Tuesday, May 21, 2019

632. ගෙදර ආ වීරයා සහ නුවර වැවේ ඉස්නානේ…

වීරයා සමඟ ජයනි, රොෂාන් සහ චාන්දනී...

මේ දවස්වල බොහොම අපූරු ටෙලි චිත්‍රපට කීපයක්ම විකාශය වෙනව රූපවාහිනී නාලිකා කීපයකම.

ඒ අතරින් ජාතික රූපවාහිනියෙ සති අන්තයෙ විකාශය වෙන "වීරයා ගෙදර ඇවිත්" ඇහැ පියාගෙන ප්‍රමුඛස්ථානයෙ තියන්ට පුළුවෙනි. ඒකෙ නලු නිලියො ආයෙ නෑ නොම්මර එක.....ටී.එන්.වයි.කේ.චාන්දනී සෙනෙවිරත්න, රොෂාන් රවීන්ද්‍ර, එතකොට ආනන්ද කුමාර උන්නැහැ, නෙතලි නානායක්කාර, ජයනි සේනානායක... ඒ හැමෝගෙම රංගනය විශිෂ්ඨයි. (ටී.එන්.වයි.කේ. කියන්නෙ තමන් නිළියක් යැයි කියාගන්නා...අර සිරසෙ අම්බරු රැල චාන්දනීට දුන්නු ගෞරව නාමයනෙ ඒක)..ආ..අර පොඩි එකත් කියල වැඩක් නෑ. උත්කෘෂ්ඨයි

අවුරුදු දෙකකට වගෙ කලින් ඔය සෙට් එකම (චාන්දනී, ආනන්ද සහ රොෂාන්) තවත් ඔය වගේම විශිෂ්ඨ රංගනයක යෙදුනා "බැද්දේ කුලවමිය" ටෙලි චිත්‍රපටයෙ. ඒකෙ මහේන්ද්‍ර පෙරේරාත් හිටිය. ඔය දෙතුන් දෙනා සෙට් උනොත් ආය නෑ නොම්මර එකේ වැඩක් තමයි. අවුරුදු පහළවකට වගෙ කලින් මහේන්ද්‍ර සහ චාන්දනී රඟපාපු "රළ බිඳෙන තැන.." කියන්නෙත් මේ මට්ටමේම විශිෂ්ඨ නිර්මාණයක්.

රළ බිඳෙන තැනේ හිටිය තවත් අපූර්ව රංගන ශිල්පියෙක්... විශ්වජිත් ගුණසේකර... මතකයි නේද "කූඹියෝ.." එකේ පොලිසියෙ ලොක්කගෙ චරිතය කලේ ඔහු..."රළ බිඳන තැන..." නිෂ්පාදකයා ආනන්ද අබේනායක. හැමදාම ඉතාම අපූර්ව නිර්මාණ බිහි කරන්නෙක්. කාලෙකට ඉස්සෙල්ල ඒත් රූපවාහිනියෙම ප්‍රචාරය වුනු "ජීවිතයට ඉඩ දෙන්න... " ඒත් ආනන්දගෙ නිර්මාණයක්. ඒකෙ රඟපෑවෙ චාන්දනී සහ බිමල් ජයකොඩි.

මම උසස් පෙළ කරන කාලෙ තිඹිරිගස්යායෙ අශෝකාරාමෙ භෞතික විද්‍යා උපකාරක පංතියකට ගියා. ඒ කාලෙ ඉතාම ජනප්‍රිය භෞතික විද්‍යා උපකාරක පංති ගුරුවරයකු වූ  සේනාරත්න මහත්මයා තමයි පංතිය කලේ. චාන්දනී ඒ පංතියට ආව. ඇය මිලාගිරිය ශාන්ත පාවුළු බාලිකාවෙ සිසුවියක්. අර සාක්කුවෙ එස්.පී.එම්. ඉංග්‍රීසි අකුරු තුන ගහල තියෙන කර නැති සුදු ගවුම තමයි පාවුළු බාලිකාවන්ගෙ නිල ඇඳුම.

ඉතින් චාන්දනී පංතියට එන්නෙ ඔය නිල ඇඳුම පිටින් හොකී පිත්තකුත් අරගෙන. මම හිතන්නෙ පාසල් වෙලාවෙන් පස්සෙ හොකී පුහුණුවෙලා වෙන්න ඕන. ඇය ඒ කාලෙත් සම වයසෙ කොල්ලො කෙල්ලො අතර ටිකක් ප්‍රසිද්ධයි මට මතක විදිහට සෝමලතා සුබසිංහ මහත්මියගෙ විකෘති නාට්‍යයෙ රඟපෑ නිසා. විකෘති නාට්‍යයෙ සෝමලතා මහත්මියගේ දියණිය කෞශල්‍යා ප්‍රනාන්දුත් රඟපෑවා.

කෞශල්‍යා ප්‍රනාන්දු, ශලනි තාරකා සහ රොෂාන් රවීන්ද්‍ර මේ පහුගිය කාලෙ විකාශය වුනු "තාරා" ටෙලි චිත්‍රපටයෙ  රඟපෑව. "තාරා" කතාව අපට සිටින විශිෂ්ඨ ටෙලි නිර්මාණ කරුවෙක් වන නාමල් ජයසිංහගෙ.

"තාරා" එකේ ආය රඟපෑව මැල්කම් මචාඩෝ. මැල්කම් මම කෑගල්ලෙ ඉස්කෝලෙ යන කාලෙ අන්තිමටම නැවතිලා හිටපු මගෙ අතිජාත මිත්‍රයගෙ ගෙදරට අල්ලපු ගෙදර හිටියෙ. දැන් මම හිතන්නෙ මනුස්සය නීතිඥයෙක්.

ගාල්ලෙ කිතුලම්පිටියෙ හාදයෙක් ඔය කාලෙ අපි එක්ක ඔන්න ඔය අශෝකාරාමෙ සේනාරත්න සර්ගෙ පන්තියට ආව. පොර ඇවිල්ල ආනන්දියන් කෙනෙක්. මිනිහ පස්සෙ කාලෙක ආමි එකට ගියා. ඉතිං මම මේ කියන්න ආවෙ මේ යස්සයට අර චාන්දනී ළමය ගැන පිළිබඳ සිතක් පහල වුනාය කියමුකො.

"අනේ මචං හොඳ එකා වගෙ වරෙංකො මා එක්ක යන්ට..." 

ඌ දවසක් ක්ලාස් එක පටන් ගන්නකල් අශෝකාරාමෙ ඝණ්ඨාර කුලුණ ගාවට වෙලා යන එන කෙල්ලො දිහා බලා ඉන්න අතරෙ මට පිණ්සෙන්ඩු වුනා.

"කොහෙද බං? …" 

මම රතු සායක් සහ සුදු ටී ෂර්ට් එකක් ඇඳල එතනින් යන්ට ආපු ටිකක් විතර කොට මොඩල් කෙල්ලෙක් එක්ක යන්තමට හිනාවෙන ගමන් ඇහුව.ඒ කෙල්ලත් යන්තමට දත් පෙන්නල හිනාවෙලා අපේ පංති පැවැත්වුනු ලෑලි මඩුව පැත්තට ගියා.

"ක්ලාස් ඉවරවෙලා අර හොකී ස්ටික් එකක් අරං එන කෙල්ලගෙ පස්සෙං පොඩ්ඩක් යමුකො බං…පොඩි ෆලෝ එකක් දාල බලමු මොකද තත්වෙ කියල...හරිද? උඹ එනවනෙ?"

"උඹට පිස්සුද? මේ රෑ ඔය කෙල්ලො පස්සෙ ගිහිල්ල යකෝ ගුටි කන්ට උනේ නැත්තං ඇති. මට බෑ බං…"

ඔය අශෝකාරාමෙ ෆිසික්ස් ක්ලාස් එක තිබ්බෙ සතියෙ දවස් දෙකක හවස් වරුවෙ. මට මතක විදිහට අඟහරුවාදා සහ බෘහස්පතින්දා. හවස 5.30 ඉඳල 7.30 වෙනකල්. සාමාන්‍යයෙන් ඒ කාලෙ ටියුෂන් පන්ති තිබ්බෙ සෙනසුරාදා හෝ ඉරිදා උදේ හෝ හවස් වරුවෙ. සේනාරත්න සර්ගෙ සුභද්‍රාරාමෙ ඉරිද තිබ්බ උදේ සහ හවස පංති දෙකක්. එව්වගෙ ඉඩ නැතුව තමයි ඔය අශෝකාරාමෙ සතියෙ දින දෙකක ක්ලාස් එක පටන් ගත්තෙ.

"අනේ බං .." අරූ ආයම නාහෙන් අඬනව.

"මට බෑය කිව්වනෙ එක පාරක්...උඹ හදන්නෙ ඔය හොකී ස්ටික් එකෙං දෑත බදල ඉස් මුදුන තැරි ගැහිල යන්ට පාරක් කන්ට තමයි...හෙහ්..හෙහ්.."

තිඹිරිගස්යායෙ කලර් ලයිට්ස් ගාවම තිබ්බ හෙන්රි පේද්‍රිස් ක්‍රීඩාංගණය ඉස්සරහ දෙනෝ දාහක් බලා ඉද්දි අර ළමය උඩ පැනල දෑත බදල හොකී ස්ටික් එකේ අර හාමුදුරු කුඩ මිට වගෙ තියන පැත්තෙන් අරූගෙ ඉස්මුදුනෙන් ඉස්ම බේරෙන්ට පතබානව මගෙ දෑස් ඉස්සරහ මැවිල වගෙ පෙනුන. මට හිනාව නවත්තගන්ටම බැරිවුනා. තාම උනත් "වීරයා ගෙදර ඇවිත්", "කළු ඇඳගෙන සුදු ඇවිදින්.." එව්වයෙ එහෙම චාන්දනී දකිනකොට මට ඒ සීන් එක මැවිල වගෙ පේනව.

මම අශෝකාරාමෙ ක්ලාස් එකට ගියාට ඉස්කෝලෙ මගෙ පංතියෙ යාලුවො ඔක්කොමල වගෙ ගියේ සුභද්‍රාරාමෙ උදේ ක්ලාස් එකට. ඒ හින්ද උං කරපු වැඩේ සුභද්‍රාරාමෙ ටික්ක එක්ක කතා කරගෙන ඒ කිට්ටුවම වගෙ මටත් සුභද්‍රාරාමෙ ක්ලාස් එකට යන්ට චාන්ස් එක හදල දුන්න. ඒ හින්ද අර කිතුලම්පිටියෙ හාදයගෙ ප්‍රේමාන්දරයට ඊට පස්සෙ අහවල් දෙයක් උනාද කියල මම නම් නොදන්නෙමි.

වීරයා ගෙදර ඇවිත් එකේ සති දෙකකට වගෙ ඉස්සෙල්ල විකාශය වුනා නෙතලි නානායක්කාර සහ රොෂාන් රවීන්ද්‍ර දෙන්නව ලණු දෙපටකින් ගැටගහල වැවක බැහැල නාන දර්ශනයක්. චාන්දනී සෙනෙවිරත්න වැව් ඉවුරෙ ගලක් උඩ ඉඳගෙන ඔලුවට රෙද්දකුත් දාගෙන ලණු දෙපට අල්ලගෙන ඉන්නව. ඒකෙ රොෂාන් සහ නෙතලි දෙන්නම රඟපාන්නෙ අන්ධ චරිත. අන්ධ හින්ද නොදැනුවත්වම වැවේ ගැඹුරු හරියට  ගිහිල්ල ගිලෙයි කියලයි ඒ විදිහට ළණුවලින් ගැට ගහල තියෙන්නෙ. හරිම සංවේදී දර්ශනයක් ඇත්තටම.

ලණුවෙන් බැඳල නාල එහෙම තුන්දෙනා ගෙදර එනව...

ඒ එක්කම ඒ වැවේ දර්ශනය දැක්කම මට මතක් වුනේ මම ජීවිතේ වැඩිපුරම කාලයක් ගත කරපු වියළි කළාපෙ. අපි අප්පච්චිගෙ ස්ථාන මාරුව හින්ද කෑගල්ලෙ ඉඳල අනුරාධපුරේට ගියේ 1975 අවුරුද්දෙ දෙසැම්බර් මාසෙ. අප්පච්චි ඒ අවුරුද්දෙ මැයි මාසෙ අනුරාධපුරේට ගියාට අවුරුද්ද මැද ඉස්කෝලෙ මාරු කරන්ට බැරි හින්ද අපේ අනික් කට්ටිය තව මාස අටක් කෑගල්ලෙ අපේ නිල නිවාසෙම හිටිය විශේෂ අවසරයක් පිට.

කෑගල්ල වගෙ බොහොම සෞම්‍ය සිසිල් දේශගුණයක් සහ වැසි සහිත කාළගුණයක් සහිත ප්‍රදේශයක ඉඳල එක පාරට අනුරාධපුරේ වගෙ කර්කශ වියළි දැඩි හිරුි රශ්මියෙන් දැවෙන ප්‍රදේශයකට ගියාම ඒ වෙනස අපිට බොහොම තදින් දැනුන. ඒත් නංගිල දෙන්නයි මායි අපි පොඩි එවුන් ඒ පරිසරයට බොහොම ඉක්මනටම හුරුවුනා.

මට මතකයි අපෙ අත්තම්මයි අපේ ගෙදරම හිටපු අම්මගෙ විවාහ නොවුනු වැඩිමහළු සහෝදරයෙක් වන මාම කෙනෙකුයි එක්ක අපි තුන්දෙනා අර දාස් දෙන අව්වෙ අනුරාධපුරේ නුවර වැවේ වැව් බැම්ම දිගේ කිලෝ මීටර් දෙකක් විතර ඇවිදගෙන ගියා අනුරාධපුරේ ගිය අලුතම වගෙ. ඒ 1976 ජනවාරි වෙන්න ඕන. නුවර වැවෙ තැනින් තැන පොඩි මඩ කඩිති වගෙ වතුර ජුංඩක් විතරයි ඉතුරු වෙලා තිබ්බෙ.ඒ ඇර මුළු වැවම වහගෙන තිබ්බෙ මහ විසාල ගස් සහිත ඝණ කැළෑවකින්.

අවුරුදු හත අටක්ම අනුරාධපුර ප්‍රදේශයට බලපෑ දැඩි නියඟය හින්ද වෙච්චි නස්පැත්තිය තමයි ඒ. එදා ඉතින් අපි ජීවිතේට වැවකින් නාල නැති හින්ද අර මඩ වතුරෙ බැහැගෙන ආසාවට හිස් පේන්ට් ටින් වලින් නෑව බොහොම සතුටින් හිනාවෙමින්. ඒ එක්කම ටිකක් එහායින් වැව මැදට වෙන්ට අලි පැටව් වගෙ තඩි මීහරක් පට්ටියක් මඩේ පෙරළිල හිටිය බොහොම නිසොල්මනේ හරියට වැවේ අයිතිකාරයො වගේ.

ඒත් ඒ අවුරුද්දෙම අගෝස්තු නිවාඩුව වෙනකොට තත්වය සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් වෙලා. ඒ අවුරුද්දෙ ඒ කියන්නෙ 1976 අවුරුද්දෙ ජනවාරි 8 වෙනිද තමයි පොල්ගොල්ල වේල්ලෙ ජල දොරටු වහල මහවැළි වතුර රජරටට හැරෙව්වෙ. ජනවාරි 8 කියන්නෙ එස්.ඩබ්ලිව්.ආර්.ඩී. බණ්ඩාරනායක ඒ කිව්වෙ සිරිමා මැතිණිගෙ පුරුසය එහෙමත් නැත්නම අනුර සහ චන්ද්‍රිකාගෙ තාත්තගෙ උපන් දිනේ.

ඉතිං ජනවාරි අට වෙනිද පොල්ගොල්ලෙන් උතුරට හැරවුනු මහවැලි ජලය බෝවතැන්න උමඟ හරහා මඟ තොට හම්බවෙන වැව් අමුණු පුරවගෙන අගෝස්තු වෙනකොට නුවර වැවට ළඟාවෙලා. අපි නුවරවැව තනායමේ මායිම් වැට එක්කම තිබ්බ ගල ගැලවුනු තාර පාර දිගේ ගිහිල්ල වැව් බැම්මට ගොඩ වෙනකොට මෙන්න බොලේ නුවර වැව ආය නෑ නිල්වන් සළුපිළියෙන් සැරසුනු සිටු කුමාරියක්වගෙ සැරසිල බලාගෙන ඉන්නව. පේනතෙක් මානෙ මුළු වැවම වතුරෙන් පිරිල. 

හුළඟට උපදින දියරැලි ගොඩබිමට ගහගෙන ඇවිදින් වැව් බැම්මත් එක්කම පල්ලෙහායින් වැවිල තියෙන යෝධ ගස්වල මුල් අතර හැප්පිල බිඳිල යනව. මට මතක විදිහට බොහොමයක් තිබ්බෙ ලුණුවරණ වගෙ ගස්. ඈත වැව මැද්දෙ තිබ්බ පොඩි පොඩි මට්ටමේ ගස් දැනටම මැරෙන්ඩ පටන් අරගෙන. කොහොම හරි තව අවුරුදු හත අටක් යනතුරුත් මැරිච්ච යෝධ ගස්වල කළු පැහැ ගැනිච්ච කඳන් නුවර වැව මැද්දෑවෙ හරියට මුර සෙබළු සේනාංකයක් හිටි පියවර හිටගෙන ඉන්නව වගෙ විරාජමානව හිටිය මට මතකයි.

කලින් පාර එද්දි ඝණ කැලේ හින්ද වැහිල තිබ්බ මිහින්තලේ චෛත්‍යය ඈත වැව් බැම්මට උඩින් පේනව ඉර අව්වට දිළිසෙනව. අත්තම්ම තුන්පාරක්ම "සාදු සාදු සාදු" කියල දොහොත් මුදුන් තියල මිහින්තලේ චෛත්‍යයට වැන්ද.

වැවේ සෑහෙන වතුරක් පිරිල හින්ද අත්තම්ම මුලින්ම අපිට නාන්ට වතුරට බහින්ට දෙන්ට කැමති වුනේම නෑ. අනික මගෙ ඔලුවෙ පිටිපස්සෙ අර කොහාටද කැරකිච්ච සුළියක් තියනවලු. ඔය ඔලුව පිටිපස්සෙ ඔය වගෙ සුළි තියන අයට වතුරෙන් අපලයි කියල තමයි කියන්නෙ. දැන් නම් එහෙම සුළියක් හොයාගන්ටවත් නෑ. සුළි පෙනෙන්ට කොණ්ඩෙ තියෙන්ට එපාය නැද්ද එහෙනං?

කොහොම හරි අන්තිමේ අපේ වද කෙරිල්ලට අත්තම්ම ඉඩ දුන්න වැව් බැම්ම අයිනෙම ඉඳල අර කලින් පාර වගේම හිස් පේන්ට් ටින් වලින් නාගන්ට. අත්තම්මයි මාමයි අපිට එහායින් තන මත්තක් වතුරෙ බැහැගෙන නෑව අපේ ආරක්ෂාවට. මට ඉතිං හොඳටම හිත තව ටිකක් වැව මැදට යන්ටමයි. එහෙම දෙතුන් පාරක්ම යන්ට තනනකොට අත්තම්ම අන්තිමට තරවටු කලා. 

"සුට්ටි පුතා මම ආයෙ කියන්නෙ එහෙම නැහැ ඔන්න හොඳද? අනික් දවසෙ ඉණේ තෙල්ගාර ළණු පොටක් බැඳලයි මම වැවට නාන්ට බහින්ට දෙන්නෙ..ඔන්න නොකිව්වයි කියන්ට එහෙම එපා.."

අර චාන්දනී සෙනෙවිරත්න ලණුව අල්ලගෙන ඉද්දි රොෂාන් රවීන්ද්‍රයි නෙතලි නානායක්කාරයි වැවේ බැහැල නාන දර්ශනය දැකපු ගමන් මට මතක් උනේ අපේ අත්තම්මගෙ ඔය තරවටුව...

සටහන - අපෙ අත්තම්ම තෙල්ගාර ලණු කියල හැඳින්නුවෙ Twine කියල කියන්නෙ අර...තුන් හතර පොටක් වෙළු කවල ශක්තිමත්ව අඹරපු සුදු පාට ලණු..එන්න එව්ව..ඒ කාලෙ නයිලෝන් තිබ්බෙ නැති හින්ද ළිඳේ කඹේට, එළුවො හරක් බල්ලො ගැටගහන්ට, කොසයක් තැඹිලි වල්ලක් වගෙ බාගන්ට යනාදී මෙකී නොකී කුදු මහත් කටයුතු සියල්ලටම ප්‍රයෝජනවත් වුනේ සහ යොදාගත්තෙ ඔය තෙල්ගාර ලණු...

Tuesday, April 30, 2019

631. A Stopgap Post…....


උදෑසන සිට වර්ෂාව නිසා සැඟවී සිටි කපුටුවෝ,
එකවරම හාත්පස කම්පනය වූ ශබ්දයෙන් බියපත්ව
එකාවන්ව නාද කරමින් වැහිබර අහසට ඉගිලුනෝය.

මාසෙකින් විතර බ්ලොග් එකේ කිසිම දෙයක් ලියාගන්ට බැරිවුනානෙ. වට් අ ෂේම්...ලැජ්ජයි ඕයි හතර විලි ලැජ්ජාවෙ පස්වෙනි එක...

කොහොම හරි උනේ මේකයි. ඉස්සෙල්ලම අවුරුදු ආවනෙ. ඊට පස්සෙ අවුරුදු ඉවර වෙනවත් එක්කම පහුගිය පාස්කු ඉරිද ලංකාවෙ වෙච්චි ඒ අහස පොළව නුහූලන අපරාදෙ. ඒ ඛේදවාචකේ හින්ද නිකං ඔලුවට පොල්ලකින් ගහල වගෙ හිටියෙ මේ පහුගිය සතියෙම. එහෙම උනහම මොකවත් ලියාගන්ට තියා..දන්නවනෙ ඉතිං..

ඇත්තම කිව්වොත් එයිට කලින් නම් කීප සැරයක්ම එක එක කතන්දර ලියන්ට පටන් ගත්තට එව්ව අහවරයක් කොරගන්ට බැරිවුනානෙ. 

ඉස්සෙල්ලම අර මම කොටස් දෙකකිද තුනකිද කොහෙද ලියල මඟකි නවත්තල දාල තියන රබරෝසි කතාව...

(ඔය දෙකකිද තුනකිද කියල කියන්නෙ මගෙ කලින් හිටිය බොස් කෙනෙක්. ඔන්න ඔය දකුණෙත් කොහෙද දුර බැහැර පළාතක මනුස්සයෙක්. මෙන්න මේ ගොන්නොරුව දිහාද කොහෙද..."හෙට උදේ දානෙට කැකුළු බතකි සම්බලකි කිරි හොද්දකි තිබුණාම ඇති නෙවෙද?" ඔන්න ඔහොමයි උන්නැහැ කතා කරන්නෙ...අපි ඔය එහෙදි හැම ජනවාරි පළවෙනිදාවකම දානයක් දෙනව. අන්න ඒ දානෙ වැඩ ගැන සාකච්ඡා කරද්දි තමයි උන්නැහැ එහෙම කිව්වෙ...

ඊට පස්සෙං පහු අර අනන්‍යා කෙලීගෙ කතාවත් ලියන්ට ගත්ත. ඒත් කොහොමින් කොහොමින් හරි වාක්‍ය හත අටක් ලියනකොට ඒකත් අතපහු වෙච්චි. අන්තිමට අපේ සජිත් බේබි සලෝපූකුසංගම කියල උදා ගමක් අටවල අර සංගක්කාර ගොයිය අවුරුදු විස්සක් විසිදෙකක් තිස්සෙ  ගොඩනඟා ගත්තු කීර්ති නාමෙ එක වරුවෙං නැති බංගස්තාන කරල දාපු එක ගැන මොකවත් ලියන්ට ඕමනාය කියල ඉඳ ගත්ත. ඒකත් ඡේද තුන හතරක් විතරයි ලියන්ට වුනේ..

හරි ඔන්න මම බොරුවක් කියනවයි කියල කියනවනම් මෙන්න මම සජිත් බබාගෙ නාඩගම ගැන බාගෙට ලියාපු කතාව...

උසනම් සිකුරුටි මිටිනම් කම්කරු ශ්‍රී රෝහණ ජනරංජන සජිත් ප්‍රේමදාසගමේ විත්ති...

අපිට ඉන්න දේසපාලුවො මොනව නැති උනත් හත්පොලේ ටිංකිරි ගාගන්ට නම් උපං හපන්නුය. වැඩේ කියන්නෙ එහෙම ඉහිං කනිං ටිංකිරි ගෑවුනාට උංට වගේ වගක්ද නැත. 

හැබැයි එකක් තියෙන්නෙ කිව්වට ඇස්වහක් කටවහක් එහෙම නැතිය හත්පොලේ ගාගැනිල්ල අතින් අපේ බම්මන්නලාට ගේමක් දියහැකි සුපිරි බඩුවක් දැං ඇමරිකාවෙං බිහිවෙලා ඉන්නවාය. ඒ වෙනිං කවුරුවත් නෙවෙයි අමරිකන් ජනාදිපති දුරන්දර සත් ගුණවත් අම්ම මුත්ත කාලෙවත් කොණ්ඩෙ නොපීරූ ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්පච්චීය. 

කාලෙන් කාලෙට රට රටවල්වල මිනිස්සුන්ට සමූහ නුහුගුණතාවය කියල ලෙඩක් හැදෙනවාය. මේ ලෙඩේ තාවකාලික වෙන්ටත් පුලුවනිය. එහෙම නැත්නම් දීර්ඝ කාලීනව බල පවත්වන්ටත් ඇහැකිය. මේ ලෙඩේට ඉංග්‍රීසියෙන් කියන්නේ "Collective Madness" කියාය.

වර්ෂ 2016 නොවැම්බර් 8 වෙනිදා බොහෝ අමරිකානුවන් මේ සමූහ නුහුගුණතාවයෙන් පෙළුනු බැවින් ට්‍රම්පච්චී අමරිකන් ජනාදිපති පදවියට පත්විය. එදා සිට මේ ගෙවීගිය අවුරුදු දෙක තුල ඒ මනුස්සයා ලෝකයට සැපයූ විහිලු සහ කරපු මල විකාර අනන්ත අප්‍රමානය. 

මෑතකම කරපු විකාරය නම් පැරිසියේ නෝත්‍රෙදාම් දේවස්ථානය ගිණි ගනිද්දී හෙලිකොප්ටර් වලින් ගොස් වතුර දැමිය යුතු යැයි ට්විටර් ජාලය ඔස්සේ උපදෙස් දීමය. එහෙම දෙයක් කලහොත් එය හානිය තවත් බරපතල වීමට හේතුවනු ඇති බව පැවසූ ගිණි නිවීම් විශේෂඥයෝ ට්‍රම්පච්චීගේ මහාර්ඝ අයිඩියා රත්නය එකහෙලා ප්‍රතික්සේප කලෝය. තමන් නොදන්නා දෙයක් නැතිබව හිතාගෙන ඉන්නා පුඟුලන් එහෙම කොළේ ඉරාගන්නා එක කොහොමවත් වළක්වන්නට නම් බැරිය. අමරිකාවෙ ජනාදිපති උනත් ඒක එහෙමමය.

සජිත් ප්‍රේමදාස කියන්නේ මොන ජාතියෙ මනුස්සයෙක්ද කියලා රටේ ඉන්න දැනුම් තේරුම් ඇති බහුතරයක් උදවිය දැනගෙන හිටියේ බොහොම කාලෙක ඉඳලාය. රෝයල් එකට යද්දි මොකක් හරි නෙයියාඩගමක් නටල අහුවෙලා තාත්තා එක්ක එන්ට කියල ඉස්කෝලෙන් කිව්වාලුය. ප්‍රේමදාස ගොයියට අගමැතිකමේ රස්නේ ඔලුවට ගහල තිබුනු හින්ද කොලුවගෙ තාත්තා හැටියට ඉස්කෝලෙට නොගිහින් ජේ.ආර්. පප්පාට කියල වැඩේ ගොඩින් බේරගන්ට බැලුවාලුය. පප්පා එක හෙලාම ඒ ඉල්ලීම ප්‍රතික්සේප කලාහුය. 

ජේ.ආර්. පප්පා මොන තරම් අසික්කිත විදිහට අදිකරණෙට පාර්ලිමේන්තුවට ඇඟිලි ගැහුවා උනත් තමංගෙ ඉස්කෝලෙ වැඩකට අත දාන්ට තරම් එඩිතර උනේ නැත. එක්කෝ එඩිතර උනේ නැත. නැත්නම් මොනව උනත් තමංගෙ ඉස්කෝලෙට තිබ්බ ගෞරවය වෙන්ටත් පුලුවනිය. ඒ මොක උනත් පප්පා බෑ කිව්වම ප්‍රේමදාස ගොයියා කලේ තමං ඉස්කෝලෙට යනවා වෙනුවට කොලුවා ඉස්කෝලෙං අස් කරගෙන එංගලන්තේ ඉස්කෝලෙකට දාපු එකය.

ඔය සීන්ස් එක උනේ 80 නැත්නම් 81 අවුරුද්දෙ වගෙ වෙන්ට ඕනෑය. ඉතිං සජිත් කොලුවා එංගලන්තෙ ගියාට පාස් කරපු විබාගයක් ගැන එහෙම දැනගන්ට නම් නැත. එව්වා එහෙම තමාය. බහුතරයක් ඔය ලොක්කන්ගෙ පුත්තු දුවල පිටරට යවල ඉගැන්නුවට අන්තිමට නටාපු තොයිලෙකුත් නැත. කට්ටඩියගෙ අමුඩෙත් නැතය. ආතුරයගෙ අඹුවගෙ බොඩියත් නැත. උදාහරණ- චන්ද්‍රිකා සෝබෝන් යෑම, අනුර (අනුර කිව්වෙ not AKD but AB) ඔක්ස්ෆර්ඩ් යෑම.

ප්‍රේමදාස උන්නැහැ ආමර් වීදියෙ බෝම්බ පිපිරීමෙන් අභාවප්‍රාප්ත වූ ඉක්බිති සජිත් පුතා තාත්තාගෙ උරුමය කරට ගනිමින් දේසපාලනයට පිවිසුනේය. ඒ කවුරුත් බලාපොරොත්තුවුන විදිහට තාත්තාගේ බලකොටුව වුනු මැද කොළඹින් නොව හම්බන්තොටින්ය. බොහෝවිට ඒ සජිත් කරන්නට බලාපොරොත්තුවන දේසපාලනයට හරියටම හරියන්නේ මැද කොළඹ වගේ බහුතරයක් මධ්‍යම පාන්තිකයින් වෙසෙන බහු වාර්ගික බහු ආගමික ප්‍රදේශයක් නොවන බව ඔහුට වැටහුනු නිසා වෙන්නට ඇත.

ඒ මොකද කියනවනම් තාත්තා වගේම සජිත්ගෙත් බලාපොරොත්තුව වුනේ මුලු රටේ සියලුම ජනතාවට යහපතක් වෙන පොදු වැඩ පිලිවෙලක් දීර්ඝ කාලීන ප්‍රතිපත්ති මාලාවක් සකස් කරල ඒ අනුව වැඩ කරන්න නෙවෙයි. තාත්තගෙම පුතානෙ. මනුස්සයට ඕන උනෙත් දුප්පත්කම විකුණගෙන කන්න.

හරි දැන් ඔබ තමුන්නාන්සේලාට විස්වාසයිනෙ මම කිව්වෙ බොරුවක් මුසාවක් නෙවෙන වග..එහෙනම් එච්චරයි..

ඉතිං අද ඇවිල්ල අප්‍රේල් 30 වෙනිද..අප්‍රේල් මාසෙ අන්තිම දවස..මම අන්තිමට පෝස්ට් එකක් දාල තියෙන්නෙ මාර්තු 28 වෙනිද. ඒ කියන්නෙ අප්‍රේල් මාසෙට මොකවත්ම ලියල නෑ.

මේ බ්ලොග් ලිවිල්ල පටං ගත්තු දවසෙ ඉඳල එක මාසයක්ම මොකවත්ම පෝස්ට් එකක් නොදා ගතවෙන්ට යන පළවෙනිම මාසෙ. මයෙ හිතට නිකං මොකක්ද මොකක්ද වගේ..

ඒ හින්දා මගේ දයාබර සහෘදයිනි, සහෘදියනි, මම කල්පනා කලා......

(ඊයෙ පෙරේද මම දැක්ක මුහුණු පොතේ මරු දැන්වීමක් දාල තිබ්බ. ඔන්න ඔය  වැලිගම පැත්තෙද කොහෙද තරුණ සමිතියක දැන්වීමක් සිංහල අවුරුදු උත්සවයක් ගැන............" තරුණ සමිති ක්‍රීඩා පිටියේදී 2019.04. 17 දවස පුරා අවුරුදු උත්සවය පැවැත්වේ. තරඟ වලට සහභාගිවීම සාමාජික ජිකාවන්ට පමණි. ජයග්‍රාහක හිකාවන්ට වටිනා තෑගි...." හෙහ්..හෙහ් කොහොමද ඒක? බොරුවක්ම වෙන්ටත් බෑ. අපේ දැන් ඉන්න තරුණ තරුණියන්ගෙ සිංහල දැනුම ඒ තරම් ඉස්තරම්. ආය කිව්වට ඇස්වහක් කටවහක් එහෙම නෑ ඔන්න... )

මම කල්පනා කලා අවුරුදු අටකට වගෙ ඉස්සර ලියපු පෝස්ට් එකක් ආයම රී-පබ්ලිෂ් කරන්ට. මේ පහුගිය සතියෙ සිද්ද වෙච්චි අවාසනාවන්ත සිදුවීම් වලටත් බොහොම සම්බන්ධ කතාවක් මේක.

***************************************************

"විශ්වයම එක් වරම නිහඬ විය.."

රෑ පුරා ගුගුරමින් ඇද වැටුනු වර්ෂාව හිමිදිරියත් හා සමඟ තුරල් කල නමුදු විටින් විට සුළඟත් සමඟ මුසු වී වැගිරෙන පොද වැස්ස අවම වශයෙන් වරුවක් පමණ හෝ පැවතේයයි සාලයේ ජනේලයෙන් ඉවත බලා සිටින ඔහුට හැඟිණි.

මුහුණ දී සිටින තත්වයේ බැරෑරුම් ස්වභාවය අනුව වර්ෂාව වරුවක් පවතීද දවස පුරා පවතීද වැනි වෙනත් දිනයකදී කිසිසේත්ම හිතට නොගන්නා නොවැදගත් ප්‍රශ්ණයකට පිළිතුරක් සෙවීමට තම සිත උත්සුක වීම එක්වරම ඔහුගේ දෙතොලට සිනහවක් ගෙන ආවේය.

එහෙත් එක් අතකට එහි අරුමයක්ද නැත. ජීවිතයේ බැරෑරුම් අවස්ථාවන්ට මුහුණ දෙනවිට කොතෙකුත් ඒ ගැන මෙනෙහි කිරීමෙන් මානසික සමබරතාවය ගිලිහී යා නොදී රැක ගැනීමට මෙවන් නොවැදගත් දේ සම්බන්ධව සිතීමට පෙලඹීම නිරායාසයෙන් සිදුවන්නක් බව කොහේ හෝ කියවූ මතකයක් ඔහු සිතට නැඟිනි.

එක්වරම අත් ඔරලෝසුව දෙස බැලූ ඔහු ඉක්මන් ගමනින් නිවසේ එකම නිදන කාමරයට ඇතුලු විය. තනි ඇඳක්, කුඩා මේසයක් හැරෙන්නට එහි වූයේ මුල්ලකට හේත්තු කල අඩි තුනක් පමණ උස් තැනින් තැන රසදිය අවපැහැ ගැන්වුනු රාමුවක් රහිත කන්නාඩියක් පමණි.

කන්නාඩිය ඉදිරියේ සිටගත් කල දර්ශනය වූයේ සිරුරේ උදර ප්‍රදේශය දක්වා පමණක් වුවද, ඔහුගේ කාර්යයට  ඒ හොඳටම ප්‍රමාණවත් වූ බැවින්, ඒ පිළිබඳව කිසිදු තැකීමක් නොමැතිව, ප්‍රතිබිම්බය ඉතා ප්‍රවේශමෙන් නරඹා අව පැහැගැන්වුනු සුදු පැහැ කමිසය හොඳින් කලිසමට යට කොට සකස් කරගත් හෙතෙම අවසන් වරට කාමරය සිසාරා බැල්මක් හෙලූයේ කිසිවක් අතපසු නොවූ බව ස්ථිර කර ගැනීමටය.

දොර අගුළු දමා යතුර ඒ අසලම වූ ජනේලයෙන් නිවස තුලට දමා පහත් වී අබලන් වූ කළු පැහැති කාන්තා කුඩයක් අතට ගත් හෙතෙම මද වැස්සේම කුඩය දිගහැර නිවෙස ඉදිරිපිටින් ප්‍රධාන මාර්ගය කරා දිවෙන අතුරු මාර්ගයට පිළිපන්නේය.

අතුරු මාර්ගය ප්‍රධාන මාර්ගය හා හමුවන ස්ථානයේ පිහිටි තෝස කඩය වෙනදා මෙන්ම බොහෝ ජනාකීර්ණ ස්වභාවයක් ඉසිලීය. එදෙස නොබලා පියමං කිරීමට උත්සාහ කලද, තෝස කඩයෙන් නිකුත්ව, තෙත් බරිත උදෑසන වායු ගෝලයට එක්වන වඩේ බැදෙන සුවඳ මුලින් ඔහුගේ ගමන් වේගය බාලකොට අවසන ඔහු නතර කරවීය.

අවිනිශ්චිත හැඟුම් සමුදායක ප්‍රතිඵලයක් ලෙස නිකුත් වූ දිගු සුසුමකට පසු ආපසු හැරී තෝස කඩයට ඇතුලු වී තම සුපුරුදු කෙළවර අසුනට බරදුන් ඔහු ඉදිරියේ තෝස දෙකක් සම්බල සහ වඩ දෙකක් කෙසෙල් කොලයක තැබූ රිදී පැහැ තැටිය වේටර් කොලුවා ගෙනවිත් තැබුවේ ඇණවුමකින් තොරවමය.

බොහෝ වේලාවක් ඒ දෙස නිසොල්මනේ බලා සිටි ඔහු කැබලි වලට කැඩූ වඩ හා මිශ්‍ර කොටගත් සම්බල සමඟ බොහෝ කල්පනාකාරීව තෝස අනුභව කලේය.

තෝස කඩයෙන් පිටවූ ඔහුගේ කුස පිරී තුබූ අතර දකුණතෙහි කඩදාසි බෑගයක බහාලූ පරිප්පු වඩ දෙකක් විය.

මේ වන විට වර්ෂාව නැවතී තිබුනු නමුදු, ඔහු අබලන් කුඩය තවමත් ඉහලාගෙන සිටියේ සිරුර තෙත් වේදෝ යන බියෙන්ද, නැතහොත් මුලු ලොවෙන්ම සැඟව සිටීමේ අටියෙන්ද, එසේත් නැතහොත් මේ අරමුණු දෙක නිසාමද, යන්න දැන සිටියේ ඔහුම පමණකි.

ප්‍රධාන මාර්ගයෙන් හැරී සුවිසල් අතු පතර විහිදී ගිය මාර ගසින් සෙවණ ලැබූ පටු මඟකට අවතීර්ණ වූ ඔහු, පසුකර යන කිසිවකු දෙස නෙත් යොමු නොකොට බිමට හරවාගත් නෙතින් යුතුව, සමාන පරතරයෙන් යුතුව, රිද්මයකට පා තබනා සොල්දාදුවකුගේ ගමනින් පියවර තබන්නට විය. වරින් වර හමන සුළඟින් අතු පතරින් ගිලිහුනු වැහි බිඳු, පොද වැස්සක් මෙන් කුඩය මත පතිත වුවද ඒ ඔහුට ඇසුණේ ද යන්න පවා සැක සහිතය.

පටු මඟ අවසානයේ වූයේ නගර මධ්‍යයේවූ උද්‍යානයේ පසුපස දොරටුවයි. අඩක් විවෘතව තිබූ දොරටුවෙන් උද්‍යානයට පිවිසි ඔහු, උද්‍යාන හරහා පසුපස දොරටුවේ සිට ප්‍රධාන දොරටුව දක්වා දිවෙන, කළුගල් ඇල්ලූ පෙත් මඟ ඔස්සේ පෙර ලෙසම සොල්දාදු පියවරින් ගමන් කල නමුදු, වේගය ක්‍රමයෙන් බාල වූයේ ඔහු ද නොදැනුවත්වය.

උද්‍යාන මධ්‍යයේවූ ගිනි දහවල පවා අඳුර පූර්ණව පහව නොයන  රූස්ස තුරු වදුලට වටා ගමන් කරන පෙත් මඟ, තුරු වදුලේ එහා අන්තයේදී තරමක් පළල් වී උද්‍යානයේ ප්‍රධාන දොරටුව දක්වා දිව යයි.

තුරු වදුලෙන් නිබඳ නැඟෙන කපුටු නාදය ද වැසි බර කාළගුණය හේතුකොටගෙන ඇසුණේ ඉඳහිටය. පෙත් මඟෙහි නැම්මට ළඟාවූ ඔහු, එක්වරම නැවතී යාර පණහකට පමණ ඔබ්බේ පිහිටි, ප්‍රධාන දොරටුවට මුහුණ ලා, තුරු වදුල අද්දරම සවිකර තිබූ ගලින් කල ආසනය දෙස නෙත් හෙලීය. 

ප්‍රධාන දොරටුව දෙසට මුහුණ ලා හිඳ සිටින ඇයගේ ගෙල සහ හිසෙහි පසුපස කැරළි ගැසුනු කෙස් වැටිය දෙස අනිමිස ලෝචනයෙන් මොහොතක් බලා සිටි ඔහු, දීර්ඝ සුසුමක් හෙලා සෙමින් පා නඟමින් පෙත් මඟ ඔස්සේ ගොස්, ඇය අසලම ආසනයෙහි හිඳ ගත්තේය.

හිස සෙමෙන් හරවා ඔහු දෙස නෙත් යොමු කල ඇගේ සහ ඔහුගේ නෙත් එකිනෙක පැටළිනි.

සෙමින් සුරත දිගුකොට ඇගේ වමත අල්ලාගත් ගත් ඔහු ඒ තම උකුල මතට ගෙන පිරිමදින්නට වූයේ, ඇගේ වත වෙත යොමුවූ දෑස ඉන් මුදාගෙන උද්‍යානයේ ප්‍රධාන දොරටුව වෙත යොමු කරමිනි.

ඇයද නැවතත් දෑස එදෙසටම යොමු කලේ ඔහුගේ සුරත දැඩිව මිරිකා ගනිමිනි.

තව නොබෝ වේලාවකින් මේ ප්‍රධාන දොරටුවෙන් පිටවී, ඔහු ඇගෙන් සදහටම වෙන්වී යන බව ඔවුන් දෙදෙනම දැන සිටියහ.

වැහි වලාවකට මුවා වී තිබූ හිරු එක් වරම ඉන් මිදුනෙන්, කහ පැහැ මළානික ආලෝකයක් උද්‍යානය පුරා විහිදී ගියේය. එක් වරම ඇගේ අත අත්හල ඔහු, ආසනය මත තිබූ තෙල් පැල්ලම් ගැහුණු කඩදාසි බෑගය ඈ වෙත දිගු කළේය. විමසුම් බැල්මක් හෙලමින් ඒ සුරතට ගත් ඇය එතුලට අත යවා වඩයක් පිටතට ගෙන ඉන් කැබැල්ලක් ඔහු වෙත දිගු කලේ පපුවෙන් නැඟ ආ ඉකියක් වලක්වා ගනිමිනි.

ඔහු සෙමින් දෙපසට හිස වැනූයේ සුසුමක්ද හෙලමිනි. ඇසට නැඟි කඳුලක් පිස දැමූ ඈ, නැවතද ඔහු වෙත වඩේ කැබැල්ල දිගු කලාය. එවර ඇගේ දෑස දෙස මොහොතක් බලා සිට ඔහු ඒ අතට ගත්තේය.

"දුක් වෙන්න එපාය කියන්න මට අයිතියක් නෑ.....මම ඒක දන්නව...ඒත් අපි මුල ඉඳන්ම දැනගෙන හිටිය මේ අපෙ ඉරණම කියල...... මම ඔයාට අපේ මේ කතාව ඉවර වෙන්නෙ මේ විදිහටයි කියල අනන්ත වාරයක් කියල ඇති"

ඔහු කතා කලේ අතෙහි තැවරුනු තෙල් කඩදාසි බෑගයෙහි පිසදමමිනි. එහෙත් ඉන් සිදුවූයේ බෑගයෙහි වූ තෙල් ඔහු අතෙහි තැවරීමයි. නොරිස්සුමින් නලල රැළි කොට අත්ල විහිදුවා ඒ දෙස මොහොතක් බලා සිටි ඔහු අත්ල එකිනෙක පිරිමදින්නට වූයේ ඈ දෙස බලා යලි මද සිනහවක් පාමිනි.

යම් අනපේක්ෂිත දෙයක් සිදු වූ කල ඔහුගේ දෑස් සිහින්වී නළල රැළි ගැසෙන අන්දම හොඳින් පුරුදු ඇයට ද නොදැනුවත්වම සිනහවක් පහල විය.

වළාකුළු එකින් එක පහව යමින් තිබූ අතර හිරු එළියද මදින් මද අඳුර දුරු කලේය.

" මම දන්නව.....මම ඒ ඔක්කොම දැන ගෙන තමයි හිටියෙ මුල ඉඳල.........ඒත් එහෙමෙයි කියල ඒ වේදනාව අඩු වෙන්නෙ නෑ......ඒ වේදනාව දරා ගන්න බෑ............ඒකෙ වෙනසක් නෑ........." 

ඇගේ දෑස නැවතද කඳුලින් බර වන්නට වූයෙන් ඈ දෑස තදින් පියා ගත්තාය. තදින් පියවුනු ඇසිපිය අතරින් ගිලිහුණු කඳුළු බිඳු දෙකක් කොපුල් තල දිගේ රූරා බසින්නට වූයෙන් ඈ නොඉවසිල්ලෙන් ඒ පිටි අත්ලෙන් පිස දැම්මාය.

එක්වරම තිගැස්සුණු ඈ මඳ සිනහවක් පාමින් ඔහු දෙස බලා තම නෙරා ආ උදරයට අතක් තබා ගත්තාය.

"දැනුනද?" ඔහු ඇසුවේ පහත්වී ඇගේ අත මත තම අත තබා රහසින් කොඳුරමිනි

ඇය තවමත් සිනහ තැවරි දෙතොලින් යුතුව හිස වැනුවාය...."ඔව් දැන් දවස් තුන හතරක ඉඳල......"

නැවතත් නිහඬ තාවයේ වෙලී ගිය මිනිත්තු කිහිපයකට පසු, ඔහු වෙත ඇදී ආ ඇය උරහිසෙහි හිස හොවා ඔහුගේ දෑතම තරයේ අල්ලා ගත්තීය. අපරිමිත සෙනෙහසින් පහත්වූ ඔහු ඇගේ නළලත සෙමින් සිප ගත්තේය.

මෙතෙක් මද පමණ හෝ රැස් විහිදූ හිරු, නැවත කළු වළාවකට වැසී නොපෙනී ගියේය. එක්වරම හමා ආ සීතල සුළං රැල්ලක් ඔවුන් ගතෙහි හිරිගඩු නංවා ලීය. ඈ තවත් ඔහුට තුරුළු වූයේ නැවත කිසිදිනෙක ඔහු අත් නොහරින ලෙසකින් වුවද ඒ මොහොතකට සිතට සුව දෙන මායාවක් බව ඔවුන් දෙදෙනාම නොදැන සිටියේ නොවේ.

මහා භද්‍ර කල්පයක් සේ ඔවුනට දැනුනු මිනිත්තු දහයක පමණ කාලයක් මෙසේ ගෙවී ගියේය.

එක වරම ජංගම දුරකථනයක් නාද වන රාවයක් මතුවූයේ ඔහුගේ කලිසම් සාක්කුවෙනි.

ඇගේ හිස සෙමින් ඉවත් කල හෙතෙම දුරකථනය අතට ගෙන ඇමතුමට කන් දුන්නේය.

එක් වරක් පමණක් ඔහුගේ මුහුණ බැලූ ඇය, තම උකුල මත රැඳි දෑත දෙස නෙත් යොමු කර ගත්තීය.

ඇමතුමට බොහෝ කාලයක් ගත නොවිනි. මිනිත්තුවකටද වඩා අඩු කාලයකදී "හරි" යනුවෙන් පැවසූ ඔහු දුරකථනය ක්‍රියා විරහිත කොට සාක්කුවේ ඔබා ගත්තේය.

ඉනික්බිති අවසන් වරට ඇය වැළඳ ගත් ඔහු, ඇගේ නලලත ද, පහත්වී උදරය ද සෙමින් සිපගෙන ආසනයෙන් නැගිට, ඇගේ දිලිසෙන දෑස දෙස මොහොතක් බලා සිටියේය. පුදුමයකට මෙන් ඇගේ දෑස දීප්තිමත්ව බැබලුනේ කඳුළු වලින් නම් නොවේ. හඬන්නට තවත් කඳුළු ඉතිරිව නොමැත්තේද නැතහොත් කඳුළු හෙලීමෙහි කිසිදු අරුතක් නොමැති බව ඈ වටහා ගත්තේද යන්න හරි හැටි කිව නොහැකි නමුදු ඇගේ දෑසෙහි මේ වනවිට කඳුළු වියළී තිබිණි.

"මම ඔයාට ආදරෙයි" ඔහු ඇගේ දෑසට පැවසීය.......

"එදා ඔයා දැක්ක මුල් දවසෙ ඉඳල අද වෙනකල්.........මගෙ ජීවිතේ තියනකල්......." මෙහිදී ඔහුගේ හඬ මඳක් වෙව්ලා ගිය නමුදු ඔහු නැවත විගස හඬ පාලනය කොට ගත්තේය....."නෑ මම මැරුණට පස්සෙත් මම ඔයාට ආදරෙයි........"

"මමත් එහෙමයි ...." ඇයද සිහින් හඬින් පැවසූයේ ඔහුගේ දෑස් දෙස එක එල්ලේ බලා සිටිමිනි.

ඔවුන්ගේ දැහැන බිඳ දැමූයේ උද්‍යානය වටා දිවෙන ප්‍රධාන මාර්ගයේ ඈත කෙළවරින් ඇසෙන්නට වූ පොලිස් අනතුරු හැඟවීමේ සයිරන් නලා නාදයකිනි.

වාව්......වාව්...වාව්......වාව්...වාව්......වාව්,

වහා ඒ දෙස හැරී බැලූ ඔහු, නැවත ද ඇය දෙස මොහොතක් බලා සිට හැරී, ඇයට පිටුපා ප්‍රධාන දොරටුව දෙසට සෙමින් පියවර තබන්නට විය.

එක දිගටම නැගෙමින් කෙමෙන් කෙමෙන් ආසන්න වන ඒ අප්‍රියකර අමිහිරි නාදය මධ්‍යයේ සෙමින් පියවර තබමින් ඔහු ඇගෙන් වෙන්ව යනු ඇය බලා සිටියාය. ඇසිපිය නොහෙලා බලා සිටියාය.

උද්‍යානයේ ප්‍රධාන දොරටුව අසල වූ සිව්මංසල අසලදී සියලුම වාහන අනිවාර්යයෙන්ම වේගය අඩාල කල යුතුය. ප්‍රභූ ආරක්ෂක රියපෙළ සිව්මංසළ වෙත වේගය අඩුකරගනිමින් ළඟා වෙමින් තිබිණ. ප්‍රධාන දොරටුවෙන් පිටවූ ඔහු පදික වේදිකාව කෙලවරට ළඟා වූයේ, හරියටම රිය පෙළ එතැනට පිවිසෙනවාත් සමඟමය.

අසුරු සැණකදී කාලය නැවතී ගියේය..........විශ්වයම එක් වරම නිහඬ විය........ ඒ දැඩි නිහඬතාවය මධ්‍යයේ ඔහුට ඇසුනේ ඇගේ හද ගැහෙනා හඬ පමණි. ඇයට ඇසුණේ ඔහුගේ හද ගැහෙනා හඬ පමණි.

ඇය අසුන්ගෙන සිටි ආසනයට සෙවන දුන් තුරු ගොමුවෙහි, උදෑසන සිට වර්ෂාව නිසා සැඟවී සිටි කපුටුවෝ, එකවරම හාත්පස කම්පනය වූ ශබ්දයෙන් බියපත්ව එකාවන්ව නාද කරමින් වැහිබර අහසට ඉගිලුනෝය.

දෑස් තදින් පියාගත් වනම බිම බලාසිටි ඇය, දෑස් නොහැරම සුරතෙහි දබරැඟිල්ලෙන් නලලත රැඳුනු තිලකය මකා දැමුවාය.

ඉන්පසු සෙමින් හිඳ සිටි අසුනින් නැඟිට, උද්‍යානයේ ප්‍රධාන දොරටුව අසල කෙමෙන් උත්සන්න වන ව්‍යාකූලතාවයට පිටුපා, අඩ හෝරාවකට පමණ පෙර ඔහු පියනැඟි පෙත්මඟ ඔස්සේ සෙමින් සෙමින් පිය මනින්නට වූවාය.

Thursday, March 28, 2019

630. රබරෝසි මල් පලස........2 - ගම්පෙරළිය, නිළියක් යයි කියාගන්නා චාන්දනී සහ සිංහලේ අත්තා…



"කවද වගේද දැං සිංහලේ යන්ට හිතාගෙන ඉන්නෙ?" 
ජිනදාස තමන් වෙළඳාමක් කිරීමට සිංහලේ යාමට අදහස් කරන
බව පැවසූවිට නන්දා කණස්සළු මුහුණින් යුතුව විමසුවාය. 

"ජයසේන ඉලන්දාරිය...ඔහෙට විරුද්ධව බොහොම බරපතල චෝදනාවක් ඇවිල්ල තියනව…."

වැලමිටි මේසෙ උඩ තියල දෑතෙ ඇඟිලි දහය පටලවල ඒ උඩ නිකට තියාගෙන එතුමා කිව්වෙ බොහොම බැරෑරුම් ස්වරයකින්.......

ඔය ජී.ඒ. මහත්තය හරිම හිත හොඳ මනුස්සය. තමන් යටතෙ ඉන්න සේවකයින්ට හරිම හොඳ ස්වාමියෙක්. ඒ වගේම  කච්චේරියට වැඩක් කරවගන්ට එන සාමාන්‍ය මිනිස්සුන්ට හොඳ සේවකයෙක්. 

"මනුස්සයො අපි මෙතන්ට ඇවිල්ල ඉන්නෙ ඒ අහිංසක මිනිස්සුන්ට වැඩ කරන්ට. ඒ මිනිස්සුන්ගෙ උවමනා එපාකම් ඉස්ට සිද්ද කරල දෙන්ට. තමුන් ගැනනම් මම කියන්ට දන්නෙ නෑ. ඒත් මම නම් දෙණියායටත් එහා හද්ද පිටිසර ගමක ඉපදුනු මිනිහෙක්. මේ මිනිස්සුන්ගෙ සල්ලිවලින් ඉගෙනගෙන මගේ හැකියාව හින්ද මෙතනට ආපු මිනිහෙක්. එහෙම එකේ මට පුලුවන් මට්ටමින් ඒ මිනිස්සුන්ට වැඩක් කරන එක තමයි මගේ ප්‍රතිපත්තිය. මම එක්ක මෙතන තව දුරටත් වැඩ කරන්ට උවමනාවක් තියනවනම් තමන්ටත් අන්න ඒ විදිහට හිතන්ට වෙනව තේරුණාද? ආය මම නරක මිනිහයි කියල කියන්ට එහෙම එපා..මම හොඳට බොහොම හොඳයි වගේම තමයි යකා වැහුනම මම බොහොම දරුණුයි.."

වගාව ආරක්සා කරගන්ට ගිණිඅවි බලපත්‍රයක් ගන්ට ආපු අඹගහවැව මනුස්සයෙක්ගෙන් සුංගමක් ඉල්ලපු කලින් හිටපු සී.සී. මහත්තයට ජී.ඒ. මහත්තය එහෙම ගෝරනාඩු කලාය කියල මට දවසක් කිව්වෙ අපේ ලැම්බට් අයිය.

ජී.ඒ. මහත්තය කොච්චර ගුණ යහපත් මනුස්සයෙක්ද කියනවනම් ඔහොම සී.සී. මහත්තයගෙ ඇඟට ගොඩ වුනෙත් කච්චේරියෙදි එහෙම නෙවෙයි.  හවස නිල නිවාසෙට ගෙන්නල. කච්චේරියෙ ඔය විදිහට ගෝරනාඩු කලාම ආය ඒ මනුස්සයට රෙද්දක් ඇඳන් රාජකාරියට එන්ට බැරිවෙන විත්තිය දන්න හින්දයි ජී.ඒ. මහත්තය එහෙම කරල තියෙන්නෙ. අර මනුස්සයට තමංගෙ වැරදි හදාගන්ට අවස්තාවක් දෙන්ට ඕන කියල තමයි එතුමා හිතල තියෙන්නෙ. 

ඒත් ආය මොනවද එතුමාගෙ ගෝරනාඩුව ඊට පහුවදා දවල් කෑම පැය වෙනකොට කච්චේරියෙ මුලු වසක්කං පැතිරිල ගියා කිවුවම. ඒක උනේ ඔය නිල නිවාසෙ තිබ්බෙත් කච්චේරිය පේන මානෙ. ජී.ඒ මහත්තය ඒකෙ හිටියෙ තනියම. නෝනයි දරුවොයි ගාල්ලෙ. ගෙදර වැඩට හිටියෙ ජේමිස් කියල වයසක මනුස්සයෙක්. ඒ මනුස්සය අපෙ ඔය තේනබදු අයියලගෙ එහෙම හොඳ කූටාලිය. ඉතිං ආය අහන්ටත් දෙයක්ය පහුවදා උදේ සී.සී. මහත්තය වැඩට එන්ටත් ඉස්සර වෙලා ගෝරනාඩු ආරංචිය සේවයට වාර්තා කලා..හෙහ්..හෙහ්..සති දෙකක් ගියේ නෑ සී.සී. මහත්තය අනුරාදපුරේට මාරුවක් හදාගෙන ගියා.

"ජයසේන දන්නවත් ඇති මයෙ හිතේ මොකක් ගැනද මම කියන්නෙ කියල.." ජී.ඒ. මහත්තය යම්තමට හිනාවෙලා කිව්ව.

විස්තරේ සහසුද්දෙන් දන්නව උනාට එහෙම කියන එක හරි නැති හින්ද මම ඒ බවක් කියන්ට ගියේ නෑ.

"නෑ සර් මම දන්නෙ නෑ…" මම බිම බලාගෙන කිව්ව.

"මේ නිර්නාමික පෙත්සමේ තියෙන්නෙ ඔය ඉළන්දාරිය අර පලුගස්දමන පැත්තෙ කොහෙද තැනකට නිතරම යනව එනවය, දැං එහෙ ස්ථිරවම පදිංචි වෙලා වගෙ ඉන්නෙ කියල"

මම උත්තරයක් නොදී එක එල්ලේ ජී.ඒ. මහත්තයගෙ මූණ දිහා බලාගෙනම හිටිය. 

"ලොකු පුතේ..කවදාවත් උඹ වරදක් කරල නැත්නම්..මම මේ කියන්නෙ රටේ ලෝකෙ නීතිය අනුව නෙවෙයි උඹේ හර්ද සාක්ෂිය අනුව..හර්ද සාක්ෂිය අනුව උඹ වරදක් කරල නැත්නම් මහ රජ්ජුරුවන්ගෙ උනත් කමක් නෑ කෙලින්ම ඇස් දෙක දිහා බලාගෙන කතා කරපන්.."

අපෙ අප්පච්චි දවසක් එහෙම කිව්වෙ මම හතේ පන්තියෙ ඉන්න කාලෙ  හතේද අටේද කියල මට හරියට මතකයක් නම් නෑ ඉස්කෝලෙ හවස වොලිබෝල් පුහුණුවක් තියනවයි කියල අම්මට බොරුවක් කියල යාලුවො දෙන්නෙකුත් එක්ක නුවර වේල්ස් හෝල් එකේ "කස්තුරි සුවඳ" චිත්‍රපටය බලන්ට ගිහිල්ල ඒ සිද්ධිය අප්පච්චිට දවස් දෙක තුනකට පස්සෙ ආරංචි උනහම ඒක හගිස්සවද්දි.

"උඹ අම්මට බොරු කියල නුවර ගියයි කියල කියන්නෙ ඇත්තද ලොකු පුතේ?"

එදා රෑට කෑම කාල ඉස්තෝප්පුවෙ උන්දැගෙ ඇඳි පුටුවෙ දිග ඇදිල ඉන්න ගමන් අප්පච්චි මගෙන් ඇහුවෙ එක එල්ලේම මගෙ ඇස් දෙක දිහා බලාගෙන. මගෙ හිතේ තියෙන පහුතැවිලි චිත්තෙ හින්ද මට කොහොමවත් උන්දැගෙ මූණ දිහා බලාගෙන කතාකරන්ට පුලුවං කමක් තිබ්බෙ නෑ. 

ඇත්තම කියනවනං ඔය ගමන යන්ට මයෙ හිතේ කොයියම්ම විදියකවත් කැමැත්තක් තිබ්බෙ නම් නෑ. ඕවිටේ ගෙදර රන්බණ්ඩගෙයි සමූපෙ ගෙදර වික්‍රමසිංහගෙයි වදේ බැරුවමයි මම උං දෙන්න එක්කලා ගියේ. එවුං දෙන්න පළවෙනි කැලෑසියෙ ඉඳල මයෙ අඹ යාලුවො නෙව. ඉතිං අන්තිමට අන්තිමට කොහොමිං කොහොමිං  හරි මට  මඟාරින්ටම බැරි වුනා.

මම හොර බළල වගෙ බිම බලාගෙන එහාට මෙහාට ඇඹරෙද්දි තමයි අපෙ අප්පච්චි මට අරෙහෙම දැනමුතුකං දුන්නෙ. කතා කරනකොට ඇස් දෙක දිහා බලාගෙන කෙලිං කතා කරන්ටෙයි කියල. 

අපෙ අප්පච්චි කෙලිං වැඩ කරන කෙලිං මනුස්සය..උන්දැ පාතයෙක්. ඒ කිව්වෙ පාතරට මනුස්සයෙක්..අකුරැස්සෙ ඉඳල දෙණියාය පාරෙ හැතැම්ම හත අටක් වගෙ යන්ට ඕන උන්දැගෙ මහගෙදරට. ඒ හරියට කියන්නෙ මලිදුව.

අපේ ගමට හැතැක්ම බාගෙකට වගෙ එහා තියන පොඩි කඩමණ්ඩියෙ හාල් සිල්ලර තුනපහ කඩයක් දාගෙන ඉඳල තියනව ඒ දවස්වල අපෙ අප්පච්චිගෙ බාප්පොච්චි කෙනෙක්. ඒ බාප්පොච්චිට අප්පච්චි කිවෙ සිංහලේ බාප්ප කියල. එහෙම නම වැටුනෙ ඒ කාලෙ පාතරට මිනිස්සු උඩරට හැඳින්නුවෙ සිංහලේ කියල. 

(මගේ සටහන - මතකයි නේද ගම්පෙරළිය? ගම් පෙරළියෙ ජිනදාස ගමේ ඉඳල කරන කිසිම දෙයක් හරි යන්නෙ නැතිකොට අන්තිමට දවසක් රාත්තිරියෙ නිදාගන්ට ගිහිල්ල කියන්නෙ "නන්දා.... මම හිතුවෙ සිංහලේ පැත්තෙවත් ගිහිල්ල වෙළඳාමක් කරන්නෙයි කියල..."

එදා දවල් කෑමට තිබ්බ මාලු පිණි හරි නැතිය කියල නන්දා අනුලට (අනුලා මතකයිනේද? නන්දගෙ අක්ක..ගම් පෙරළිය ටෙලි චිත්‍රපටයෙ අනුලට රඟ පෑවෙ මේ පහුගිය සතියෙ හොඳම රූපවාහිණී නිළිය විදිහට සම්මාන ලබපු චාන්දනී සෙනෙවිරත්න..ඔව්..ඔව්...අර සිරස නැති සිරසට අනුව තමන් නිළියක් යයි කියාගන්න චාන්දනී සෙනෙවිරත්න ගැන තමයි මම මේ කියන්නෙ...හෙහ්..හෙහ්) දොස් කිව්වම අනුලටත් තරහ ගිහිල්ල ජිනදාසට බණිනව හරි හමං රස්සාවක් කරන්නෙ නෑය කියල. අනුලගෙ ඒ කතාවට හිත අමාරුවෙලා තමයි ජිනදාස අරෙහෙම කියන්නෙ...

එහෙම කියල තමයි නන්දගෙන් සල්ලි වගේකුත් ඉල්ලගෙන වෙල්ලස්ස දිහාවෙ යන්නෙ. ඒ ගියා ගියාමයි ජිනදාසට ආපහු ගමට එන්ට බැරිවෙනව. රත්නපුරේ ඉස්පිරිතාලෙ ඇඳක් උඩ කාත් කවුරුවත් නැති අසරණයෙක් වගෙ ජිනදාස ළමාහේවාගෙ පණ යනව.

ඔය සිංහලේ කතාවට මම හිතන්නෙ අවුරුදු දෙතුන් සීයක අතීතයක් තියනව. පෘතුගීසීන්, ලන්දේසීන් සහ ඊටත් පස්සෙ ඉංග්‍රීසීන් පහතරට ප්‍රදේශ අත්පත් කරගෙන පාලනය කරද්දි උඩරට සිංහලයො කොහොමින් කොහොමින් හරි පරදේසක්කාරයින්ට උඩරට යටත් කරගන්ට නොදී 1815 වෙනකල්ම උඩරට නිදහස් සිංහල රාජ්‍යය ආරක්ෂා කරගෙන ආව. ජෝන් ඩොයිලිගෙ සටකපට ඥාණය නැත්නම් බොහෝවිට 1815 උනත් කන්ද උඩරට ඉංග්‍රීසින්ට යටත් නොවෙන්ට තිබ්බ.

සති අන්තයෙ ප්‍රචාරය වෙන සිරස ලක්ෂපති වැඩ සටහන ඔබ තමුන්නාන්සෙලා බලනවද? මේ සතියකට  දෙකකට වගෙ කලින් ජෝන් ඩොයිලි කියන්නෙ  ඉංග්‍රීසි ආණ්ඩුකාරයෙක්ය කියල ඒ වැඩසටහනෙදි කිව්වය කියල මම දැක්ක අපේ ලක්ෂ්මන් ඉලංගකෝන් මහත්මය කියල තිබ්බ මුහුණු පොතේ. 

මිනිස්සුන්ට වැරදීම් වෙන එක සාමාන්‍ය දෙයක්. ඒත් සිරසෙ ඉන්න බක පණ්ඩිතයින්ට නම් ඔහොම වෙච්චි එක ගැන මට නම් ඉතාම සතුටුයි. මතකනෙ අර මාස දෙක තුනකට ඉස්සෙල්ල රූපවාහිනී සහ ගුවන් විදුලි මාධ්‍ය භාවිතය ගැන තමන්ගෙ විරෝධය පලකරන්ට ලිපියක් භාරදෙන්ට ආපු කලා ශිල්පීන් කණ්ඩායමක් ආපු වෙලාවෙ  සිරසෙ ඉන්න මෝඩ යක්කු  හැසිරුණු විදිහ. 

"තමන් නිළියක්යැයි හඳුන්වාගන්නා චාන්දනී සෙනෙවිරත්න නමැත්තිය" කියලයි චාන්දනීව හැඳින්නුවෙ. චාන්දනී සෙනෙවිරත්න කියන්නෙ මම හිතන්නෙ දහ වතාවකට වැඩිය ලංකාවෙ හොඳම ටෙලි නාට්‍ය රංග ශිල්පිනිය සම්මානෙ දිනපු ඉතාම දක්ෂ නිළියක්. මේ පහුගිය සතියෙත් ආයම පාරක් 2018 වර්ෂයෙත් හොඳම ටෙලිනාට්‍ය නිළිය සම්මානය දිනුවෙ ඇය. ඒ සහෝදරයා ටෙලි චිත්‍රපටයෙ ඇගේ රඟ පෑම් වෙනුවෙන්. 

ඉතිං සිරසෙ ගොන් පාට් අතෑරල දාල ආයම අර සිංහලේ කතාවට ගියොත් පාතරට මිනිස්සු පරදේසක්කාරයින්ට යටත් වෙලා උංගෙ නම් ගම්, පට්ටම් තානාන්තර අරගෙන ආගම අදහගෙන හිටියට  මොනව උනත් යටිහිතෙං තියෙන්ට ඇති උඩරට මිනිස්සු නිදහස්ව නිවහල්ව ඉන්න එක ගැන සුට්ටං ආඩම්බරයක් වගේ මොකක්ද එකකුත්. 

ඒ හින්දනෙ ඔය උඩරටට සිංහලේ කියල කටපුරා ගෞරව පුරස්පරව කිව්වෙ. ඒ කාලෙ එහෙම උනාට දැන්නං පාතරට එවුවො කියන්නෙ "යකෝ සුද්ද ගල විදල උඩහට ඇවිල්ල බොලාගෙ නැටි කපල ගත්තෙ නැත්තං එහෙම බොලා තාමත් අමුඩ ගහගෙන පොලු අරගෙන මීමින්නො පස්සෙ එළවනව..." කියල. ඒ තනිකරම අපහාස මුඛයෙන්...

ඔය මම මහවැලියෙ එහෙම ඉන්න කාලෙ අපේ චමරියෙත් හිටපු ගමං ඔය උඩරට පාතරට වාද විවාද ඇතිවෙලා කොල්ලො මරාගන්ට යනව. මම එහෙම වෙලාවට අර වවුල වගෙ තමයි වැඩ කරන්නෙ. අපෙ අප්පච්චි පාතරට හින්ද මම පාතරට පැත්තටත් කතා කරනව. අම්ම උඩරට සහ පදිංචි උඩරට හින්ද උඩරටත් සපෝට් එක දෙනව..හෙහ්..හෙහ්..අන්න එහෙමයි අපි...)

දකුණෙ මිනිස්සු උඩරට පැත්තෙ වෙළඳාමට හරි රැකී රක්සා වලට හරි එනවට ඒ කාලෙ කියල තියෙන්නෙ සිංහලේ යනව කියල. එහෙම ගිය අය අඳුන්වල තියෙන්නෙ සිංහලේ මල්ලි, සිංහලේ බාප්ප, සිංහලේ මාම අන්න ඒ විදිහට. අන්න ඒ විදිහටයි අපෙ අප්පච්චිගෙ දෙවෙනි බාප්ප අප්පච්චිට සිංහලේ බාප්ප සහ මට සිංහලේ අත්ත වුනේ...

ඉතිං ඔය සිංහලේ අත්තව මට  හරියකට මතකයක් එහෙම නෑ. මම ඉපදෙනකොට උන්දැ ආපහු අකුරැහි යන්ට ගිහිල්ල හාල් සිල්ලර කඩේ අප්පච්චිට බාර දීල.මට අවුරුදු හතර පහක් වගෙ කාලෙදි උන්දැට මරණාසන්නයි කියල අප්පච්චිගෙ ගමෙන් පණිවිඩයක් ඇවිල්ල අප්පච්චියි අම්මයි මා යි තුන්දෙනා ගියා ඒ අත්තගෙ ගෙදර. උන්දැ පදිංචි වෙලා හිටියෙ ඒත් අකුරැස්සට කිට්ටුව දියලපේ කියන ගමේ.

අපෙ අප්පච්චි අටේ කැලෑසියෙං ඉස්කෝලෙ ගමන නවත්තල ගමේ එහෙම මෙහෙ කොල්ලො තලේට වැටිල නඩලං ගගහ ඉන්නකොට තමයි ඔය සිංහලේ අත්ත "වරෙං කොල්ලො මා එක්ක සිංහලේ යන්ට..."  කියල එක සිංහල අවුරුද්දකට ගමේ ගිහිල්ල ආපහු එද්දි අප්පච්චිව එක්කං ඇවිල්ල තියෙන්නෙ. ඒ වෙනකොට අප්පච්චිට වයස දාහතක් අහ අටක් වගෙ ඇතිය කියල පස්සෙ දවසක අප්පච්චිම මා දැක්ක කිව්ව.. 

"ඉතිං අප්පච්චි කැමැත්තෙංම ආවද සිංහලේ අත්ත එක්ක?"  ඔය විස්තරේ කියනකොට මම ඇහුව. 

අපෙ අම්මත් මට මතකයි ඒ වෙලාවෙ බිත්ති කොණේ ලොයි බංකුව උඩ ඉඳගෙන යම්තමට හිනාවීගෙන අහගෙන උන්න. අපෙ අම්මට මතක් වෙන්ට ඇති ඒ සොඳුරු අතීතෙ  ආයමත් පාරක්...

"ආය මොනවද බං?...මටත් ඒ කාලෙ ගමේ ඔය නඩලං ගැහිල්ල අපෝ වෙලයි තිබ්බෙ...අනික ගමේම ඉන්ටය කියල එහෙමට හේතුවකුත් මට තිබ්බෙ නැතිකොට රටේ ලෝකෙ ටිකක් ඇවිදල කරල බලාගත්තොත් ඒත් නරකක් වෙන්නෙ නෑනෙව කියල හිතල මම සිංහලේ බාප්ප එක්ක මෙහෙ ආව..." 

අප්පච්චි එහෙම කියල හක හක ගාල හිනාවුනා...

අප්පච්චි කියන විදිහට උන්දැ ඔහොම ගමෙං ඇවිල්ල තියෙන්නෙ 1957 අවුරුද්දෙ සිංහල අවුරුදු පහුවෙලා....

Friday, March 15, 2019

629. රබරෝසි මල් පලස........1

මහනුවර නගරාසන්නයේ ගැටඹේ ප්‍රදේශයේ
රබරෝසි මල් පිපී ඇති අයුරු -
ඡායාරූපය - මුහුණු පොතෙන්....

මහ පාන්දර තුනට අරලගංවිලෙන් පිටත්වෙන කළුනදී මුදලාලිගෙ අසෝක් ලේලන්ඩ් එක ආය නෑ පාරෙ යනව නෙවෙයි විදිනව. අපේ ගේ ඉඳිකඩේ ගාව ඉඳල බඹ දෙසීයක් වගෙ එපිටිං තියෙන රත්මල්තැන්න හන්දියට ඒ බස් එක එනකොට තුනයි විස්සට වගෙ වෙනව.

දෙකහමාරට එලාම් එක තියල ඇහැරිල කට්ට හීතලේම ගේ පිටිපස්සෙං ගලන ඩී හතර ඇලේ ඩ්‍රොප් එක ගාවට ගිහිල්ල මූණ කට හෝදල හිමිදිරි පාන්දර හීතලේම නාගත්ත. මගෙ නාන්ඩ අඳින නිල් ඉරි වැටිච්චි සෝට් බෑය දැන් ලූණු සිවියක් තරමටම සිනිඳු වෙලා ගිහිල්ල. වෙලාවක හරියට මැන්නොත් එහෙම ඒකෙ වා කවුළුවල වර්ග පලේ මම හිතන්නෙ කලිසමේ ඉතිරි හරියෙ වර්ග පලේට වඩා වැඩියි.

"මහත්තෙයගෙ මේ ප්‍රියතම  කොට කලිසම මහ රෑක මිසක්කා දවල් ඇහැ කණ පේන වෙලාවක නං අඳින්ට බෑ හිහ් හිහ්.."

මේ පෙරෙයිදද කොහෙදත් හවස් කරේ  පිළිකන්නෙ සේරු ගහේ ඉඳල එතන එහා පැත්තෙ තිබ්බ යකිනාරං ගහට බැඳල තිබ්බ නයිලෝං ලනු දෙපටෙ වනල තිබ්බ මගෙ ඔය සෝට් එක අතට අරගෙන ඇස් මානෙං උඩට අල්ලල හරව හරව බලන අතරෙ  වසන්ති කියාපි කට කොණකිං හිනාවෙවී.

"මේ ...හලෝ...නිකම් කෝචොක් දදා ඉන්න වෙලාවෙ  බොට නරකයි ඉදිකට්ටකුයි නූල් පොටකුයි අරගෙන නිකං ඉන්න වෙලාවක ඔය ඉරිච්චි තැං මහල දැම්මම?" 

මම රවාගෙන කිව්ව. ඒ යෝදි දන්නව ඔය මගෙ බොරු පාට් කෑලි කියල

"මහන්ට පුලුවං කමක් තියෙනවනං මම නොමහ ඉන්නවද මහත්තය? මේක මහන්ට බෑ. ඉදි කට්ටක් ගැහුවයි කියන්නෙ ආයමත් එතනිනුත් ඉරෙනව. …"

වසන්ති මට එදා ඉඳලම කියන්නෙ මහත්තය කියල..දැං අවුරුදුම මයෙ හිතේ තිස් දෙකක් වගෙ වෙනව..සෑහෙන කාලයක්..ඔව්..ජීවිත කාලෙකින් බාගයක් විතර…

කදුරුවෙල මහ ඉස්පිරිතාලෙ ඉස්සරහ ඒ දවස්වල තිබ්බ පී.එච්. ඉන් එක කියල බියර් අරක්කු එහෙම තියන රෙස්ටුරන්ට් එකක්. ඕකෙ උඩ තට්ටුවෙ බිලියඩ් මේසෙකුත් තිබ්බ. බිලියඩ් ගහන්ට සාමාජික ගාස්තුවක් හැටියට ඔය පොඩි ගාණක් අය කලාට පල්ලෙහා රෙස්ටුරන්ට් එකේ යාවජීව සාමාජිකයින්ට විසේස වරප්‍රසාදයක් හැටියට බෝල මේසෙ නොමිලේම සෙල්ලං කරන්ට අවස්තාව දීල තිබ්බ.

මම එතකොට වැඩ කලේ නව නගරෙ තිබ්බ කච්චේරියෙ. කච්චේරිය කිව්වෙ පොළොන්නරුව මහ දිසාපති කාර්යාලය. ප්‍රේමදාස මහත්තය ජනාධිපති වෙලා දිසාපතිල ඔක්කොමල දිස්ත්‍රික් ලේකම්ල කරපු කාලෙ උදාවුනේ  තව අවුරුදු පහක් හයක් වගෙ අනාගතේදි... 

මගෙ තනතුර ර.ලි.සේ දෙවන පෙළ "ආ" ඛණ්ඩය රජයේ ලිපිකරු. එහෙමත් නැත්නම් ඔය ඉඩම් බලපත්‍රයක් ගන්ට නැත්නම් ඇල්.ඩී.ඕ. බලපත්තරේ වැඩුමල් කොලුවගෙ නමට හරෝල දෙන්ට කියල හිතාගෙන උදේ ඉඳං කච්චේරියෙ රස්තියාදු වෙන අහිංසක මිනිස්සු කියන විදිහට කලාක් මහත්තයෙක්.

ඒ කාලෙ සතියකට දෙතුන් සැරයක් මම ලැම්බට් අයියයි පියතුංගයි එක්ක පී.එච්. ඉන් එකට ගිහිල්ල බොනව. ලැම්බට් අයිය හක්මණට එහා වලස්ගල. එතකොටත් මයෙ හිතේ අවුරුදු හතළිස් පහක් වගෙ ඇති. ජීවිතෙං අවුරුදු විස්සක් විසිපහක් විතරම ලංකාව පුරහම තියන කච්චේරි දහයක දොළහක විතර වැඩ කරලම මනුස්සය අන්තිමටම හෙම්බත් වෙලයි හිටියෙ. දරු මල්ලො බලන්ට යන්නෙ මාස දෙහෙකට සැරයක්. පඩිය අරගෙන විස්ස විසිදෙක වගෙ ගෙදර ගිහාම ආයෙ එන්නෙ ඊලඟ මාසෙ තුන හතරවත් පහුවෙලා.

"මල්ලිලා කිව්වට විස්වාස කරන එකක් නෑ...මම ගෙදර ගිහාම මගෙ ළමයින්ට නිකං මහ අමුතු දෙයක් වගෙ. කොටින්ම මගෙ බාල කෙල්ල...දැං ඒකිගෙ වයස යන්තමට හතරක්ද පහක්ද කොහෙද... මුල්ම සතියක් හමාරක් විතර මාදිහා බලන්නෙ අමුතු සතෙක් දිහා බලනව වගෙ. ඒකිට මාව පුරුදු වෙන්ටයි මට ඒකිව පුරුදු වෙන්ටයි ඔන්න කොහොමත් අඩුම තරමෙ දවස් එක දහයක් දොළහක් විතරවත් යනව...."

ලැම්බට් අයිය අපි එක්ක ඔහොම කිව්වෙ වරක් දෙවරක් නෙවෙයි. ඒත් එහෙම කිව්වෙ දුකකින් කණගාටුවකින් එහෙමනම් නෙවෙයි...හිනාවෙවී..මනුස්සයගෙ හැටි එහෙම තමයි...

"ඒත් වැඩේ කියන්නෙ කෙල්ලට අයියව පුරුදු වෙනකොට අයියට ආයම මෙහෙ එන්ට කාලෙ හරි"

පියතුංගය එහෙම කියල හක හක ගාල හිනාවෙනව. පී.එච්. ඉන් එකේ කෙලවරේම මේසේ ඉඳගෙන තට්ට තනියමම ගල් බාගයක් ගහන කාකි ෂෝටක් ඇඳපු ලංසි පෙනුමක් තියන වයසක අංකල් එක විඩේම ඔලුව උස්සල බලල ආයෙම රවුම් මේසේ උඩ තිබ්බ බාගෙට හිස් වෙච්චි වීදුරුව දිහාට ඔලුව පාත් කර ගත්ත.

සති අන්තෙ සිකුරාද ඔය මධු සාදයෙන් පස්සෙ පියසේනයයි ලැම්බට් අයියයි අනිවාර්යයෙන් යන ගමනක් තියනව. පළුගස්දමන ඉස්කෝලෙට පොඩ්ඩක් මෙහායින් තියෙන තැනකට තමයි ඔය දෙන්න යන්නෙ. ආය ආපහු අපෙ නවාතැනට ඔවුං දෙන්න එන්නෙ සෙනසුරාද දහය එකොළහ වගෙ වෙනකොට…

"ඒයි ජයේ උඹත් යමං බං...ඕක මේ ඔය හැටි සීරියස් හිතන්න ඕන දෙයක් නෙවෙයි බං...ජීවිතේට එහෙම ආතල් එකකුත් තියෙන්න ඕන.."

ලැම්බට් අයිය අනන්ත මා එක්ක එහෙම කියල ඇතිි. ඒත් මට කොහොමවත් එහෙම ගමනක් යන්ට හිත හදාගන්ට බැහැ. සුබා පිළිබඳව සොඳුරු  මතකය කාලාන්තරයක් ගත වෙලත් තවමත්  වරකපිටිය රජමහ විහාරෙ  වස් පිංකම් දා රෑ දොරගමු කන්ද ඒකාලෝක කරගෙන  පිපිරිලා යන මල් වෙඩිල්ලක් වාගෙ දවසකට හත් අට සැරයක් වත් මගේ පපුව පුරා පිපිරිලා සුවඳ හමන එකේ මම කොහොමද එහෙම දේකට හිත හදා ගන්නෙ?

ඒත් ඕනම දෙයක් වෙනස් වන සුළු අවස්ථාවක් අවසානයේදි එළඹෙනවයි කියල කියනවනෙ. එහෙමද ඒත් නැත්නම් ඒ අදාල දිනයෙදි මගේ මධුවිත ගැනීම පමණ ඉක්මවා ගියද කියල මට තව වෙනකලුත් හරියටම කියන්ට අමාරුයි. බොහෝ විට මේ කාරණා දෙකම සම සමව හෝ අඩු වැඩි වශයෙන් බලපාන්ටත් ඇති. කොහොම හරි අන්තිමේ දි සිද්ද වුනේ මම පහුවදා උදේ ඇහැරිනකොට හිටියෙ  නුහුරු නුපුරුදු සයනයක  වැතිරිලා. 

මම එහෙමමම විපිළිසර වෙලා වටපිට බලනකොට නිල්පාට මල් වැටුනු ගවුමක් ඇඳ ගත්තු තරුණියක් හිනාවීගන කාමරේට ආව. 

"ආ මහත්තය නැඟිට්ටද? මම මේ කහට එකක් හදන්ට වතුර ලිපේ තියන්ට ගියා…."

එදා ඉඳල ඒ කියන්නෙ මේ වෙනකොට අවුරුදු තිස් දෙකක් වෙනව. තවමත් වසන්ති මට කතා කරන්නෙ මහත්තය කියල..ඊට පස්සෙ මගෙ ජීවිතේ මොන තරම් දේවල් වෙනස් වුනාද? 

සිරිලාල් කොඩිකාර මහත්තය ලියපු  ස්වයං ලිඛිත චරිතාපදානය එතුමා නම් කලේ "දියවැලක් ඔස්සේ ..." කියල. ඒ පොතේ ප්‍රස්තාවනාවෙ ඒ මහත්තය ලියල තිබ්බ දිය වැලකට අහු උනහම අපිට ඊට විරුද්ධව පීනන්ට බැහැ. ඔහෙ කොයිම වෙලාවක හරි දියවැලේ බලය සහ ශක්තිය හීන වෙලා යනකල් කොහොමින් කොහොමින් හරි ජීවිතේ ආරක්සා කරගෙන දිය වැලත් එක්කම ගහගෙන යන්ට ඉඩ දීල උපේක්ෂා සහගතව බලා ඉන්න එකයි කරන්න තියෙන්නෙ කියල. 

මමත් කවදක හරි මගේ ජීවිත කතාව ලියනවනම් සුදුසුම නම තමයි ඒක. "දිය වැලක් ඔස්සේ..." මොකද මගෙ ජීවිතෙත් එදා ඉඳලම සිද්ධ වුනේ දියවැල්වලට අහුවෙලා මම නොහිතූ පැති වලට ගහගෙන යන එක. මම කලේ එහෙම ගහගෙන යන්ට ඉඩ දීල නිසොල්මන්ව සන්සුන්ව උපෙක්ෂා සහගතව ඒ දිහා බලා ඉඳපු එක..

"ජයසේන මහත්තයට දිසාපතිතුමා එන්න කිව්ව …"

අපේ පියන් නොහොත් කාර්යාල කාර්ය සහායක තැන්පත් තේනබදු අයියා මගේ මේසෙ ළඟට ඇවිල්ල පහත්වෙලා රහසින් වගෙ කිව්ව. 

"හ්ම්ම්ම්ම්.....හරි තේනබදු අයිය.....මම ගිහිල්ල බලන්නම්කො.."

මම එහෙම කියල මම කර කර හිටපු ඉඩම් සංවර්ධන බලපත්‍ර නාම ලේඛණය හැදීමේ වැඩේ නතර කරල  අදාල  ලිපි ගොනුව එහෙම්මම වහල දාල අසුනින් නැඟිට්ට.

"මොකක්ද මහත්තය කේස් එක?"

තේනබදු අයිය ආයෙමත් මගෙ කණට ලංවෙලා ඇහුව. හීං මත්පැන් සුවඳක් හමාගෙන ආව. ඔය වැඩේ ඔෆිස් එකේ කාටවත්ම රහසක් නෙවෙයි. හවස දෙක පහුවෙන කොටම තේනබදු අයිය හැල්මෙ දුවන්නෙ කුසුමක්කගෙ හොර පොට් එකට. ඊට පස්සෙ තුනට ආයම යනව. හතරට වැඩ ඉවර වෙලා යන ගමං ආයමත් කුසුමක්කගෙ සැපදුක් බලල තමයි මනුස්සය ගෙදර යන්නෙ. ගෙදර තිබ්බෙ ඔන්න ඔය උණගලා වෙහෙර දිහාවෙ. දඹුල්ල පාරෙ තියෙන ජයන්තිපුර හන්දියෙන් හැරිල යන්න ඕන තවත් හැතැක්ම හත අටක් විතර.

"මම කොහොමද බං ඒක දන්නෙ?"

මම හිනාවෙලා එහෙම කිව්වට ජී.ඒ. මහත්තය කතා කරන කාරණේ මම සහසුද්දෙන්ම දැනගෙන හිටිය. අපේ ඔෆිස් එකේ ඔය ප්‍රයිවට් ඇන්ඩ් කන්ෆිඩෙන්ෂල් නොහොත් පෞද්ගලිකයි රහසිගතයි වැඩ නෑනෙ. විශේෂයෙන්ම ලැම්බට් අයියගෙ තිබ්බ ඉතාම ප්‍රබල රහස් ඔත්තු ජාලයක් නොහොත් ස්පයි නෙට්වර්ක් එකක්. ඒ රහස් ඔත්තු ජාලය හරහා ලැම්බට් අයියට ඔෆිස් එකේ වෙන දේවල් වගේම ඉස්සරහට වෙන්න යන දේවල් ගැනත් ඉතාව නිරවද්‍ය තොරතුරු අසුරු සැණෙන් ලැබෙනව.

"ජයේ මල්ලි උඹට විරුද්ධව පෙත්සමක් ඇවිල්ල තියනව ජී.ඒ.ට.."

දවස් දෙක තුනකට ඉස්සෙල්ල රෑට කාල මිදුලෙ සේරු ගහ යට පිටපළුවකින් හදපු බංකුවෙ ඉඳගෙන තෝපාවැව දිහායින් හමාගෙන එන හීතල හුළඟින් කමිස රහිත උඩුකය කිළි පොලද්දී ගෝල්ඩ් ලීෆ් එකක් අදින ගමන් ලැම්බට් අයිය මා එක්ක එහෙම කිව්ව....ඒ පෙත්සමේ තියෙන්නෙ මොනවද කියලත්  අකුරක් නෑර ඒ එක්කම මා එක්කල කිව්ව.

ජී.ඒ. මහත්තයගෙ කාර්යාල කාමරේ තිබ්බෙ මම වැඩ කරපු ඉඩම් අංශය තිබුනු තනි තට්ටුවෙ ගොඩනැඟිල්ලෙ නෙවෙයි. යාර තිහක් හතළිහක් වගෙ දුරින් තට්ටු තුනට අලුතින් හදපු ආයත චතුරස්‍රාකාර ගොඩනැඟිල්ලක තුන්වන තට්ටුවෙ. තුන්වෙනි තට්ටුවට යන්ට සෝපානයක් තිබුනත් මම කවදාවත් ඒ සෝපානය පාවිච්චි කලේ නෑ. තට්ටු තුන හෙමිහිට නැඟල දිසාපති තුමාගෙ ගාම්බීර කාමරේ ඉස්සරහ මම නැවතුනා.  

සුනිල් ගුණසේකර...දිසාපති පොළොන්නරුව... ශ්‍රී ල.ප.සේ.

"ආ..ඉලන්දාරිය..එනව එනව.."

කාමරේ ඇතුලෙන් ජි.ඒ. මහත්තයගෙ ගැඹුරු කටහඬ ඇහුන. මම හිතන්නෙ වවුල් දොර නොහොත් සැලූන් දොර පලු දෙක අස්සෙන් මාව දකින්න ඇති. මම හෙමීට වවුල් දොර පළු දෙක තල්ලු කරගෙන ඇතුලට ගියා.

දිසාපතිතුමා පුටුවෙ හරි බරි ගැහිල ඉඳගෙන බිලියඩ් මේසයක් විතර විසාල මේසෙ ඉස්සරහ තිබ්බ පුටු දිහාට අතක් දික් කරල මට ඉඳගන්ට කියල සංඥා කලා. 

"ස්තූතියි සර්.." මම එහෙම කියල ඉඳගත්ත.

"ජයසේන ඉලන්දාරිය...ඔහෙට විරුද්ධව බොහොම බරපතල චෝදනාවක් ඇවිල්ල තියනව…."

වැලමිටි මේසෙ උඩ තියල දෑතෙ ඇඟිලි දහය පටලවල ඒ උඩ නිකට තියාගෙන එතුමා කිව්වෙ බොහොම බැරෑරුම් ස්වරයකින්.......

පසු සටහන - 

ජීවිතේ අමතක කරන්ට කියල හිතාගෙන හිතේ මුල්ලක සවිකරල තියන පරණ අනවශ්‍ය මතක සේප්පුවෙ දොරගුළු දාල වහල දාපු පැරණි සොඳුරු මතක සටහන් එක සැණෙකින් සේප්පුවෙ අගුළුත් කඩාගෙන දොරත්  බිඳගෙන එළියට ඇවිල්ල අපි ඉස්සරහ සමච්චලේට හිනා වෙවී එහාට මෙහාට සක්මන් කරන්ට පටන් ගන්නව. එහෙම වෙන්ට මහ ලොකු භූමිකම්පාවක් යමහල් විදාරණයක් වගෙ බරපතල සිද්ධියක් වෙන්ටම ඕන නෑ. මේ බොහොම සුළු දෙකයි පණහෙ කේස් එකක් සීන් එකක් හොඳටම ඇති . කොටින්ම වැඩිත් එක්ක.

ආතර් සී. ක්ලාක් මහත්තයගෙ මම කියවපු පළවෙනි පොත "Deep Range"... සිංහල පරිවර්තනය "ගැඹුරු මුහුද" පරිවර්තනය කලේ සිරිල් සී. පෙරේරා මහත්තය.

ඒ කතාවෙ ප්‍රධාන චරිතයෙ නම ප්‍රෑන්ක්ලින්. ප්‍රෑන්ක්ලින් අභ්‍යාවකාශ ගාමියෙක්. සෙනසුරු ග්‍රහයා වෙත ගිය අභ්‍යාවකාශ ගමනකදි යානයෙ අළුත්වැඩියාවකට යානයෙන් පිටතට එන ප්‍රෑන්ක්ලින් යම් අනපේක්ෂිත සිද්ධියක් හේතුකොටගෙන අභ්‍යාවකාශයෙ අතරමං වෙනව. 

එහෙම අතරමංවෙලා ඔහුට ඉන්න වෙනව පැය දොළහක වගෙ කාලයක්. ඊට පස්සෙයි ඔහුව බේරාගනු  ලබන්නෙ. මේ සිද්ධිය ඔහුගේ මානසික තත්වයට ඉතාම දැඩිව බලපානව. තමන්ව කවදා බේරාගනීවිද එහෙම නැත්නම් ඔක්සිජන් සැපයුම ඉවරයක් වෙනකල් අනන්ත තරු පිරි අභ්‍යාවකාශෙ පාවෙවී කොච්චරකල් නම් ගෙවන්ට සිද්ද වෙයිද කියල හිතෙනකොට මනුස්සයෙක්ගෙ ඔලුව නරක් උනේ නැත්නම් තමයි පුදුමෙ. 

ප්‍රෑන්ක්ලින්ව බේරගත්තට පස්සෙ ඔහු මේ මානසික අවපාතනයට ඉතාමත්ම දැඩි ආයාසයකින් මුහුණ දීල හිතපාලනය කරගෙන රෝගී තත්වයෙන් මිදෙනව.  පස්සෙ ඔහු අභ්‍යාවකාශගාමී ජීවිතයෙන් සමු අරගෙන කසාදයක් එහෙමත් කරගෙන අවුලක් නැතුව ජීවත් වෙනව. ප්‍රෑන්ක්ලින් කරන්නෙ ඒ අමිහිරි මතකය තමන්ගෙ හිතේ කොනක යතුරු දාල වහල තියල එහෙම දෙයක් සිද්ධ වුනේ නෑ කියල දැඩිවම හිතාගෙන ජීවත්වෙන එක....

ඒත් එක දවසක ඒත් එක දවසක තම පෙම්වතිය එක්ක මුහුදු වෙරළක සිටියදී ඇය වතුර උණු කිරීම පිණිස දල්වන උදුනක ඉන්ධන සුවඳින් ඔහු නැවත වාරයක්  ඒ අමිහිරි අතීතය වෙත බලෙන්ම කැඳවාගෙන යනු ලබනව. එයින් ඔහුගේ මානසික තත්වය යලි අවුල් වෙනව. ඔහු ඒ තත්වයට මුහුණදෙන ආකාරය තමයි පොතේ කථා තේමාව. තමන්ගේම අමිහිරි අතීතය සමඟ යම් එකඟතාවයකට, සමාදානයකට  එළඹීම.... Coping with your own unpleasant past....

ප්‍රෑන්ක්ලින්ට සිද්ධ වුන දේම මටත් සිද්ධ වුනා මේ පහුගිය දවස් හතර පහකට ඉස්සෙල්ල. ඒකට හේතු පාදක වුනේ හැබැයි තීන්ත සුවඳක් එහෙම නෙවෙයි. මුහුණු පොතේ පළවූ ඡායාරූප කීපයක්. මේ දවස්වල මහනුවර නගරය වගේම ඒ තදාසන්න ප්‍රදේශවලත් රබරෝසියා මල් පිපිල. ඔය රබරෝසියා මල් හැම අවුරුද්දෙම පිපෙන්නෙත් නෑ. සමහරවිට අවුරුදු හත අටකට සැරයක් වෙන්න පුලුවන්. එහෙම නුවර නගරය පුරා රබරෝසියා මල් පිපිලා තිබුනු එක්තරා දුර අතීතයේ දවසක  මතක සැමරුම් ගැන තමයි මම මේ ලියන්න ගත්තෙ....

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...