Wednesday, June 10, 2020

150. ගුරු තාරුකා


"හරි! දැන් ඉඳ ගන්න, මට සේරම අය පේන්න ඉන්න ඕනෑ' ටීචර් එහෙම කිව්වා. එහෙම කියලා, අපි වාඩි වුණාට පස්සේ කිහිප දෙනෙකු ව එහෙ මෙහෙ කළා.

"සේරම හරි! සේරම අය පේනවා. හැබැයි මට වාසනාවයි රන්දිකාවයි තමයි හරියට පේන්නේ නැත්ත‌ේ" අපේ පංතියේ සියලුම ළමයින්ට වඩා උසින් අඩු වුණු අපේ ගුරුතුමී අත කරකවලා අත ඇරියේ මොන බෝලයක්දැයි හිතා ගත නොහැකි ව අපි දෙන්න ම දෙතැනක ඉඳගෙන ඇටිකෙහෙල් කෑ උගුඩු ජෝඩුවක් වගේ බලාගෙන ඉන්න ඇති. 

පංතියේ හුන් අවුරුදු විසි ගණන්වල අග, මැද, මුල හුන් සියලුම සිසු සිසුවියන් අපේ පුංචි ගුරුතුමී ඉදිරියේ සුවච කීකරු ගෝලයින් වුණා. මිස් මිටි වුණාට කෙසඟ කෙනෙක් නෙමෙයි. සෑහෙන උස ෆ්ලැට් හයි හීල්ස් පැළඳ, ඒවා වැසෙන්නට ම සාරිය හැඳ, කෙටි කර්ලි කොණ්ඩය බෙල්ල මුලට කර බූල් බෑන්ඩයක් දමා, ඇස් හීනිකරගෙන හිමින් හිමින් අඩිය තබමින් පංතියට එන්නේ සාරි පොට පටලාගත් අත් දෙක පිටිපස්සට කරගෙන. අනේ ඉතිං සෑහෙන චණ්ඩි වගේ පිරිමි ළමයිනුත් ඇය ඉදිරියේ කීකරු ගෝලයින් වුණා. අපේ කණ්ඩායමේ පමණක් නොවෙයි, ඊට පෙර සහ පසු කණ්ඩායම් වල අයත්!

ඒ අපේ සැලසුම් ශිල්පි පාඨමාලාව. මිස් ඔය කතාව කිව්ව කාලේ වෙද්දි අපි අතර එහෙම එකක් නොතිබුණත්, එහෙම එකක් වෙන්න යන බව මුළු විශ්වය ම දැන හිටපු රහසක් වෙන්න ඕනෑ. මිස්ට තිබුණු ප්‍රශ්නේ, ඇගේ තීක්ෂණ ඥානයට ඒ වනවිට කිසි කිසි ගා අහුවෙමින් ගිය අනිත් අය අතරේ මෙතන එහෙම එකක් තිබේදැයි කියා සොයාගන්න බැරිවුණු විචිකිච්ඡාව. අපි දෙන්නා යන්නේ එන්නේ එකටමයි. ඉන්නෙත් එක කිට්ටු ගම්වල. කෝච්චි බස් සේරම එක ම මගේ. ඒත් ඉතිං එහෙම එකක් තියෙන්න එපැයි සොයාගන්න. ඈ හරි! 'වාසනාවයි රන්දිකාවයි' හරියට අන්තිම වෙනකම් දැකගන්න මිස්ට බැරි වුණා. මොකද අන්තිම වෙනකම් එහෙම එකක් වුණේ නැති නිසා. 

පාඨමාලාව අවසන් වී වසර හයක් ගෙවුණා. අපේ විවාහයට දින යෙදුණා. අපිට උවමනා වුණා අපේ ආදරණීය ගුරුතුමියට ඒ සඳහා ආරාධනා කරන්න. අප දෙදෙනා ම ක්ෂේත්‍රයේ විවිධ පාඨමාලා හදාරමින් ඉදිරියට යමින් හිටියත් අපේ මූලික අඩිතාලමේ පාදමේ හිටියේ ඇයයි. අපිට එක තිතක්වත් වැරදියට තියන්න ඈ ඉඩ තැබුවේ නැහැ. බොහොම තදින් අපේ ඉගනීමේ කටයුතු වෙනුවෙන් ඇය පෙනී සිටියා. අනේ ඇත්තට ම පුංචි බටු ඇටයක්! ඊටත් වඩා ගම්මිරිස් ඇටයක්!

ඉතින් අපි ඈ සොයාගෙන ගියා. ඒ වනවිට ඇය ඉගැන්වීමේ කටයුතු නවතා තමන්ගේ පවුලේ ව්‍යාපාරයක් වන මංගල උත්සව ආදිය ගන්නා හෝටලයක් පවත්වාගෙන යමින් සිටියා. අපිව දැක්ක ම අපේ පුංචි බටු ටීචර් බොහොම සතුටු වුණා. අපි ඈට මතක් කළා ඈ එදා කී අපව නොපෙනෙන කතාව. ඒත් ඈට ඒක මතක තිබුණේ නැහැ. ඇයි අනේ කී දාහක් නං කියලා පෙනෙන නොපෙනෙන කතා සිසු දරුවන් අතර තියෙන්න ඇතිද! ඉතිං ඈ අපේ විවාහයට බොහොම සතුටින් සහභාගි වුණා. අපේ පංතියේ හිටපු තවත් යුවලක් ඒ වනවිට විවාහ වෙලා හිටියේ. ඒ දෙදෙනයි තවත් පංතියේ හිටපු යෙහෙළියකයි සමග ආගිය තොරතුරු කතා කරමින් අපේ විවාහ දින ඈ බොහොම සතුටින් හිටියේ. නමුත් දෛවෝපගත ලෙස, පිංතූරයක් ගැනීමට පෙර ඈට පිට ව යන්නට සිදු ව තිබුණා.

ඉතින් ඔහොම කාලය ගතවුණා. අපි තවදුරටත් අපේ ක්ෂේත්‍රයේත් අපේ වයසේත්ය ඉදිරියට ගියා. අපේ විවාහයට අවුරුදු දහයකුත් මාස හයක් වෙනතුරු ඉන්පසු අපට ඈ බලන්න යන්න ඉස්පාසුවක් තිබුණේ නැහැ. පසුගිය අවුරුද්දේ ජූනි මාසේ මැද හරියේ දි අපේ බැච් එකට පස්සේ බැච් එකේ යාලුවෙක් ඒ දුක්බර ආරංචිය මැසෙන්ජර් හරහා මට දැන්වූවා. අපේ පුංචි ටීචර් මේ ලෝකෙන් ගිහින්. ඒ වනවිටත් මම ඈ ෆේස්බුක් එකේ සෑහෙන හොයලා තිබුණා. හමු නොවන්න හේතුව එදා ආයෙ ම හොයද්දි වැටහුණා.  සේර ම තියෙන්නේ සතුන්ගේ පිංතූර. (වැඩිපුර තිබුණේ Wild Life පිංතූර)

ඇගේ හදිසි අභාවය සිදුවෙලා තිබුණේ කිතුල්ගලදි බෝට්ටුවක් පෙරලීමෙන්. තොරතුර දැනගත්තේ රෑ අටට විතර. වාසනා (මගේ හස්බන්ඩ්) ඒ වෙලාවේ ම ඈ බලන්න බොරැල්ලේ රේමන්ඩ් වෙත පිටත් ව ගියා. රෑ පානේ මේ තුන්දෙනා අරගෙන යන්න බැරි නිසා මම ගියේ නැහැ. පසුදා දහවලේ මමත් ඈ බලන්න ගියා. අපි දන්න කවුරුවත් හිටියේ නැහැ. මම ඇගේ සිසුවියක් කිව්වොත් කවුරුත් විශ්වාස කරන එකකුත් නැහැ. ඈ ඒ තරම් පුංචිවට හුරුබුහුටිවට තරුණ පෙනුමැති ව වැතිර සිටියා. සමහරවිට අපිට නොදැනුණාට ඒ කාලේ වෙද්දිත් ඇයට අවුරුදු 23ක් 25ක් වගේ වෙන්න ඇති. මම ඇයට අවසන් වතාවට වැඳ පිටත් ව ආවා. ඒත් මේ ජීවිතය තිබෙනතුරා මම ඇයට සිතින් නිරතුරු නමස්කාර කරනවා. අද අපේ දරුවන් යෙහෙන් සිටින්නේ ඈ අපට දුන් සිප් සතර නිසා. ඈ එය නියමාකාරයෙන් දුන් නිසා. ඇගෙන් උගත් බොහෝ පිරිසක් ක්ෂේත්‍රයේ විවිධ තැන් වලදි ඔබට මුණ ගැහෙන්න පුළුවන්. සමහරවිට මේ ලෝකේ තවදුරටත් ඉන්න බැරි තරම් ඇගේ පින් කන්ද වැඩි වෙන්න ඇති කියලා මට හිතෙනවා. 

මම එදා රෑ හස්බන්ඩ් පිටත් ව ගිය පසු ෆේස් බුක් තුලින් තවදුරටත් ඈ ගැන සොයන්න වුණා. National Association of Photographers Sri Lanka ආයතනයේ පිටුවෙන් ශෝක පණිවුඩ කිහිපයක් නිකුත් කර තිබුණා. ඒ කාලේ වෙද්දි ඈ එම ආයතනයේ ක්‍රියාකාරී සාමාජිකාවක් ව හිඳ තිබුණා. හස්බන්ඩ් ඡායාරූපකරණය ගැන වැඩිදුර ඉගෙන ගන්න සොය සොයා හිටපු කාලේ. අපි අපේ ගුරුතුමියත් සම්බන්ධ ව හිඳ තිබූ ඒ ආයතනය ගැන හොයන්න වුණේ ඊට පස්සේ. තැන හොඳ බව වැටහුණා. ඔහු එයට සම්බන්ධ වුණා.

ගුරුතුමිය අපෙන් දුරස් ව ගිහිනුත්, ඔහුට වඩා හොඳ මාර්ගය පෙන් වූ බව අපට සිතෙනවා. අද ඇය සිටියා නම් හිනා වෙලා ඔහුගේ පිටට තට්ටු කරලා, කටේ ටොෆියක් තියාගෙන වගේ රසකරමින් කතා කරන ස්වරයෙන් සුබ පතන හැටි, "මේ මගේ කොල්ලෙක් තමයි" කියලා හිනා කටින් ආඩම්බරයෙන් පවසන්න ඉඩ තිබුණු හැටි සිතමින් මේ මොහොතේ මගේ ඇස් බොඳ වෙනවා. ඇයත් සමග නැවතත් කටයුතු කිරීමේ අවස්ථාවක් සිහිනයක් වගේ වියැකී ගිහින් තිබුණා.

ඇගේ පළමු අනුස්මරණ දිනය අබියස දී, මගේ මේ 150 වන බ්ලොග් ලිපිය ඇයටත් ඇය වැනි සුවහසක් වූ ගුරු තාරකාවන්ටත් උපහාර වේවා!



ආදරණීය ගුරුතුමි



WINNING IMAGES







ACCEPTANCES











Thursday, May 28, 2020

149. මේ, නිකමට කියන්නයි... THIS IS JUST TO SAY...

කෑවෙමි මම
අයිස් පෙට්ටියේ තිබූ
වියලි මිදි
අහුර



සුරකින්න
ඔබ සිතන්නැති
උදෑසන ආහාරය
පිණිස


සමාවන්න මට
ප්‍රණීත ය ඒවා
එලෙස ම 
මිහිරි ය
හරි ම සිසිල් ය



I have eaten
the plums
that were in
the icebox

and which
you were probably
saving
for breakfast

Forgive me
they were delicious
so sweet
and so cold



BY WILLIAM CARLOS WILLIAMS
TRANSLATED BY RANDIKA RANAWEERA FERNANDO



ගෙදර තිබෙන කෑමක් රසවිඳින්නට පෙර අවසර ගැනීමට අමතක වූ/කළ, සුවහසක් වූ, සකළ ලෝකවාසී වල්ලභ කුමාරයින් වෙනුවෙනි.


     ප්ලම් නම් වන පළතුර ශ්‍රී ලාංකිකයනට ආගන්තුක ය. (වෙඩින් කේක් සෑදීමේ අමුද්‍රව්‍යයක් වුවද සැබෑ ප්ලම් ලැබෙනවා දැයි නොදනිමි) මෙරට, වියලි මිදි හැඳින්වීමට ප්ලම් යන වදන භාවිතා කරයි. අප රටවාසී බහුතරයක් රස හඳුනන වියලි මිදි කවියට එකතු කළේ එබැවිනි. කැමති පරිදි "ප්ලම් අහුර" ලෙස ද යොදා ගත හැකිය.



     වැදගත් කරුණක් වන්නේ වියළි ප්ලම් බඩේ අමාරු වලට ඔසුවක් වන බවයි. මුල් නිර්මාණය පිළිබඳ විස්තර කියවා බලනවිට, මේ "කෑම" බඩේ අමාරුවක් නිසා කෑ බවක් දකින්නට ලැබුණේ නැත. නොකියා කෑම නිසා, අවුලට පත් වන බිරිඳ ව සැනසීම සඳහා සැමියෙකු ලියන ආකාරයට ලියූ බවක් දකින්නට ලැබුණි.

   කවියා විරාම ලක්ෂණ කිසිවක් භාවිතා නොකර තිබීම විශේෂත්වයකි. එය පරිවර්තනයේදී ද රැක ගැනීමට උත්සහ දැරීමි.



මේ පිළිබඳ කතා කළ Rangi අක්කාටත්, Deen අයියාටත්, Ransirimal මහතාටත් ස්තුතියි.

Monday, May 25, 2020

148. කැපකාර ෆ්‍රෙඩාගේ රැකවරණය ලත් සොහොන

     ෆ්‍රෙඩා ජීවත් වූ උතුරු තුඩුව, මුළු ලෝකයෙන්ම වඩා ම ශීතාධික පළාත බව එම ප්‍රදේශයට බොහෝ සේ ඇලුම් කරන ගැමියන්ට පවා පිළිගැනීමට සිදු වී ඇති කරුණකි. ඊසාන දිග රළු සුළං මුහුදු බොක්ක හරහා විසිල් හඬ නගමින් පැමිණ, මුහුදු බොක්කේ සිට ඉහළ නැගෙන උස් කඳු මුදුන කරා ඇදී යන්නේ මග හමුවන සියලුම දේ විනාශ කරමිනි. එමග බේරී සිටීමට සමත් ව ඇත්තේ කේතුකාකාර ගස් හා කුඩා කටු සහිත පඳුරු පමණි.


     කඳු මුදුනේ, ගිනිකොණදිග දෙසින් තිබූ සෙවණ සහිත නිම්නයක උතුරු තුඩු පල්ලිය පිහිටා තිබූ අතර මුළු උතුරු තුඩුවට ම තිබුණු දර්ශනීය ම ස්ථානය වූ සුසාන භූමිය එයට පිටුපසින් පිහිටා තිබුණි. උතුරු තුඩු වැසියන් මල් වලට ඉමහත් කැමැත්තක් දැක්වූවත් ඔවුන්ට සිය ගෙවත්තේ මල් වවා ගැනීමට හැකියාවක් නොමැති බැවින්, ඔවුහු එම අලංකාරය සුසාන භූමිය වෙත තිළිණ කරති. එහි තම පවුලට හිමිව ඇති බිම් කැබැල්ල, වල් පැළෑටි ඉවත් කර, මල් පැළෑටි නිසි ලෙස කප්පාදු කොට, අලංකාර මලින් සුසැදි ව පවත්වාගෙන යෑම ඒ ඒ පවුලේ සාඩම්බරය පිළිබඳ මෙතෙක් නොඇසූ කතාවකි.

     වසරේ මැයි මාසයේ තෝරාගත් දිනයක දී සුසානභූමිය සුද්ධ පවිත්‍ර කොට අලංකාරවත් කිරීම, මෙම පුංචි මිනිස් සමූහය විසින් පිළිපදින, ‘නීති පොතක සටහන් නොකෙරුණු නීතියක්’ වැනි යමකි. එය කිසිසේත් ම අසතුටුදායක රාජකාරියක් නොවීය. ඒ ආසන්න දිනයක දී වියෝ සංවේගයට පත් වූවන්ට පවා!

     සිය නෑසියන් සදාකාලික නින්දේ සුව ලබන බිම අලංකාරවත් කිරීමෙන්, ගම්වැසියෝ ඔවුන් වෙනුවෙන් තවමත් කැපවීමෙන් කටයුතු කරන බවක් අර්ථ ගන්වති.

    දරුවන් ‘සුසානභූමි දිනය’ වෙනුවෙන් මඟ බලා සිටියේ එය ආනන්දජනක සංවත්සරයක් ලෙස හඟිමිනි.

     "දන්නවනේ, හෙට සුසාන භූමි දිනය!" පාසලේ විවේක කාලයේ දී, සියලුම දැරියන් වැට මත වාඩි වී සිටින අවස්ථාවේ දී මැනී හචින්සන් පැවසුවාය. "නියමයි නේද? රොබට් මාමා නගරයෙන් ලොකු සුදු රෝස පඳුරක් එව්වා, මම ඒක හචින්සන් අත්තම්මගේ සොහොන උඩ ඉන්දන්න ඉන්නේ"

     "අපේ අම්මාත් රෝස පඳුරු දහයක් ලෑස්ති කරගෙන ඉන්නේ" නැන් ග්‍රේ සිය ආඩම්බරය පෑවා ය.

    "අපේ කෑල්ල වටේම ලිලී පේලියක් යවන්නයි අපි හිතාගෙන ඉන්නේ" ඒ කෙටී මොරිස් ය.

     කුඩා ෆ්‍රෙඩාට හැර අනෙක් සියලුම පුංචි ගැහැනු ළමයින්ට පාරට්ටු කියන්නට යමක් තිබිණ. කොනකට වී තනි ව වාඩි වී සිටි ඇයට සියල්ලෙන් ම වෙන්වී හුදකලා වූ ලෙසක් දැණින. ඇයට බිම් කැබැල්ලක හිමිකමක්වත්, සුසානභූමි දිනය වෙනුවෙන් කළයුතු යමක්වත් නො තිබිණ.

     "ෆ්‍රෙඩා ඔයා මොනවා හරි හිටවන්න ද ඉන්නේ?" නැන් ඇසුවේ අනෙක් අයට ඉඟි මරමිනි.

     ෆ්‍රෙඩා නිහඬ ව හිස දෙපසට වැනුවාය.

     "ෆ්‍රෙඩාට මොකුත් හිටවන්න බැහැනේ" විනී බෙල් හට කෲර වන්නට වුවමනා නොවූවත්, ඇය එය පැවසුවේ කුරිරු ලෙසිනි. "එයාට සොහොනක් නැහැ!"

     උතුරු තුඩුවේ වැසියෙකු හැටියට, එහි සුසාන භූමියේ බිම්කඩක හිමිකරුවකු නොවීම, ඔබව සදහට ම වංශයෙන් පිට කෙනෙකු සේ හංවඩු ගසන්නට ප්‍රමාණවත්! සිය මිතුරියන් මැද මේ මොහොතේ ෆ්‍රෙඩාට හැඟුණේ සොහොනකට හිමිකාරිත්වයක් නැතිකම අපරාධයක් ලෙසින් සේ ම අපකීර්තියකට හේතුවක් ලෙසිනි. අනෙකුත් ගැහැනු ළමයි ෆ්‍රෙඩා ගැන කණගාටුවෙන් මෙන් කතා කරන අතරේ ම, තමුන්ට පරම්පරාගත ව උරුම වූ සොහොන් බිම් තිබීම හේතුවෙන් හිමි ව ඇති සුසානභූමි දිනය සැමරීමේ අයිතිය ගැන උදම් ව, ඇය ව පහත් කොට සැළකුවෝ ය.

     තමාගේ අවාසනාවට නිමක් නැතැයි ෆ්‍රෙඩාට සිතුනි. අනෙකුත් දැරියන් සෙල්ලමට දිව යද්දී ඇය ඉතාමත් කණගාටුදායක ලෙස වැට මත වාඩි වී කල්පනාවෙන් බලා සිටියා ය. හවස් වූ පසු නිවෙස වෙත හුදකලාවේ ඇවිද ගියාය. ඇයට තවදුරටත් මේ කණගාටුව දරා ගැනීමේ හැකියාවක් නොවීය.

     ෆ්‍රෙඩා දස අවුරුදු වයස් දැරියකි. විල්සන් මහත්මිය නගරයේ වූ අනාථ නිවාසයෙන් ඇය මෙහි කැඳවාගෙන ආවේ මීට අවුරුදු හතරකට පෙරදීය. සුසාන භූමිය අසල වූ නිවසක ජීවත් වූ විල්සන් මහත්මිය උතුරු තුඩුවේ මිනිසුන් හැඳින්වූයේ ඔල්මාද කාරියක ලෙසිනි. නැතහොත් 'පිස්සු ගෑනියෙක,' ලෙසිනි. ඇය සමග සිටින්නට වන කවර දරුවකුට වුවද තමන් අනුකම්පා කරන බව ඔවුහු පැවසූහ. ඇයට හෝ ඔහුට මරණය තෙක් වහලකු මෙන් සේවය කිරීමට සිදු වනු ඇතැයි ඔවුහු සිතුවෝ ය.

     මුලදී ඔවුහු මේ පිළිබඳ ව ෆ්‍රෙඩා දැනුවත් කිරීමට උත්සාහ දැරුවත් ඕපදූප වෙත අවධානය යොමු නොකරන, කල්පනා බරිත විසල් දෙනෙතක් හිමි නිහඬ කුඩා ජීවියකු වූ ඇගේ අවධානය දිනා ගැනීමට එම කතන්දර සමත් නොවීය. එහෙත් යම් හෙයකින් ෆ්‍රෙඩා පැමිණිලි කළේ නම්, තම අනාවැකි සත්‍යය බව ඔවුන් නිසැකවම පසක් කොට ගන්නට ඉඩ තිබිණි.

     "විල්සන් නෝනා," රාත්‍රියේ දී ෆ්‍රෙඩා බයාදු ලෙස විල්සන් මහත්මිය ඇමතුවාය. "ඇයි අපිට සොහොනක් නැත්තේ?" මෙවැනි ප්‍රශ්න විල්සන් මහත්මිය වෙත පලා යාමේ උවමනාවක් ඇති කරවයි.

     "අපිට එහෙම එකක් නැති එක ගැන උඹ ස්තුති කරපං," ඈ බරපතළ ලෙස කීවාය. "ඔය සුසානභූමි දිනය කියන්නේ තනිකර ම මිත්‍යාදෘෂ්ටික චාරිත්‍රයක්. ඒ කට්ටිය ඒක අනිවාර්ය සවාරියක් කරගෙන, ඔක්කොට ම වඩා පිස්සු හැදෙන්නෙ ඉස්කෝලේ කෙල්ලො ටික තමන් මොනවද හිටවන්නේ කිය කියා අනිත් අයට වඩා ලොකුකම් පෙන්නන්න යන එකයි. මට සොහොනක් තිබ්බ නම් මම කීයටවත් ඒක මල්වත්තක් කරන්නෙ නැති වෙයි!"

     පසුදා නිවාඩු දිනයක් වුවත් ෆ්‍රෙඩා සුසාන භූමිය වෙත නොගිහින් සිටියා ය. නමුදු සන්ධ්‍යාවේ දී සියල්ලන් ම නිවෙස් කරා පිට ව ගිය පසු කඳු ගැටය දිගේ බඩ ගා, බීච් පඳුරු මැදින් එබී, සිදු වී ඇත්තේ කුමක්දැයි විමසිලිමත් වූවා ය. අලුතින් මල් පැල සහ මල් ගස්වල අල වර්ග සිටුවන ලද බිම් කට්ටි ඉතාමත් පිළිවෙලට, සිත් ඇදගන්නාසුළු ව හා නැවුම් ව දිස්විය. සමහර පැළෑටි වල දැනටමත් මල් පොහොට්ටු පෙනෙන්නට තිබූ අතර අවුරුදු හතළිහකට පෙර මියගිය කෙටි මොරිස්ගේ මාමාගේ සොහොන, දර්ශනීය ව පිපී හිනැහෙන දම්පාට පැන්සි මල්වලින් සම්පූර්ණයෙන් වැසී තිබුණි.

     ෆ්‍රෙඩා පුදුමයට පත් කරවමින්,කෙතරම් කුඩා වුවත් පැරණි වුවත් සියලුම සොහොන් සිය වාර්ෂික තිළිණ දිනා තිබිය දී, එකක් පමණක් වල් වැදීමෙන් පාලුවට ගොස් තිබිණ. හැදීගෙන එන පොප්ලර් ගස් මණ්ඩියකට මුවා ව, වෙනත් කිසිඳු සොහොන් කොතක් නොමැති පහළ කොනට වන්නට හුදකලාව තිබුණු එය, සරුවට වැඩුණු බ්ලූබෙරි පඳුරු රාශියක් දරාගෙන පොළොව මත ගිලී ගියාක් සේ දිස්විය. සමරු ඵලකයක් පෙනෙන්නට නොතිබුණු එහි, අත්හැර දැමීම නිසා උපන් දුක්මුසු පෙනුමක් දකින්නට තිබිණ. ෆ්‍රෙඩා ඒ පිළිබඳව කනගාටු වූවාය.

     ඇයට රැක බලාගන්නට සොහොනක් නොමැත. මේ සොහොන රැක බලාගන්නට කිසිවෙකුත් නොමැත.

     ඈ නිවසට ගිය පසුව ඒ සොහොන කාගේදැයි විල්සන් මහත්මියගෙන් විමසා සිටියාය.

   "හ්ම්... උඹට නහස්ති කරන්න තරම් වැඩිපුර කාලය තියෙනවා නම්, සොහොන් ගැන හොය හොයා ඇවිදිනවට වඩා හොඳ නැද්ද මැහුමක් ගෙතුමක් බලා ගත්තා නම්? මගේ ඇඟිලි ගෙවෙනකම් උඹට ඇඳුම් මහන්න ද කියන්නේ? මට දැන් හිතෙනවා උඹට ළමා නිවාසෙ ම ඉන්න ඇරියා නම් හොඳයි කියලා. ඔය කියන එක මං හිතන්නෙ, අර වැඩකට නැති බේබද්දා... ජෝර්ඩන් ස්ලේඩ්ගේ සොහොන. අවුරුදු විස්සකට උඩදි මැරුණා. ඇන්ඩෘ මැසර්වේගේ ස්ටෝරුව කඩපු නිසා ඒකාට හිරේ යන්න වුණා. ඊට පස්සේ නිදහස් වෙලා ආපහු මෙහෙට ආවා. මෙහෙ ඉන්න ජේත්තුකාර, නම්බුකාර මිනිස්සුන්ට උන්දැ එක කරන්න දෙයක් තිබ්බේ නැහැ. මහ මඟට වැටුණා, මැරුණට පස්සේ රජයේ වියදමෙන් වළ දැම්මා. ඒකාගේ නෑයෝ කවුරුත් මෙහේ නැහැ. නැගෙනහිර තුඩුවේ කොග්ස්වෙල් පවුල එක්ක ජීවත්වුණු අවුරුදු දහයක නංගි කෙනෙක් හිටියා. හොඳ පෙනුමට හිටපු ඒ දැරිවි, ජෝර්ඩ් මැරුනට පස්සේ පෝසත් පවුලක කට්ටියක් එක්ක ගෙන ගිහින් තිබුණා. මං දන්නේ නැහැ පස්සේ මොනවා වුණාද කියලා, මට ඇති වැඩකුත් නැහැ. හා... හා... දැන් ගිහින් හරක් ටික අරන් වරෙන්!"

     එදින රැයේ නින්දට යනවිට ෆ්‍රෙඩා යම් තීරණයක් ගෙන තිබුණි. ඇය ජෝර්ඩන් ස්ලේඩ්ගේ සොහොන, කැපකරුවකු සේ රැකබලා ගැනීමට යන්නී ය!

     එයින් අනතුරුව ෆ්‍රෙඩාගේ විවේක කාලයෙන් සෑහෙන ප්‍රමාණයක් ගත වූයේ සුසාන භූමියේදී ය. මලකඩ කෑ පැරණි ලොකු කතුරකින් බ්ලූබෙරි පඳුරු කප්පාදු කර, වෙලී පැටලී තිබුණු තණ පඳුරු සියල්ල ගලවා අවසන් වනවිට, ඇගේ දුඹුරු පුංචි පාට අත් පුරා දිය බුබුළු නැගී තිබිණ.

    ඉන්පසුව ඈ සොහොන මත සිටු වන්නට වනයෙන් මීවන පඳුරු ගලවා ගෙන ආවා ය. නැන්ගෙන් ඇත්සොඬ මුලක් ඉල්ලා ගත් ඈ ලිලී පඳුරක් වෙනුවෙන් කෙටී හමු වූවා ය. රෝස අතු කැබැල්ලක් හමුවූයේ නෙලීගෙනි. මහලු බෙනට් මහත්මියගෙන් පැන්සි ඇට කිහිපයක් ලැබුණු අතර ජෙරනියම් ඉත්තක් ලැබුණේ මැනීගේ අක්කාගෙනි. ඈ පැළ සහ ඇට සිටෙවුවා ය. වතුර දමා උවමනාවෙන් සාත්තු කළා ය. අවසානයේ ඒ උත්සාහය සාර්ථක වෙමින් ඇගේ සොහොන අනෙකුත් සෑම සොහොනක් සේම අලංකාරවත් ලෙස දිස් වන්නට විය.

     කාලය ගතවිය. ෆ්‍රෙඩා හැර අන් කිසිවෙකු ඒ ගැන දැන සිටියේ නැත. වැඩුණු පොප්ලර් යාය විසින් ඒ කොන අවට ලෝකයෙන් සඟවාගෙන සිටියි. සම්භාවනීය පුරවැසියෙකු නොවූ ජෝර්ඩන් ස්ලේඩ්ගේ සොහොන ලොවට අමතක ව ගොසිනි. අවම වශයෙන් සිතුවොත් එලෙසින් පෙනෙන්නට තිබේ. නමුදු එක් හැන්දෑවක වතුර බාල්දියක් රැගත් ෆ්‍රෙඩා හිමින් සීරුවේ සුසාන භූමිය වෙත ඇදී, පොප්ලර් වැටිය වටෙන් ඇගේ සොහොන වෙත යද්දී කලු ඇඳුමින් සැරසුණු ආගන්තුක කාන්තාවක්, සොහොන අසල සිටගෙන කඳුළු සලමින් සිටියාය. ඇගේ මුහුණු දුටු මොහොතේ, තමා දැක ඇති ලස්සන ම මුහුණ එය යැයි ෆ්‍රෙඩාට සිතුණි.

    වතුර බාල්දියක් ගෙන එතැනට පැමිණි දැරිය දුටු මොහොතේ ඒ කාන්තාව හඬ අවදි කළාය.

   "මට කියන්න පුළුවන් ද කවුද මේ සොහොන රැක බලා ගන්නේ කියලා?" ඈ ඇසුවා ය.

    "ඒ... ඒ... මම," කාන්තාව තමා කෙරෙහි කෝප වේ දෝයි සිතමින් දැරිය පැටලෙමින් කීවා ය. "අනේ නෝනා! ඒ මම, ඒත් මම ඒකට මොකුත් නරකක් කරන්න හිතුවේ නැහැ. අනිත් හැම ගෑනු ළමයාට ම තමන්ගේ ම සොහොනක් තියෙනවා. මට නැහැ. ඉතිං මං හිතුවා මේ කාත් කවුරුවත් නැති සොහොනට කැපකරු වෙලා හදා වඩා ගන්න"

   "ඉතිං ඔයා දන්නවද මේක කාගෙද කියලා?" කාන්තාව මෘදු ලෙස ඇසුවා ය.

   "ඔව් නෝනා... මේක ජෝර්ඩන් ස්ලේඩ්ගේ. විල්සන් නෝනා මට කිව්වා"

   "ඒ මගේ අයියා," කාන්තාව පැවසුවා ය. "අපරාදේ, එයා නොමගට ගියා, ඒත් එයා කියන තරම් නරක කෙනෙක් නෙමෙයි. එයා හරි ම දුර්වල කෙනෙක්. කාට වුනත් නම්ම ගන්න පුළුවන්. මොන තරම් වැරදි තිබුණත් එයා හොඳ කෙනෙක්, කරුණාවන්ත කෙනෙක්... අනේ! මං පුංචි කාලේ එයා මට හරිම කරුණාවන්ත, හොඳ කෙනෙක් වුණා. මං මගේ මුළු හදින් ම මගේ අයියාට ආදරේ කළා. මට හැමදාම උවමනා වුණා මගේ අයියාගේ සොහොන දකින්න එන්න, මගේ ගේ ගොඩක් දුර ඈත තියෙන්නේ, ඒක නිසා මට අද වෙනකම් එන්න බැරි වුණා. මම හිතාගෙන ආවේ මේක වන වැදිලා මට හොයා ගන්නවත් බැරි වෙයි කියලා. මට වචන නැහැ, මේක මේ විදිහට ලස්සනට තියෙනවා දැක්ක ම මට හිතුණ දේ විස්තර කරන්න. මගේ ආදර දරුවෝ, ඔයාට සිය දහස් වාරයක් ස්තුතියි!"

  "ඒ කියන්නේ ඔයාට කේන්ති ගියේ නැද්ද?" ෆ්‍රෙඩා බැබලෙන දෙනෙතින් යුතුව උනන්දුවෙන් ඇසුවා ය. "ඒ කියන්නේ මට දිගට ම මේක රැක බලාගන්න පුලුවන්! අනේ කියන්න නෝනා! පුලුවන් නේද? එහෙම බැරි වුණොත් ඒක මට දරාගන්න බැරි තරමේ වේදනාවක් වෙයි!"
"ඔයාට කැමති කාලයක් මේක රැක බලාගන්න පැටියෝ. මමත් ඔයාට උදව් කරන්නම්. මුලු ගිම්හාන කාලය ම මම ඉන්නේ නැගෙනහිර තුඩුවේ. ඉතිං මේක අපේ සොහොන වෙන්නයි යන්නේ... ඔයාගෙයි මගෙයි!"

    එය ෆ්‍රෙඩාට ආනන්දජනක ගිම්හානයක් විය. හාලිඩේ මහත්මිය වෙතින් ඇයට බොහෝ සේ ලෙංගතු මිතුරු ඇසුරක් හිමිවිය. ඉතාමත් ධනවත් කාන්තාවක වූ ඇයට දරුවන් නොවී ය. ඇගේ සැමියා මියගොස් එතරම් කල් ගත වී නොතිබිණ. සීත කාලය එළඹිණ. හාලිඩේ මහත්මියට පිටත්වීමට කාලය උදාවිය. නමුදු ඇය පිට ව ගියේ තනි ව නොවේ. ‘සදහට ම ඇගේ පුංචි දැරිවිය වන්නට’ ෆ්‍රෙඩා ද ඈ සමග එක් වූවා ය. විල්සන් මහත්මිය අකමැත්තෙන් වුව ඇයට යාමට ඉඩ දුන්නේ ඉර්ෂ්‍යා පර්වශ ව, අකෘතඥ වීම පිළිබඳ ව අවලාද කියමිනි.

   පිට ව යෑමට පෙර, නව කැපකාර මවත් දියණියත්, දියණිය විසින් කැපකාරියක ලෙස රැකබලාගත් සොහොනින් සමුගැනීමට අමතක කළේ නැත. හාලිඩේ මහත්මිය විසින් එය රැකබලා ගැනීම පිණිස උතුරු තුඩු වැසියන් කිහිප දෙනෙකු සොයාගෙන තිබුණු නමුත් සමුගන්නා මොහොතේ ෆ්‍රෙඩා වැළපුණා ය.

   "ඒ ගැන දුක් වෙන්න එපා පැටියෝ," හාලිඩේ මහත්මිය ෆ්‍රෙඩා සැනසුවා ය. "අපි හැම ගිම්හානයකදී ම මෙතැනට එනවා. මේක හැමදාමත් අපේ සොහොන! ඒක කවදාවත් වෙනස් වෙන්නේ නැහැ"
හාලිඩේ මහත්මියගේ අතට තුරුළු වුණු ෆ්‍රෙඩා කඳුළු අතරින් සිනා නගමින් හිස ඔසවා ඈ දෙස බැලුවා ය.



~ලුසි මෝඩ් මොන්ටිගොමරිගේ කෙටි කතාවක් ඇසුරින්,
පරිවර්තනය රන්දිකා රණවීර ප්‍රනාන්දු විසිනි~

Wednesday, May 20, 2020

147. සිඳු නදී පෙම් කතා සක්වලට ඇසේ

මේඝ නදී අඹර පුරා හිතුමතේ ඇදේ
තුරුණු නදී ඉවුරු මැදින් සීරුවෙන් ඇදේ
අකුණු සරින් නබෝ ගැබින් පෙම් කතා ඇසේ
ප්‍රේම තිළිණ සිරි සිරියේ දිය ගැබට පිරේ

විසිරි නදී ඉවුරු බිඳි-අසීරුවෙන් ඇදේ
දරු බරින් දිය ගැබේ රළ රළුව නැගේ
මේඝ නොදිසි අඹර පුරා තරු සිනා මැවේ
නදී මවුන් දරු දරා පිපාසයෙන් ඇදේ

වෙරළ සමග හාද කතා සිහිනයකි රැයේ
සිත් බිඳී... සිඳු රැළී... යළි යළිත් මියේ
මෝ දොරින් තනි මවක් සිඳු ගැබට වැදේ
පිය ලදින් දරු සිනා සිරි සරින් නැගේ

සිඳු නදී පෙම් කතා සක්වලට ඇසේ

~රන්දිල්~



Saturday, May 16, 2020

146. ෆ්ලෝරි හැමිල්ටන් නොහොත් වාසනාවන්ත අත්වැරැද්ද

   “අනේ අම්මේ! ඉන්න බැහැ. කොහොම ඉවසන්නද මේ අමාරුව!” සිය කාමරයෙහි වූ සෝෆාවට වී අමාරුවෙන් ඇඹරෙමින් පෙරළෙමින් සිටි නැන් වොලස් නොරිස්සුමින් හඬ නැගුවාය. “මං කවදාවත් හිතුවේ නැහැ ‍දවසක් මෙච්චර දිග වෙන්න පුළුවන් කියලා”

  “අනේ ඔයා හරි පව්!” ඇගේ සොයුරිය වූ මෞඩි කණගාටුවෙන් පැවසුවාය. ඇය යුහුසුලුව එහා මෙහා යමින් එමින් කාමරය පිළිවෙලක් කරමින් පසු වූයේ අම්මාගෙන් විසුමක් නොවන බව දන්නා බැවිනි. ඇත්තට ම එම සතිය තුළ කාමරය පිළිවෙලට තබා ගැනීම බාරව තිබුණේ නැන් හට වුවත් දින තුනකට පෙර ඇගේ කකුලක් ඇමැට්ටි වූ බැවින් සෝෆාවේ වැතිර කෙඳිරිගාමින් සිටිනු හැර ඇයට කළ හැකි වෙන අන් යමක් නොවීය. කඩිසර නව යොවුන් ගැහැණු දැරිවියක වූ නැන් හට එය ඉතාමත් වෙහෙසකර, එපාකරවනසුලු හිඳුමක් විය.

  “ඒ අස්සේ අද හවස පික්නික් එක!” ඇය සුසුම් හෙලුවාය. “මං මුලු ගිම්හාන කාලය පුරාම බලාගෙන හිටියා. බලන්න අද කොච්චර හොඳ දවසක්ද? මට වෙලා තියෙන්නේ ගෙදරට වෙලා මේ කකුල බදාගෙන ඉන්නයි”‍ නැන් රෙදිපටි ඔතා ඇති කකුල දෙස රවා බැලුවාය. මෞඩි ජනේලයෙන් එබී රෝස වැල ඇද මල් නෙලන අතරේ පාර දිගේ යන කිසිවෙකුට හිස වනන’යුරු නැන් දුටුවාය.

  “කවුද ඒ?” ඇය ඇසුවාය.

  “ෆ්ලොරී හැමිල්ටන්”

  “පික්නික් එකට එයත් එනවද?” එතරම් උනන්දුවකින් තොරව නැන් ඇසුවාය.

  “නැහැ. කවුරුත් එයාට එන්න කිව්වේ නැහැ. ඇත්තටම එයා එන්න කියයි කියලා හිතන්නත් නැතුව ඇති කියලයි මං හිතන්නේ. කොහොමත් එයා අපේ කාණ්ඩේ කෙනෙක් නෙමෙයිනේ. අනේ මන්දා! කොහොම ඉන්නවද කියලා ඉස්කෝලේ. ඔය විදිහට ඉන්න එක මහා එපා කරපු වැඩක් නෙමෙයි ද? මිස් බ්‍රැක්ස්ටන්ගේ ප්‍රයිවෙට් ස්කූල් එකට මේ ළමයාව එවන්න එයාගේ තාත්තාට පිස්සුද මන්දා. ෆැක්ටරි ඔවර්සියර කෙනෙකුගේ දුවක්!”

  “එක අතකට එයා අපේ කාණ්ඩේ නොවුණට අපේ පංතියේ කෙනෙක් වෙච්චි කොට එයාටත් පික්නික් එකට එන්න කියන්න තිබුණේ” නැන් මද වේලාවකින් පැවසුවාය.

  “ඇත්තට ම මං හිතන්නේ නැහැ ගියා වුණත් එයාට ඒක විනෝදයක් වෙයි කියලා. එයා අපි අතරට මුහු වෙන්න උත්සාහ කරන්නෙත් නැහැනේ. කාට හරි මේ ළමයාගේ හැටි දැක්කහම හිතෙන්න පුලුවන් ඒ කටේ දිවක් නැහැ කියලා” ඇය තවදුරටත් පැවසුවාය.

  “එයා පංතියේ හොඳම ළමයා!” මෞඩි තමන් සැරසූ රෝසමල් බඳුන නැන්ගේ වැලමිට අසළ වූ මේසය මතින් තබන අතරේ පැවසුවාය. “ඒත් ඔය ආරාධනා කිරිල්ල ගැන නම් වග කියන්න ඕනෑ පැටී මොරිසනුයි විල්හෙල්මිනා පැටර්සනුයි තමයි. එයාලා එයාට ආරාධනා කරලා නැහැ. - මේ බලන්නකෝ මගේ ආදර නැනී, හරිම ලස්සනයි නේද? මං මේ ටික ඔයාගේ තනියට ලඟින් තියලා යන්නම් හොඳේ”

  “අපොයි මේ. මං රෝස මල් එක්ක ඉන්නවට වඩා කෙනෙක් හොයා ගන්නවා!” කොට්ටයට වැරෙන් පහරක් ගැසූ නැන් පැවසුවාය.

  “ඔයාලා හැමෝම පික්නික් ගිහින් විනෝද වෙද්දී මං මෙතනට වෙලා තනියෙම දුක් වෙවි ඉන්නද? මං වෙනුවෙන් ෆ්ලොරි හැස්ටින්ස්ට පුංචි පණිවුඩයක් ලියන්න පුලුවන්ද ඔයාට? මං ඊට වඩා ගොඩක් දේවල් කරන්න පොරොන්දු වෙනවා ඔයා කකුල අඹරාගෙන පුටුව බදාගෙන ඉන්න දවසට හොඳේ”

  “හා... හා... ඒක එතකොටනේ. දැන් මොනවද මං ඒකේ ලියන්න ඕනෑ?” සිය ලිපි ගොනු අවුස්සන අතරේ මෞඩි ඇසුවාය.

  “පොඩි දෙයයි. එයාගෙන් අහන්න කරකියා ගන්න දෙයක් නැතිව අසරණව ඉන්න කෙනෙක් ව සතුටු කරන්න, අද හවස් අතේ එන්න පුලුවන්ද කියලා. එයා එනවා, මං ඒක දන්නවා. ඒ වගේ ම එයා එක්ක ඉන්නකොට කාලේ යනවා දැනෙන්නේ නැහැ... ලියලා, දැන්ම ම ඩිකීට දෙන්න ඒක ගිහින් දෙන්න කියලා”

  “අනේ මන්දා ෆ්ලෝරි හැමිල්ටන් එයාට පික්නික් එකට කියපු නැති එක ගැන හිත් අමාරු කර ගනීද මන්දා”යි තමාගෙන් ම විමසා ගනිමින් මෞඩි ලිපිය කවරය තුළට දමා ලිපිනය ලීවාය.

  ඒ විමසිල්ලට හරියට ම පිළිතුරු දැන සිටියේ, ඒ නැවුම් උදෑසන දිලිහෙන හිරු එළියේ තනිව මාවතේ ඇවිද යමින් සිටි ෆ්ලොරි හැමිල්ටන් හැර වෙන කවරෙක්ද? ඇය පැහැදිලි ව තත්ත්වය වටහාගෙන සිටියත් හිතුවාට වඩා දැඩි වේදනාවක් ඇගේ සිත රිදවමින් තිබිණ. ඇත්තට ම ඇය ව ගණන් නොගන්නා කෙල්ලන් රොත්තක් සමගින් පික්නික් යෑම කාංසියක් දනවන දෙයක් බව ඈ දැන සිටියාය. නමුත් පාසලේ සියලු ම දැරියන් ආරාධනා ලැබ සිටියදි ඇය ව මග හැර තිබීම! ඒ ගැන සිතෙද්දී ඇගේ තොල් පෙති හද පාරවන දුකකින් සැලෙන්නට වී.

  “ඉස්කෝල නිවාඩුවෙන් පස්සේ මාව රජයේ ඉස්කෝලේට දාන්න කියලා තාත්තාට කියනවා මං” ඇය තමාට ම මුමුණා ගත්තාය. “මට දැන් මේ මිස් බ්‍රැක්ස්ටන්ගේ තැන තිත්ත වෙලා”

  ෆ්ලෝරි, වින්බරෝ පෙදෙසට ආගන්තුක තැනැත්තියක වූවාය. මෑතකදි, ඇගේ පියාට මේ කුඩා ටවුමේ පිහිටි විශාලත ම කර්මාන්තශාලාවේ තනතුරක් ලැබිණ. පියා කර්මාන්ත‍ශාලා සේවකයකු වීම නිසා පාසලේ වූ නපුරු දැරියන්ගේ කෙනෙහෙළිකම් වලට ලක්වන්නට ඇයට සිදු වූ අතර සමස්තයක් ලෙස ගත් කළ මුළු පාසලේ ම දැරියන් ඇය ව තනි කළ ලෙසක් පෙනෙන්ට තිබිණ. ඇත්තට ම ආරම්භයේදී මිතුරු දෑත් සමහරක් ඈ වෙත දිගු කෙරුණද, තමා වටා වූ අවකාශයට එක්වන ම යහපත් ප්‍රතිචාරයක් දැක්වීමට අපොහොසත් වූ ෆ්ලොරි උදාසීන, කනස්සලු සහගත සෝමාරි කෙනෙකු වශයෙන් මුලු ගැන්විණි. එන්න එන්න ම තනි වන්නට වූ ඇය පාසලේ දී හුදකලා පෙවෙතක් ගතකළේ කිසිවෙකු නොමැති දූපතක දිවි ගෙවෙන කෙනෙකු මෙනි.

  “එයාලා මට කැමති නැහැ, මගේ මේ චාම්, මොස්තරයක් නැති ඇඳුම් නිසා, මගේ තාත්තා ඒ හැටි සල්ලි තියෙන කෙනෙක් නොවන නිසා” ෆ්ලෝරි කනගාටුවෙන් කල්පනා කළාය. සෑහෙන තරමේ ඇත්තක් වූ මේ කාරණය මිස් බ්‍රැක්ස්ටන්ගේ දැරියන් බොහෝ දෙනෙකු ඈ මග හැරීමට හේතුවිය.

  “මෙන්න ඔයාට ලියුමක් තියෙනවා ෆ්ලෝරි,” දහවලේ ඇගේ සොයුරු ජැක් පැවසුවේය. “ගෙදර එන වෙලාවේ කන්තෝරුවේදි ලැබුණේ. කවුද අප්පේ ඔයාට ලියන කෙනා?”

  ෆ්ලෝරි ඉමිහිරි සුවඳකින් යුතු වූ ලිපිය දිග හැරියාය. මුලින් වූ ගැටළු සහගත පෙනුම ඉවත් කරමින් මද වේලාවකින් ඇගේ මුහුණ බබලන්නට වී.

  “මේ අහන්නකෝ ජැක්,” ඇය උද්යෝගයෙන් පැවසුවාය.

  “ආදර ෆ්ලොරි,
නැන් අසනීපෙන්. එයාගේ කකුල ඇමැට්ටි වුණා. ඒ නිසා එයා ගෙදර කාමරේ සෝෆාවට කොටු වෙලා. ඉතින් අද හවස් වරුව එයාට තනියෙම ඉන්න වෙලා තියෙන්නේ. ඔයාට පුළුවන්ද ඇවිත් එයා එක්ක ඉන්න? එයාට ඔයාගේ පැමිණීම හරි ම වටිනවා. දැනටමත්, හවස පාලුවෙන් ඉන්නවෙයි කියලා කණගාටුවෙන් ඉන්න එයාට සතුට ගෙනෙන්න පුලුවන් එකම කෙනා ඔයා කියලා එයා හිතනවා.

  මීට,
  හිතවත් මෞඩි වොලස්”

  “ඉතිං ඔයා යනවද?” ජැක් ඇසුවේය.

  “ඔව්... මන්දා, මම දන්නේ නැහැ... මම ඒ ගැන හිතන්න ඔ්නෑ” අකල්පනාවෙන් මෙන් පැවසූ ෆ්ලෝරි විගස උඩු මහළේ සිය කාමරය වෙත දිව ගියාය.

  “මම යනව ද?” ඈ සිතුවාය. “ඔව්. මම යනවා. මට ඉන්තේරුවෙන් ම කියන්න පුළුවන් නැන් මට කතා කළේ පික්නික් එකට මට නොකී එක නිසා මම අවුලෙන් ඇති කියලා හිතලා, කණගාටු හිතිලා. එහෙම වුණා වුණත් ඒකෙන් පේන්නේ එයාගේ යහපත්කම. මං හැමතිස්සේ ම හිතුවේ මේ වොලස් ගෑණු ළමයි එක්ක හිතවත්කමක් ඇති කරගන්න තිබුණා නම් කොච්චර හොඳ ද කියලානේ. ඒ ගොල්ල හැම තිස්සේ ම මට හොඳින් සැළකුවා. මට තේරෙන්නේ නැත්තේ ඒ ගොල්ල ඉස්සරහ මගේ දිව ගල් ගැහිලා මහා මෝඩයෙක් වගේ මාව පෙනෙන්න ගන්නේ ඇයි කියන එකයි. කොහොම වුණත් මම යනවා”

  එදින සැඳෑවේ වොලස් මහත්මිය නැන්ගේ කාමරයට පැමිණියාය.

  “නැන්, මගේ පැටියෝ, ෆ්ලොරි හැමිල්ටන් ඔයාව අහගෙන ඇවිත් ඉන්නවා”

  “ෆ්ලොරි... හැමිල්ටන්...”
  “ඔව්. ඔයා අද උදේ යැව්ව මොකක්ද ලියුමක් ගැන කිව්වා. මම එයාට උඩට එන්න කියන්නද?”

  “හා... හා... එන්න කියන්කෝ” නැන් බිඳුනු හඬින් පැවසුවාය. අම්මා පිටව ගිය විගස පසුපසට වී කොට්ට මත හේත්තු වූ ඈ වේගයෙන් සිතන්නට වූවාය.

  “ෆ්ලෝරි හැමිල්ටන්! හරිනේ! මෞඩිට වාසගම වැරදිලා ලියැවිලා. නමුත් ඒක එයාට දැන ගන්න තියෙන්න හොඳ නැහැ. පුංචි සැකයක්වත් ඇති වෙන්න දෙන්න හොඳ නැහැ. අනේ අම්මේ! දැන් මොනවද මං එයා එක්ක කතා කරන්නේ? පුදුම තරම් නිහඬ ලජ්ජාකාරියක්නේ”

  ෆ්ලෝරිගේ පැමිණීමත් සමගින් වැඩිදුර කල්පනා කිරීමට මග ඇහිරිණි. ඇය දුටු සැනින් නැන් ඉතාමත් මිත්‍රශීලි සිනාවක් දක්වා දෑත විහිදුවාය.

  “ඔයාගේ හැන්දෑව, මේ කමකට නැති මං වෙනුවෙන් වෙන් කරපු එක ගැන බොහොම ස්තුතියි” ඈ හදවතින් ම පැවසුවාය. “ඔයා දන්නේ නැහැ මං කොච්චර පාලුවකින්ද හිටියේ කියලා මෞඩි ගිය වෙලේ පටන්. ඔය තොප්පිය ගලවලා තියලා, වැඩියෙම හොඳයි කියලා හිතෙන පුටුවේ වාඩි වෙන්නකෝ. අපිට කොච්චර දේවල් තියෙනවද කතා කරන්න!”

  කොහොම නමුත් නැන්ගේ හිතෛශි පිළි ගැනීමෙන් ෆ්ලෝරිගේ ලැජ්ජාව තුරන් වී ඇයට තමන්ගේ නිවසේ සිටින්නාක් මෙන් හැඟීමක් දැනෙන්නට විය. මෞඩිගේ පැද්දෙන පුටුවේ වාඩි වී වටපිට බලන විට දුටු රෝස මල් වලින් පිරුනු බඳුන ඇගේ ප්‍රීතිය වඩවන්නක් විය. ඒ බව දුටු නැන් මෙසේ ඇසුවාය. “ඒවා හරි ශෝක් නේද? අපි වොලස්ලා, අපේ රෝස වැල් නිසා පුදුමාකාර සතුටක් විඳිනවා. අපේ අත්තම්මාගේ අත්තම්මා මීට අවුරුදු හැටකට කලින් එංගලන්තේ ඉඳන් මෙහෙට පදිංචියට එද්දි මේවා ගෙනත් තියෙන්නේ. මේ වර්ගයේ බිත්ති දිගේ ඇදිලා වැවෙන රෝස වැල් මේ රටේ වෙන කොහෙවත් හැදෙන්නේ නැහැ.”

  “ඔව් ඔව් මං දන්නවා.” සිනාවකින් මුව සරසා ගත් ෆ්ලොරි කීවාය. “කාමරේට ආපු ගමන් මං ඒවා හඳුන ගත්තා. ඒවා හරියට ම එංගලන්තේ ඉන්න හැමිල්ටන් අත්තම්මාගේ ගෙදර තියෙන ජාතියමයි. මම ඒවාට බොහොම කැමැත්තෙන් හිටියේ”

  “එංගලන්තේ? ඔයා එංගලන්තේ ඉඳලා තියෙනව ද?”

  “අනේ ඔව්නේ” ෆ්ලෝරි සිනා පෑවාය. “මම ලෝකේ තියෙන හැම රටක් ගාවට ම ගිහින් තියෙනවා. අපි කියමු මෙහෙම, මම ගිහින් තියෙනවා නැවකට ලං වෙන්න පුළුවන් හැම රටක් ගාවට ම”

  “ෆ්ලෝරි හැමිල්ටන්! ඔයා ඔය ඇත්තම ද කියන්නේ?”

  “ඔව්. ඇත්ත ම ඇත්තයි. ඔයා සමහරවිට දන්නේ නැතිව ඇති අපේ ‘දැන් අම්මා’, ජැක් සමහරවිට කියන්නේ එහෙමයි, ඒ තාත්තාගේ දෙවැනි බිරිඳ. මගේ අම්මා මං පුංචි කාලෙ නැති වෙලා. බබාලා නැති නැන්දා කෙනෙක් එයා ගාවට මාව අරගත්තා. එයාගේ මහත්තයා මුහුදු නැවක කැප්ටන් කෙනෙක්. නැන්දා ඒ මාමාගේ සියලුම මුහුදු ගමන් වලට එකතු වුණා. ඉතින් මාත් එකතු වුණා. මම වැඩුනේ නැව් තට්ටුවේ. අපි බොහොම ප්‍රීතිමත් කාලයක් ගතකළා. මම ඉස්කෝලේ ගියේ නැහැ. නැන්දා බඳින්න ඉස්සෙල්ලා ටීචර් කෙනෙක්, ඉතිං එයා මට ඉගැන්නුවා. මීට අවුරුදු දෙකකට කලින් මගේ තාත්තා ආයේ කසාද බැන්දා. ඒ පාර තාත්තාට ඔ්නෑ වුණා මං ආයේ පවුලට එකතු වෙනවා දකින්න. මුලින්, නැන්දයි, අපේ පරණ නැවයි, ඔහේ පාවුණු ජීවිතෙයි දාලා එන්න ගොඩක් දුක හිතුණා. ඒත් මං ආවා”

  “අනේ, මට එයාලා ගැන සේරම දේවල් කියන්න” නැන් බොහොම උනන්දුවෙන් ඉල්ලා සිටියාය. “ඇයි ෆ්ලෝරි හැමිල්ටන්? හිතන්නකෝ ඔයා ඔයාගේ ඔය තරම් ලස්සන, වටින අත්දැකීම් ගැන එක වචනයක්වත් කවදාවත් කියලා නැහැනේ. මං හරිම කැමතියි වෙනත් රටවලට ගියපු අයගෙන් ම ඒ රටවල් ගැන විස්තර දැන ගන්න. අනේ කියන්න, මම අහගෙන ඉඳලා ප්‍රශ්න අහන්නම්”

  ෆ්ලෝරි මතක ඇති සියලු දේ කීවාය. ඇයට අගේ ඇති කතා ලතාවක් ඇති බව ද, ඇගේ සංචාරයන් ගැන හාස්‍ය මවමින් විශිෂ්ට ලෙස විස්තර කිරීමට හැකියාවක් ඇති බව ද වටහා ගැනීමෙන් වඩා විස්මයට පත් වූයේ නැන් ද ෆ්ලෝරි ද යන්න මට කිව නොහැක. බොහොම වේගයෙන් ගෙවීගිය සැඳෑව අවසානයේ, ගොම්මනේ ඇය පිටව යන්නට පෙර නැන්ගේ කාමරයේ දි පිරි නැමුණු ප්‍රණීත තේ බඳුන, හැකි ඉක්මනින් නැවත පැමිණෙන්නට කළ හෘදයාංගම ඇරයුමක් වැනි විය.

  “ඔයා ආපු නිසා මං ගොඩක් සතුටු වුණා” නැන් සුහද වදන් තෙපලුවාය. “මට ඇවිදින්න පුළුවන් වුණු ගමන් මම එනවා ඔයා බලන්න. හැබැයි එතකන් ඉන්න එපා. අපි හැමදාමත් හොඳ යාලුවෝ වෙලා ඉමු. කිසි හේතුවක් උවමනා වෙන්නේ නැහැ ඔයාට මෙහේ එන්න. මං මග බලාගෙන ඉන්න එක විතරක් මදැයි” සතුටු සිනාවකින් මුව සරසාගත් ෆ්ලොරි සැහැල්ලු හදවතින් යුතුව පිටව ගියාය.

  මද වේලාවකින්, හිරු රැස් වලින් දැවුණු දුඹුරු හමින් යුතු වූ මෞඩි, පික්නික් ගමනින් ප්‍රමෝදයට පත් සිතින් නිවසට ගොඩ වැදුණාය.

  “අද නම් හරි ම සතුටු දවසක් අනේ!” ඈ හඬ නැගුවාය. “ඔයා මෙතන හිර වෙලා හිටපු එක තමයි මට තිබුණු එකම දුක! ෆ්ලෝරි ආවා ද?”

  “එක ෆ්ලෝරි කෙනෙක් ආවා. මෞඩි, ඔයා ෆ්ලෝරි හැස්ටින්ස් ලියනවා කියලා වැරදිලා ලියලා තියෙන්නේ ෆ්ලෝරි හැමිල්ටන්ටනේ”

  “මොනවා! නැන්, ඔයා ඔය ඇත්තම ද කියන්නේ? මට විශ්වාසයි...”

  “ඔව්, ඔයා එහෙම තමයි කරලා තියෙන්නේ. මටත් එකපාර මොකක්ද වුණේ කියලා හිතාගන්න බැරි වුණා මෞඩි!”

  “මම ලියන වෙලාවේ හැබැයි එයා ගැන තමයි හිත හිතා හිටියේ. හරි වැඩේ! ඒ ගමන් මම එයාගේ නම ම ලියන්න ඇති දෙයියනේ! සොරි අනේ!...”

  “නෑ... නෑ... සොරි කියන්න උවමනාවක් නෑ. මතක ඇති කාලෙක ඒ තරම් සතුටු වෙලා නැහැ මං. ඇයි අනේ මෞඩි! එයා ලෝකේ වටේ ම කරක් ගහපු කෙනෙක්. අම්මේ! එයා වගේ විහිළුකාරියක්! හරිම ලස්සනට ඒ විස්තර කියවගෙන කියවගෙන යනවා අනේ! කොහෙත් ම අපි දන්න ළමයා නම් නෙමෙයි. එයා හරිම ආදරේ හිතෙන කෙල්ලෙක් මෞඩි!”

  “අම්මෝ! ඇති යාන්තම් මට හරි සතුටුයි ඔයා සතුටින් හිටියා කියලා දැන ගත්තම. ඔයා දන්නවද? කිහිප දෙනෙක් සෑහෙන නෝක්කාඩු කිව්වා එයාට ආරාධනා නොකරපු එක ගැන. ඒගොල්ලො කියන්න ගත්තා ඒක හරිම කැත විදිහේ නපුරු කමක් කියලා. අන්තිමට පැටියි විල්හෙල්මිනායි වැරැද්ද තමන්ගේ බව පිළිගත්තා. මට හිතෙන්නේ මිස් බ්‍රැක්ස්ටන්ගේ ඉස්කෝලේ අපි පමණට වඩා උඩඟු වෙන්න පටන් අරං වගෙයි. දැන් ඒක තේරිලා කිහිප දෙනෙක් ම ලැජ්ජා වෙලා ඉන්නේ”

  “ඉවසලා ඉන්නකෝ ඉස්කෝලේ පටන් ගන්නකම්!” නැන් පැවසුවාය. ඇය අදහස් කළ දේ මෞඩි වටහා ගත්තා විය යුතුය.

  කොහොම නමුත් ඒ දෙදෙනාට පාසල් ආරම්භ වනතුරු ඉන්නට ඉඩ ලැබුණේ නැත. වොලස් දැරියන්, ෆ්ලෝරි හැමිල්ටන් සිය සමාගමයට එකතුකරගෙන ඇති බව වැඩිකල් නොයවා ම වින්බරෝ පළාතේ සියලු ගැහැණු ළමෝ දැන ගත්තෝය. වොලස් ළමයි කැමති වෙන්න, මුලදි හිතුවාට වඩා යමක් ෆ්ලෝරි වෙත තිබිය යුතු බව මිස් බ්‍රැක්ස්ටන්ගේ සිසුවියන් කිහිප දෙනෙකු තර්ක කරන්නට විය. වැඩි කල් යන්නට මත්තෙන්, ෆ්ලෝරි සිය කුලෑටිකමින් මිදුණු විට ඉතාමත් ප්‍රියජනක දැරියක බව ටිකින් ටික සියලුම දැරියනට වටහා ගන්නට හැකි විය. පාසල ඇරඹෙන විට පංතියේ ජනප්‍රිය ම චරිතය බවට ඇය පත්ව සිටි බව අමුතුවෙන් කිවයුතු නැතැයි මම සිතමි. ඇය හා නැන් වොල්ස් අතර ගොඩ නැගුණේ, ඔවුන්ගේ ජීවිත කාලය පුරා ම පැවතුණු, හෘදයාංගම වූත් ලෙංගතු වූත් ගැඹුරු මිතු දමකි.

  “මේ හැමදේම මෞඩි වචනයක් වරද්දපු නිසානේ” දිනෙක නැන් මද සිනාවකින් යුතුව තමාට ම මතුරා ගත්තාය. නමුදු එම කාරණය ෆ්ලෝරි හැමිල්ටන් කිසිදාක දැන නොගනු ඇත.

~ලුසි මෝඩ් මොන්ටිගොමරිගේ කෙටි කතාවකි~
~පරිවර්තනය රන්දිකා රණවීර ප්‍රනාන්දු~



******************************************************

  අපිට කෙනෙක් හොඳයි කියලා දැනෙන්නෙත් නරකයි කියලා දැනෙන්නෙත් අපේම අභ්‍යන්තර මිම්මකින් නිමක් නැතිව මිනිසුන් ව මනින නිසා. මිනිසුන්ගේ අපට පේන ගති ඇති වෙන්න කාරණා තුනක් හේතු වෙනවා මට හිතෙන විදිහට.

    එකක් ඒ අය මෙච්චර කල් ගෙවාගෙන ආපු ජිවිතේ විඳිම් හා විඳවීම් ඒ අයට දැනෙන විදිහ.

   තව එකක් ඒ දේවල් කොහොම වුණත් ඒ මිනිස්සු තමන් ම හිතලා තමන්ට උවමනා විදිහට වෙනස් වෙලා ඉඳීම.

    අනිත් එක අපේ හැසිරීම.

   හැම තිස්සේ ම තමන්ගේ කෝවේ දමාගෙන මිනිස්සුන් ව වෙනස් කරන්න නොයා ඒ අය එහෙම වෙන්න හේතුවුණු කාරණා හිමින් සීරුවේ හොයලා බලලා, කල්පනා කරලා බැලුවහම සමහර වෙලාවට ලොකු කම්පනයක් දැනෙනවා. මිනී මරුවෙක්, මංකොල්ලකරුවෙක් වුණත් ඒ තත්ත්වයට එන්නේ එකපාර නෙමෙයි කියන එක පැහැදිලි ව පෙනෙන්න ගන්නවා. සමහර වෙලාවට අපි කලින් හිටපු මතය සපුරා ම වැරදි බව වැටහෙන්න ගන්නවා. කාවවත් පිළිකුල් නොකර, ප්‍රතික්ෂේප නොකර එක් එක් අය තමන්ගේ ආරක්ෂිත සීමාවට ගතයුතු ප්‍රමාණය වැටහෙන්න ගන්නවා.

  (කොහොම වුණත් මේ කාරණා වලංගු වෙන්නේ තනි තනි පුද්ගලයින්ටයි. යම් යම් අදහස් දරණ පුද්ගලයින් පිරිසක් එකතු වුණා ම ඇතිවන තත්ත්වය සපුරා වෙනස්. ඒ ගැන පසුව හිතන්න, හිතේ අරං තියා ගත්තා)

*******************************************

Saturday, May 2, 2020

650. කොරෝනා නිරෝධායන කතා - 1 - අප්පුහාමිගේ ජාටිය ඇමටීම, ඉම්බා දේවියගේ අබීත ප්‍රකාසය සහ අපේ දින චරියාව....


දූවිලි පිහදමනු උදෙසා පොත් බිමට බා ඇති
අන්දම දක්වන ඡායාරූපයකි.

ඉස්සොරෝම මාස එකාමාරක් විතර පරණ නිව්ස් එකක් සම්බන්ධ පුවතක්. මාර්තු 17 වෙනිද අපෙ නන්දසේන ගොයිය ජාටිය ඇමටුව මතකයි නේ?

අර යුද්දෙ කාලෙ 5000 මැරිලත් රට වැහුවෙ නැතිය ඉතිං 28 මැරිල අහවල් දේකටද රට වහන්නෙය එතකොට පරිප්පු සැමන් අඩුකරනවය කොහොමත් චන්දෙ තියනවය අනම්මනම් බයිල ගොඩක් කිව්වෙ...

දැං ඔය ලෝකෙ සුප්‍රසිද්ද දේසන බර ගානක් තියනවනෙ...යේසුස් වහන්සෙගෙ කන්ද උඩ දේසනය, ලින්කන්ගෙ ගෙටිස්බර්ග් දේසනය, මාටින් ලූතර් කිංගෙ "I have a dream" දේසනය මැන්ඩෙලාගෙ "Fight for equality" දේසනය අන්න ඒ වගෙ..

ඉතිං අපේ නන්දසේනගෙ දේසනයට... ආ..තව එකක් කියන්න ඕමනයි. නන්දසේනට නන්දසේන..නන්දසේන කියනවට බයි පීප්ල්ස්ල කොහෙත්ම කැමැත්තක් නැහැල්ලු. ඒ හින්ද බයිසිත් නොරිදවා මම හිතාගත්ත මීට පස්සෙ නන්දසේන උන්නැහෙට නන්දසේනයි නොකියා අප්පුහාමි කියල කියන්ට. එහෙම හොඳයි නේද ඩියර් බයි පීපල්ස්?

ඉතිං අපේ නන්දසේනගෙ දේසනයට අපිට නමක් දුන්නැහැකි නන්දසේනගේ සැමන් පරිප්පු දේසනය කියල.

කොහොමද එතකොට සිරස "ඔබද ලස්සපති මමද ලස්සපති" වැඩසටහනේ එහෙම මෙහෙම ප්‍රස්නයක් උනත් ඇහුවැහැකි.

මෙන්න ඔබට ලැබෙන රුපියල් ලක්ෂයක් දිනාගත හැකි හතරවන ප්‍රශ්ණය....ඔබ දන්නවා ඉයන් ලෝක ඉතිහාසයේ සුප්‍රසිද්ධ පුද්ගලයින් විසින් වරින්වර පැවැත්වූ සුප්‍රසිද්ධ දේශනයන් තියනවා. ඔබට ලැබෙන ප්‍රශ්ණය පහත සඳහන් දේශණ අතුරින් එම දේශනයන් ඉලක්ක කල ජනතාව නැත්නම් Intended audience එක වඩාත්ම ප්‍රබෝධමත් කල ඒ කියන්නෙ Inspired කල දේශණය ලෙස සැලකෙනුයේ කුමන දේශනයද?

A. ජුලියස් සීසර්ගේ දේහය අසල සිට මාක් ඇන්ටනි පැවැත්වූ "I came to bury Caesar" දේශනය 

B. අමරිකානු සිවිල් යුද්ධය අවසානයේ ඒබ්‍රහම් ලින්කන් පැවැත්වූ Gettysburg දේශනය

C. මාර්ටින් ලූතර් කිංගේ "I have a dream" දේශනය

D. ගෝඨාභය රාජපක්ෂගේ "සැමන් සහ පරිප්පු මිල අඩු කරන්නෙමි" දේශනය

හරි ඉතින් මම ඔය නන්දසේන ජාතිය අමතාපු කතාව මතක් කරේ මොකද දන්නවද? ඒ දවස්වලම මම ලිව්ව නන්දෙ මල්ලිගෙ සැමන් සහ පරිප්පු කතාවයි අර වින්ස්ටන් චර්චිල්ගෙ සුප්‍රසිද්ධ We will fight...... කතාවයි සංසන්දනය කරල පෝස්ට් එකක්. ඕක වත්පොතේ දාන්න හිතාගෙනයි මම ලිව්වෙ. ඒත් අවාසනාව කියන්නෙ ඒ පෝස්ට් එක ලියල ඉවර වෙනකොටම නොසිතූ විරු ලෙස විදුලි බලය ඇණහිටිය.

ඉතිං වෙච්චි වැඩේ අර ලියාපු පෝස්ට් එක හොයාගන්ට නැතුව ගියා. මගෙ ලැප් ටොප් එකේ බැට්රිය හිටපු ගමං පිස්සු කෙලිනව. චාජ් වෙන්නෙ නෑ. එහෙම වෙලාවට ඔය හදිසි විදුලි බිඳ වැටීමක් උනොත් එහෙම සේව් කරල තිබ්බෙ නැති ලියවිලි වලට අබ සරණයි තමයි. ඉතිං මමත් වෙච්චි දේට එන්න සෙයියරදු කියල නිකං හිටිය. අලුතෙං අර පෝස්ට් එක ආයම ලියන්ට මට හිතුනෙම නෑ.

ඔන්න පුදුම වැඩේ කියන්නෙ මේ දවස් දෙක තුනකට ඉස්සරවෙලා හිටපු ගමං අහම්බෙන් වගෙ මට ඒ ලියපු පෝස්ට් එක සේව් වෙලා තිබිල හම්බ වුනා. මම හිතන්නෙ ලයිට් යන්ට කලින් මම ඒක සේව් කරල තියනව මට මතක නැති වුනාට. ඉතිං ඔන්න මේකයි ඒ පෝස්ට් එක....බෙටර් ලේට් දෑන් නෙවර් කියල ඒක මම දානව.

කොරෝනා කේස් එකෙං වෙච්ච එක හොඳක් තමයි බයියො හුළං ගහල පුම්බල අම්මට උඩු මෙන්න බොලේ සුපර් මෑන්..මූ තමයි පොර...මේ අවුරුදු දෙදාස් පන්සීයට මේ ලංකාද්දීපයේ මේ වගෙ වැඩකාරයෙක් පහළ වෙලා නැත්තේමය කියල හන්දි ගානේ උඩ දාපු සිපයියලගෙ හුළං බලා ඉද්දි බැහැල ගිය එක.

මෝර නන්දෙ යුද්දෙට නායකත්වය දුන්නයි කියලනෙ කියන්නෙ. දැන් ඇස් පනාපිට පේන්න තියනවනෙ උන්දැගෙ නායකත්වයෙ රඟ..ආච්චිගෙ තට්ටෙ නායකත්වය...හමුදාව යුද්දෙ කලා මේ මනුස්සය ක්‍රෙඩිට් එක ගත්ත. ඒකයි උනේ...දැන් පේනවනෙ...අනපේක්ෂිත අර්බුදයක් ආවම මිනිහ අඤ්ඤකොරොස් වෙලා උතුර දකුණ මාරුවෙලා ඉන්නෙ...අනුන්ගෙ සල්ලි වලින් අම්මගෙ අප්පගෙ සොහොං හදන එව්වට නම් මිනිහ නියමෙට නායකත්වය දෙයි...අම්මප...ඇස්වහක් කටවහක් නෑ...

අනික් මිනිහ අර මිස්ටර් ටෙන් පර්සන්ට්. මිනිහ දනී කොමිස් සල්ලි වලින් මාලිගාවල් ගහන්න නං. ඒ වගෙ වැඩයි සල්ලි දීල අනික් පැත්තෙ මන්ත්‍රීල බාගන්න එකයි..එව්වනම් මිනිහට කජු කන්න වගේ වැඩ. ඒත් කොරෝනා කාර්ය සාධක බලකායෙ ලොක්ක විදිහට පත් කරල දැං දවස් ගාණක් වෙනව. තවම මම හිතන්නෙ තවමත් පිටපොට ගහනව.

Two greatest speeches delivered 80 years apart by two great leaders that gave courage, determination and resoluteness to their nations to fight against a terrible enemy in a time of great peril.

1. "We shall fight on the beaches, we shall fight on the landing grounds, we shall fight in the fields and in the streets, we shall fight in the hills; we shall never surrender.." British prime minister Winston Churchill addressing the house of commons on 4th June 1940 regarding the possible invasion of Great Briton by Nazis

2. "We will never postpone the elections, we will reduce the price of salmon, we will reduce the price of dhal, We shall get votes by hook or by crook, we shall get 2/3 majority by any means .." Sri Lankan President Gotabaya Rajapakse addressing the nation on 17th March 2020 regarding the advent of COVID-19 Pandemic


************************************

මේ අපේ අර සවුක්ය ඇමටිනී සිංහනාද කලානෙව අප්‍රේල් දහනමේ වෙනකොට කොරෝන්ස් කස්ටිය ඔක්කම අටි උටුම් ලංකාද්වීපෙං දූරිම්බූත කොරල දානවයි කියල...ඒත් අප්‍රේල් දහනමෙන් පස්සෙ තමයි කොරෝනා ආසාදිතයින් ගණන හිටු කියල වැඩි වෙන්ට ගත්තෙ...ඒ ගැන ලියපු පෝස්ට් එකක් මේ...

මට පේන්නෙ අර දීගොඩ කුමාර කියන යෝගින් වහන්සේ කොරෝනා වයිරස් එකට විඥානයක් තියනව කියපු එක සම්පූර්ණ ඇත්ත...එතකොට විඥානයක් තියනව කියන්නෙ මලත් පනිනව...යූ ඕල් අන්ඩර්ස්කර්ට් අප් ටු නව්? ඕකේ...රයිට් දැට් අන්ඩර්ස්ටුඩ්...

Now to my hypothesis regarding the sudden escalation of COVID-19 infections in Sri Lanka..

අපේ ඉම්බා දේවි මැඩම් අප්‍රේල් 19 වෙනිද කොරෝනා සුන්නද්දූලි කරල මුලු රටෙම්ම පන්නල දානවය කියල සිංහනාද කලානෙව..(සිංහනාද මත් නෙවෙයි To be precise සිංහ ධේනු නාද) ඒ අබීට ප්‍රකාසයට කොරෝනා තෙමේගේ රෝමෝද්ගමනය වී වදාල සේක. කොටිම්ම සිංහලෙං කිව්වොත් මයිල් කෙලින් උනෙමි.

ඉනික්බිති කොරෝනා දැඩි ලෙස කෝපවිෂ්ඨ වූයේ මෙසේ සපථ කොළෝය.

හොඳයි අප්‍රේල් 19 වෙනකොට මාව රටෙනුත් එළවන්ටනෙ බොලා තනන්නෙ..හොඳයි අපි බලමු මාව එළවන විදිහ...

හෙහ්..හෙහ්..සෙස්ස වනාහී ඉතිහාසයයි..රෙස්ට් ඊස් හිස්ටරි...


************************************************

මේ නිරෝධායන කාලෙ මගෙ දින චරියාව ජෙනරලි මෙන්න මෙහෙමයි. රෑ නිදියන්නෙ දෙක දෙකහමාර හෝ තුනට (එහෙම උනහම රෑ කිව්වට රෑමත් නෙවෙයි හරිමනම් පාන්දර)

එහෙම වෙන්නෙ තනිකරම ආණ්ඩුවෙ වැරැද්දෙං ආණ්ඩුවෙ කිව්වට ආණ්ඩුවෙමමත් නෙවෙයි SLT නොහොත් සී ලන්කා ටෙලිකොම් එකේ. ඒ කිව්වෙ අපේ ටෙලිකොම් පැකේජ් එක ඇවිල්ල 90 GB.

ඉතිං මම ඔය පහුගිය ඔක්තෝබර් මාසෙ ආව නෙව සී ලංකාවට නැවත නොයන්නෙමැයි සපථ කොට. මීට කලින් මම ආවෙ මාසෙක නැත්නම් සති තුනක වගෙ නිවාඩුවකට හින්ද එච්චරම ඔය ඉන්ටර්නෙට් පැකේජ් එකේ GB ගණන වැදගත් වුනේ නෑ. මේ පාර එහෙම බෑනෙව. ඒ හින්ද මම ආපු ගමන්ම අපේ ප්‍රියම්බිකා තොමෝගෙන් විස්තර ඇහුව. පැකේජ් එකේ GB කීයද අරකද මේකද කියල.

ඒ ගමන උන්දැ කියාපි 90 GB කියල. ඉතිං 90 GB කියන්නෙ සෑහෙන ගාණක් හින්ද මම ඉතිං ලෝඩ් බකිංහැම් වගෙ ඔය යූ ටියුබ් එකේ තියන දැනට ප්‍රචාරය වෙන ටෙලි චිත්‍රපටයි ප්‍රචාරය වෙලා අහවර වෙච්චි පරණ එව්වයි..තව මගෙ ප්‍රියතම පරණ ඉංග්‍රීසි චිත්‍රපටයි, තව ඉතිං ඔය අනම් මනම් එව්වයි ඒ කිව්වෙ කොස්මොස්, ඒන්ෂන්ට් හිස්ටරි, බ්ලේක්ස් සෙවන්, ඔව්ව ඔක්කොම බල බල ෆුල් ආතල් එකේ ජීවිතේ ගෙවන්ට ගත්ත.

ඒ කියන්නෙ විශ්‍රාම සුවය උපරිමව අත්විඳින්ට ගත්ත. ඔන්න කෙලිය තාප්පෙටම කියල මාසෙ 20 වගෙ වෙනකොට ඉන්ටර්නෙට් බොහොම ස්ලෝ වෙන්ට ගත්ත. කිසිම ප්‍රෝග්‍රම් එකක් කොටින්ම ඊ-මේල්වත් බලන්ට බෑ. අර බුදුරැස් මාලාව කරකැවෙන එක තමයි කොච්චරවත් පේන්නෙ. ඒ පාර බැරිම තැන මම 1212 ගහල කතා කලා ටෙලිකොම් එකට.

ටෙලිකොම් එකෙන් බොහොම මිහිරි කටහඬකින් යුතු යුවතියක් උත්තර දුන්න. ඒ ළමය කිව්ව අපේ පැකේජ් එකේ ඇලොකේෂන් එක ඉවර වෙලාලු.

"ඒක වෙන්න බෑනෙ මිස්..මගෙ පැකේජ් එක 90 GB. මෙච්චර ඉක්මණට ඒ ඔක්කොම ඉවරවුනේ කොහොමද?" මම ඇහුව.

"සර් මෙහෙමයි..ඔය 90 GB වලින් 36 GB තමයි ඩේ ටයිම් තියෙන්නෙ. ඉතුරු 54 තියෙන්නෙ නයිට් ටයිම්..."

කාල වරෙංකො..ඊට් ඇන්ඩ් කම්කො.."අප්පටසිරි එහෙමද? "

"ඔව් සර්ගෙ ඩේ ටයිම් 36 GB ඉවරයි නයිට් ටයිම් 54GB වලින් තව 49 GB ඉතුරුව්‍රෙලා තියනව"

"එහෙමද ? එතකොට ඔයාලගෙ ඔය ඩේ ටයිම් කීයෙ ඉඳල කීය වෙනකල්ද? නයිට් ටයිම් කීයෙ ඉඳල කීය වෙනකල්ද?"

"උදේ අටේ ඉඳල රෑ 12 වෙනකල් ඩේ ටයිම්. ඊට පස්සෙ රෑ 12 ඉඳල උදේ 8 වෙනකල් නයිට් ටයිම්..."

"එහෙමයි එතකොට වැඩේ වෙන්නෙ නේද?"

"ඔව් සර්ට එක්ස්ට්‍රා GB ගන්න පුලුවන්. මම දැන් ඇඩ් කරන්නත් පුලුවන්. එහෙම නැත්නම් සර් SLT App එක ඩවුන් ලෝඩ් කරගත්තනම් ඒකෙන් සර්ට පාවිච්චි වෙච්චි GB ගණන හරියටම බලාගන්නත් පුලුවන්. අනික ඒකෙම ඔප්ෂන් එකක් තියනව එකස්ට්‍රා GB ඇඩ් කරගන්නත්."

"හොඳයි මිස් ස්තූතියි."

ඉතිං ඔය ඩේ ටයිම්/නයිට් ටයිම් ඩේටා අර්බුදය කරණකොටගෙන (නිල වශයෙන් කියන්නෙ පීක් ටයිම්/ඕෆ් පීක් ටයිම් කියල) මට සිද්ද වුනා දවස් තුනකට සැරයක් වගෙ මම බලන ටෙලි චිත්‍රපට හතර පහ රෑ දොළහෙන් පස්සෙ බලන්න. මොකද එව්ව ලයිව් යනකොට බොහෝවිට අනික් චැනල් වල යන මොකක් හරි අපේ ප්‍රියම්බිකා තොමෝ බලනව. ඉතිං මමත් කරන්නෙ ඒ වෙලාවෙ එයයිත් එක්ක ඉඳගෙන එව්ව බලන එක. ඕකෙ වැඩේ අපි පුංචි සන්දියෙ වගෙ නෙවෙයිනෙ දැං ටෙලිවිෂන් චැනල් හත අටක්ම තියනවනෙ.

ඉතිං තුනට වගෙ නිදාගත්තම ඇහැරෙන්නෙ අටට අටාමාරට විතර. ඒ පාර නැඟිටල තේ එකක් කාරිය බීල කරල දෙන්නත් එක්ක එකතුවෙලා උදේට උයනව.

බොහෝවිට කරන්නෙ කලින් දවසෙ දවල්ට කාල ඉතුරුවෙලා ශීතකරණෙ දාල තියන බත් එකට උණු වතුර ටිකක් දාල එහෙම්මම රයිස් කුකර් එකේ තියන එක. ඒ කරල මම පොල් ගාල දෙනව. එතුමිය හදනව එක්කො නයි මිරිස් දාල එහෙමත් නැත්නම් රතු මිරිස් දාල සම්බලක්. දෙහි ඇඹුලට අමතරව තක්කලි කෑලි හත අටකුත් දැම්මම නියමයි.

සම්බෝලෙ ගලේ අඹරන්නෙ එහෙමනම් නෑ ආය මොකටද බොරු කියන්නෙ. කොහොමටත් මිරිස් ගලකුත් නෑ අපේ ගෙදර...මිරිස් කුඩු තමයි දාන්නෙ. අර සංගක්කාර ස්වයං නිරෝධායනය වෙලා ගලේ මිරිස් අඹරනව ෆේස් බුක් එකේ දාල තියනව දැකල අපේ උන්ද කිව්ව "අනෙහ් මොන බොරුද ඒ මනුස්සය ගල අල්ලන විදිහෙන් කිව්වැහැකි ජීවිතේට මිරිස් ගලක් අල්ලලවත් නැහැයි කියල අපි නොදන්න ලයිව්..හිහ්..හිහ්..."

අපේ ගෙදර කුස්සියට පිටින් එළියෙ තියන සින්ක් එක ගාව ඔය මිරිස් ගලක් තියන්ට වගෙ හදපු ස්ලැබ් කෑල්ලකුත් නම් තියනව. ඒත් ඒකෙ තියන්ට මිරිස් ගලක් කවදාවත්ම ගෙනාවෙ නම් නෑ. අනික දැකල ඇතිනේද ඔය කාලයක් තිස්සෙ මිරිස් අඹරපු පරණ මිරිස් ගල්වල මැදින් ගෙවිල ගෙවිල වලක් වගෙ හැදිල තියනව. ඒ කියන්නෙ ඒ ඇඹරිච්චි ගල් කුඩු ඔක්කොම අපිනෙ කාල තියෙන්නෙ..නැද්ද? එක අතකට මම හිතන්නෙ එහෙම ගල් කුඩු කෑවයි කියල අවුලකුත් නම් නැතුව ඇති.

දැන් ඉතිං පරණ ඒ කාලෙ ඉඳල මිරිස් ගල් තිබ්බ ගෙවල්වල උනත් මිරිස් ගල් පාවිච්චි කරන්නෙ එහෙමත් තැනක තමයි. මේ කාලෙ මිරිස් ගල් බොහෝවිට පාවිච්චි කරන්නෙ කට උලාගන්ට. අර මගේ බොහෝම හිතේසිවන්ත ලලනාවක් උන්න බොහොම අපූරු බ්ලොග් රචිකාවියක්. එවුන්දැ කසාද බැඳල දෙන්නත් එක්ක අලුත් ගෙදරකට ගියාම එවුන්දැගෙ ගොබිලය මිරිස් ගල් දෙකක්ම ගෙනාවලු. "මොකටද ඒයි මේ මිරිස් ගල් දෙකක්?" කියල අහපුවම අර යෝදය කිව්වලු "එකක් මගෙ කට අතුල්ලගන්ට" කියල...

ඉතිං උදේට සම්බෝලයක් හදල ලින්න කරවල හෝ මුහුදු කුකුලා බැදල තියනව හුළං නොවදින්ට එයා ටයිට් පෙට්ටියක දාල. එන්න එව්වත් එක්ක කනව. ඔය ලින්නා සහ මුහුදු කුකුළා වනාහි මම එක්කො සරම උස්සගෙන නැත්නම් කාකි සෝට් බෑය ඇඳගෙන ලොරි පස්සෙ පන්නගෙන ගිහිල්ල ගත්තුව.

මෙහෙ පුදුම වැඩේ කියන්නෙ බහුතරයක් ලොරි කාරයො නවත්තන්නෙම නෑනෙ. ඔන්න ඈතිං දූවිලි වලාවන් නංවමින් ලොරියක් එනව පේනව. බොහෝවිට බොඩි ගහපු එල්ෆ් එකක් හරි කැන්ටර් එකක්. මෙන්න අපි පාර අයිනෙ ඉඳල හෝව් හෝව් කියද්දි කඩාගෙන බිඳගෙන යනව යන්ට. සිං ගාල ඉස්සරහිං යන සද්දෙයි ගියාට පස්සෙ පාරෙ දිගටම තියන දූවිලි වලාවයි විතරයි අපිට ඉතුරු වෙන්නෙ.

"ඒ මොකද අප්පේ ඒ? ඇයි ඒ මිනිහ නැවැත්තුවෙ නැත්තෙ? " පල්ලෙහා ගෙදර අංකල් ඇස් දෙක පිහ පිහ අහනව.

"මං හිතන්නෙ එක්කො මිනිහට මතක නැතිවෙන්ට ඇති බඩු විකුණන්ට ඕනය කියල. එහෙම නැත්තං මිනිහට හිතෙන්ට ඇති මේ හරියෙ ලෑල්ලට පාගලා ගියාම කොච්චර දූවිලි ඇවිස්සෙනවද කියල බලන්ට...ඒ දෙකම නෙවෙයි නම් මිනිහ අප්සෙට් යන්ට ඇති ලොරියෙ තියන බඩු අපි දකීවිය කියල..." මම කිව්ව.

"ඈ???..." පල්ලෙහ ගෙදර අංකල්ගෙ කටත් බාගෙට ඇරුන.

ආ..ඔය පාර පුරා දූවිලි සීන් එක ගැනනම් පැහැදිලි කිරීමක් කරන්නම ඕමනයි. දැං ඔය අපේ ගෙදර තියෙන්නෙ පරණ ගම්පළ පාරෙ ඉඳල මීටර් පණහක් වගෙ දුරකින්. අපේ ගෙදර සඳළු තලයට පරණ ගම්පල පාරෙ සෑහෙන දුරකුයි ඊට පස්සෙ ඉන් එහා තියන බදුල්ල කෝච්චි පාරයි යස අගේට පේනව. ඔය පරණ ගම්පළ පාර කියන්නෙ A-5 මාර්ගය. අර A-9 මාර්ගය කියන්නෙ මහනුවර-යාපනය මාර්ගය වගෙ A-5 මාර්ගය කියන්නෙ පේරාදෙණියෙ ඉඳල චෙන්කලාඩි දක්වා දිවෙන මාර්ගය. PBC Road කියලත් ඒකට කියනව. ඒ කියන්නෙ පේරාදෙණිය-මඩකළපුව-චෙන්කලඩි මාර්ගය.

මීට අවුරුදු හැත්තෑවකට වගෙ කලින් ඒ කිව්වෙ පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලය පටන් ගන්ට කලින් මේ A-5 පාරෙ තමයි නුවර ඉඳල නුවර එළිය මඩකලපුව වගෙ බස් ඔක්කොම ගිහිල්ල තියෙන්නෙ. ඒත් පේරාදෙණිය කැම්පස් එකේ ඉංජිනේරු පීඨය ඉස්සරහින් හොඳ අපූරු පාරක් වැටුනට පස්සෙ ටිකෙන් ටික බස් කාර් ලොරි අරව මෙව ඔක්කොම ගම්පොල, නුවර එළිය වැලිමඩ මඩකලපුවට එහෙම යන්ට ඒ පාර පාවිච්චි කරන්ට අරගෙන. ඊට පස්සෙ ඔය අපේ ගේ ඉස්සරහිං යන A-5 පාර පරණ ගම්පළ පාර වෙලා.

ඉතිං ආරංචියෙ හැටියට අවුරුදු පහකට හයකට වගෙ ඉස්සරවෙලා පේරාදෙණිය යුනිවසිටි එකෙන් කියල එයාලගෙ පාර පොදු ගමනාගමනයට පාවිච්චි කරන එකට තව දුරටත් ඉඩදෙන්ඩ බැහැය කියල. මම හිතන්නෙ ළමයින්ගෙ අධ්‍යාපන කටයුතුවලට බාධා වෙනව කියල වෙන්ට ඇති. ඒකෙ ඇත්තකුත් තියනව. දැං තියන ප්‍රයිවට් බස් දැක්කම ඔලුව කොළොප්පං වෙනවනෙ. දම් රැජින දඟ මල්ල..නෙලුම් බට්ටා කියල ඔය අනම් මනම් නම් දාල තියන බස් ඇවිල්ල බස් නෙවෙයි තනිකරම තොරං ...ඒ වගේමයි එව්වගෙ සද්දෙ.

ඉතිං කොහොම හරි යුනිවසිටි එකෙන් පාර ආපහු ඉල්ලපුවම මාර්ග සංවර්ධන අධිකාරියෙන් කරල තියන වැඩේ ආයම පාරක් පරණ ගම්පල පාර ඒ කියන්නෙ අපේ ගෙවල් ගාවින් යන පාර පළල් කරල අලුතින් බෝක්කු එහෙම දාල අළුත්වැඩියා කරල ගන්ට ඕනය කියල හිතල කොන්ත්‍රාත් කාරයෙකුට වැඩේ බාර දුන්න.

ඔය වැඩේ උනේ දැනට අවුරුදු තුන කට වගෙ ඉස්සරදි. ඉතිං ඒ කොන්ත්‍රාත් කාරයත් අවුරුදු තුනක් වගෙ වැඩේ හෙමිහිට ඇදෙගෙන ගිහිල්ල ගිය අවුරුද්දෙ වැඩේ දාලම යන්ට ගියා. ඊට පස්සෙ ආයම සැරයක් ගිය අවුරුද්දෙ මැදවගෙ තවත් කොන්ත්‍රාත් කාරයෙකුට වැඩේ දුන්න. එයාල නම් කොළඹ ඔය නුගේගොඩද කොහෙද ඒ කිට්ටුව ලංකාවෙ සුප්‍රසිද්ධ ඉදිකිරීම් සමාගමක්. ඒ ගොල්ල වැඩේ කරගෙන එද්දි මේ කොරෝනා සීන් එක හින්ද ඔන්න දැන් මාස දෙහෙක වගෙ ඉඳල වැඩේ ඇණහිටලයි තියෙන්නෙ.

ඉතිං පාරෙ තැන තැන ගොඩ ගහපු ගල් පස් ගොඩවල් එහෙම එහෙම්මම. මේ දවස්වල කොරෝනා හින්ද වාහන ගමනාගමනය ඕල්මෝස්ට් සීරෝ හින්ද අවුලක් නෑ. ඒත් විශේෂයෙන්ම පේරාදෙණිය ස්ටේෂන් එක ලඟ තියෙන පෙට්‍රෝලියම් කෝපරේෂන් එකේ තොග ගබඩාවෙං තෙල් පුරවගෙන වැලිමඩ බදුල්ල දිහාවට යන තෙල් බවුසර් එකක් ගිහාම ආය නෑ හොදි ඕන නෑ. කොච්චර දොර ජනෙල් වහල තිබ්බත් වැඩක් නෑ දූවිලි හැම තැනකම.

ඉතිං මේ දූවිලි සීන් එක මගේ අර කලින් කියපු දින චරියාවටත් බොහොම සම්බන්ධයි. මම අර කලින් කිව්වෙ උදේට බත් සම්බෝල සහ කරවල කෙලල අරිනව කියල. ඊට පස්සෙ විනාඩි විස්සක් තිහක් විතර සඳළු තලයෙ මයෙ සනීප පුටුවෙ දිග ඇදිල ඉන්නව ඈත හන්තාන කඳු වැටියෙ සිරි නරඹමින්.ඊට පස්සෙ පටන් ගන්නව දූවිලි පිහදැමීමේ කටයුතු. විශේෂයෙන්ම මගෙ පොත්වල සෑහෙන්න දූවිලි තියනව.ඔය වැඩේට යනව පැයක් හමාරක් වගෙ...

අර උඩම පින්තූරෙ තියෙන්නෙ දූවිලි පිහදාන්ට මගෙ පොත් වලින් කොටසක් බිමට බාල තියෙන අන්දම...

Saturday, April 25, 2020

649. සකරබුර්ගෝ ගුණෝපේතං...


මාරක සකරබුර්ගයන් දෙපා නමදින ගාථා රත්නය
***************************************************

සත්තාහි නාතෝ අසංඛෙයිය,
කොරෝන නිරෝධේන විපරීත බුද්ධිං,
සකරබුර්ගෝ ගුණෝපේතං,
පාද කමලේන නමාමහං

මේ කොරෝනා නිරෝධායන සමයේහි තම වාසස්ථාන තුල සිරවී අන්දමන්දාකෘතවැ සිටින්නාවූ අසංඛ්‍ය සංඛ්‍යාත අසරණ ජනයාහට මනස විකෘතී වීමකින් තොරව එම කාලය ගෙවා ගැන්මට සහාය වන්නාවූ සකරබුර්ග උතුමාණන්ගේ පා පියුම් ඉදිරියේ දණ්ඩ නමස්කාරයෙන් වැඳ වැටෙන්නෙමි!!!

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...