනව. 

අන්තිමට මූ මරන්ඩ වගෙ ගියාම තමයි ඔන්න විස්තරේ කිව්වෙ. 

" අනේ මචංලා. කාටවත් කියන්ට එහෙම එපා. ඔය මළ ගෙයක් උනාම පාර හරහ බැනර් දානවනෙ. අහවලාට නිවන් සැප ලැබේවා!!! කියල. ඒ පරන වෙච්චි බැනර් එකකින් මහගත්තු ජොකෙක් තමයි මේ. නිවන් සැප ලැබේවා!! කියල ලියල තිබ්බ හරිය තමයි කරුමෙක පස්සට සෙට් උනේ. " 

හරි ඒ අතුරු කතා වාරය අවසානයි. ආපහු ජයන්තයගෙ කතාවට..... 

" යකෝ මට රවන්නෙ? මම ගත්ත වගේනෙ....මේ මචං..හොඳට මතක් කරපං උඹට බුදු ෂුවර්ද ජොකා ඊයෙ ඇඳගෙන ආවය කියල.." 

" මේ මගෙං කුණුහරප අහගන්නෙ නැතුව ඉඳහං..මොකද බං මට මතක නැත්තෙ?..මොකද තොපි වගෙ මාත් නකතං වෙන්ට බොනවය? " ජයන්තය කාමරේ දෙකක් වෙන්ට කෑගැහුව. 

" හරි හරි බං.... හරි හරි.... කාම් ඩවුන් කාම් ඩවුන්..ඕකේ? " මම උගෙ අත්දෙක අල්ලගෙන ඌව සංසුං කලා. 

ඉතිං ඔන්න එකා එකා දවල් කෑම වෙලාව අල්ලල ආපහු ක්වාටර්ස් එකට එන්ට ගත්ත. ඒ ආපු හැමෝම ජයන්තයගෙ ජොකා නැතිවෙච්චි සීන් එක ගැන බොහොම විස්සෝප උනා. ඒ ඇර ජොකාට වෙච්චි දෙයක් කවුරුවත් දැනගෙන හිටියෙ නෑ. අන්තිමටම වගෙ ආවෙ අජිතය. ඕකනෙ ජයන්තයගෙ කල්‍යාණ මිත්‍රය. අජිතය හින්දනෙ අපි ජයන්තය අඳුර ගත්තෙත්. 

" මොකද බං තාම මෙතන? මම හිතුවෙ උඹ උදෙම්ම යන්ට ඇතිය කියල…" එහෙම කෑගහගෙන අජිතය කාමරේට ආව. 

" නෑ බං ජයන්තයගෙ ජොකා මිසිං . ඒකයි ඌ ගිහිල්ල නැත්තෙ " මම කිව්ව. 

" පිස්සුද බං? ආය මඟුලක් කතා කරනව. මුගෙ ජොකා ගන්ට ආය කවුද මෙහෙ ඉන්නෙ? උඹ ෂුවර් එකටම ඊයෙ ජොක්ලස් එන්ට ඇත්තෙ." අජිතය එහෙම කියව කියව සරමක් උඩිං දාගෙන ජොකා ගලවල ටවල් රැක් එක උඩට දැම්ම. 

" මේ උඹ මගෙං මොකවත්……." එහෙම කියාගෙන ජයන්තය ඇඳෙන් නැඟිට්ට දුන්නෙ දුනුදිය මුදා හැරිය වගෙ. ඒ එක්කම උගෙ ඇස් ලොකු උනා තරමක පීරිසි දෙකක් විතර. 

" අම්මට උඩු..අන්න මගෙ ජොකා.." ජයන්තය කෑගහගෙන අජිතය ටවල් රැක් එක උඩට දැම්ම ජොකාට ඇඟිල්ල දික්කරල පෙන්නුව. 

" රම්පෙට පොරි කිව්වලු. ඔය ජොකා උඹේද? කලින් කියන්ට එපාද බං..අනික මම ඒත් කල්පනා කලා. මාර හිරයි. උදේ ඉඳල මම තාම හරියකට හුස්මක් කටක් ගත්තෙ නෑ කිව්වම උඹල විස්වාස කරනවද? උඹ මොන කෙහෙල්මලටද ජයන්ත උඹේ ජොකා මගෙ කලිසම ගාවම ගැහැව්වෙ? උදේ පාන්දර කලුවරේ මම හිතුවෙ ඒ මගේ ජොකා කියලනෙ. " 

දැන් මේ පසුබිම ඔක්කොම සකස් කරේ අජිතය කියන්නෙ මොන වගේ පුඟුලෙක්ද කියල ඔබ තමුන්නාන්සේලාට අඳුන්වල දෙන්නයි. මගෙ අතිජාත මිත්‍රය. පිළිස්සූ කුකුළකු කරන කොටගෙන අහිමිවූ මගේ ආදරය කතාවට කෙලින්ම සම්බන්ද වෙන්නෙ ඔය අජිතය. අජිතයට වැඩිමල් අක්ක කෙනෙක් හිටිය. අක්කගෙ නම සුජිතා. ඒ කාලෙ වැඩකලේ කොටුවෙ විදුලි මල බණ්ඩලයෙ හෙඩ් ඔෆිස් එකේ. එහෙදිම කොල්ලෙක් සෙට් වෙලා ගෙවල් වලිනුත් කැමතිවෙලා ඔන්න වෙඩිම ගන්නයි යන්නෙ. කලින් ඉඳල දෙතුන් පාරක් ගිහිල්ලම අජිතයගෙ අම්මල අප්පච්චිල අක්ක එහෙම මම හොඳට අඳුනනව. ගෙදරකට ගියාම මට ආය එතන මගෙ ගෙදර වගෙ තමයි. කුස්සියට ගිහිල්ල කන්ඩ මොනවද තියෙන්නෙ කියල හැලි වලං ඇරල බලල එව්වයිම්ම මොනව හරි බෙදාගෙන කන එක මට ඒ හැටි දෙයක් නෙවෙයි. ඔය හින්දම මගෙ යාලුවංගෙ අම්මල අප්පච්චිල මට හුඟක් කිට්ටු උනා. අනික අත්තම්මල...හෙහ්,හෙහ්,උඩරට සිරිත විදිහට අත්තම්මට ගෙදර විශේෂ තැනක් ලැබෙනව. විශේෂයෙන්ම අම්මගෙ අම්මට. අත්තම්ම ෂේප් කරගත්ත කියන්නෙ ආය නෑ බඩේ බත් තමයි. ඔය කොයි කොයි දේට උනත්... හෙහ්,හෙහ්, 

සුජිතගෙ වෙඩිං එකට අපි අජිතයගෙ කිට්ටුම හිතවත් තුන් දෙනෙක් ගියේ දවස් හතරකට වගෙ කලිං. ගිහිල්ල ඉතිං ඔය තියන පොඩිපොඩි වැඩ වලට උදව් වෙමින්ද, ඉන්න අංගනාවියන්ට අරක මේක කියමින්ද, රෑවෙනකොට හෙමිහිට ස්වල්ප වශයෙන් මධු පානයෙහි යෙදෙමින්ද අපි කාලෙ ගත කලා. අජිතයලගෙ අම්මගෙ පවුලෙ සහෝදර සහෝදරියො මහ ගොඩයි. නමයක්ද දහයක්ද කොහෙද... ඔක්කොමල ඒ කිට්ටුව කිට්ටුවම තමයි. ඒ නිසා අජිතයගෙ නෑනල මස්සිනාල, සහෝදර සහෝදරියො හිටිය එක විසි පහකට එහා. ඒ අතරින් අපි එක්ක බොහොම සුහදව ආශ්‍රය කලා අජිතයගෙ ලොකු මාමගෙ දුව..නම අශෝකා. 

" මචං අශෝකා නංගි නර්ස් කෙනෙක්. නුවර මහ ඉස්පිරිතාලෙ. මගෙ ලොකු මාමගෙ දුව. ලොකු මාම පෝස්ට් මාස්ටර් කෙනෙක්. ඒ නැන්දත් හරිම හොඳයි. " 

" ආ..එහෙමද? " පෝරුවෙ සැරසිලි කරන්ට තෙල් කොළ නමල නියනෙං මෝස්තරයක් කප කප හිටපු මම ඕනවට එපාවට වගෙ කිව්ව. 

පෝරුවෙ වැඩ බාරව හිටියෙ අජිතයගෙ ඒත් දුරින් නෑවෙන මහප්ප කෙනෙක්. එයා අපි කට්ටියට එක එක වැඩ බාර දීල තිබ්බ, මට දීල තිබ්බෙ ඔය කැටයම් කපන්ඩ. 

" නෑ මම මේ උඹට කිව්වෙ අසෝක නංගි උනත් හරිම හොඳ නිහතමානී කෙල්ල.මට වැඩිය අවුරුදු දෙකක් වගෙ බාලයි. " 

" ඉතිං බං ඔච්චර වර්ණනා කරන එකේ උඹට නරකද? නෑකමත් හරිනෙ..ඇවැස්ස නෑන…" නියන හත් අට පොටකට නමපු තෙල්කොල උඩ පරිස්සමට තියල අත කොළුවෙන් වැරෙන් පාරක් ගහන ගමං මම කිව්වෙ අජිතය දිහාවත් නොබල. 

" පිස්සුද බං? අසෝකයි මායි පොඩි කාලෙ ඉඳල හිටියෙ සහෝදර සහෝදරියො වගෙ. " 

" හරි උඹ මට මොකද දැං කියන්නෙ? " 

" මම උඹට කිසි දෙයක් කියන්නෙ නෑ…" අජිතය හක හක ගාල හිනාවුනා. 

" ආ, ඒක මිසක්. එහෙනං කමක් නෑ.." මම ආයෙම කැටයම් කැපිල්ල පටං ගත්ත. 

ඒ එක්කම එතනට දුවගෙන ආවෙ සුජිතා අක්ක. නොහොත් මනාල මහත්මිය.... 

" ආ..මේ ඉන්නෙ වීරෙ මල්ලිව තමයි මම මේ හෙව්වෙ? " 

" ඇයි අක්කෙ? ….." මම ඔලුව උස්සල ඇහුව. 

" අනේ මල්ලි අද දවල්ට කන්ඩ ඉන්නව තිහක් විතර. කොස් ගෙඩි දෙකක් කඩාගෙන ආව. කොස් මැල්ලුමක් හදන්ඩයි යන්නෙ. අතන කුස්සිය එහා පැත්තෙ දර මඩුවෙ අසෝක නංගි කොස් කපනව. ඒත් එයාට තනියම කරන්ට අමාරුයි ඒක. මල්ලි ගිහිල්ල පොඩ්ඩක් වැඩේට උදව් වෙන්ටකො." 

පොඩි කාලෙ අත්තම්ම එක්ක කොස් කපල මට ඔය කොස් වැඩේ හොඳට පුරුදුයි. මීට කලිනුත් එක පාරක් අජිතයගෙ ගෙදර ආහම මම කොස් කපල දුන්න. සුජිත අක්කට ඒක මතක තිබිලද ??????......නැත්තං???? 

" හරි අක්කෙ..  ඒකෙ අවුලක් නෑ. මම යන්නං...ඒත් එතකොට මේ වැඩේ.?" මම ඔලුවෙං එතන කැටයං කපන්ඩ සූදානං කරල ගොඩ ගහල තිබ්බ තෙල් කරදාසි ගොඩ පෙන්නල ඇහුව. 

" මේ වැඩේ හදිස්සියක් නෑනෙ මල්ලි. හවස හරි කරන්ට බැරිය. අනේ ගිහිල්ල අර අසෝකට උදව් වෙන්ටකො. " සුජිතා අක්ක අජිතයට ඉඟියෙන් මොනව හරි කිව්වද? නැත්තං ඒ මගෙ හිත් හෝදිසියට පෙනිච්ච විදිහද? 

" හරි හරි මම යන්නංකො. මනමාලිගෙ ඉල්ලීමක් අහක දාන එකත් හරි නෑනෙ ඉතිං...හෙහ්,හෙහ්, " එහෙම කියල මම ඉඳගෙන හිටපු තැනින් නැඟිටල අත පයේ හිරි ඇර ගත්ත.

Thursday, August 28, 2014

277. විමලෙගෙ වාංපතුල් කතා 20 - Multi Tasking, Blake's 7, ආතල් නොකඩා අත් අඩංගුවට ගැනීම සහ කඳු පාමුල සිට දැහැනට සම වැද…..

පහුගිය කතාවෙ මම ඔය වෙන අනං මනං කියෙව්ව මිසක කියාගෙන ආපු කතාව කිව්වෙ නෑ නෙව. 

එහෙම තමයි එව්වයෙ හැටි…. ජීවිතෙත් එක අතකට ඒ වගේනෙ…. ඔන්න අපි කරන්ඩ හිතාගෙන සැලසුම් කරල ටාගට් හදාගෙන පටං ගන්න වැඩ අන්තිමට ඉවර වෙන්නෙ හීනෙන්වත් නොහිතූ දිහාවක ගිහිල්ල. 

මල්ටි ටාස්කිං කියල කිව්වැහැකි ඒවට.වචනෙ හරියටම හරි නම් නෑ තමයි මම පිළිගන්නව ඒත් ලඟිං ගෑවිලා යන්ට එහෙම කිව්වැකි…. මල්ටි ටාස්කිං කියන සංකල්පෙ විරුද්ධාථය නැත්නං ඔපසිට් එක ඇවිල්ල ස්පෙෂලයිසේෂන් එහෙම නැත්තං විශේෂිතකරණය. 

මට සුපුරුදු ඉඳිකිරීම් ක්ෂේත්‍රයෙන්ම උදාහරණයක් ගමු බලන්ට. මීට අවුරුදු තිහකට වගෙ එහා මම මේ ෆීල්ඩ් එකට ඉස්සොරෝම ඇතුල් උන දවස්වල කොන්ත්‍රාත් කටයුතුවල තිබ්බෙ මල්ටි ටාස්කිං නෝ ස්පෙෂලයිසේෂන් 

ඉඳිකිරීම් කොන්ත්‍රාත් කියන එක දන්නව නේද? ඒ කියන්නෙ යම් ඉඳිකිරීම් කටයුත්තක්, ගොඩනැඟිල්ලක්, පාළමක්, අධිවේගී මාර්ගයක්, රට හාරල හදන නැව් නේන වරායක්, මොණරු ලගින ගුවන් තොටුපොළක්, එක දර්ශන වාරයකට ලක්ෂ තුන හතරක් රංගශාලා ගාස්තු වශයෙන් ගෙවන්න ඕන රඟහලක්…. 

එතකොට මේ හෙට අනිද්ද වෙනකොට හදල ඉවර කරන්ඩ යනව නෙලුං කුලුණ කියල එකක්. මහ විසාල උලක් ඒක. නෙලුං කිව්වම තේරුං දෙකයි. අර මලක් තියෙන්නෙ ඒක එකක්. අනික අම්බානක ගහනව කියන එක. " වටවෙලා නෙලුව නෙලිල්ලක් මචං අම්මගෙං බීපු කිරිකටිං එන්ට." .එහෙමත් කියනව නෙව..අහල ඇතිනෙ... එතකොට මේ කුලුන්නට නෙලුං කියල නම දාල තියෙන්නෙ කාට නෙලපුව සිහිවෙන්ටද කියන එක දන්නෙ සැක්කරයම විතරයි මයෙ හිතේ...හැබැයි ඔහොම උලක් හදල තියන එක නං කෝකටත් හොඳා..ඕක දකින දකින වෙලාවෙ ඕකෙ නග්ගල උල තියන්ට ඕන එවුං රොත්තක්ම මටනං මතක් වෙනව. 

ඔය මොකක් උනත් හදන්න ඒ වැඩේ බාරගන්න කන්ට්‍රෑක්ටර් කෙනෙක් නැත්නම් සිංහලෙන් කිව්වොත් කොන්ත්‍රාත්කාරයෙක් ඉන්න ඕන. කොන්තරාත් කාරය කරන්නෙ රයිට් අපි මෙන්න මේ වැඩේ මේ සැලසුමේ තියෙන විදිහට අහවල් දවසට ඉස්සරවෙලා නිර්මාණය කරල බාරදෙන්න මෙච්චර අය කරනව කියල ඒ ඉදිකිරීම අවශ්‍ය පාර්ශ්වය එක්ක ගිවිසුමකට එන එක. 

එහෙම ගිවිසුමකට ඇවිල්ල වැඩේ සාර්ථකව අහවරයක් කලාම අර පොරොන්දු වෙච්චි ගාන කන්ට්‍රෑක්ටර්ට ගෙවන්න ඕන. ඇන්න එහෙමයි වැඩේ සිද්ද වෙන්නෙ. 

ඉතිං අවුරුදු විස්සකට තිහකට කලින් හිටිය කොන්ත්‍රාත් කාරයො ව්‍යාපෘතියක කුදු මහත් කටයුතු සියල්ල තමන්ම කරනව. අත්තිවාරම කැපීමෙ ඉඳල කුළුනු, බාල්ක, ටයිල්, දොර ජනෙල් වහල විදුලි සහ ජල පහසුකම් ඒ වගෙ සියලු කටයුතු..මල්ටි ටාස්කිං කියල ඒකට කිව්වැකි.ඒත් ටිකින් ටික ක්‍රමක් ක්‍රමයෙන් ඒ තත්වය වෙනස් වුනානෙ. ඒ එක එක කර්තව්‍යයට වෙන වෙනම විශේෂිත කට්ටිය සංවිධානය වුනා. පස් කැපීමට, කොන්ක්‍රීට් දැමීමට, බිත්ති බැඳීමට, ටයිල් ඇල්ලීමට, වහල ගැසීමට, දොර ජනෙල් නිර්මාණයට, වෙන වෙනම ස්පෙෂලයිස්ඩ් කට්ටිය. ඒක තමයි දැන් ට්‍රෙන්ඩ් එක එහෙම නැත්තං විලාසිතාව. 

මල්ටි ටාස්කිං කිව්වම සෝක් කතාවක් මතක් වුනා ඔන්න. ඒ මම කාර්මික විද්‍යාලෙ සැලසුම් ශිල්පී පාඨමාලාවක් හදාරන කාල වකවානුව. 

ටෙක් එක කිට්ටුවම රේල්පාර අයිනෙ පොඩි අතුරු පාරක තිබ්බ පුංචි පහේ තේ කඩයක්.ටෙක් එකේ ඉඳල ටවුමට යන්ට තියෙන කෙටි පාරෙන් හැරිල වෙනම ටිකක් දුර යන්ට උනත් ඒ කරදරේ නොසලකා අපි හවස ක්ලාස් ඇරිල ඔය කඩේට ගිහිල්ල ප්ලේන්ටියක් ගහන එක පුරුද්දක් කරගෙන හිටිය. එහෙම උනේ ඒ කඩේ මුදලාලිගෙ ක්‍රියා පටිපාටිය බලන්න ලස්සන හින්ද. 

තේ කඩේ මුදලාලි වයස හතළිහකට තරම කිට්ටුයි වගෙ පෙනුම. කොණ්ඩෙ ටිකක් විතර වවල. තැන තැන සුදුවෙලා. ඒත් බොහොම ගාම්බීර පෙනුමක් තිබ්බෙ. කඩේට යන එන ඕන් කෙනෙකුට කතා කරන්නෙ බොස් කියල. මේ අපි වගෙ හිච්චි එවුන්ටත් එහෙමම තමයි. කැෂියර් කූඩුව වෙනුවට තිබ්බෙ ලාච්චු දෙකක් තියන ලියන මේසයක්. 

ඔන්න අපි හතර පස් දෙනෙක්ම ගොඩ වෙනව කඩේට රටේ නැති වල්පල් කියෝ කියෝ.එක්කො ඒ දවස්වල රූපවාහිනියෙ යන කතාවක් ගැන. 

" මචං ඇත්තටම බ්ලේක්ට මොකද උනේ? මිනිහ මැරුණද? නැත්තං ආයෙම එයිද? " 



වසන්ත එහෙම ඇහුවෙ පුටුවක් ඇදල ඉඳගන්න අතරෙ. වසන්ත මතකනෙ නේද? චුට්ටිගෙ අයිය… 

ඊට කලින් දවස ඉරිද. ඉරිද රෑ දහයෙ ඉඳල පැයක් පෙන්නුව ඒ දවස්වල රූපවාහිනියෙ Blake's 7 කියල ඈත අනාගතයෙ සිද්ද වෙන අභ්‍යාවකාශ වීර චාරිකා කතා මාලාවක්. බ්ලේක්ස් 7 ඇවිල්ල Dystophian කතාවක්. Dystophian කතා කියන්නෙ Utophian කතාවල විරුද්ධාර්ථය. උතෝපීය කතා කියන්නෙ අනාගතය සුබවාදී වෙයි කියල උපකල්පනය කරපු කතා වෙන කොට ඩිස්ටෝෆියන් කතා කියන්නෙ අනාගතය ගැන අසුබවාදීව හිතල ලියපු කතන්දර. 

බ්ලේක්ස් 7 කතා මාලාවෙ තිබ්බෙ පෘථිවියේ ඒකාධිපති පාලකයින්ට විරුද්ධව සටන් කරන කැරලිකරුවන් කණ්ඩායමක කතාවක්. ඔවුන්ගේ නායකය බ්ලේක්. ඒ වෙනකොට බ්ලේක් අතුරුදන් වෙලා . ඒ ගැනයි වසන්ත ඇහුවෙ. 

" කියන්න බෑ බං...බ්ලේක්ට වෙච්චි දෙයක් ගැන හරියට හිතා ගන්න බෑ. " 

කරේ දාගෙන හිටපු මගෙ කැන්වස් මල්ල අල්ලපු මේසෙ උඩ තියල මාත් පුටුවක් කකුලෙන්ම ඇදල ඉඳගත්ත. 

ඒ දවස්වල රූපවාහිනියෙ පෙන්නපු බොහොම ජනප්‍රිය වෙච්චි වැඩසටහන් කීපයක් තිබ්බ. Who pays the ferryman, Petrocelli, Starsky & Hutch, Mind your language. The big valley….. 

" මොනවද බොස් ඕන? ' 

මුදලාලි අහනව අපි ගාවට කිට්ටුවෙලා.. 

" ම්ම්ම්..අපිට දාන්ටකො ප්ලේන්ටී...හතරක්..නෑ.පහක්…" 

ඒ දවස්වල ඉතිං ඔය නිතරම ටී ගහන්ට එහෙමත් නැත්තං සෝටීස් කන්ට කොහෙන්ද සල්ලි?...අම්ම දෙන රුපියල් පහෙන් දහයෙන් තමයි සෙල්ලං ඔක්කොම දාන්නෙ... 

" ප්ලේන්ටී පහා….... යි. " 

මුදලාලි එතනම ඉඳල තේ බක්කිය දිහාට හැරිල කෑගහනව. හැමදාමත් ඔය සීන් එක දැක්කට ආයෙම අපි ඇසුත් ලොකු කරගෙන ඒ දිහා බලා ඉන්නව. ප්ලේන්ටී පහායි කියල කෑ ගහල මුදලාලිම යනව තේ බක්කියට. ගිහිල්ල නටන වතුර මුට්ටියෙං කරඬියට පැහෙන වතුර අරගෙන තේ හදනව. 

රවුං ලෑලි බන්දේසියක තියාගෙන ඔන්න ප්ලේන්ටී පහ එනව. එනව කියන්නෙ මුදලාලිම ගෙනත් දෙනව. අපි ඉතිං ඔය අනම් මනං කියව කියව ප්ලේන්ටිය තොල ගානව. ඊට දවස් දෙහෙකට කලින් සූරන ලොතරැයියකින් ජයනන්දට රුපියල් සීයක් ඇදුන. 

අනුරාදපුරේ කඩ දොළහෙ ඒ කිට්ටුවම වගෙ ඇරිය කොත්තු කඩයක්. අනුරාදපුරේ ස්ථාන නාම එහෙම තමයි. කඩ පණහ, කඩ තිහ, කඩ දොළහ, කඩ විස්ස........කඩ පණහ තිබ්බෙ එයාපෝට් පාරෙ. කඩ දොළහ කච්චේරියත් එක්කම එහා පැත්තෙ. 

ජයේට ඇදිච්චි රුපියල් සීයෙන් අපි හතර පස් දෙනෙක් ගිහිල්ල කඩ දොලහෙ කොත්තු කඩෙන් කොත්තු කෑව.ඔය සූරන ලොතරැයිය නොහොත් සංවර්ධන ලොතරැයි පටන් ගත්තු අලුත. ඊට කලින් තිබ්බෙ මහජන සම්පත වගෙ ටිකට් එක අරගෙන ඇවිල්ල රේඩියෝ එකෙන් දිනුං අදිනකල් සතියක් විතර බලා ඉන්ට ඕන ලොතරැයි. ඉන්ස්ටන්ට් දිනුම් අදින හූරන ලොතරැයිය අපිට විතරක් එහෙම නෙවෙයි මිනිස්සු හැමෝන්ටම අලුත්ම අත්දැකීමක් උනා. සංවර්ධන ලොතරැයි කූඩු දෙකක් මුලින්ම පටන් ගත්තෙ තැපැල් කන්තෝරුව ඉස්සරහ හයි ලයිට් ස්ටුඩියෝ එක අයිනෙ පාර අද්දර. 

ටෙක් එක ඇරිල රේල් පාර පැනල අපි ටවුමට එන්නෙ හරියටම ඔතනිං. පාර අයිනට වෙලා මිනිස්සු පොරකකා සංවර්ධන හූරනව අපි බලා හිටිය හැමදාම වගෙ .සංවර්ධන ටිකට් එකක් ඉස්සෙල්ලම ආවෙ රුපියලකටද කොහෙද... 

කතා බහ අතරම අපි තේබීල ඉවරයි. මුදලාලි ඇවිල්ල හිස් කෝප්ප එකතුකරනව බන්දේසියට. 

" පෙලෙන්ටී පහා……...යි. " 

එහෙම කෑගහගෙනම හිස් කෝප්ප අරගෙන ගිහිල්ල තේ බක්කිය උඩ තියල කැෂියර් මේසෙ පිටිපස්සෙ ඇවිල්ල ඉඳගෙන ඉන්නව. අපි කවුරුහරි ගිහිල්ල සල්ලි ගෙවනව.හැමදාම ඔය සිද්ධි දාමය එහෙමමයි. මුදලාලිගෙ වැඩ පිළිවෙලට අපි හිනා උනාට ඒ පිටිපස්සෙ තියෙන්නෙ ඉතාම අනුවේදනීය කතාවක්. 

මුදලාලිගෙ හාමිනේ මිනිහට වැඩිය බොහොම ලාබාල ඇහැට කණට පේන ඉස්තිරියාවක්. කඩේ තේ ගහපු කොල්ල එක්ක මේ යෝදි දවසක්දා රෑපානෙ වහං වෙලා ගිහිල්ල. මුදලාලි බොහොම ආදරෙං ඉඳල තියනව හාමිනේට. මනුස්සයට මේ වැඩේ ඉවසා දරාගන්ට බැරුව නුහුගුණේ වගෙ ආව. එදා ඉඳලම ඔහොම තමයි. මල්ටි ටාස්කිං ඈස් අ ලයිෆ් ස්ටයිල්. 

හරි මල්ටි ටාස්කිං ගැනනෙ අපි කතාකලේ. ඒ කලෙ කොන්ත්‍රාත් කාරයො ගොඩනැඟිල්ලක් ගත්තොත් ඒකෙ සියලුම කටයුතු තමන්ම කලා.පස් කැපීමෙ ඉඳල බිත්ති බැඳීම, දොර ජනෙල්, ටයිල් ඇල්ලීම, වහල ඔය මෙකී නොකී ඔක්කොම. ඒත් දැන් තත්වය වෙනස්. අද එක එක වැඩේට විශේෂිත කට්ටිය ඉන්නව. දොර ජනෙල් හදන උප කොන්ත්‍රාත්කාරය කරන්නෙ ඒක විතරයි. ටයිල් අල්ලන මනුස්සය ටයිල් ඇල්ලිල්ලම විතරයි ....අන්න ඒ වගෙ. 

එහෙම කරන එක ඇත්තටම වාසියි. මොකද හැමදෙයක්ම බදා ගන්නවට වඩා එක ක්ෂේත්‍රයක ප්‍රවීණයෙක් උනාම හැමෝටම වැඩේ ලේසියි. 

අප්පට සිරි..ගිය පාර කතාවෙ වෙන වෙන වල් පල් කිව්ව මිසක අදාල කතාව කිව්වෙ නෑ කියල ඒකට හේතු කියන්ට ගිහිල්ල අදත් මේ වෙනකල් වෙන වල් පල් නේද මම මේ කියවල තියෙන්නෙ?.... හරි හරි සමාවෙන්ට..දැන් නම් ඔන්න තරහ වෙන්ට එහෙම එපල්ල. කෙලින්ම කතාවට..එන්ටර් ද ඩ්‍රැගන්… 

රයිට් අර රාජ කපුරු බැලුවනෙ අපි කට්ටිය. බැලුවයි කියන්නෙ ආය තනිකරම ඩාන්සිං තමයි..ඔන්න ඔව්ව මෙව්ව ඔක්කොම ඉවර වෙලා අපි කට්ටිය ගිහිල්ල නැග්ග කියමුකො ජීප් එකට. එහාට මෙහාට කැපිච්ච පණුව වගෙ දඟලලම ඒ වෙනකොට සුරාමතත් බැහැලයි තිබ්බෙ. ඔය සුට්ටක් වගෙ වැඩි උණහම පොඩ්ඩක් එහාට මෙහාට දැඟලුවහම සූර් බහිනව හිටු කියල.මගෙ යාලුවෙක් ඉන්නව බොනකොට ආය නෑ මූ පුටුවෙ ඉඳගත්තද ගල් බුද්දා වගෙ එහෙම්මම තමයි. ෂොට් එකක් වක්කරගන්ට බයිට් මොනවහරි ගන්ට යන්තමට අතක් උස්සනව එච්චරයි. 

" පිස්සුද බං? සාරීරික ක්‍රියාකාරිත්වය වැඩි වෙන්ට වැඩිවෙන්ට ආතල් එක බහිනව. සල්ලි දීල බොන එකේ අඩුම වියදමෙන් උපරිම තෘප්තියක් ලබාගන්ට ඕන.." 

ඒ ගැන ඇහුවම ඌ කියන්නෙ එහෙමයි. කතාව බොරුවක්මත් නෙවෙයි බලාගෙන යනකොට. 

මල් ගැහුවමත් එහෙමනෙ……… 

" ආ.. උඹ අදත් ෂපාන් එකේ ඉන්නව නේද යකෝ බෝක්කුව උඩට වෙලා..වර යන්ට පොලීසියට " 

" අනේ බුදු රාළහාමි, කියන තැනකට වඳිඤ්ඤං….. ආතල් එක කඩන්නෙ නැතුව හෙමීට උස්සල අරගෙන ගිහිල්ල ජීප් එකෙං තියන්ට හොඳද? ...බුදු බව අත්වෙයි" 

ඉතිං ජීප් එකේ පිටිපස්සෙ වාඩි වෙලා ඉන්නව මම.අජිතය එහෙම තාම බිම. කට්ටිය පොරේ ජයන්තය අපි එක්ක එක්ක යන්ට අපේ කෑම්ප් එකට. 

" බෑ මචං මම ඉන්ටම ඕන.. නැත්තං හරි නෑනෙ. " 

" දැං වැඩේ ඉවරනෙ බං...ආය මොනවද මෙතන කරන්ට තියෙන්නෙ? අර උඹේ ගෝලය ගස් ගෝනට වැඩේ බාර දීල උඹ යමං අපිත් එක්ක. " 

අජිතය ඌට බල කරනව. ගස් ගෝන මතකයි නේද? අර ජයන්තය කෝ කියල ඇහුවම මම පණිවිඩයක් යවන්නං එතකල් ඔය ගොල්ලො ටිකක් එළියෙං ඉන්ට කියල කිව්වෙ..හෙහ්,හෙහ්, …..ආන්න ඌ... 

" ඔව් බං ජයන්ත අද යමං එහෙ.." 

එහෙම කියාගෙන ජීප් එකේ පිටිපස්සෙ දොරට වාරුවෙලා මමත් ඔන්න ඒ පාර බැස්ස බිමට. එහෙම බහිද්දි මෙන්න මොකද්ද වැටිච්චි මගෙ කලිසං සාක්කුවෙ තියල. 

" යකෝ මේ ජයනිගෙ ඔටෝ ග්‍රාෆ් එක නේද? අම්මට **** උඹ අද මේකෙ අස්සං හත අටක්වත් ගහගෙන ගියෙ නැත්තං...." අජිත් නැමිල ඒක ඇහුලුව. 

" අම්මට ****** කිව්වලු...කෝ මගෙ බැට් එක? " එහෙම කිව්වෙ ලසිත් මාලිංග..හෙහ්,හෙහ්, මතකයි නේද? ඕස්ට්‍රේලියාවෙදි .... 

" අම්මාපල්ල බලපංකො ඉතිං හාංකවිසියක් මතක් උනේ නැතිකොට..අනේ ජයන්තයො ගිහිල්ල අර සුවඳ සබංගෙයි ජනක්ගෙයි වත් ඕකෙ අස්සං ගහගෙන වරෙංකො.." 

" පිස්සුද බං?..... දැං එවුං අරහෙ යන්ට ලෑස්තිවෙනව ඇති..ඔය අස්සෙ මට පුලුවන්ද මේ ඔටෝ ග්‍රාෆ් එකක් අරං යන්ට.." 

" මළ කෙලියක්නෙ උනේ..අර අම්මණ්ඩි මගෙ ඔලුවත් එක්ක කයි…" 

" ඉඳහං බං බොරුවට විලාප ගහන්නෙ නැතුව. ජයන්ත මේ ඔන්න උඹ මේකෙ ඔය අස්සං දෙක තුනක් ගහල දාපං…" 

" මම? ….." 

" ඔව් බං උඹ තමයි...අර යෝදි දන්නවය උඹය කියල අස්සං කලේ..යන්තමට නම කියවගන්ට පුලුවං විදිහට ගහපං පිටුවක් පිරෙන්ට ලොකුවට. " 

" උඹල හින්ද වෙලාවක මට බෝගම්බර තපින්ටයි වෙන්නෙ. " 

එහෙම කට ඇතුලෙං කියව කියව ජයන්තය ගැහුව රවීන්ද්‍ර යසස්ගෙයි, ජනක් ප්‍රේමලාල්ගෙයි අස්සං ජීප් එකේ බොනට් එක උඩ තියාගෙන. 

" තව කවුද බං රාජ කපුරු එකේ ඉන්නෙ? මතක් කරපල්ලකො තව අස්සං දෙක තුනක් වත් ගහන්ට …..කරනවත් වෙලා වැඩේ පිළිවෙලකට කරන්ට එපාය. " අජිත් ඒ එහෙම ඇහුවෙ.. 

" දෙනවක හාමිනේ හිටිය නේද? එයාගෙ අස්සනත් ගහපං " මම ජීප් එකේ බෆර් එක උඩ ඉඳගෙන කිව්ව. 

" ඔය කිව්වෙ.. ඔය කිව්වෙ….අනේ මේ...මගෙං මොකවත් අහගෙන්නෙ නැතුව ඉඳහං " අජිත් මගෙ බෙල්ලට එකක් දුන්න..හෙහ්,හෙහ්, 

කොහොම හරි අස්සං වැඩේ නියමෙට කෙරුන. මම පහුවදා ලෝඩ් බකිංහැම් වගෙ ඔටෝග්‍රාෆ් එක ගිහිල්ල දුන්න ජයනිට. 

" අනේ තෑන්ක්ස් අයියෙ. තෑන්ක්යූ සෝ මච්.." ජයනි මට මුව නොසෑහෙන්ට ස්තූති කලා. 

එතන ඇත්තටම වංචාවක් උනාට ඒක ඇවිල්ල කිරිමෙල් වංචාවක් නෙවෙයි. සද්බාවයෙන් කරපු වංචාවක් නිසා එව්වට පව් සිද්ද වෙන්නෙ නෑ. විනය පිටකයෙ එහෙම තියනව කියල අපෙ හිතවත් හාමුදුරු නමක් මා දැක්ක කිව්ව දවසක්. 

එදා කොහොම හරි ඔන්න ජයන්තයත් අපි එක්ක ගියා. පොරොන්දු උනා වගේම බාග දෙකක් අරගෙන එකක් සුමනසිරිට දුන්න. අනික අපි කට්ටිය ගහල නිදාගන්නකොට මයෙ හිතේ පාන්දර දෙකත් පහුද කොහෙද… 

මොන සෙල්ලම දැම්මත් රාජකාරිය කොරන්ට එපාය. පහුවදා පාන්දරම බැරි මරගාතෙ කට්ටිය නැඟිටල නාල කරල යහමිං දිව කාරිය මැදල වැඩට ගියා. ජයන්තය අපි යනකොටත් නිදි. අජිතය ඌව කීද්දුව. 

" මචං ජයන්ත.... අපි යනව වැඩට. උඹ අද ඉන්නවද? නැත්තං…" 

" බෑ බං මම අටට අටහමාරට වගෙ යන්නං...ඊයෙ අර රාජ කපුරු වැඩේ ඉතුරු විය හියදං එකලාසයක් කරන්ට එපාය. මගේනෙ වගකීම.." ජයන්ත නැඟිටල ඇඳේ ඉඳ ගත්ත. 

" රයිට් මචං එහෙනං පස්සෙ හම්බ වෙමු……" අපි එහෙම කියල ආව. 

හරියටම ඔහොම දවසට තමයි ඔලුව උස්සන්ට බැරුව වැඩ සෙට් වෙන්නෙ. එදත් එහෙම දවසක්. යන්තමට එක වාගෙ වෙනකොට වැඩ ටික එකලාසයක් කරල මම ආපහු ආව අපෙ ක්වාටර්ස් එකට. 

කඳු පාමුල සිට... දැහැනට සම වැද 
මා ගයනා ගී ... ඔබට ඇසෙනවද 
කඳු මුදුනේ සිට... දිවැස් හෙළනු මැන 
ආල වඩන සඳ... කිඳුරු ළියේ 




මම ඔය සිංදුවත් කියාගෙනම කුස්සිය පැත්තෙං ගෙට ගොඩ උනා. ඒ දවස්වල බොහොම ජනප්‍රිය වෙච්චි ආත්මා ලියනගේ ගෙ ගීතයක්..ලියතඹරා...ආආආ....මුදු කුසුමකී ඈ..තවුසන්ගේ..ඒ ඒ ඒ ඒ ..දැහැනේ සම බිඳිනා..අන්න ඒකත් ඔය ආත්මාගෙම තමයි 

" මිටියාවත් කඳු... ශිඛර සිසාරා...........සඳ බැස යන තුරු... අවර වන පෙතේ……..සැමී මොනවද බං දවල්ට ඉව්වෙ?...ලූලෙක් වත් හම්බුනේ නැද්ද? ඊයෙත් හරියට කෑමක් නෑ කොල්ලො...අද බූසෙ කොටන්ට ඕන ටිකක් සලකලා. " 

ඔහොම කියව කියව කමිසෙත් ගලවගෙනම මම කාමරේ දොර ඇරගෙන ඇතුලට ගියා..ඈ..මෙන්න යකෝ අටහමාරට යනවයි කියපු එකා..ජයන්තය.... ඇඳේ හොඳට දිග ඇදිල නිදි… 

" ඒයි ජයන්ත නැඟිටපං බං..උඹ උදේම යනව කිව්ව නේද? මොකෝ මචං සනීප නැද්ද? " 

මම උගෙ උරෙස්සෙං අල්ලල හෙලෙව්ව. ඔන්න ඕක ඇහැරිය..මා දිහා බලල ආයෙම කොට්ටෙ ඔලුව ගහ ගත්ත. 

" මොකද බං සීන් එක? කියාපංකො..ඇත්තටම අසනීපයක්ද? " 

" මට ඇති අසනීපයක් නෑ යකෝ.." 

" එහෙනං?...කියාපංකො ඉතිං?..... මොකද කේස් එක?" 

" මගෙ ජොකා නෑ……" ජයන්තය දත්මිටි කාගෙන කිව්ව.. 

" මොකක්?...." මගෙ කටත් එක්ක ඇරුන. 

" ජොකා නෑ?..මොකද ඒකට උනේ?...." 

Wednesday, August 20, 2014

276. ඩුං... ඩුං…ඩුඩුං…ඩුං

ඩුං, ඩුං, ඩුඩුං, ඩුං කියන්නෙ අණ බෙරේ ගහනකොට ඇහෙන සද්දෙ. රජ කාලෙ යම් වැදගත් පණිවිඩක් එහෙම දැනුම් දුන්නෙ හතරමං හන්දියක් එහෙම නැත්තං මිනිස්සු එක් රැස්වෙන තැනකට අණ බෙර කාරයෙක් ඇවිල්ල ඩුං..ඩුං..ඩුඩුං..ඩුං කියල ඉස්සෙල්ල අණ බෙරේ ගහනව. ඊට පස්සෙ මිනිස්සු රැස් උනාම ඔන්න මොකක් හරි දැනුම් දෙන්ට ඕන පණිවිඩේ කියනව සද්ද නඟල.දකුණු අතින් ඒ පැත්තෙ කණ වහගෙනයි බොහෝ විට මේ පණිවිඩේ කියන්නෙ. 

" නෛකශ්‍රීන් විරාජමාන සෙංකඩගල මහ වාසලෙහි වැඩ හිඳිනා අප මහා රාජෝත්තමයාණන් වහන්සේ අණ කොට වදාල පරිදි......" 

ඩුං, ඩුං, ඩුඩුං, ඩුං කියල ළමා කතන්දර පොතකුත් තිබ්බ අපි සුට්ටි එව්වො කාලෙ...…පොඩි සන්දියෙ ඉස්සෙල්ලම මම කතන්දර පොතක් කියෙව්වෙ මට මතක විදිහට අවුරුදු හතරෙදි පහේදි විතර. යන්තමට අකුරු ගැටගහගෙන තටම තටම කියෙව්වෙ.... කොහොම හරි ඒ ඉස්සෙල්ලම ඉස්කෝලෙ යන්ටත් ඉස්සෙල්ල කියලනම් හොඳටම මතකයි. පොතේ නම තමයි මතක නැත්තෙ." නයි-මුගටි හටන " , " කුඩ හොරා " , " ඉරුණු බළලා " හෝ ඔය මම කලිං කියපු " ඩුං ඩුං ඩුඩුං ඩුං " කියන පොත් වලින් එකක් වෙන්න ඕන. ඉරුණු බළලා සහ ඩුං ඩුං ඩුඩුං ඩුං ලිව්වෙ කේ. ජයතිලක මහත්මය. නවකථා කෙටිකථා විතරක් එහෙම නෙවෙයි එතුමා ළමා කතා ලියන්නත් රුසියා. 

කුඩ හොරා පොත ලිව්වෙ සිබිල් වෙත්තසිංහ මහත්මිය. කියවල ඇතිනෙ නේද අර වඳුරෙක් කුඩ හොරකං කරගෙන අරං යන කතාව. ඔය කුඩ හොරාගෙ කතාව මගෙ හිතට කොච්චර බලපෑමක් කලාද කියල පැහැදිලි කරන්න මෙන්න චුට්ටි උදාහරණයක්.... එක වැස්ස දවසක අපෙ අම්ම හම්බ වෙන්ට ආව ඔන්න අම්මත් එක්ක එකට වැඩ කරන අම්මගෙ යාලු නැන්දල තුන් හතර දෙනෙක්. 

එයාල ගෙනාපු කුඩ වතුර බේරෙන්ටත් එක්ක ඉස්තෝප්පුවත් එක්කම තියන පිලේ හේත්තු කරලයි එයාල ගෙට ආවෙ. ඔන්න යන්ට ලැහැත්ති වෙලා බලනකොට කුඩ නෑ.. 

" කෝ වීරෙ අපේ කුඩ? " 

ඒ නැන්දල ඔන්න එහෙ මෙහෙ විපරං කරන්ට පටං ගත්ත. අම්මත් හොඳටම අප්සෙට් වෙලා හොයනව කුඩ වලට මොකද උනේ කියල. 

" අර කුඩ හොරා ඇවිල්ල කුව ගෙනියයි කියල මම කුඩ ගේ ඇතුලෙන් තිබ්බ. " 

කුඩ හතර පහ බදාගෙන උස්සගෙන ගේ ඇතුලෙ ඉඳං එන ගමං මම කිව්ව. 

" අනේ ඇත්තම නේන්නං, පුතාට එහෙම හිතුන එක කොච්චර එකක්ද? " 

රත්නායක නැන්ද මගෙ ඔලුව අතගෑව.ළමයෙකුගෙ හිත ඇදගන්න විදිහට ලියවුනු ළමා කතන්දර පොතකට ළමා සිතකට කරන්න පුලුවන් බලපෑම අන්න එහෙමයි. 

ජීවිතේ ඉස්සොරෝම මතක තියෙන්නෙ මොනවද? එහෙමත් නැත්තං මොන වගේ සිද්ධියක්ද? පොඩ්ඩක් මතක් කරල බලන්ට ඔලුව එහෙම කහල. මට නම් ඉස්සෙල්ලාම කියල මතක තියෙන්නෙ ඉපදෙනකොට මගෙ බෙල්ල වටේ දෙපාරක් පෙකණි වැළ පැටලිලා තිබ්බ එක. 

" මේ මොකද්ද බොලේ මේ? කුරහං සාටකයක් වත්ද හැබෑටම? " 

ඔහොම මටම කියාගන්න ගමං මම ඒ පෙකණි වැල බෙල්ල වටේ එතිල තිබ්බ පැටලුං ඇරල අයිං කරල දොස්තර දිහාවෙ බලල හිනාවෙලා දොස්තරට දකුණු අතේ මාපට ඇඟිල්ල උස්සල පෙන්නුව. ඒ තමයි මට මතක තියෙන මුල්ම සිද්ධිය. හෙහ්,හෙහ්, 

හරි, හරි, ඒ කතාව ඇත්තමත් නෙවෙයි ඇත්තම කිව්වොත්. ඇත්ත ආශ්‍රයෙන් කල ප්‍රබන්ධයක්. මගේ බෙල්ල වටේ පෙකණිවැල දෙපාරක් පැටලිල තිබ්බ එක තමයි ඇත්ත සිද්ධිය. අපෙ අම්ම මට එහෙම කිව්ව. අන්න ඒ හින්දයි මම ඒ ගැන දන්නෙ. 

හුඟක් වෙලාවට සුට්ටං කාලෙ අපිට මතකයි කියල අපි හිතන සිද්ධි ඇත්තටම අපිට අම්මල, තාත්තල නැත්නං වැඩිහිටියො කවුරුහරි පස්සෙ කාලෙකදි කියපුව. පුතේ නැත්තං දුවේ ඔන්න ඔයා පොඩි කාලෙ මෙහෙම දෙයක් උනා..නැත්තං ඔයා මෙහෙම දෙයක් කලා..අන්න ඒ වගෙ..කාලයක් ගියාම අපිට වෙන්නෙ ඔය සිද්ධිය අපි කාගෙන්හරි අහපු දෙයක්ය කියන එක අමතක වෙලා ඒක අපේම පළමෝත අත්දැකීමක්ය කියල අපිට හිතෙන්ට ගන්නව. 

පළමෝත කියන්නෙ අපිම පෞද්ගලිකවම ලැබූ අත්දැකීමක්ය කියන එක...ඉංග්‍රීසියෙන් නම් First hand experience... පළමෝත කියන වචනෙ නිර්මාපකයා ටැබූ…ටැබූ ස්තූතියි ඔබට. 

ඇත්තටම ඔය වැඩිහිටියො කියාපු කතා නොසළකා හැරියොත් මට මතක තියෙන පළවෙනි සිද්ධිය මොකක්ද දන්නවද? ඉතාම නොවැදගත් සිද්ධියක් ඒක..හෙහ්,හෙහ්, අපෙ ගෙදර ඒ කාලෙ තිබ්බ ඇලුමිනියම් වගෙ මිටක් ගහපු මේස පිහියක්.ඒ හැටිමත් විසාල එකක් නම් නෙවෙයි. අඟල් ඇති හයක් හතක් වගෙ. අපි ඕකට කිව්වෙ සුදු මිට පිහිය කියල. 

ඔය පිහිය බොහෝ විට පාවිච්චි කලේ අපෙ අත්තම්ම. අපෙ තිබ්බ අක්කරේක තරමෙ ගෙවත්තක්.ඔය වත්තෙ ඇවිදින්ට උන්දැ යන්නෙ ඔය සුදු මිට පිහියත් දකුණු අතිං අරගෙන. පාරට නැමිල තියෙන අත්තක් කප්පාදු කරල දාන්ට, එහෙම නැත්තං බිම ඉඳලම ගෙඩි පිරිල තියෙන බෙන කොස් ගහේ ගෙඩියකට පොඩ්ඩක් පිහි තුඩ ගහල හාරල මදුලක් කාල පැහිලද කියල බලන්ට..ඔය හැම දේටම උදව් උනේ සුදු මිට පිහිය. 

ඉතිං මම මේ කියන්ට ආවෙ මට මතක තියන මුල්ම සිද්දිය තමයි අත්තම්ම මිදුලට බැහැල මට කතා කරනව. මම හිටියෙ ගේ ඇතුලෙ වෙන්ට ඕන.. 

" සුට්ටි පුතේ ඔය මගෙ කබට් එක උඩ ඇති සුදු මිට පිහිය. පරෙස්සමට ඒකත් අරන් එන්ටකො අපි දෙන්න වත්ත පල්ලෙහාට ගිහිල්ල එන්ට. " 

අත්තම්ම අන්න එහෙමමිදුලෙ ඉඳන් කියනව ..ඒ තමයි මට මතක මුල්ම සිද්ධිය. 

බාලේ මතක …හෙහ්,හෙහ්..බොහොම අපූරු මාතෘකාවක්… 

දැන් ඔය මගෙ බාලේ මතක සටහන් ලියන්ට කියල හිතාගෙන ඉන්නව සෑහෙන කාලෙක ඉඳල..ඔය පොඩ්ඩ පොඩ්ඩ එක දෙක ලිව්වට හරියට පිළිවෙලකට වැඩේ ඉවරයක් කරන්ට තාම බැරිවුනා නෙව.. 

හරි..මෙච්චර වෙලා අපි මේ කතාකලේ අද සටහනට ප්‍රවේශය. ඩුං ඩුං ඩුඩුං ඩුං කියල මේ සටහනට නම යෙදුවෙත් හේතුවක් ඇතුව.. ඒ කිව්වෙ මේක ඇවිල්ල එක්තරා විදිහක අණබෙරයක්. අණබෙර ගැහිල්ලෙං කරන්නෙ පණිවිඩයක් දැනුම් දීම නෙව. මේ සටහන ලිව්වෙත් අන්න එහෙම පණිවිඩයක් දෙන්ට ඔබ තමුන්නාන්සේලට. 

බාලේ මතක ගැනම තමයි අද කතා කරන්න යන්නෙ. ඒ හැබැයි අපේ රටේ කෙනෙකුගෙ මතක එහෙම නෙවෙයි. රුසියානුවෙක්. ඔහු ඇවිල්ල හිට අලෙක්සන්දර් රස්කින්. 

" When Daddy Was A Little Boy " ඒ තමයි Raskin ලියපු හරිම අපූරු මතක සටහන් සැමරුම....රස්කින්ගෙ චුට්ටි දුව අසනීප වෙලා ඇඳේ විවේක ගනිද්දි රස්කින් තමන්ගෙ ළමා කාලයෙ රසවත් සිදුවීම් ඈට කියනව. 

" ඔන්න මගෙ දුවේ තාත්ත පොඩි කාලෙ දවසක්......." 

එහෙම තමයි මේ පොතේ කතන්දර දිගඇරෙන්නෙ. ඒ පොතේ එන අපූරු කතන්දර වලින් 37 ක් අපේ රන්දිල් නෝන මහත්තැං අනුවර්තනය කරල පොතක් විදිහට ප්‍රකාශයට පත් කරන්නයි එතුමියගෙ සූදානම. මතකයිනේ මේ වියුණුවෙ එතුමී ඒ අනුවර්තනය කරපු කතන්දර හතරක් මාස දෙක තුනකට වගෙ උඩදි පලකලා. ඒ ඇවිදිල්ල හිට මෙන්න මෙව්ව. 





පොතේ නම " සොඳුරු බාලේ ගෙවුණු තාලේ " 



පොත ඔබ අතට පත් කිරීමේ අවස්ථාව එලඹෙනුයේ මා සහෘදය / සහෘදිනිය මේ මස 23 වන ශනිදින සවස 3.30 හෝරාවටය. ස්ථානය ජාතික පුස්තකාල හා ප්‍රලේඛන සේවා මණ්ඩල ශ්‍රවණාගාරය. . 

එසේනම් මගේ ඒ හිතවතිය / යෙහෙළිය, එසේම නිදහස් සිතුවිලි වියුණුවෙහි මුල් හිමිකාරිය, And my dearest partner in Blogging …. රන්දිල් වෙනුවෙන් ඔබට සුහද එමෙන්ම ගෞරවාන්විතව මේ සමාරාධනය පිළිගැන්වීමට මට අවසර!!! 


LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...