Tuesday, November 5, 2019

643. වාර්ෂික ඉසුඹුව උදෙසා ලංකාද්වීපයට සැපත්වීම සහ සහෘදයින් හමුවීම..... - 5


ගලහ හන්දියේ පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලයේ කලා පීඨය
අසල මලින් බර වූ රබරෝසියා තුරු පෙළ....

වාර්ෂික ඉසුඹු විස්තරේ අහවරක් කරන්ට ඉස්සෙල්ල තව එක සිද්ධියක් විතරක් කියන්නං. 

දැං මම ලංකාවට ආවනෙ. ඇවිල්ල මගෙ ළඟ ටෙලිෆෝන් නොම්මර තිබ්බ මගෙ කිට්ටුම යාළු මිත්‍රයො දෙතුන් දෙනෙකුට කතා කරල කියනව ඔන්න බං මම ඇවිල්ලයි ඉන්නෙ කියල. එවුං එතකොට කරන්නෙ උං ගාව නොම්මර තියෙන අනික් එවුන්ට කතා කරල පණිවිඩේ දෙනව. එතකොට ඒ අනික් අය මට කතා කරනව. 

සාමාන්‍යයෙන් එහෙම තමයි මෙතෙක් වැඩේ වුනේ. මේ පාර කියලත් වෙනසක් නෑ  ඒ විදිහටමයි වැඩේ සිද්ධ උනේ. මම ආපු ආරංචියට බොහොම දෙනෙක් මට කතා කලා. ඒ අතර තුන් හතර දෙනෙක්  හිටිය තමන්ව අඳුන්වල දෙන්නෙ නෑ... කවුද කියල කියන්නෙ නෑ...කොමළ කරනව..

"හෙලෝ....."

"හෙලෝ ...මේ මිස්ටර් වීරසිංහද කතා කරන්නෙ?"

"ඔව්..වීරසිංහ තමයි..මේ කවුද කතා කරන්නෙ?"

"අඩේ වීරෙ..උඹට මගෙ කටහඬ අඳුරන්ට බැරිද?"

"එහෙමට මතකයක් නම් නෑනෙ..කවුද මේ?"

"බොරු නේද උඹ ඔය කියන්නෙ?"

"බොරු කියන්නෙ අහවල් රෙද්දටද බූරුවො? මට අඳුනන්ට බෑ..උඹ එක්කො නම කියපං..නැත්තං XXXXX XXXX නැතුව ෆෝන් එක තියපං.." එහෙම හිතුවට මම එහෙම කිව්වෙ නම් නෑ..කිව්වෙ මෙහෙමයි.."බොරු නෙවෙයි..මට ඔයාගෙ කටහඬ අඳුනගන්ට බෑ..කරුණා කරල කියනවද ඔය කතා කරන්නෙ කවුද කියල…"

එහෙම තදින් කිව්වමත් අහන්නැතුව තවත් ජෝගි නටන්ට ලෑස්ති වෙන එවුන් එක්කල මට ඉතිං මලම පනිනව. අම්ම මෝ නැතුව අමතන්ට තමයි ඒ වෙලාවට හිතෙන්නෙ. එකට අවුරුදු ගාණක් වැඩ කරන්ට ඇති. බොහොම කිට්ටුවෙන් ආශ්‍රය කරන්ටත් ඇති. මම නෑ කියන්නෙ නෑනෙ. ඒත් දෙයියෝ සාක්කි අවුරුදු විසිපහකට තිහකට පස්සෙ උංගෙ කටහඬවල් අඳුරගන්ට  මොකෝ මගෙ වොයිස් රෙකග්නිෂන් සොෆ්ට්වෙයාර් එකක් ඉන්ස්ටෝල් කරල තියනවය? නැද්ද හා?

ඉතිං මම ආපහු මැද පෙරදිග ගියේ අගෝස්තු දාහතරවෙනිද. ඊට කලින් දවසෙ දවල් කෑමට ආරාධනා කරල තිබ්බ අපේ ප්‍රියම්බිකා තෝමෝගෙ බොහොම කිට්ටු මිතුරියකගෙ ගෙදර. ගලගෙදර කිට්ටුව. පස්සෙ දැන් ඔන්න අපි ආපහු ගෙදර එන්ට එනව කියමුකො. වැස්ස කියන්නෙ ආය නෑ පාර නොපෙනෙන තරමට වැස්ස. අනික ඊට පහුවදාද කොහෙද අන්තිම දළඳා පෙරහැර. පාරෙ ට්‍රැෆික් කියන්නෙ එක තැන විනාඩි දහය පහළව වාහන නවත්තගෙන ඉන්ට වෙනව.

දැන් ඔය කවුරුහරි වාර්ෂික නිවාඩුවට ගෙදර ගිහිල්ල ආපහු එනකොට ඔෆිස් එකේ අහල පහල ඉන්න යාලුවන්ට ඔය රසකැවිලි වගෙ මොනවහරි ගේන එක සිරිතක්. 

උඩ පේරාදෙණියෙ (උඩ පේරාදෙණියට පේරාදෙණිය කැම්පස් එක මැදින් තියන පාරෙ කිලෝ මීටර් දෙකක් වගෙ ගිහිල්ල වමට හැරිල තව කිලෝමීටර් හතරක් වගෙ යන්න ඕන) ඉන්නව අපේ උන්දැගෙ ලොකු අම්ම කෙනෙක්ගෙ පුතා. ඒ අයිය මම ආපු ආරංචියට අපේ ගෙදර එනකොට කිරි ටොෆී පැකට් දෙකක් අරගෙන ඇවිල්ල තිබ්බ. අප්පට උඩු මාරම රසයි. ඉතිං ආපහු යන්ට දවස් දෙකකට වගෙ කලින් මම අපෙ උන්දැ ඔය යනකොට මොනවහරි අරං යන චාරිත්‍රය ගැන මතක් කලා. මම කලින් ආපු හැම පාරම වගෙ ඔය මොන මොනව හරි අරගෙන ගියා කියල උන්දැට මතකයි.

"මේ දැන් ඔයා යනකොට මොනවහරි ගෙනියන්ට වෙයි නේද?"

"එහෙනං... එහෙනං...මම මේ කියන්ටමයි හිටියෙ..හෙට දිහාට නුවර ගිහිල්ල ඔය රසකැවිලි මොන මොනවයින් හරි ටික ටික අරං එන්නම්කො.."

"අර එදා උඩපේරාදෙණියෙ අයියල ගෙනාපු කිරි ටොෆී නම් ෂෝක් නේද?"

"ආ...ඒව නම් නියමයි තමයි. ෂහ්, එදා අහගන්ටවත් බැරි උනානෙ කොහෙන්ද එව්ව ගත්තෙ කියල.."

"මම ඇහුව.. ඒ ගොල්ලන්ගෙ ගෙවල් ගාව ගෙදරක හදන එව්වලු. හදල පැකට් කරල කඩ වලට දානවලු. අයිය කිව්ව පැකට් හතර පහක් ගෙනත් දෙන්නම්ය කියල. එකක සීයක්ද කොහෙද තිබ්බ නේද?"

"අඩේ එහෙනං හොඳටම ඇති...වැඩිත් එක්ක.."

ඉතිං දැන් අපි අර ගලගෙදර ඉඳන් එන ආපහු එන ගමනෙ ධාරානිපාත වැස්සෙ දබ ට්‍රැෆික් එකත් මැද්දෙ ගාට ගාට එන කොට ඔන්න අර උඩපේරාදෙණියෙ අයිය කෝල් කලා. අපේ උන්දැගෙ ලොකු අයිය වාහනේ ඩ්‍රයිව් කලේ. මම ඉස්සරහ සීට් එකේ. එතුමිය පස්ස සීට් එකේ. එතුමියගෙ ෆෝන් එකට කෝල් එක ආවෙ. 

"හෙලෝ..නංගි මම මේ කතාකලේ අර කිරි ටොෆී පාර්සලේ අද මම ගිහිල්ල ගත්ත. ඔයාල කොහොමද අද ඇවිල්ල ගන්නවද?....මල්ලි හෙට නේද යන්නෙ?"

"ඔව් අයියෙ..අපි මේ පොඩි ගමනක් ගිහිල්ල ආපහු එමින් ගමන ඉන්නෙ..තව විනාඩි විස්සකින් වගෙ ගලහ හන්දියට එන්ට පුලුවනි. පුදුම ට්‍රැෆික් එකක් අයියෙ. අයියට පුලුවන් නම් කිරි ටොෆී ටික ගලහ හන්දියට ගෙනල්ල දෙන්ට පුලුවන්ද?"

"හරි හරි නෝ ප්‍රොබ්ලම්..මම ඇවිල්ල පෝස්ට් ඔෆිස් එක ලඟ පාර අයිනෙ ඉන්නම්කො. කිට්ටු කරල මට කෝල් එකක් දෙන්ට.." පේරාදෙණිය පෝස්ට් ඔෆිස් එක තියෙන්නෙ ගලහ හන්දියෙ.

"හරි අයියෙ තෑන්ක්ස්…"

ගලහ හන්දිය කිට්ටු වෙනකොට වැස්ස තවත් තද කරපි. පෝස්ට් ඔෆිස් එකට මීටර් පණහක් වගෙ තියල අපි එක තැනම ඉබ්බ තිබ්බ වගෙ හිටිය විනාඩි පහක් විතර. 

"මේ මල්ලි... බැහැල ගිහිල්ල අර පාර්සලේ අරගෙන ආපහු ආව නම් ලේසියි නේද? වාහන මූව් උනොත් අපි හෙමීට එන්නම් ඉස්සරහට ඔයා මඟදි නගින්ට" එයාලගෙ ලොකු අයිය කිව්ව. 

"නෑ ඒයි... පොඩි කුඩේ විතරයි තියෙන්නෙත්. ..මේ දබ වැස්සෙ ඔයා තෙමිල අසනීප උනොත් එහෙම හෙට ගිහිල්ලත් ඉවරයි...ඔයා ඉන්ටකො මම ගිහිල්ල පාර්සලේ අරගෙන එන්නම්…" අපේ උන්දැ එහෙම කියල මහ වැස්සෙම කුඩෙත් අරං බැස්ස. 

අපි එතන තව විනාඩි පහක් වගෙ හිටිය. ඔන්න එතකොට වාහන ටිකක් මූව් වෙන්ට ගත්ත. 

"මල්ලි ජනේලෙ පොඩ්ඩක් පාත් කරල  බලන්ට නංගි එනවද කියල...මට මේ වැස්ස හින්ද මොකවත්ම පේන්නෙ නෑ…" ලොකු අයිය කිව්ව. 

දැන් අපි ඔන්න ටික ටික ඉස්සරහට යනව. පෝස්ට් ඔෆිස් එක පේන මානයටත් ආපි. ඒත් අපේ උන්දැ නෑ පේන්ට.

මම ඉතිං ජනේලෙත් බාගෙට ඇරගෙන ඔලුවත් එලියට දාගෙන බලනව මේ මනුස්සය කොහේ ගියාද කියල. පොඩ්ඩක්වත් ස්ලෝ කරන්ටත් බෑ පිටිපස්සෙන් එන එවුන්  එක සීරුවට හෝන් ගහනව.

ඔය අස්සෙ ඔන්න මගෙ ෆෝන් එක රිං වෙන්න ගත්ත….

"මේ මඟුල මේ වෙලාවෙම …" එහෙම කියල මම උඩ සාක්කුවෙන් ෆෝන් එක අරගෙන ආන්ස්වර් කලා. "හෙලෝ.."

"මේ මිස්ටර් රවී ද?"

"ඔව් කතා කරනවා…"

"මල්ලි මම පොඩ්ඩක් ස්ලෝ කරන්නං... බලන්ට නංගි ඉන්නවද කියල.." ඒ අස්සෙ අයිය කිව්ව.

අලි මදිවට හරක් හරක් මදිවට කිණිතුල්ලො කිව්ව වගෙ ඔලුවෙ ඉඳල කාකි රේන් කෝට් එකක් දාගත්තු රාළහාමි කෙනෙක් ඒ අස්සෙ වාහනේ ගාවට ඇවිල්ල ඇතුලට එබුන. "මොනවද හලෝ කරන්නෙ?.... පේන්නෙ නැද්ද ට්‍රැෆික් එක?.... යනවල... යනවල"

"හෙලෝ..කවුද මේ?"  මම ෆෝන් එක උරහිසට තද කරගෙන ජනේලෙන් එබිල වටපිට බලන ගමන් ඇහුව.

"අනේ..අනේ..ඔන්න යාලුවො..මාව අඳුනන්න බෑ නේද?...."

"මේ...හලෝ මට අඳුරගන්න බැරි නිසානෙ කවුද කියල අහන්නෙ?...කරුණාකරල කවුද කියනවද?.."

ඒ අස්සෙ වාහනේ දැන් ඔන්න පේරාදෙණිය පෝස්ට් ඔෆිස් එකත් පහුකරගෙන යනව. 

"මල්ලි බලන්න නංගි ඉන්නවද කියල?" ලොකු අයිය වැස්ස හින්ද පාර පැහැදිලි නැති නිසා පොඩ්ඩක් ඉස්සරහට නැවිල ඩ්‍රයිව් කරන ගමන් ඇහුව..

"මේ ඇත්තටම මාව අඳුරගන්නම බැරිද?" ටෙලිෆෝන් එකේ එහා කෙළවරේ ඉන්න කෝණංගිය ආයමත් බබාහුකුං දානව.

ඒ පාරනම් මගෙ ඉවසීමේ සීමාව ඉක්මවල කට්ට රෙඩ් සෝන් එකටම ගියා. "මේ අයිසෙ තමුසෙට මම දැන් එක පාරක් නෙවෙයි දෙතුන් පාරක්ම කිව්වනෙ. මගෙන් කුණු හරප අහගන්නෙ නැතුව තියනව ෆෝන් එක.." මම එහෙම කියල ෆෝන් එක කට් කලා.

"කවුද ඒ?" අයිය ඇහුව.

"කවුද මන්ද පිස්සු යකෙක්... කවුද කියල ඇහුවට කියන්නෙත් නෑ.. අඳුරන්ට බැරිද අඳුරන්ට බැරිද කියල අහනව…"

ඒ එක්කම වගෙ අපෙ උන්දැ දුවගෙන ඇවිල්ල වාහනේට නැග්ග.."හරි වැඩේනෙ උනේ...මම ආපහු ගියාම ඔයගොල්ලො ඉස්සරහට ඇවිල්ල.."

"ඔව් එතන නැවතිල ඉන්ට දෙන්නෙ නෑ. පොලීසියෙන් එලවනව…"

ඒත් එක්කම ආයම ෆෝන් එක රිං වෙන්ට ගත්ත. මම ඒ දිහා බලල ආන්ස්වර් නොකර ආයම සාක්කුවට දාගත්ත. 

"ඇයි? කවුද කියල බලන්නෙ නැද්ද?" එතුමිය ඇහුව. 

"මේ කොහෙද යන පිස්සු හටනක්.....කවුද කියන්නෙ නෑ..අඳුරන්ට බැරිද අඳුරන්ට බැරිද කියල අහනව…"

"හරි හරි බලන්නකො ආයම..කවුරු හරි ඔයාගෙ යාලුවෙක්නෙ කතා කරන්නෙ.."

"යාලුවෙක් තමයි.." එහෙම කියල මම ෆෝන් එකට ආන්ස්වර් කලා. "හලෝ.."

"අනේ රවි අයිය තරහ වෙන්නෙ එපා..මම බන්දුල…"

බන්දුල කියන්නෙ අවුරුදු හතර පහකට ඉස්සර කටාර්වල හිටපුු මගෙ  යාලුවෙක්. දැන් මනුස්සය ලංකාවෙ ඔය මොකක් හරි ප්‍රොජෙක්ට් එකක වැඩ…

" අනේ මල්ලි වෙරි සොරි...ඔය කට්ටිය කතා කරල කවුද කියල කියන්නෙ නැතුව අඳුනන්න පුලුවන්ද කියල අහන එක මට එපා වෙලා තිබ්බෙ. ඒකයි බං උඹට බැන්නෙ...අනික අපි මේ යාලුවෙකුගෙ ගෙදර ගිහිල්ල ආපහු ගෙදර එන ගමන්..වැස්සයි..ට්‍රැෆික් එකයි..ඒ අස්සෙ වයිෆ් බැහැල ගියා පොඩි වැඩකට..එයාත් නෑ..ඔය ඔක්කොම හෙයියම්මාරු අස්සෙ තමයි උඹ කතා කලේ...වෙරිම සොරිම සොරි හොඳද?"

"හරි හරි නෝ ප්‍රොබ්ලම් මගේ වැරැද්දනෙ..මම මේ කතා කලේ කවද්ද ආපහු යන්නෙ එහෙම කියල දැනගන්ට.."

"හෙට යනව මල්ලි ආපහු…"

Friday, November 1, 2019

642. වාර්ෂික ඉසුඹුව උදෙසා ලංකාද්වීපයට සැපත්වීම සහ සහෘදයින් හමුවීම..... - 4


අපේ  ගෙදර ආපු දවසෙ උදේ දළඳා මාළිගාවෙදි
සත්‍යා සහ කසුන්...

වත් පොතෙන් ලබාගත් ඡායාරූපයකි.

මෙතන ඉඳල නිව්ට අපිට කියපු විදිහටම කතාව කියන එක ලේසියි මම හිතන්නෙ..

"ඔන්න බං මාත් ඉතිං සුද්ද එක්ක ගිහිල්ල උගෙ පිකප් එක නැග්ග.."

"යකෝ උඹ ගුඩ් මෝනිං කියලවත් කිව්වෙ නැද්ද? මාර පොරක්නෙ.." එකෙක් ඇහුව..

"කිව්ව බං කිව්ව කිව්ව…"

"ඉතිං?"

"ම්හු... සුද්දගෙ නෑ කිසි කතාවක්..ම්හ්ම්..ගාල උගුර පාදනව වගෙ සද්දයක් කලා එච්චරයි…"

"ඉතිං?"

"ඉතිං ඔන්න අපි ගියා කන්දකඩු පාර දිගේ...ගිහිල්ල ZD ඇලේ ට්‍රේස් එක දිගේ කැළේ සුද්ද කරලනෙ තියෙන්නෙ…"

(ඇළක් හරි පාරක් හරි වැව් බැම්මක් හරි ඉදිකරන්ට ඉස්සරවෙලා නමෝ විත්තියෙන්ම කරන්නෙ බුල්ඩෝසර් දාල ඒකෙ සෙන්ටර් ලයින් එක දිගේ නියමිත දුරක් දෙපැත්තට කැළේ සුද්ද කරන එක..ට්‍රේස් එක කියන්නෙ ඒ සුද්ද කරපු ලයින් එකට)

"ඔන්න සුද්ද ට්‍රේස් එක මැදට ගිහිල්ල පිකප් එක නැවැත්තුව"

"නවත්තල?"

"නවත්තල ඇහුව කෝ දැන් මට පෙන්නපන් බ්‍රිජ් එකේ ලොකේෂන් එක කියල…"

"අම්මට උඩු... සුද්දට සිංහලත් පුලුවන්ද?" සමරෙද කොහෙද ඇහුව…

"කුණු හරප කතා කරන්ට එපා බං..සුද්දෝ කොහෙද බං සිංහල දන්නෙ?....ඌ ඇහුවෙ ඉංග්‍රීසියෙන්.." නිව්ටට මළ පැනල මහ හයියෙං කෑගැහුව…

"උඹට හරියටම තේරුණාද දන්නෙත් නෑනෙ සුද්ද අහපු එක..කෝකටත් කියපංකො ඌ අහපු විදිහ.." මම නිව්ටගෙන් එහෙම අහන්ටත් හදල ආයෙත් ඕකට මළ පැනල ඉන්න වෙලාවෙ මයෙ හොම්බට දමල අනින්ටත් බැරි කමක් නෑ නෙවද කියල හිතල සද්ද වහල නිකං හිටිය.

"හරි හරි බං කලබල වෙන්ට එපා..ඉතිං මොකෝ උනේ උඹ ලොකේෂන් එක පෙන්නුවද?"

"ඉඳපංකො කියනකල්..මම එදා සර්වේයර්ස්ලගෙන් ටේක් ඕවර් කරද්දි මතක තියාගත්ත ඔය ZD ඇළේ ට්‍රේස් එක කන්දකඩුව පාර ක්‍රොස් වෙන තැන ඉඳල වම් පැත්තට මීටර් පණහකින් වගෙ තමයි පාළමේ ලොකේෂන් එක කියල.ඒ හින්ද මම බය නැතුව කිව්ව සුද්දට ඕකේ..කම් අයි විල් ෂෝ යූ කියල…"

"ඉතිං දැං උඹ ඉස්සරහින් යනව..සුද්ද පස්සෙන් එනව එහෙමද? "

"ඔව්..ඔව්...බං ඒත් කේස් එක කියන්නෙ මම මීටර් පණහක් විතර ගියාට බං ඒ සර්වේ ලයින් එකේ කූඤ්ඤ එකක්වත් හම්බ උනේ නෑ කියහංකො…"

"හුටා ඒ කියන්නෙ උඹට තැන මාරුවෙලා?"

"නෑ නෑ බං ඒ සර්වේ ලයින් එක ගියේ මහ විසාල පළු ගහක් යටින් ..මට හොඳටම මතකයි ඒ පළු ගහ..යකෝ පළු ගහත් තියනව එදා වගේම..ඒත් කූඤ්ඤ එකක්වත් නෑ"

"අප්පට උඩු ඒ මක් වෙලාද බං?"

"ඒකනෙ කියන්නෙ..පස්සෙ මෙන්න මම ටිකක් නැමිල බලනකොට ඒ පළාත පුරහම හරක් කුර.."

"නෑ?..... ඒ කියන්නෙ?"

"ඒ කියන්නෙ මම ලයින් එක බලාගත්තට පස්සෙ හෙණ හරක් මැලයක් ඇවිල්ල ඒ පළාතම වනසල…"

"එතකොට කූඤ්ඤ?"

"ආය අහවල් කූඤ්ඤද? එක කූඤ්ඤයක්වත් හොයාගන්ට නෑ"

"හුටා…"

සර්වේ ඩිපාර්ට්මන්ට් එකෙන් ඔහොම ලයින් එකක් පෙන්නුවම අපි කරන්නෙ හැකි ඉක්මනින් ඒ ලී කූඤ්ඤ තියන තැන් වලට කොන්ක්‍රීට් කූඤ්ඤ ගෙනිහිල්ල හිටවන එක. මොකද ලී කූඤ්ඤවලට ඔය වගෙ අතුරු ආන්තරා බොහොමයි. ඒත් වෙලා තියෙන්නෙ ඒ දවස්වල අපේ ගබඩාවෙ කොන්ක්‍රීට් කූඤ්ඤ තිබිල නෑ. කොහොම හරි ආයම කූඤ්ඤ ගේනකොට නිව්ටට ඔය වැඩේ අමතක වෙලා ගිහිල්ල.

"ඉතිං මොකද ඊට පස්සෙ උනේ?"

"ඔන්න මම බිම බලාගෙන එහාට මෙහාට ඇවිද ඇවිද අඩුගාණෙ එක කූඤ්ඤයක් වත් මේ XXXX හරක් රැල ඉතුරු කරලද කියල හොයන්ට ගත්ත.."

"සුද්ද?"

"සුද්ද ඉණට අත්දෙකත් තියාගෙන බලා ඉන්නව..ගිණි අව්වෙ ජම්බෙ වගෙ රතු වෙලා…"

"හෙහ්..හෙහ්..මාර ආතල් වැඩේනෙ බං…"

"උඹ මේ මඟුලක් කතාකරනව..අහවල් ආතල් එකක්ද? සුද්දගෙ මූණට අබ අහුරක් වීසි කලානම් උගෙ මූණට අඩියක් කිට්ටුවෙනකොට අබ ටික පුපුරනව සට සට ගාල…"

"හෙහ්..හෙහ්...හරි හරි කතාව කියපං...කතාව කියපං…"

"ටිකකිං සුද්ද බෙරිහන් දීල කෑගැහුව…."

"කොහෙද XXXXX පුතෝ කූඤ්ඤ? කියල නේද?" මම ඇහුව.

"ඔව් ඔව් කොහොමද උඹ දන්නෙ? "

"එහෙම නැතුව ඉතිං උඹෙ ආච්චි ලොකු උනේ වයස කීයෙදිද කියල සුද්ද අහයිද බං? හෙහ්..හෙහ්…"

"උඹට මම කිව්වය කියල හිතාගං...." නිව්ටා මා දිහා රවාගෙන හිටිය විනාඩි දෙකක් විතර…

"හරි හරි මේ මේ වීරෙ..උඹ අනම් මනම් කියල නිව්ටව කුලප්පු කරන්නෙ නැතුව ඉඳහංකො...හරි නිව්ට උඹ කියහංකො සුද්ද කොහොමද බෙරිහන් දුන්නෙ කියල…"

"Hey fellah, what the hell are you doing walking here and there? Where's this bloody fucking location peg? ඔන්න ඔහොමයි බං ඌ කෑගැහුවෙ.."

"අම්මප? ඉතිං උඹ මොකද කිව්වෙ? උඹ බයවුනාද?"

"මම කිව්ව Pegs here some where this palu tree.."

"ඒ ගමන?"

"ඒ ගමන සුද්ද කිව්ව..What? What nonsense are you jabbering?"

"හෙහ්..හෙහ්…"

"මමත් ඇරියෙ නෑ..මම කිව්ව This all bulls fault..no pegs I can't see…"

"ඇති සුද්ද උඹව උස්සල පොළවෙ ගැහුවෙ නැතුව.."

"පොළවෙ නම් ගැහුවෙ නෑ..ඌ ඒ පාර මාව කන්ට වගෙ ටිකක් වෙලා බලා ඉඳල මෙන්න කඩාගෙන බිඳගෙන ගිහිල්ල පිකප් එකට නැඟල ස්ටාට් කලා.."

"නයි කයිද රෝස්පාන් කිව්වලු..උඹව අර මහ කැළේ මැද දාල?.."

"ඒකනෙ කියන්නෙ බං මූ අමුවෙං කෑවට හිත් වදිනවද? මම ඒ පාර කෑගැහුව Hey Stop කියල..මොන ස්ටොප්ද? මූ යන්ට යන්නෙ. මළ කෙලියයි ..මම ඒ පාර දුවගෙන දුවගෙන ගිහිල්ල පිකප් එකේ පිටිපස්සෙ බක්කියට පැන්න.."

"ඒ කියන්නෙ උඹ ආපහු වැලිකන්දට ආවෙ සුද්දගෙ පිකප් එකේ බක්කියෙද? හතර විලි ලැජ්ජාවයිනෙ බං.."

"අනේ බං මේ උඹල නං කියයි. විලි ලැජ්ජාව වගේද අර අලි කොටි වළස්සු ඉන්න කැළේ අතරමං උනොත් එහෙම.."

"ඒකත් හරි තමයි බලාගෙන යනකොට..ඉතිං ඒ පාර? "

"ඒ පාර මම බක්කියට නැඟල අර යකඩ බට ෆ්‍රේම් එකක් තියෙන්නෙ....ඒක ඇති වීරියෙං අල්ලගත්ත. සුද්ද මචං පිකප් එක එහාට කපනව..මෙහාට කපනව.."

"ඒ මොකෝ බං ඒ?"

"ඒ මොකෝ කියන්නෙ ඌ ෆුල් ට්‍රයි කලේ මාව පිකප් එකෙං වට්ටන්ඩමයි..හුහ් මා එක්ක කොහෙද එව්ව? මමත් දත්මිටි කාගෙන අල්ලගෙන හිටිය….."

"යකෝ මාර සීන් එකනෙ..හැත්තෑ ගණංවල සිංහල ෆිල්ම් එක වගෙ..ෂෙහ් නියමෙට තියෙන්ට ඇතිි. සුද්ද ඉංග්‍රීසියෙං අමු කුණු හබ්බ කිය කිය Fuck you you... you bloody bastard...දත්මිටි කාගෙන පිකප් එක එහාට කපනව මෙහාට කපනව..මූ ඉතිපිසෝ ගාතාව කිය කිය දෑත බදල අර යකඩ ෆ්‍රේම් එකේ අත් දෙකෙම්ම එල්ලිල ඉන්නව..හිනාවෙල පණයන වැඩක්නෙ බං ඒක.." 

මම එහෙම කියල බඩත් අල්ලගෙන හිනාවුනා. අනික් එවුනුත් එහෙමයි. ඔක්කොමල හිටිය හිටිය තැනවලම දෙකට නැවිල හිනාවෙන්ට ගත්ත.

"ඔව් තොපිට නම් හිනා..මම පිකප් එකෙං වැටිල මළත් ඔච්චර තමයි..අම්මප උඹල වගෙ යාලුවො.." 

නිව්ට එහෙම කියල නැඟිටල උගෙ කාමරේට ගිහිල්ල දඩාං ගාල දොර වහගත්ත. අපි කට්ටියම කොහොමත් තව පැය කාලක් විතර සීන් එක මතක් කර කර හිනාවුනා...

ඉතිං එදා අපේ සුහද හමුව ඉවර වෙලා මගේ සහෘදයින්ගෙන් බදා සිප වැළඳ සමු අරගෙන මම ආපහු ගෙදර ආව..........

පහුවදා ඉරිද..ඊට පහුවදා සඳුද මම උදේම කසුනට කෝල් එකක් දුන්න. 

"මල්ලි මොකෝ කියන්නෙ? අද මොකද උඹලගෙ ප්‍රෝග්‍රෑම්ස්? මම උඹලගෙ ගෙදර එන්නද? නැත්නම්...."

"අයියෙ මෙහෙමයි අපි අටට විතර යනව දළඳා මාළිගාවට...."

"ඊට පස්සෙ?"

"ඊට පස්සෙ යනව වත්තේගම නැන්ද කෙනෙකුගෙ ගෙදර…"

"හරි එහෙමනම් මෙහෙම කරපං... උඹල දවල් කෑමට අපේ ගෙදර වරෙල්ල…"

"අපි දෙන්න එක්ක සත්‍යාගෙ අම්මයි අප්පච්චියි දෙන්නත් යනව අයියෙ.."

"හරි හරි බං නෝ ප්‍රොබ්ලම් කට්ටියම වරෙල්ල…"

"හරි එහෙනං අයියෙ අපි එන්නං දොළහ දොළහමාර වගෙ වෙනකොට…"

"හරි පාර දන්නවනෙ...පේරාදෙණිය රේල්වේ ස්ටේෂන් එක ළඟට ඇවිල්ල කෝල් එකක් දීපං..මම එන්නං පාර අයිනට.."

පස්සෙ අපෙ ප්‍රියම්බිකා තොමෝයි මායි දෙන්නම එකතුවෙලා ඉව්ව. එදා උදේ ඉඳලම වැස්ස. හැබැයි දහය වගෙ වෙනකොට දාරානිපාත වැස්ස තුරල් කලා. ඒත් අව්ව රැල්ලක් වත් වැටුනෙ එහෙම නෑ. අහසත් වැහි වලාකුලෙන් බරවෙලා තිබ්බෙ. එක පහුවුනා විතරයි කසුනගෙන් කෝල් එකක් ආව.

"රවි අයියෙ..අපි මේ දැන් පේරාදෙණිය ස්ටේෂන් එක පහුකලා......"

"හරි මල්ලි ඔහොම්මම එන්න ඉස්සරහට…..පැණිදෙණිය හන්දියෙන් වමට හරවල පරණ ගම්පොළ පාර දිගේ එන්න. ම්ම්..මීටර් හාරසීයක් වගෙ ඇති ..මම දැන් එන්නම් පාර අයිනට.."

කිව්වත් වාගෙම මම පාර අයිනට ගිහිල්ල විනාඩි පහක් ගියේ නෑ...කසුන්ල කට්ටිය ආව. ඒ පාර අපි ගෙදරට ගිහිල්ල දවල්ට කාල එහෙම බොහොම සුහද සහ ප්‍රියමනාප හෝරා දෙක තුනක් ගත කලා. අපි දෙගොල්ලගෙම මියුචුවල් ෆ්‍රෙන්ඩ්ස් නොහොත් පොදු සහෘදයින් පිළිබඳව ඒ වගේම බ්ලොග් ලිවීම ගැන ඔන්න ඔය වගෙ ඉතාම රසවත් සතුටු සාමීචියකින් ප්‍රිය සම්භාෂණයකින් අනතුරුව කසුන් සත්‍යා ඇතුළු පිරිස අපි දෙන්නගෙන සමුගෙන පිටත් වෙලා ගියා.

සත්‍යාගෙ ගෙවල් ඇවිල්ල හිට දොළුවෙ. ගෙදර ගිහිල්ල සත්‍යා මට කතා කලා. 

"රවි අයියෙ..අපි ගෙදර ආවයි කියන්නයි මම මේ කතාකලේ. ඒ එක්කම බොහොමත්ම ස්තූතියිි කියලත් කියන්න ඕන ඔයාටයි අක්කටයි දෙන්නටම.."

"හරි හරි මැඩම්...ඒක මොකක්ද?"

"අනේ තව දෙයක් අමතක උනානෙ.."

"ඒ මොකක්ද?"

"අනේ අපිට අක්කයි ඔයයි එක්ක ෆොටෝ එකක ගන්න අමතකම වුනානෙ.."

හුටා ඒ කියනකොටයි මටත් ඒක මතක් වුනේ …"ඒකනෙ ඔන්න මටත් දැනුයි ඒක මතක් වුනේ...ෂෙහ්.."

..................................

අකමැත්තෙන් උනත් මතු සම්බන්ධ කරන්න වෙනව..තව එකම එක කොටසක් තියනව...

Wednesday, October 30, 2019

641. වාර්ෂික ඉසුඹුව උදෙසා ලංකාද්වීපයට සැපත්වීම සහ සහෘදයින් හමුවීම..... - 3

ඉතිං ඔය මිනුම් සළකුණු හෑන්ඩ් ඕවර් කරනකොට වැලිකන්දෙ ඉඳල කිලෝමීටර් දොළහක්ද කොහෙද ටේක් ඕවර් කරල තියෙන්නෙ අපෙ නිව්ටනය. ඉතිං ZD එකෙන් අර පාලමේ ලොකේෂන් එක ගැන දැනගන්ට එයාලගෙ එන්ජිනියර් කෙනෙක් එවන්නම්ය කිව්වම නිව්ටන්ගෙ ලොක්ක නිව්ටන්ට කතා කරල කිව්වලු…........

"නිව්ටන් අන්න අර ත්‍රිකෝණමඩු පාරයි මේන් කැනල් එකයි ක්‍රොස් වෙන තැන හරියටම බලාගන්ට හෙට උදේ ZD එකෙන් එන්ජිනියර් කෙනෙක් එයි."

"හරි බොස්"

"නිව්ටන් නේද ඔය හරිය ටේක් ඕවර් කලේ සර්වේ ඩිපාර්ට්මන්ට් එකෙන්?"

"ඔව් බොස්.."

"එහෙනම් හෙට උදේ අර එන මනුස්සය එක්ක ගිහිල්ල හරියටම පාරෙයි ඇළෙයි සෙන්ටර් ලයින් ක්‍රොස් වෙන තැන පෙන්නන්ට."

"ඕකේ බොස්.." නිව්ටනයත් එහෙම කියල වැඩේ බාරගත්ත.

එදා රෑ චමරියට (චමරිය කියන්නෙ අපි නවාතැන් ගෙන හිටපු නේවාසිකාගාරය) ඇවිල්ල රෑට කන ගමන් නිව්ටනය අපිට කිව ඔය විස්තරේ…..

"අඩෝ උඹල දන්නවද? අපෙ ආර්.ඊ.මට බාරදුන්න අර ZD එකේ එන්ජිනියර් කෙනෙකුට ත්‍රිකෝණමඩු පාරයි මේන් කැනල් එකයි ක්‍රොස් වෙන තැන ලොකේෂන් එක පෙන්නන්ට"

(R.E. = නේවාසික ඉංජිනේරු නොහොත් Resident Engineer) 

අපි ඉතින් ඔය අනම්මනම් විකාර ටිකක් කියෝල නිව්ටන්ව පොඩ්ඩක් බයිට් එකට ගත්ත.. හෙහ්..හෙහ්…

"යකෝ...බලාගෙන...ZDඑකේ එන්ජිනියර් කෙනෙක් නම් අනිවා දඩ සුද්දෙක් එනව ඇත්තෙ.......උඹ පොඩ්ඩක් පරිස්සං වෙයං.." සමරෙ කිව්ව.

"පලයං බං යන්න මම මොනවට පරිස්සං වෙන්නද?" නිව්ටන් එහෙම කිව්වෙ නැඟිටල බත්හැන්දක් බෙදාගන්න ගමන්.....

ඒ කාලෙ ඔය ZD එකේ වැඩ කලේ ඔක්කොම අටේ දහයෙ සුද්දො..අත් නැති ටී ෂර්ට් වගේ එව්වයි කාකි කොට කළිසමුයි ඇඳගෙන ඇන්කල් බූට්ස් දාගෙන හිටපු එවුංගෙං බහුතරයකගෙ අත් පපුව පුරා පච්ච කොටල තිබ්බ. ඒ පැත්තෙ අවුරුද්ද පුරා තියෙන කට්ට අව්වෙ ඉඳලම ඔය ඇමරිකන් කාරයින්ගෙ හම රතුවෙලා දිලිසි දිලිසි තිබ්බෙ. 

ඒ දිලිසිල්ලට නම් හේතුව මම හිතන්නෙ අව්වෙ සැරකමට එවුං මොනව හරි ක්‍රීම් ජාතියක් උලල වෙන්න ඕන. පස්සෙ කාලෙකදි ඔය මම කියවපු සමහර පොත් වල රෙඩ් නෙක්ස් (Red necks) කියල වචනයක් දැක්කම මට එක පාරටම මතකයට ආවෙ ඔය ZD කොම්පැනියෙ වැඩකරපු ඇමරිකන් කාරයො. අමරිකාවෙ "Red necks" කියල කියන්නෙ හරි හමං අධ්‍යාපනයක් රහිත, විශේෂයෙන්ම ගොවිතැනින් වගෙ ජීවත්වෙන පහළ පංතියෙ සුදු අමරිකානුවන්ට. ඒක අපහාසාත්මක වචනයක් විදිහටයි හැඳින්වෙන්නෙ.

ආ ඔය ZD එකේ අමරිකන් කාරයො හැමෝම වගෙ පාවිච්චි කලේ කහ/දුඹුරු පාට (Beige Color) සීට් දෙකේ ජීප්. ඒ කාලෙ ලෝකෙ පුරා ජපානෙ හදන මිට්සුබිෂි ජීප් එක ජනප්‍රිය වෙලා තිබ්බට ජීප් කියන්නෙ ඇත්තටම අමරිකන් සන්නාමයක්. ජීප් සමාගමෙන් මිට්සුබිෂි එකට "Jeep" සන්නාමය යටතෙ වාහන හදන්ට දුන්නු අයිතිය අවසන් උනාට පස්සෙ තමයි මිට්සුබිෂි සමාගම පජෙරෝ එක නිෂ්පාදනය කරන්ට පටන් ගත්තෙ. ජීප් වලට අමතරව අමරිකන්කාරයො පාවිච්චි කලා දඩ G.M.C. ඩබල් කැබ් පිකප්. එව්ව ආය නෑ පොඩි ලොරියක් විතර ඇති. ටයර් එකක් අඩි දෙකක් වගෙ පළලයි. G.M.C. කියන්නෙ සුප්‍රසිද්ධ අමරිකන් වාහන නිෂ්පාදන සමාගමක්. (General Motors Company)


ඒ දවස්වල ZD එකේ සුද්දො පාවිච්චි කලේ
මේ G.M.C. පිකප්. හැබැයි එව්ව මීට ටිකක් වෙනස්.
මොඩිෆයි කරල තිබ්බෙ Off Road විදිහට...

ඒ දවස්වල අපේ කෑම්ප් එක මායිමෙන්ම තමයි ඔය ZD ඇළ වැටිල තිබ්බෙ. අපේ කෑම්ප් එකේ වැටත් එක්කම තිබ්බ ZD එකේ සුද්දො රෑ වැඩ කරද්දි එහෙම පොඩි නින්දක් දාන්ට ගෙනාපු කන්ටේනර් තුන හතරක්. ඒ පිටිපස්සෙ සමහර දවස් වලට එවුං මස් එහෙම පුච්චගෙන කනව බොනව එහෙම. රෑට හුලං අත අපේ කෑම්ප් එක දිහාට හැරෙනකොට අපිටත් එනව මස් පිච්චෙන සුවඳ...

අපි ඔය ඒ කාලෙ බාබකිව් ගැන එහෙම අහලවත් තිබ්බෙ නෑ. වැට අයිනෙ තිබිල එක දවසක් අපේ චමරියෙ උයන්ට හිටපු ගෝලය ගෙනල්ල තිබ්බ හිස් ජැක් ඩැනියල්ස් බෝතල් දෙක තුනක්. අපේ කට්ටිය එව්ව ගත්ත වතුර පුරවල රෑට බොන්ට ඇඳ ඉහත්තාවෙ තියාගන්ට.


ජැක් ඩැනියල්ස් විස්කි බෝතලයක්...

ඉතිං පහුවදා අපි දවල්ට කන්න එනකොට මෙන්න නිව්ටනය ඉන්නව අපෙ සාලෙ ඇඳි පුටුවක පත බෑවිල..අපි කට්ටිය කොහොමත් දවල්ට කන්න එනකොට එකහමාරවත් වෙනව. මොකද අපි එක එක්කෙනාගෙ සයිට් තියෙන්නෙ එකිනෙකින් සෑහෙන්න දුරින්. ඉතිං අපේ ජීප් එක කිලෝ මීටර් විස්සක් විතර ඔය වටේ ගහල එනකොට කොහොමත් ඔය වෙලාව යනව. ඒත් පුරුද්දක් විදිහට නිව්ටන් එකොලහ වගෙ වෙනකොට චමරියට එනව. ඇවිල්ල අපි දාඩිය පෙරාගෙන එද්දි නාල කරල කාරිය කුරුල්ල වගෙ ෂපාන් එකේ ඉන්නව. ඒත් එදා උගෙ මූන ඉදිල බිමට වැටෙන්ට ඔන්න මෙන්න වැලගෙඩියක් වගෙ වෙලා තිබ්බෙ. 

"මොකෝ බං?" මම ඇහුව..

"බලපංකො අර දහදුරා සුද්ද කරපු වැඩේ…"නිව්ටන්ට ඒ වෙනකොටත් උපරිම මල.

"හරි හරි බං...කාම් ඩවුන් කාම් ඩවුන්...ඒ කියන්නෙ සන්සුන් වෙන්න සන්සුන් වෙන්න …"

"සන්සුන් තමයි අම්මප මට ඕකට.." නිව්ටන් බර බර ගාල දත්මිටි කෑව...

දැන් එදා මගෙ අර මහවැලි යාලුවො එක්ක තිබ්බ සුහද හමුවෙදි කවුරු හරි එකෙක් ඔය නිව්ටන්ගෙයි සුද්දගෙයි කතාව මතක් කලා..

"ඒයි මතකද උඹලට අපේ නිව්ටනය අර ZD එකේ සුද්දට මහ ඇළේ පාලමේ ලොකේෂන් එක පෙන්නන්ට ගිහිල්ල වෙච්චි ජංජාලෙ?"

"යන්තම් මතකයි වගෙ .."

"හරි හරි ඉඳපංකො වීරෙට තමයි ඔය කතා මතක..අනික මූ ඔය කතන්දර ලියනවලුනෙ අර බ්ලොග් එකක්ද මොහොකටත්.."

"ඔව් බං ඔය දන්නැද්ද? කතන්දර දෙක තුනක් ලියනව..." මම එහෙම කියල ෂේප් වුනා...එතන හිටපු එවුන්ගෙන් මගෙ බ්ලොග් එක ගැන දැනගෙන හිටියෙ ඔය සමරෙ විතරයි...ඒකත් ඊට කලින් දවසෙ මම ඌට කියල තිබ්බ හින්ද.

"වීරේ එහෙනම් උඹ කියපං කතාව මුල ඉඳලම…" ඔන්න ඔක්කොම කට්ටියගෙන් ඉල්ලීමක් ආව..

"මේ... උඹ කතාව කිව්වට කමක් නෑ.. බොරු එහෙම කිව්වොත් බලාගං...අඬු කඩනව අම්මාපල්ල.." නිව්ටන් මට ඒ වෙලාවෙ තර්ජනයකුත් කලා. 

"පිස්සුද බං? ආය බොරු කියන්නෙ කොහොමද? උඹත් මෙතන ඉන්නවනෙ...බොරුවක් නම් ඒ වෙලාවෙම කියපං..අඩෝ බොරු කියන්ට එපා.. එහෙම නෙවෙයි උනේ මෙන්න මෙහෙමයි කියල…" මම නිව්ටන්ගෙ පිටට පාරක් ගහන ගමන් එහෙම කිව්ව.

ඉතිං ඔන්න මම එදා කතාව කියාගෙන ඇවිල්ල ඔය නිව්ට අපේ චමරියෙ මූණත් තහඩුව කුණ්ඩ හට්ටියක් වගෙ කරගෙන සුද්දගෙ හත්මුතු පරම්පරාවටම අම්ම මෝ නැතුව බැණ බැණ ඉන්න වෙලාවෙ මෙසේ උඩ තිබ්බ මගෙ ෆෝන් එක රිං වුනා. මම කතාව නවත්තල අතට අරං බලනකොට නාඳුනන නොම්මරයක්…..

"එක්ස්කියුස් මී.." එහෙම කියල මම ෆෝන් එකත් අරගෙන එළියට ගියා.."හෙලෝ...."

"හෙලෝ...මේ මිස්ට රවිද?"

"ඔව් මම තමයි රවි.."

"රවි අයියෙ...මම මේ කසුන්…"

"ආආආ....කසුන්? කසුන් කිව්වෙ?"

"මම අර අහසින් එන්න.... අන්න ඒ කසුන්.."

"අම්මට උඩු මේ මේ අපේ කසුන් මල්ලිනෙ..ඉතිං ඉතිං..කොහොමද බං සැප සනීප කාරිය?"

"වරදක් නෑ අයියෙ හොඳින් ඉන්නව...අයිය ලංකාවට ආවයි කියල ආරංචි උනා..ඒකයි මේ කතාකලේ…"

"අනේ බං කතා කරපු එක කොච්චර දෙයක්ද?..මේ ඒක නෙවෙයි කාගෙන්ද මගෙ නොම්මරේ හොයා ගත්තෙ?"

"රන්දිකා අක්ක දුන්නෙ...අයිය එහෙ ගියයි කියලත් කිව්ව"

"ඔව් බං.. පහුගිය සඳුද කොලඹ ගියානෙ... ඒ ගමන රන්දිකාලගෙ ගෙදරත් ගියා.."

"ඉතිං අයියෙ මම මේ කතා කලේ අපි දෙන්න මේ දවස්වල නුවර ඉන්නෙ…"

"ආ..එහෙමද?"

කසුන්ගෙ භාර්යා තොමෝ ඒ කිව්වෙ සත්‍යා නිර්මාණි නුවර කියල මම දැනගෙන හිටියට හරියටම කොහෙද කියල මට අයිඩියා එකක් තිබ්බෙ නෑ.

"හරි හරි සත්‍යා නුවර නේද?"

"ඔව් නුවර කියන්නෙ ගම්පොළ…"

"අහ්..එහෙමද? මම ඉන්නෙත් පේරාදෙණිය පරණ ගම්පළ පාරෙ..පැණිදෙණියෙ.."

"ඔව් මට මතකයි අයිය කීප සැරයක් බ්ලොග් එකේ ඒ ගැන ලියල තිබ්බනෙ..ඉතිං අයියෙ මම මේ කතා කලේ අපි දෙන්නට අයියව මුණගැහෙන්ට ඕන…"

"කසුන් මම ලබන බදාද ඒ කියන්නෙ දාහතරවෙනිද ආපහු යනව..ඔයාල දෙන්න කවද වෙනකල් මෙහෙ ඉන්නවද?"

"අපි හිතාගෙන ඉන්නෙ අඟහරුවාද හවස වගෙ ආපහු කොළඹ යන්න.."

"හරි එහෙමනම් හෙට හෝ අනිද්ද අපි හම්බවෙමු. ගම්පළට මහ ලොකු දුරක් නෑනෙ..මම එන්නම් ඔයාලගෙ ගෙදර..එහෙම නැත්නම් නුවර පැත්තෙ යැවෙනවනම් වරෙං අපේ ගෙදර..කෑම ටිකක් එහෙම කාල යන්ට බැරිය නිදහසේ.."

"හරි අයිය..එහෙනම් මම තියන්නම්.."

"හරි හරි බායි…" මම කසුන්ට එහෙම කියල ආපහු ගිහිල්ල වාඩි වුනා.

"ඒයි මොකද බං මෙච්චර වෙලා? කියපං කියපං කතාව කියපං…" කට්ටිය කෑගැහුව..

"හරි බං හරි මගෙ යාලුවෙක් ඒ කතා කලේ..හරි මම කොතනද කතාව නැවැත්තුවෙ?"

"ආ..අර පහුවදා දවල් කෑමට උඹල චමරියට එනකොට මූ හිටිය කිව්වෙ අර මොනවද කාපු එකා වගෙ..අන්න එතන" එකෙක් නිව්ටව පෙන්නල කිව්ව..

නිව්ට ඉන්නව මා දිහා රවාගෙන මූණත් වැලේ වගෙ කරගෙන..

"අඩේ මෙන්න බලාපං..මෙන්න මේ විදිහටම තමයි එදත් මුගෙ මූණ තිබ්බෙ…" මම නිව්ටගෙ මූණ පෙන්නල හිනා වුනා..

"යකෝ කතාව විදිහට උඹ මූණ හදාගන්න ඕන නෑ බං..නෝමල් එකේ ඉඳහං.." මම ආයම කිව්ව..

"නෝමල් එකේ? හුහ්...මම උඹට කිව්වය කියල හිතාගං..යකෝ මූ හින්ද ගෙට් ටුගෙදර් එකක් ඕගනයිස් කරල මම අහගන්න පඩත්තර කතා..අපිට ගහන්න ඕන අර හරකගෙ වේලපු මොකක්ද එකෙං…" නිව්ටන් එහෙම කියල දත්මිටි කෑව..

ආ මට කලින් කියන්ට අමතක මතක බැරි වුනා නෙව..නිව්ට ඇවිල්ල සුහද හමුවෙ ප්‍රධාන සංවිධායකයෙක්...

"හරි හරි බං වීරෙ උඹ ඔව්ව ගණං ගන්න එපා..නිව්ට ඔය බොරුවට කෑගහන්නෙ උඹ කතාව කියහං.." අනික් එවුං කෑගැහුව...

පහුවදා උදේ නමයට විතර සුද්ද ආව. ආර්.ඊ. නිව්ටන්ට කතා කරල කිව්ව...එහෙනම් මේ මහත්තය එක්ක එයාගෙ වාහනෙන්ම ගිහිල්ල ඒ පාළම එන ලොකේෂන් එක පෙන්නල එන්නකො.නිව්ටනුත් ඕකේ බොස් කියල සුද්ද එක්කම පිටත්වුනා. සුද්ද ඇවිල්ල තිබිල තියෙන්නෙ දඩ G.M.C. පිකප් එකක.

Friday, October 18, 2019

640. වාර්ෂික ඉසුඹුව උදෙසා ලංකාද්වීපයට සැපත්වීම සහ සහෘදයින් හමුවීම..... - 2

වාර්ෂික ඉසුඹුව පාර්ට් වන් එකේ තනිකරම තුන්කාලකුත් තව සේසයක්ම මිඩංගු උනේ අර අලි පාරෙ කතන්දරේ කියන්ට නෙව. වස වැරැද්දයි. ඒත් ඉතිං මක්ක කියල කොරන්ටෙයි? එව්වයි හැටි එහෙම තමයි...නැද්ද හොඳයි? 

එහෙනං අපි ආයම වාර්ෂික ඉසුඹු කතාවට යමු….. මෙන්න දැන් අසෝකයගෙ ටෙලිෆෝන් මඟින් අලි එළවිල්ල… 

මම කිව්වනෙ අපි කට්ටියම අසෝකයයෙ දොර ගාව පොදි ගැහිල දොරට කණ තියාගෙන ඉන්නවයි කියල. ඔන්න කාමරේ ඇතුලෙං මෙහෙම ඇහෙනව… 

"අලි කී දෙනෙක් ඇවිත් ඉන්නවද?" ඒ අසෝකයගෙ කටහඬ....(ඒ පැත්තෙන් අසෝකයගෙ බාර්යා තොමෝ කියන එව්ව ඉතිං අපිට ඇහෙන්නෙ නැහැනෙ..එව්ව මම දාන්නං උපකල්පනය කරල..හොඳේ) 

"අලි කී දෙනෙක් ඇවිත් ඉන්නවද?" ඒ අසෝකයගෙ කටහඬ… 

"ම්ම්ම්..හරියටම පේන්නෙ නම් නෑ..මට හිතෙන්නෙ ඇහෙන සද්ද බද්ද වල හැටියට තුන් හතර දෙනෙක් වත් ඇති.." 

"අප්පට සිරි එහෙමද? එහෙනං බඩු ෂුවර් ඔය ඇවිල්ල ඉන්නෙ කං කබරයගෙ හතරදෙනාගෙ කල්ලිය...අලි හතර දෙනෙක්ද පේන්නෙ?" 

"එක පාරක් කිව්වම මනුස්සයො මේ ඇටපල් කළුවරේ මෙලෝ දානයක් පේන්නෙ නැතිය කියල..අර කෑලි තුනේ ටෝච් එක ගහල බලන්ටද?" 

"පිස්සුද තමුසෙට? ටෝච් එළියට ඔය අලි රෑන එකත් එකටම කඩාගෙන ඒවි ගෙදරට…." 

"හරි හරි මොකද එහෙනම් මම කරන්න ඕන?" 

"මම කියන්නද? හෙමිහිට ගිහිල්ල අර පොඩි කබඩ් එකේ වම් පැත්තෙ උඩම ලාච්චුවෙ ඇති අලි වෙඩි….එයින් දෙක තුනක් ගේනවකො…" 

"මොන පොඩි කබඩ් එකද?" 

"ඇයි අනේ අර සාලෙ ලොකු ජනේලෙ ගාවම තියන කබඩ් එක..අර අපේ වෙඩිං ෆොටෝ එක එහෙම තියෙන්නෙ ඒක උඩ.." 

"ආ..ඒකද? ඒත් ඒක උඩ දැන් වෙඩිං ෆොටෝ එක නම් නෑ.." 

"ඒ මොකෝ? මොකද ඒකට උනේ?" 

"මගෙ අතින් ඒක උඩ දූවිලි ගසද්දි ඒ ෆොටෝ එක බිමට වැටිල වීදුරුවෙ ඉරක් ගියා.." 

"ඔන්න ඉතිං ඕකනෙ මම කියන්නෙ..කොහෙද ඉතිං...කිසිම පරිස්සමක් නෑනෙ…" 

"හරි හරි දැං ඕක ගැන කෑගහල වැඩක් නෑ...අලි වෙඩිල්ල ගෙනල්ල මම මොකද කරන්න ඕන කියල කියන්නකො…" 

"අලි වෙඩිල්ල ගෙනල්ල ඕකෙ ඔය දිග නූලක් වගෙ එකක් තියනව නේද?" 

"කොතනද?" 

"ඇයි අනේ මම පෙරේද කොළඹ එන්න ඉස්සෙල්ල ඔයාට කියල දුන්නෙ…. අර පල්ලෙහායින් තියෙන්නෙ කහ පාට නූලක් වගෙ එකක්...අන්න ඒක…" 

"හරි හරි ඉන්නකො.." 

"බලාගෙන හොඳද? ඕක එකපාරට හයියෙන් අදින්න එහෙම එපා..කැඩිල ගියොත් එහෙම අලි වෙඩිල්ලෙනුත් වැඩක් නෑ…" 

"හරි හරි අනේ මම දන්නව…..." 

"ආ..මේ ඕක නූල අදින්න ඉස්සෙල්ල පොඩ්ඩක් හෝදිසි කරල බලන්න අලි ඉන්නෙ කොහෙද කියල..අලි වෙඩිල්ල උංගෙ පිටිපස්සෙන් පිපුරුවොත් එහෙම අලි සෙට් එක ගේ දිහාට දුවගෙන එයි…" 

ඔන්න ඔයාකාරයි අසෝකයගෙ දුරකථන මාර්ගයෙන් වන අලි පළවා හැරීමේ මෙහෙයුම... 

ඉතින් එදා ඔය විදිහට දවල් දොළහමාර වගෙ වෙනකල් ඔය පැරණි රසාංග ගැන කතා කරකර ඉඳල මම හරිෂ් සහ ගාමිණී මහත්තයගෙන් සමුඅරගෙන ආපහු ආව ඉයන්ගෙ නවාතැනට. 

එදා රෑ එහෙ තිබ්බ සුළු පරිමාණ සුහද හමුවක්. අපේ මේ බ්ලොග් ලියලම හඳුනා ගත්තු යාලුවො හතර පස් දෙනෙක් සහභාගි වුනා ඒකට. ප්‍රා, අටම්, ඉවාන්, කළ්‍යාණ....මාතලන්ට මොකක් හරි වැදගත් වැඩක් හින්ද පැමිණීමට අපහසුයි කිව්ව. ඒ දවස්වල අරූගෙ අඩවිය ලියපු අරුණත් ලංකාවට ඇවිත් හිටිය. එදා රෑ අරූ මීගමුවෙ ඔය කවුද නෑදෑ කෙනෙක්ගෙ හෝ යාලුවෙකුගෙ ගෙදර යන්ට කලින් යොදගත්තයි කියල එඋන්දැත් එන්ට විදිහක් නැතය කියල කිව්ව. 

පහුවදා උදේ මම කෝච්චියෙ ගෙදර ගියා. ඊට දවස් තුනකට පස්සෙ ඒ කියන්නෙ අගෝස්තු 10 වෙනි සෙනසුරාද මා එක්ක මහවැලියෙ සේවය කරපු මගේ සහෘදයින් සංවිධානය කල පොඩි පහේ සාදයක් පැවැත්වුනා පොල්ගොල්ලෙ අපේ එක් සහෘදයෙක්ගෙ නිවසෙ. 

කලින් ඔය සාදය පවත්වන්ට සැලසුම් කරල තිබ්බෙ පොල්ගොල්ල මහවැලි සර්කිට් එකේ නොහොත් සංචාරක බංගලාවෙ. ඒත් ඒ ඇවිල්ල හිට දළඳා පෙරහැරේ අවසාන දවස් කීපය. ඉතිං අන්තිම මොහොතෙ දළඳා පෙරහැර නරඹන්නට තායිලන්තෙ ඉඳල ආපු හාමුදුරුවරු කට්ටියක් මහවැළි සර්කිට් එකේ නවතින්ට ඇවිල්ල තියනව. 

ඒ හින්ද අපි ඔතන බීගෙන කෑගහගෙන සිංදු කියාගෙන දඟලන්ට තියාගත්තම අනික් පාර ඕක ජාත්‍යන්තර අර්බුදයක් වේදෝහෝයි කියන සැකය හින්ද අපි තීරණය කලා (අපි කිව්වට මම ඔය මොහොකටවත් සම්බන්ධ වුනේ නෑ. මම ඇවිල්ල විශේෂ අමුත්ත නෙව. සංවිධායක මණ්ඩලය තමයි ඔය තීරණය ගත්තෙ) සර්කිට් එක කිට්ටුවම තිබ්බ අපෙ යාලුවගෙ ගෙදරට විත්ඩ්‍රෝ වෙන්ට....පියෝලි අ ස්ට්‍රැටජිකල් විත්ඩ්‍රෝවල්...අන්තිමට එහෙ තමයි වැඩේ සිද්ද වුනේ... 

මහවැලියෙ මා හා එකට සේවය කල සහෘදයො හය දෙනෙකුත් සංස්කෘතික ත්‍රිකෝණයේ මා සමඟ සේවය කල සරත් මේ සුහද හමුවට සහභාගි වුනා. සරත් මුලින්ම මගේ යාලුවෙක් උනාට දඹුල්ල කාර්මික විද්‍යාලයෙ එන්.සී.ටී. පාඨමාලාව හදාරන සමයේ මගේ මහවැලි මිතුරන් බොහෝ දෙනෙක් ඔහුගේ සීගිරිය ව්‍යාපෘතියේ නිල නිවසේ සති අන්තය නැවතිල හිටිය හින්ද ඔහු මගේ මහවැලි සගයින්ගේද අතිජාත මිතුරෙක්. 


මහවැලියේ මගේ සහෘදයින්......

මම කාලෙකට ඉස්සර මගෙ මහවැලි මතක සටහන් ලියද්දි ලියපු කබරයගෙ කතාව මතකයිද? ඒකෙ නිව්ටා තමයි ඔය දකුණෙ ඉඳල දෙවෙනියට ඉන්නෙ. එතකොට 2015 අවුරුද්දෙ නෙලුම්යාය සම්මාන උළෙලෙදි මට සම්මානයක් ලැබුණු නිල් කට්රොල් මල් කතාවෙ සරත් (මම අර කලින් කිව්වෙ සංස්කෘතික ත්‍රිකෝණයෙ වැඩ කරපු මගෙ යාලුව) තමයි ඔය වමේ ඉඳල දෙවෙනියට ඉන්නෙ. 

නිව්ටන් ගැන තව පොඩි කතාවක් තියනව. කලින් මේක කිව්වද කියල නම් මට මතක නෑ..ඒත් ඔන්න ඔහෙ ඕන කැකිරි වත්තකිං පලච්චාවෙ කියල ඒ කතාවත් කියලම දාන්නං. 

මහවැලියෙ ඒ කාලෙ තිබ්බ මාර්ඩ් කියල ඩිවිෂන් එකක් (M.A.R.D. = Mahaweli Area Roads Development) නමෙන්ම හැඟවෙන විදිහට මහවැලි බල ප්‍රදේශ තුල ප්‍රධාන මාර්ග ඉදිකිරීම් කටයුතු අධීක්ෂණය කලේ මේ මාර්ඩ් එක. ඒ කාලෙ අපේ නිව්ටන් වැඩ කලේ ඔය මාර්ඩ් එකේ. 


වැලිකන්ද-ත්‍රිකෝණමඩු මාර්ගය..........

පොළොන්නරුව- මඩකලපුව මාර්ගයේ වැලිකන්දෙ ඉඳල මහවැලි ගඟ අසබඩ පිහිටි ත්‍රිකෝණමඩුව දක්වා ද්විත්ව මංතීරු සහිත මාර්ගයක් තැනීමට ඔය කාලෙ සැළසුම් කරල තිබ්බ. අවුරුදු දෙකකට වගෙ පස්සෙ ඒ මාර්ගය ඉදිකලේ දකුණු කොරියාවෙ කියං නෑම් සමාගම. ඒ මම හිතන්නෙ කියං නෑම් කට්ටිය ලංකාවට ඇවිදිල්ල හිට කරපු මුල්ම ව්‍යාපෘතිය. සෙත්සිරිපාය එතනින් ගියහම මාතලේ- දඹුල්ල පාර එහෙම කලේ ඊට පස්සෙ. 

හරි ඒ අතුරු විස්තරයක්. මම මේ කියන සිද්ධිය වෙන කාලෙ වැලිකන්ද - ත්‍රිකෝණමඩු පාරක් තියා කොරියන් කාරයො මෙහෙට්ට ඇවිල්ලත් නෑ. මාදුරුඔය ජලාශයෙ ඉඳල මහවැලි බී කලාපයට වතුර අරගෙන ආවෙ කොන්ක්‍රීට් ආස්තරණය කරපු විශාල ඇළකින්. වම් ඉවුර ප්‍රධාන ඇළ (L.B.M.C = Left bank Main Canal) නමින් හැඳින්වුනු මේ ඇළ මාර්ගය සහ අර මම කියපු යෝජිත වැලිකන්ද-ත්‍රිකෝණමඩු මාර්ගය එකිනෙක හරහා යනව වැලිකන්දට කිලෝමීටර් අටක් වගෙ උතුරින්. එතනට කිව්වෙ මුතුවැල්ල කියල. 

(සටහන - මාදුරු ඔය දකුණු ඉවුර ඇළ මාර්ගයකුත් ඔරිජිනල් සංවර්ධන සැළස්මෙ තියනව. ඒකෙන් සංවර්ධනය කරන්ට බලාපොරොත්තු වෙලා තියෙන්නෙ තොප්පිගල අවට ප්‍රදේශය. ඒත් එල්ටී.ටී.ඊ. ප්‍රශ්නෙ හින්ද ඒ වැඩ කටයුතු එහෙම්මම ඇණහිටිය. ඉදිරි අනාගතයෙදිවත් ආයම දකුණු ඇළ හැදෙයිද කියල කියන්ට බෑ.) 

ජාතික පශුසම්පත් සංවර්ධන මණ්ඩලයෙ ගොවිපොළක් එහෙමත් තිබ්බ ඔය මම කියන මුතුවැල්ලෙ. ඒකෙ වැඩි පුරම වගෙ හිටියෙ ඉන්දියාවෙන ගෙන්වපු මහ විශාල අංතට්ටුවක් තියෙන හොඳ උස මහත ගව වර්ගයක්. මම හිතන්නෙ ලංකාවෙ වියළි කලාපයෙ දේශගුණයට ඔරොත්තු දෙන හොඳට කිරිත් ලැබෙන ගව ප්‍රභේදයක් බිහි කරගන්ට ඒ කාලෙ ඔය ගොවිපළේ අභිජනන පර්යේෂණ පැවැත්වුනා. 


දිගු අං සහිත ඉන්දියානු ගවයින්....

වම් ඉවුර ප්‍රධාන ඇළ මාර්ගය ඉදිකලේ ZD කියන අමරිකන් සමාගම (Zachary-Dillingham Construction) ඒ හින්ද හැමෝම ඒ කාලෙ ඔය වම් ඉවුර ප්‍රධාන ඇළට කිව්වෙ ZD ඇළ කියල. වයසක අය කිව්වෙ ඉසඩි ඇළ. 

ඉතිං මම මේ කියන්ට යන නිව්ටන් සම්බන්ධ සිද්ධිය වෙනකොට ZD කොම්පැණිය ඔය ත්‍රිකෝණමඩු පාර මහ ඇළ හරහා යන තැනට කිලෝ මීටර් දහයක් දොළහක් වගෙ දුරකට වෙනකල් ඇළ හදල තිබ්බ.ඊලඟට ඔය පාර ඇළ හරහා යන තැන අනිවාර්යයෙන්ම පාළමක් දාන්ටම එපාය. ඒ හින්ද ZD එකේ අයට දැනගන්ට ඕන වුනා ඒ පාළමේ ලොකේෂන් එක නොහොත් ඉදිකිරීමට නියමිත ස්ථානය කොතනද කියල. 

වැලිකන්ද-ත්‍රිකෝණමඩු මාර්ගය සම්බන්ධ සියළු අධීක්ෂණ සහ සම්බන්ධීකරණ කටයුතු කලේ මාඩ් එක. ඔය පාරෙ මධ්‍ය රේඛාව නොහොත් සෙන්ටර් ලයින් එක දැම්මෙ රජයේ මිනුම් දෙපාර්තමේන්තුවෙ මිනින්දෝරුවො. ඒ කරල මාඩ් එකේ කාටහරි ඒ සෙන්ටර් ලයින් පෙග්ස් හෙවත් මධ්‍ය රේඛා සළකුණු කරපු කූඤ්ඤ පෙන්නල හෑන්ඩිං ඕවර්/ ටේකිං ඕවර් ෂීට් එකකට අත්සන් ගන්නව නිවැරදිව ඒ සළකුණු බලල භාරගත්තයි කියල. ඔන්න ඕක තමයි පිළිගත් සම්ප්‍රදාය. 

ඉතිං ඔය මිනුම් සළකුණු හෑන්ඩ් ඕවර් කරනකොට වැලිකන්දෙ ඉඳල කිලෝමීටර් දොළහක්ද කොහෙද ටේක් ඕවර් කරල තියෙන්නෙ අපෙ නිව්ටනය. ඉතිං ZD එකෙන් අර පාලමේ ලොකේෂන් එක ගැන දැනගන්ට එයාලගෙ එන්ජිනියර් කෙනෙක් එවන්නම්ය කිව්වම නිව්ටන්ගෙ ලොක්ක නිව්ටන්ට කතා කරල කිව්වලු…........ 

"නිව්ටන් අන්න අර ත්‍රිකෝණමඩු පාරයි මේන් කැනල් එකයි ක්‍රොස් වෙන තැන හරියටම බලාගන්ට හෙට උදේ ZD එකෙන් එන්ජිනියර් කෙනෙක් එයි." 

"හරි බොස්" 

"නිව්ටන් නේද ඔය හරිය ටේක් ඕවර් කලේ සර්වේ ඩිපාට්මස්න්ට් එකෙන්?" 

"ඔව් බොස්.." 

"එහෙනම් හෙට උදේ අර එන මනුස්සය එක්ක ගිහිල්ල හරියටම පාරෙයි ඇළෙයි සෙන්ටර් ලයින් ක්‍රොස් වෙන තැන පෙන්නන්ට." 

"ඕකේ බොස්.." 

නිව්ටනයත් එහෙම කියල වැඩේ බාරගත්ත. 

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...