Tuesday, April 22, 2014

254. සියක් වසක හුදකලාව සහ ඉන්ද්‍රජාලික යතාර්ථවාදය ... Of Solitude, Magic Realism and Goodbye Marquez.


Google Images


1999 මැද භාගයෙ විතර දවසක රාවය පත්තරේ මම දැක්ක විදර්ශන පාඨක ජාලය කියල එකක් පටන්ගන්නවයි කියල පිටුවක් පුරා ප්‍රවෘත්තියක් පළවෙලා තිබුන. විදර්ශන පොත් ප්‍රකාශන සමාගමෙන් කරන්ට සූදානම් වෙන මේ වැඩේ ලංකාවෙ මෙතෙක් නොතිබුණු අලුත්ම ව්‍යාපෘතියක්. 

අකුරක් කියව ගන්ට පුලුවන් වෙච්චි දා ඉඳලම පුස්තක උමතුවෙන් රෝගාතුරවෙලා හිටිය මම වහාම ක්‍රියාත්මක වන පරිදි පත්තරේ තිබ්බ ලිපිනයට අයදුම්පතක් යැව්ව. පන්සල පාර, කළුබෝවිල ..ඒ තමයි ලිපිනය...විදර්ශන පාඨක ජාලයෙ මම සාමාජිකයෙක් උනේ අන්න ඒ ආකාරයට. විදර්ශන එකෙන් ඔය සම්භාව්‍ය විදේශීය නවකථා පරිවර්තනය කරල ප්‍රකාශයට පත් කිරීමේ වැඩ පිළිවෙලක් පටන් ගත්ත ඒ කිට්ටුවම වගෙ....

සීතල ලේ, මගේ පවුලයි අනෙක් සත්තුයි, ඒ එහෙම විදර්ශන ප්‍රකාශයට පත් කරපු පොත් දෙකක්.....

2001 හෝ 2002 අවුරුද්දෙ වෙන්න ඕන...ඔව් ඒ දවස්වල තමයි..මම එතකොට වැඩකලේ කුකුළේගඟ ව්‍යාපෘතියෙ. සති දෙකකට සැරයයි ගෙදර එන්නෙ. ඒ අතරමැද සති අන්තය එහෙ අපිට සමාගමෙන් සපයල තිබ්බ නේවාසිකාගාරවල තමයි කාලය ගත උනේ. ඔය එහෙම ඉරිදාවක මම ගියා කළුබෝවිල, විදර්ශන ආයතනයට. පොත් හත අටක්ම අරගෙන හවස් අතේ මතුගමට ඇවිල්ල එතනින් කෙළින් කන්ද බස් එහෙක ඇවිල්ල ආපහු කෑම්ප් එකට ආව.

ඒ අතර තිබ්බ මට මතකයි ගබ්රියෙල් ගාෂියා මාකේස් ගේ One Hundred Years Of Solitude පොතේ පරිවර්තනය….සියක් වසක හුදකලාව...පරිවර්තනය කරල තිබ්බෙ මම හිතන්නෙ පසන් කොඩිකාර වෙන්න ඕන. ඒ පොත කියවල තේරුම් ගන්න ඇත්තටම පහසු උනේ නම් නෑ.

ඉන්ද්‍රජාලික යතාර්ථවාදය නැත්නම් Magic Realism ගැන කලින් අහල තිබුනට ඒ මාදිලියෙන් ලියවුනු කතාවක් මම කියෙව්වෙ මුල් වරට.

 පොඩි එකා සන්දියෙ අපෙ ගෙදර කොරිඩෝවෙ රවුම් කුළුණකට පිට දීල හේත්තුවෙලා ඉන්න අත්තම්මගෙ උකුලෙ ඔලුව තියාගෙන මගෙ මුදු ගැහුනු කෙස්ස අස්සෙ ඇඟිලි යවල පිරිමදින ඇගෙ අතැඟිලිවල සෙනෙහස විඳිමින් මම අහපු කතන්දර බොහොමයක තිබ්බෙ ඔය ඉන්ද්‍රජාලික යතාර්ථවාදයෙ එක මුහුණුවරක්ය කියල මට පස්සෙ කාලෙකදි හිතුනෙ වරක් දෙවරක් එහෙම නෙවෙයි.

කතාකරන සිංහයො, අඬන දොඩන වඳුරො, කොක් හඬලා හිනාවෙන නරි ඇගේ කතාවල හිටියෙ බුරුතු පිටින්.මිනිස්සු ගෑණු එක මොහොතින් සත්තු නැත්තං ගස් ගල් බවට පත්කරන්ට පුලුවන් බලයක් ඇති මන්තර කාරයො, එක මොහොතින් මිනිස් වෙස්ගන්න නාග මානවිකාවො, කඩවසම් කුමාරවරු බවට සැනෙකින් රූපාන්තරණය වෙන දෙවිවරු ඇගේ කතන්දරවල බොහොම සුලබයි. අත්තම්මගෙ ඒ කතන්දර හැමදාම හවහට කන්දෙකේ පිරෙන නිසාම පස්සෙ කාලෙක ඉන්ද්‍රජාලික යතාර්ථවාදය කියන සංකල්පය මට අමුතු, නුහුරු, නුපුරුදු දෙයක් උනේ නෑ.

සියක් වසක හුදකලාව එක්ක විදර්ශන එකෙන් දුන්න1982 වර්ෂයේ නොබෙල් සාහිත්‍යය ත්‍යාගය පිළිගනිමින් මාකේස් කල කතාව පොත් පිංචක් විදිහට මුද්‍රණය කරල.. ලතින් අමරිකානු හුදකලාව.........The Solitude Of Latin America..... හුදකලාව කියන්නෙ මමත් බොහොම ප්‍රියකරන ප්‍රපංචයක් නිසා දෙතුන්වරක්  මේ වෙනකොට මම සියක් වසක හුදකලාව කියවල ඇති.

ලිවීමේ ශෛලීන් වෙනස්.මුල මැද අග සහිත සරල කතා ශෛලිය කියන්නෙ අපි කාටත් පොඩි කාලෙ ඉඳලම හුරුපුරුදු ශෛලිය. ඒ වර්ගයෙ කතන්දරවල වෙහෙසවෙලා තේරුම් ගන්න දෙයක් නෑ. මොලේ අර්සස් හදවගන්නෙ නැතුව කතාව කියවල ඉවරවෙනකොට වැඩේ ඉවරයි. එක්කො කතාව හිතට ඇල්ලුව... නැත්නම් නෑ. 


හැබැයි ඔය ඉන්ද්‍රජාලික යතාර්ථවාදයෙන් ලියවුනු කතා එහෙම බෑ. කියවල ඉවර වෙලා දෙකක් හීන්වට නවාගෙන නළලත් රැළි කරගෙන කල්පනා කරන්න වෙනව ඒ ගැන වැඩි දුරටත්. එහෙම වෙන එක හොඳද ? නැද්ද?..එහෙම එව්වට සමහරු කැමතියි සමහරු අකමැතියි. ඒක ඉතිං ඒ ඒ අයගෙ කැමැත්ත. තමන්ගෙ කැමැත්තට ඉඩ තියෙන්ට එපාය ප්‍රජාතන්ත්‍ර වාදී රටක් උනාම. තවම නමට හරි අපේ සිරි ලංකාව ඇවිල්ලා ප්‍රජාතන්ත්‍ර වාදී රටක් නෙව. ඒක එහෙම නෙවෙයි කියල ඔප්පු කරන්ට රාජ්‍ය තන්ත්‍රයේ ඉහළම තැන ඉඳල පහලම තැන දක්වා අරක්ගෙන ඉන්න නිලමක්කාරයො උදේ හවස උත්සාහ කරනව. ඒත් නමට හරි තාමත් රට ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදියිනෙ.. හරි එව්ව ඇරිච්චාවෙ.. නෝ පොලිටික්ස්...

මම නම් කිව්වම මොකද ඔය දෙකටම කැමතියි. කතාව බලන ගමං බූල් තුවායක් තෙත් වෙනකල් කඳුලු ගලන නැත්තං මුගෙ ආච්චිට කියල අතේ තියෙන අසෝක වීදුරුවෙං ටී.වී. එකට දමල ගහන්ට හිතෙන කතන්දර වලට වගේම කියවල ඉවරවෙලා රෑ එලිවෙනකල් නින්දකුත් නැතුව මලක් කාරිය ඇදල කුඩා බඩවැල් මහ බඩවැල් එකට දඟර වැටෙනකල් කල්පනා කොරන්ට වෙන කතාවලටත් මම එක වගේම කැමතියි. ඒකට කියන්නෙ රසවින්දන විවිධාංගකරණය කියල.

70-77 ආණ්ඩු කාලෙ තිබ්බ නැඩ්සා කියන සංකේත නාමයෙන් ( Acronym ) හඳුන්වපු ජාතික කෘෂිකාර්මික විවිධාංගකරණ සහ ජනපද අධිකාරිය කියල ආයතනයක්...

Love In The Time of Cholera කියන්නෙ මාකේස්ගෙ ඉතාම ජනප්‍රිය වුනු නවකතාව.. ප්‍රධාන චරිත..ෆ්ලොරෙන්ටීනෝ අරීසා සහ ෆර්මිනා දාසා..යොවුන් වියෙහිදී හමුවී සෙනෙහසින් බැඳෙන ඔවුන්ගේ සබඳතාවයට දැඩිලෙස විරුද්ධවන ෆර්මිනාගේ පියාණන් නිසා ඔවුන්ට වෙන් වන්නට සිදුවෙනවා. පසුව වෙනකෙකු හා විවාහවන ෆර්මිනා වියපත්වී ඇගේ සැමියා මියගිය පසු ෆ්ලෝරෙන්ටීනෝ යළි ඇය සොයාගෙන පැමිණෙනවා.

ෆ්ලොරෙන්ටීනෝ ෆර්මිනා අමතා මෙසේ පවසනවා.

" Fermina... I have waited for this opportunity for 51 years, nine months and four days. That is... how long I have loved you from the first moment I cast eyes on you ... until now. "

ඒ අඩසිය වසරක කාලය තුල ෆ්ලොරෙන්ටීනෝ ගැහැණුන් බොහෝ ගණනක් සමඟ සබඳතා පවත්වනවා. ඔහුගේ ආරක්ෂාවට පත් කෙරුනු පෙර යොවුන් වියේ ගැහැණු ළමයකු සමඟ පවා ඔහු සබඳතාවක් ඇතිකරගන්නව. අවසානයේ ඒ ළමයා දිවිනසාගන්නව.

සෙනෙහස බිඳී ගිය පසු ඔහු හෝ ඈ වෙනුවෙන් කැපවෙමින් මුලුමහත් ජීවිතකාලයම වෙනත් අයකු හා සබඳතාවයකට යොමු නොවී කල්ගතකිරීම සත්‍ය ප්‍රේමයේ නිර්වචනය කියල තමයි සාමාන්‍යයෙන් රටේ ලෝකෙ පිළිගැනීම වෙලා තිබ්බෙ. ඒත් ෆ්ලොරෙන්ටීනෝ ඒ අපි හිතෙන් මවාගෙන උන්නු අවංක සහ දයාබර ප්‍රේමවන්තයගෙ සම්පූර්ණ පරස්පරය. 

හැබැයි එක දෙයක් තියනව. ඔහු කොපමණ ගැහැණුන් හා සබඳකම් ඇතිකරගත්තත් ඔහු කියන විදිහට නැත්නම් මාර්කේස් කියන විදිහට කිසිම මොහොතක ෆර්මිනා කෙරෙහි බැඳුනු සෙනෙහස අබමල් රේණුවකින් වත් අඩුවෙන්නෙනම් නෑ. එහෙම වෙන්න පුළුවන්ද? ඒ ගැන ඔබට කැමති තීරණයක් ගත හැකියි. ෆ්ලොරෙන්ටීනෝගෙම වචන වලින් කියනවානම් මෙහෙමයි.

“With her Florentino Ariza learned what he had already experienced many times without realizing it: that one can be in love with several people at the same time, feel the same sorrow with each, and not betray any of them. Alone in the midst of the crowd on the pier, he said to himself in a flash of anger: 'My heart has more rooms than a whorehouse.”

එහෙම පුලුවන්ද? මම මේ අහන්නෙ එකම එක්කෙනෙකුට විතරක් ප්‍රේමකරන අතරෙ ඒ ප්‍රේමයට හානියක් නොවෙන්ට..ම්ම්ම් අපි කියමු තව හත් අට දෙනෙක්ය කියල..තව හත් අට දෙනෙක් එක්කත් සම්බන්ධතාවයන් පවත්වාගෙන යන්ට පුළුවෙනිද? ලිංගික හෝ ලිංගික නොවන..... ෆ්ලොරෙන්ටීනෝ නම් කියන්නෙ එහෙම පුළුවන්ය කියලයි.

කම්පාර්ට්මෙන්ටලයිසේෂන් කියන්නෙ ඒකට. යම් කාර්යයක් එකකට එකක් සම්බන්ධ නැති කොටස් වලට වෙන් කිරීම. හදවතත් එහෙම කම්පාර්ට්මෙන්ටලයිස් කරන්න පුළුවන්ද? හෙහ්,හෙහ්, පොඩි ට්රයි එකක් දාල බලන්ට වටින වැඩක් නැද්ද?

ඔය කොළරා කතාව කොච්චර මගෙ හද බැඳගත්තද කිව්වොත් මම ඒ කතාව සම්බන්ධ කරගෙන කතාවකුත් ලිව්ව දැනට අවුරුදු තුනකට වගෙ ඉස්සර. ඒ ඇවිල්ල ජයසේන සහ චුට්ටි මැණිකෙගෙ කතාව....

ඉස්සෙල්ලම මේ කොළරා කතාව කියවන ගමන් මම අපෙ එතුමීට කතා කලා.

" මේ මෙහෙ එන්ටකො ටිකකට...."

මම ඔය කියවන පොතක පත්තරේක අපූරු චිත්තාකර්සනීය යමක් තිබ්බම එතුමිය දැනුවත් කරනව පුරුද්දක් විදිහට.උස්බෙක් ජාතික ලේඛක ගපූර් ගුල්යාම්ගෙ මගේ හපන්කම් ( දැදිගම වී. රුද්‍රිගූගෙ පරිවර්තනය ) මම පොඩි කාලෙ හරිම ආසාවෙන් කියවපු පොතක්.පස්සෙ ඔය පොත කවුද අරගෙන ගිහිල්ල මාව මතක් වෙන්නද කොහෙද කියල හිතල ආපහු ගෙනත් දුන්නෙ නෑ.

මම ඔය පොත් ප්‍රදර්ශන, පාර අයිනෙ පදික වේදිකා පොත් වෙළෙන්දො ඔය හැමතැනම හොයල අන්තිමට කොටුවෙ ගුණසේන එකේ මුල්ලක තිබිල ඔන්න පොත හම්බ උනේ නැද්ද? ගෙදර අරන් ගිහිල්ල එතුමී උයනකල් කුස්සියෙ මගෙ පුටු පුංචෙ ඉඳගෙන ( ඒක අර කම්බි දෙකක් රවුමට නමල ලෑලි කෑලි දෙකක් ගහල හදපු ඉස්කෝල පුටුවක් ) ඔන්න මම ඔය " මගේ හපන්කම් " පොත එයයිටත් ඇහෙන්ට කියවනව. දෙයියම්ප හොඳ විස්වාසෙට ගන්ට ඕගොල්ලො අන්තිමට වෙන්නෙ ඉවිල්ල සහ පොත කියවිල්ල යන කර්තව්‍යයන් දෙකම පැත්තක තියල අපි දෙන්න කඳුලු වැටෙනකල් හිනාවෙන එක.

කොළරා කාලේ ආලේ කියවද්දිත් මම එතුමියට කතාකලා.

" මේ මෙහෙ එන්ටකො ටිකකට. "

" මම මේ පොඩි වැඩක්.. මොකෝ හදිස්සිය? "

මම ගියා අපේ කුස්සිය එක්කම අල්ලල තිබ්බ පොඩි කාමරේට. එතුමී මොකක්ද මහනව මැසිමෙ. මම ඉඳගත්ත ඒ ළඟම තිබ්බ පොඩි ඇඳේ.

" මේ පොතේ තියනවනෙ ඒයි මාර ආතල් සීන් එකක්. මේකෙ කියනව කීදෙනෙක් එක්ක සම්බන්දකම් පැවැත්තුවත් ඒ අතරම එක්කෙනෙකුට විතරක් ආදරය කරන්ට පුලුවන්ය කියල. ඒ එක්කම අර කියාපු උත්තරීතර ආදරයට කිසිම බාදාවක් වෙන්නෙ නැත කියලත් කියනව. "

" කවුද ඉතිං ඔය විදිහට කියල තියෙන්නෙ දැං ඔය ? "


එතුමී මැසිම පාගන එක නවත්තල ඔලුව උස්සල මගේ දිහා බැලුව.

" මේ ඇවිල්ල මාකේස් කියල ලේකකයෙක්. මිනිහ කොලොම්බියන් ජාතිකයෙක්. "

" ඒ මිනිහට පිස්සු …"


එතුමී අසුරු සැනෙන් 
තම තීන්දුව ප්‍රකාසයට පත් කලා. ඊට පස්සෙ ආයෙම මැසිම පාගන්ට ගත්ත. මම ඈ දිහා කටත් ඇරගෙන බලා හිටිය. 

මේ පහුගිය සිකුරාද.....

" මේ ඔයාට මතකද අර මම දවසක් මාකේස් කියල රයිටර් කෙනෙක් ගැන කිව්ව. අර එක්කෙනෙකුට ආදරය කරන ගමන් තව කීප දෙනෙක් එක්ක ......"

අන්තර් ජාලයට පිවිසී සිටි මම පසුපස හැරී ඇඳෙහි දිගාවී ඡායාරූප ඇල්බමයක් බලමින් සිටි ඇය දෙසට හැරෙමින් විමසුවා.

" හුඟක් කාලෙකට ඉස්සර නේද? අපි ඉස්කෝලෙ ක්වාටර්ස් එකේ ඉන්දැද්දි..ඔව් මට මතකයි ඉතිං? "

" මාකේස් ඒ රයිටර්ගෙ නම. එයා ඊයෙ මැරිල…" 

Google Images

" I love you not for whom you are, but who i am when i'm by your side. "

" No person deserves your tears, and who deserves them won't make you cry. "

" Just because someone doesn't love you as you wish, it doesn't mean you're not loved with all his/her being. "

" The worst way to miss someone is, to be seated by him/her and know you'll never have him/her. "

" You may only be a person in this world, but for someone you're the world."

" Don't cry because it came to an end, smile because it happened. "

" What matters in life is not what happens to you, but what you remember and how you remember it. "

Friday, April 11, 2014

253. ගුරුවරියක සමඟ මගේ ජීවිතය - 17 - චූටි අයියාගෙ කතාව, ඉලාස්ටික් බුරුල්වුනු කලිසං කොට සහ වසර විස්සකට පෙර මඟ හැරුනු ස්වර්ණමය අවස්ථාව.





" ඒ චූටි අයිය හිටියනං මම දන්නව කවදාකවත් ඔය අපෙ කඩේ වැහෙන්ට දෙන්නෙ නෑ. අනික් දෙන්න වගෙ නෙවෙයි එයා ගමේ කොල්ලො එක්කමයි හිටියෙ. වයස පහළවෙදි නැතිඋනේ. ඒත් ඒ වෙනකොටත් ගමේ කොල්ලො විතරක් නෙවෙයි වැඩිහිටියො අතරත් බොහොම පිළිගැනීමක් තිබ්බ එයාට. " 

ඔය වැඩිදුර විස්තර එයයි මා එක්ක කිව්වෙ නම් අපෙ කසාදෙන් සතියකට වගෙ පස්සෙ. අපි එතකොට හිටියෙ අර මුලින්ම පදිංචියට ගිය ක්වාටර්ස් එකේ. එයයිගෙ අර මදුරු සංහාර මෙහෙයුම මතකයි නේද? ආන්න ඒ ඔපරේෂන් ඩෙංගු කිලිං මෙහෙයුම ක්‍රියාත්මක කලේ එයයි ඔය ක්වාටර්ස් එකේ ඉන්දැද්දි තමයි... 

මම කලින් කිව්ව මතකද බැඳපු මුල්ම කාලෙ අපි නිදාගත්තෙ ඩබල් මෙට්ටයක් බිම දාලය කියල. ඒකට හේතුභූත උනේ එයයිලගෙ ඉස්කෝලෙ කිට්ටුව වඩ්ඩෙකුට කියල හදවගත්තු ඇඳේ කකුල් උස අඟල් නවයක් වගෙ. කකුල් උස්සල ඇඳ ආයම හදාගන්නකල් මෙට්ටෙ බිම දාලයි අපි දෙන්න නිදිය ගත්තෙ. ඔය චූටි අයියගෙ කතාව මට කිව්වෙ එහෙම බිම නිදියං ඉන්න දවසක.

ඔය විස්තරේ මට එහෙං මෙහෙං කලිං කියල තිබුන එයයි. 

" මම ඔයාට මේ විස්තර ඔක්කොම පස්සෙ දවසක කියන්නං.." 

ඉස්සොරෝම මාතලේ රත්නගිරියෙ උඩ තට්ටුවෙ දවසක දවල්ට කන ගමන් එයා කිව්ව. ඒ කරල ලේන්සුව අරගෙන ඇස් දෙක පිහගත්ත. වේටර් ඇවිල්ල පීරිසියක තියාපු බිල මේසෙ උඩ තියල ගියා. මම පුටුව පස්සට කරල නැඟිටල බිල අතට ගත්ත. සල්ලි ගෙවන්ට කැෂියර් කූඩුව ළඟට යන්ට කලින් පහත් වෙලා එයාගෙ උරහිසට අත තියල මිරිකුවා. එයා මගෙ අත උඩ එයාගෙ අත තියල ඔලුව උස්සල මා දිහා බලල හිනා උනා. ඒත් ඒ වෙනකොටත් ඒ ඇස් තෙත් වෙල තියෙනව මම දැක්ක.

සල්ලි ගෙවල මම ආපහු එනකොටත් ඈ ජනේලෙන් ඈත පේන කඳුවැටිය දිහාවෙ බලාගෙන බර කල්පනාවක. වැස්සක් එන්ට තනන ළකුණු අරගෙන එක පාරටම හමාගෙන ආපු හීතල හුළඟක් ජනේලේ තිර රෙද්දත් මෑත් කරගෙන ඇතුල්වුනා. මයෙ හීගඩු පිපුණෙ ඒත් එක්කම.

" යමු නේද? වැස්සක් එන්නත් වගේ…"

මම අනික් පැත්තෙ පුටුව උඩ තිබ්බ මගෙගමන් මල්ල උරෙස්සෙ දාගත්ත.

"යමු…."

ඈ හෙමිහිට නැඟිට්ට. එයාලගෙ ගමට යන බස් පිටත් උනේ මාතලේ පල්ලෙහා බස් ස්ටෑන්ඩ් එකෙන්. එතෙන්ට යන්ට ඉස්සෙල්ල සතොස හරියෙදිම වහින්ට ගත්ත.අපි කුඩ දිග ඇරගත්ත. මගෙ කලු කුඩේ. එයාගෙ අළු පාට තුනට කඩන කුඩේ. අත්බෑගයෙ දාගෙන යන්ට පහසු නිසා රැකියාවට දිනපතා බස් එකේ නැත්නම් කෝච්චියෙ යන එන යුවතියන් අතර ඒ වර්ගයෙ කුඩ බොහොම ජනප්‍රියයි.

" මේ කඳුරට කුඩ එක තියෙන්නෙ ඔයාලගෙ ගෙවල් කිට්ටුව නේද? "

ඊට කලින් සතියෙ හදිස්සියෙම ඈ මගෙන් ඇහුව. ඒ සිකුරාද දවසක හවස අපි බස් එකේ ගෙදර එද්දි.

" කිට්ටුව කියන්නෙ කිලෝ මීටර් තුනක් වගෙ නම් ඇති ….ඇයි එහෙම ඇහුවෙ? "

" කඳුරට කුඩ එකෙන් අලුතෙන් හදල තියනවලු ඇතුලට රස්නෙ එන්නෙ නැති කුඩයක්. එහෙම පුළුවන්ද ඒයි? "
ඈ ආයෙම ඇහුව.

" පුලුවන් ඇති නේද? ඔය මොකක් හරි කෙමිකල් එකක් ගානව ඇති ඉර එළිය ආපහු රිෆ්ලෙක්ට් වෙලා යන්ට. "

" ඒක තමයි, මගෙ යාලුවො දෙන්නෙක්ම කිව්ව අව්වෙ යනකොට ඒක ෂෝක් කියල "

" ඉතිං එහෙමනම් හෙට උදේ එන්ට නුවරට, අපි ගිහිල්ල බලමු "


පහුවදා උදේ ඈ ආව නුවර. බෝගම්බර බන්ධනාගාරය ලඟින් බහිනකොට මම එතනට ගිහිල්ල හිටිය. ඒ දවස්වල ඔය තැනින් තැන එකක් දෙකක් තමයි මොබයිල් ෆෝන්ස් තිබුනෙ.ඒ නිසා විනාඩි පහෙන් පහට ඔයා කොහෙද අනේ? කියල අහන්ට ක්‍රමයක් තිබුනෙ නෑ. වෙලාවක් කිව්වනම් ඉතිං ඒ වෙලාවට කියපු තැනට ඇවිල්ලා කීයට හරි එනකල් ඉන්ටයි තියෙන්නෙ දත්මිටි එහෙම කනවනං කකා...

කඩුගන්නාවෙ කඳුරට කුඩ ෆැක්ටරියට ගිහිල්ල අර ජාතියෙ කුඩයක් ගත්ත. අරගෙන නුවර බේක් හවුස් එකෙන් දවල්ට බත් කාල එයා ගෙදර ගියා.

ඉතින් කුඩත් ඉහළගෙන පාර පුරා දුවන වැස්සට මුවාවෙලා ගිහිල්ල මම එයයි බස් එකට දැම්ම.

" මමත් එන්නද එක්කො? "

මම හිනාවෙලා ඇහුව. ඒ වෙනකොටත් එයාගෙ ඇස් අමුතුයි..

" පිස්සුද? හොඳට හිටියි..අනික ඔයා ආපහු එන්නෙ කොහොමද? ...දැන් අවුලක් නෑ ඒයි…. මම යන්නම් .." ඈ යාන්තමට හිනා උනා

ඒ මට එයාලගෙ චූටි අයිය ගැන කියාපු පළවෙනි දවස. ඊට පස්සෙ අපි බැඳල එහෙම මෙට්ටෙ බිම දාගෙන නිදියපු ප්‍රාථමික යුගයෙ තමයි ඒ කතාව සවිස්තරව මට කිව්වෙ.

අපෙ නිදන කාමරේ ජනේලෙ පියන් තුනයි. පියන් තුනම අගුළු දාල වහල තිබ්බෙ. දවල්ට ගිනි පූටක අව්ව වගේම තමයි රෑ දෙගොඩ හරියට විතර අල්ලන හීතල.ඒ එක්කම හුලං කෝඩෙකුත් පටං ගත්තම යන්තමට වගෙ වෙව්ලන තරමට හීතල ඇට මිදුලු දක්වාම කාවදිනව.

ඔය අපි හිටපු ක්වාටර්ස් තියනව නේද? ඔව්වයෙ තිබ්බ ලොකුම අඩුපාඩුවක් ජනේල වලට අල්ලල තිබ්බෙ ඔක්කොම ප්ලේන් වීදුරු.සාලෙට කුස්සියට ඒකෙ අවුලක් නැතිඋනාට නිදන කාමරවලට එහෙම බෑනෙව. ඉතිං අපි කරන්නෙ සුදු එනමල් තින්ත ටින් එකක් ගෙනල්ල ගානව වීදුරුවෙ. එහෙමත් නැත්තං තද පාට ඩිමයි වගෙ කඩදහි කඩෙන් ගෙනැල්ල අලවනව. හැබැයි ඒ ජනෙල් පියනෙ බාගයක් නැත්තං උපරිම තුන්කාලක් වගෙ වෙනකල් විතරයි. සම්පූර්ණයෙන්ම ආවරණය කළොත් එහෙම දවල් වහින වෙලාවක ජනෙල් වහල දැම්මහම කාමර ඇතුල ගුහාවක් වගෙ අඳුරුයි.

ජනෙල් වීදුරුවෙ ගාපු සුදු තින්ත අතරින් හඳ එළිය කාමරේ ඇතුලට ඇවිල්ල. අපි නිදාගන්න මෙට්ටෙ පල්ලෙහා කෙළවර දිහාවෙ හඳ එළිය පැල්ලම් වැටිල. විඩෙන් විඩේ ඒ එළිය පැල්ලම් එහාට මෙහාට නලියනව. ඒ අපේ මිදුලෙ තිබ්බ රූස්ස පලුගහේ අතු කොල හුළඟට වැනෙනකොට.බිත්තිය අයිනට වෙන්ට තිබ්බෙ යකඩ අල්මාරියක්. නාවුල සිංගර් සාප්පුවෙන් ගත්තෙ මාස තුනකින් ගෙවන්ට පොලී රහිතව. තව එක වාරිකයක්ද කොහෙද ගෙවන්ටත් තියනව.

" තව අයියල දෙන්නෙක් හිටියට චුට්ටි අයිය තමයි  මගෙ හොඳම යාලුව.. අපි දෙන්නගෙ වයස පරතරේ අවුරුදු තුනයි. අහල පහල අපේ වයසෙ ලමයි එක්ක සෙල්ලම් කරද්දි බැරිවෙලාවත් ඒ කවුරුහරි මට මොනවහරි කිව්වොත් චූටි අයිය බලන්ට එපාය වැඩේ. යකා නටනව. කොහොමින් කොහොමින් හරි පස්සෙ පස්සෙ එයාගෙ ආරක්සාව මටකරදරයක් වගෙත් උනා. මගේ ගැන මට බලාගන්ට පුලුවනි. කවුරුත් මගෙ ආරක්සාවට ඕනෙ නෑ. එහෙමයි මම ඒ කාලෙ හිතුවෙ " 

ඈ දැන් මේ කතාව කියන්නෙ මගෙ උරහිස උඩ ඔලුව තියාගෙන.

" හප්පොච්චියේ….එහෙනං..එහෙනං.. මම දන්නෙ නැද්ද ඒ හරිය ? "

මම හඳ එළිය සෙවණැළි බිත්තියෙ එහා මෙහා දුවන දිහා බලාගෙන කිව්ව.

අපි හිටපු නිල නිවාසෙ තිබ්බෙ නාවුල - ගිරිතලේ පාර ඊමමය කියල මම කලින් කිව්වනෙ නේද? ගිරිතලේ පැත්තට බොහොම අමාරුවෙන් අදින ලොරියක්, අනිවාර්යයෙන්ම කට කපල වී ලෝඩ් එකක් ඇති, ඈත ඉඳලම බෑඟිරි ගහගෙන එනව ඇහෙන්න ගත්ත හරියටම ඔන්න ඔය වෙලාවෙ.

අපේ ක්වාටර්ස් එක තියෙන්නෙ මහපාරට පල්ලෙහා වලේ වගෙ. ඒකට හේතුව ඔය පාර වැටිල තියෙන්නෙ ඇලහැර-මින්නේරිය යෝද ඇලේ බන්ඩ් එක උඩින්.ලොරියෙ හෙඩ් ලයිට්ස් කාමරේ ජනේලෙ උඩ තියන වා කවුලුවෙන් කාමරේ ඇතුලට වැටිල බිත්තියෙ එක කොනක ඉන්දල අනික් කොණ දක්වා ඇදිල ගිහිල්ල අතුරුදන් උනා. ඒ එක්කම ලොරියෙ සද්දෙත් පොඩ්ඩ පොඩ්ඩ අඩුවෙලා ගිහිල්ල නැති වෙල ගියා.

ලොරියෙ සද්දෙ නෑසී ගිහිල්ලත් ටික වෙලාවක් නිහඬතාවයෙ ගෙවිල ගිය නිසා මම ඔලුව හරවල ඈ දිහා බැලුව. මෙන්න මූණත්තහඩුව මා දිහාට හරවල මගෙ දිහා බලා ඉන්නව කන්ට වගෙ.

" ඇයි?..."

මම හෙමිහිට ඇහුව.

" මොකක්ද අර කිව්වෙ? "

" මම ?..... මොකක්ද? "


" මම මගේ ආරක්සාව මට බලාගන්ට පුලුවනිය කිව්වම ඔයා කිව්වෙ හපොයි මම දන්නෙ නැද්ද ඒ හරිය කියල…...ඒ මොකද එහෙම කිව්වෙ? "

" ඉතිං බොරුවක්ද? මම ඒ ගැන දන්න නිසානෙ එහෙම කිව්වෙ.."

" ඔන්න කියන්නෙ නෑ කතාව හරිද? අනමනම් අනවශ්‍ය දේවල් එහෙම කියන්ට ආවොත්…"


ඈ කිව්වෙ නොරිස්සුම් ස්වරයකින්.

" හරි, හරි ආය මම වචනයක්වත් කියන්නෙ නෑ. ඉතින් කියන්නකො කතාව…."

" ඉස්සෙල්ලාම චූටි අයියට අසනීප උනු දවස මට හොඳටම මතකයි. රෑ හත වෙනකොට අපි ඒ දවස්වල කනව. එතකොට අපේ ගමට ලයිට් ඇවිල්ල තිබ්බෙත් නෑ. ටී.වී. මොකවත් නෑ. අප්පච්චි එතකොට වැඩකලේ එක්කො කින්නියා එහෙම නැත්තං මඩුකන්ද දිහාවෙ.සති දෙකකට සැරයක් එයා ගෙදර එන්නෙ. සාලෙ බිත්තියෙ එල්ලල තිබ්බ බුද්ද රූපෙ යට දිගට පැදුරු තුනක් එලල බිත්තියට හේත්තු වෙලා කකුල් දිගඇරගෙන වාඩි උනාම එක්කො අම්ම නැත්තං අම්මට උදව්වට හිටිය බිසෝ දෑතට දෙක ගානෙ බත් පිඟන් ගෙනල්ල අපි එක එක්කෙනාට දීගෙන යනව.අපි අර එක පාරක් ඔයාගෙ උපන් දිනේකට ළමා නිවාසෙකට දානයක් දුන්න මතකද? අර මම ගෙදර එන ගමන් කිව්වෙ ඒ දරුවො බිම ඉඳගෙන බත් කනව දැක්කම මට අපේ පොඩි කාලෙ මතක් උනාය කියල. ඔයාට මතකනෙ? අන්න ඒ විදිහටම තමයි අපි පොඩි කාලෙ රෑට බත් කෑවෙ... " 

ඔය ළමා නිවාසෙට ගිය ගමන මගෙ ජීවිතේ අමතක නොවෙන අත්දැකීමක්...හප්පෝ මතක් වෙන මතක් වෙන ගානෙ යෙ පපුව හෝස් ගාල යනව. ගෙදර ඇවිල්ල ඇඳුම් ගලවන්ටත් ඉස්සර මම එයයි එක්කලා කිව්වෙ "මේ ආයමනං මට කතාකරන්ට එපා එහෙ යන්ට. මම සල්ලි දෙන්නං. ඔයාට ඕනම නං ගිහිල්ල එන්ට. මට කතාකරන්ට නම් එපා.එක පාරක් ගියහම හොඳට ඇති මුළු ජීවිත කාලෙටම ඒ වගෙ ගමනක් "

" රෑට බත් කෑවෙ කිව්වෙ? එතකොට දවල්ට කනකොට ඒ විදිහ නෙවෙයිද? "

" දවල්ට අයියල කන්නෙ එයාලට හිතුනු වෙලාවට. බත් පිඟං තුන බෙදල කුස්සියෙ මේසෙ උඩ තියල අම්ම පොල්කොල වට්ටියෙන් වහනව. ඔය රට හැම තැනම දුවල පැනල, බයිසිකල් පැදල එහෙම බඩගිනි උනාම ඔන්න දුවං එනව ගෙදර..අම්මේ බඩගිනියි කියාගෙන. ඒ කරල වට්ටිය ඇරල බත් එක ගිල දාල ආයෙම දුවනව. කොහෙද මේ දුවන්නෙ ආයම? පොඩ්ඩක් එක විදිහකට ඉඳහල්ලකො ළමයිනේ …අම්ම අපෙ දර මඩුව ඇතුලෙ ඉඳල එළියට බැහැල කෑ ගහනව. මොන එතකොටත් අයියල ගිය පාරෙ දූවිලි විතරයි."

ආයම ගිරිතලේ පාරෙ ලොරියක් යන සද්දෙ ඇහෙන්ට ගන්නව. ලොරිය යනකල් කතාව නවතිනව. එයාලගෙ පවුලෙ ඔක්කොම සහෝදර සහෝදරියො හත් දෙනෙක් ඉඳල තියනව. අයියල තුන් දෙනයි, අක්කල තුන් දෙනයි.සහෝදර සහෝදරියො හය දෙනෙක් එක්ක ගෙවපු ඒ වගෙ ළමා කාලයක් මට සුන්දර සිහිනයක්. මට් හිටියෙ නංගිල දෙන්නෙක් විතරයි.

ලොරියෙ සද්දෙ ටික ටික අඩුවෙල නැතිවෙලාම ගියා. මිදුලෙ පලු ගහේ වවුල්ලු පොරකන සද්දෙ හින්ද අවුරුදු හතලිහකට වගෙ එහා බොහොම සුන්දර ගම්මානෙක ගෙවුනු සුන්දර ළමා කාලයකට සමවැදී තිබුනු මගෙ හිත ආපහු වර්තමානයට ආව. කතාව ආයම පටන් ගන්න පාටක් නෑ. මම හිස හරවල ආයෙම ඈ දිහා බැලුව. දෙතොලග නලියන මන්දස්මිතියක්.. ඒ එක්කම ඇගෙ ඇස් දිලිසුනා. එවන් සොඳුරු අතීතයක් මතකයට එනකොට දෑස් තෙත් නොවන්නෙ කාගෙද? මම ඇගෙ වත දිහාම බලාගෙන හිටිය මොකවත්ම කියන්නෙ නැතුව...එක පාරටම නින්දෙන් ඇහැරිය වගෙ හැරිල මා දිහා බලපු ඈ ආයෙම කතාව පටන් ගත්ත.

" අයියල සෙල්ලමට දුවනකොට ඒ පස්සෙං මමත් දුවනව...කලිසංකොටෙත් උස්ස උස්ස...ඔයාට මතකද ඒ කාලෙ තිබ්බ ඉලාස්ටික්.?.... පොඩි එවුංගෙ කලිසං කොට වලට ඉණට අල්ලල තිබ්බෙ ඉලාස්ටික්. "

" හෙහ්,හෙහ්, මොකද මතක නැත්තෙ? ඒත් වැඩිකල් තියෙන්නෙ නෑ ඔය ඉලාස්ටික්. ඇදෙනව. ඇයි අපි සාක්කු වල පුරව ගන්න අඹ ගැට, කැකිරි ගෙඩි, වෙරළු ඔව්වයෙ බරට ඉලාස්ටික් එක ඇදෙනව. අම්ම පණයනකල් බැන 
බැන කලිසමේ ඉණ ලිහල ආපහු අලුත් ඉලාස්ටික් එකක් දාල දෙනව. "

" අන්න හරි, අන්න හරි..ඉතිං ඔය ඉලස්ටික් බැහැපු කලිසං කොටේ දෑතිම්ම උස්සගෙන මමත් දුවනව අයියලගෙ පස්සෙං. "


" චූටි අයියෙ ඉන්ඩෝ….. මාත් එනවෝ. "

" අම්මේ මෙන්න චුට්ටි නංගිත් දුවන්ට යන්නෙ මල්ලිල එක්ක. "
ඒ ලොකු අක්ක..එයා තමයි කේළංකාරි.

" චුට්ටි දුව මෙහෙ එන්ට නේද කිව්වෙ? හැටි විතරක්..වැදි පැටියෙක් වගෙ.."

අම්ම උණ බට දෙකක් දාල තිබ්බ කඩුල්ල ගාවට ඇවිල්ල කෑගහනව ඉණට අත් දෙකත් තියාගෙන. අම්ම අපිට කවදාවත්ම ගහල එහෙම නෑ. ඒත් අපි අම්මට බයයි. බයකට වැඩිය ඒක මම හිතන්නෙ ගෞරවයක් වගෙ හැඟීමක්. කලිසමත් උස්ස උස්ස බිම බලාගෙන මම ආපහු එනව හෙමිහිට.

" අන්න අරෙහෙ ගිහිල්ල ටිකක් නිදාගන්නව. කාපු ගමං දුවන්ට තියාගත්තෙ බත් ඇට හරහ වැටෙන්ටත් ඉස්සරවෙලා. "

අම්ම සැර දානව.

" ඇද්ද ගියා දුවන්ට කොල්ලො පස්සෙ? "

ලොකු අක්ක මට විරිත්තනව..මම ඒකිට රවනව.

" මෙන්න අම්මේ.. මෙයා මට රවනව "

ලොක්කි එතන ඉඳගෙනම කෑගහනව.

" චුට්ටි දුව අ අ අ අ ...මොකද වෙලා තියෙන්නෙ හැබෑටම?"

ආයම දර මඩුව දිහාවට යන්ට ගිය අම්ම ආපහු හැරිල අහනව.

රෑට බත් කද්දි චුට්ටි අයිය හැමදාම ඉඳ ගන්නෙ මා ලඟ. ලොකු අයියයි, පොඩි අයියයි එයාට ඒක මේක කියනව. ගෑණු අස්සෙ ගිහිල්ල ඉඳගන්නවය කියල. චුට්ටි අයිය එව්ව ගනං ගන්නෙ නෑ. මගෙ ගාව ඉඳගෙන එයාගෙ මාළු කෑල්ලෙන් බාගයක්, බිත්තරෙන් බාගයක් මට දෙනව..

එක දවසක් ඔන්න රෑට බත් කන්ට අපි ඔක්කොම ඉඳගත්ත පුරුදු විදිහට. ඒත් මා ලඟ ඉඳගන්ට චුට්ටි අයිය ආවෙ නෑ. මගෙ බත් එක දෙන්ට අම්ම මා ලඟට ඇවිල්ල නැවුනම මම අම්මගෙන් ඇහුව …..

" කෝ අම්මෙ චුට්ටි අයිය? "

" චුට්ටි පුතාට ටිකක් සනීප මදි වගෙ. උණක් වගෙත් තියනව. ඇඟත් රිදෙනවලු.මම පස් පංගුව තම්බල දුන්න. අන්න මැද කාමරේ පෙරවගෙන නිදි.."

" ඉන්ටකො මම බලල එන්නං "


මම බත් එක එහෙම්මම පැදුරෙ තියල නැඟිට්ට.

*************************************

රයිට් දැන් පොරොන්දු ඉටු කිරීමේ නොහොත් ඇරියස් කවර් කිරීමේ වෙලාවයි. මේ අරූට වෙච්ච පොරොන්දුව..වඩු බාසුන්නැහේගේ කතාව..

ඒ කතාව මචං මෙහෙමයි. ඔන්න ගේක වහලක් ගහනවලු. හෙඩ් වඩු බාසා ඇවිල්ල අවුරුදු හතලිස් පහක විතර පොරක්. ඔන්න පොර වහළට නැඟල මුදුං යට ලීය ගහනවලු.

එක පාරටම මේ යක්සය දබෝරියං ගාව ඇදගෙන වැටුනෙ නැද්ද වහලෙං පල්ලෙහාට. අප්පට සිරි ගෝල බාලයො ටික අප්පොයි, අම්මොයි කියල දුවල බැලින්නං කකුලක් කැඩිල. ඒ එක්කම නලල මැද්දෙම පැලිල.

දනි පනි ගාල ඔන්න ත්‍රී වීලර් එහෙක දාගෙන අරංගියා ඉස්පිරිතාලෙට. ඉස්පිරිතාලෙදි ඔන්න නළලට මැහුං එහෙම දාල කකුලටත් ප්ලාස්ටර් එකක් දාල පොර ඉන්නව ඇඳක බාවල.

ඔන්න දොස්තර මහත්තය මිනිහට කිට්ටු උනා." මේ………... බාසුන්නැහෙ.."

"දොස්තර මහත්තයො.... " මිනිහ කෙඳිරිගෑව.

" මොකද උනේ හැබෑටම? "

" වහලෙන් වැටුනනෙ මහත්තයො.."

" හරි හරි ඒක මට පේනව..ඒත් ඔය නළලෙ තුවාලෙ උනේ කොහොමද? ඕක ඔය මිටි පාරක්නෙ හරියටම නළලෙ මැදම තියෙන්නෙ? "


" මම ඒ වෙලාවෙ මුදුන් යටලීයට ඇණ ගගහ හිටියෙ මහත්තය..මිටිය අතේ තිබ්බෙ.."

" හරි හරි, ඒත් ඔහොම කොහොමද මිටි පාර නළල මැදටම වදින්නෙ? මෙතන තියනව වෙන කතාවක්..මොකද්ද හැබෑට ඒ? "


දොස්තරත් මේ උඹල අපි වගෙ..ඕන නැති රෙද්දක් නෑ..අහනව අහනව ඉවරයක් නෑ. ඔන්න අන්තිමට බාසුන්නැහෙට තේරුණා දොස්තරයගෙන් ගැලවිල්ලක් නෑය කියල…

" හරි, හරි... මහත්තය මම එහෙනම් ඇත්තම කියන්නං..කාටවත් කියන්න එහෙම එපා ඔන්න.."

" නෑ..නෑ..ආය මම කාට කියන්නද ඔව්ව? "

" මීට අවුරුදු විස්සකට වගෙ ඉස්සර…. මම හොඳ කොල්ල කාලෙ ඒත් මේ වගේම ගේක වහලක් ගැහැව්ව. "

" ඉතිං?..."


" අපි වහල ගහපු ගෙදරට අල්ලපු ගෙදර හිටිය හොඳ හැඩකාර ගැටිස්සියක්..දවසක් මම ලීයක් යතුගගා ඉද්දි මේ කෙල්ල ඇවිල්ල මට කතා කලා..අයියෙ අනේ අයියෙ අපෙ ගිනි පෙට්ටිය ඉවරවෙලා..දවල්ට උයන්ට ලිප පත්තු කරගන්ට විදිහක් නෑ. ඇවිල්ල මට ලිප පත්තු කරල දෙනවද? "

" ඉතිං මොකද ඔහේ කලේ? " 


" මම ඉතිං ඔය යතු කුඩු ටිකකුත් අරගෙන ගිහිල්ල මහෙ ගිණිපෙට්ටියෙං කූරක් ගහල ලිප පත්තු කරල දීල ආපහු ආව. "

" ඊට පස්සෙ? "

" ඉතිං ඒ වෙලාවෙ එච්චරයි උනේ.."


" එතකොට අද වහලෙන් වැටිච්චි එකට ඔය කතාව සම්බන්ද වෙන්නෙ කොහොමද?"

" අද මම වහල උඩ වැඩ කරද්දි මහත්තය මට එක පාරටම ඔය සිද්දිය මතක් උනා. "

" ඉතිං? "

" ඉතිං ඒත් එක්කම මතක් උනා යකෝ සාක්කි, මම ළිප පත්තු කරද්දි ඒ ළඟම අනික් ලිපේ වතුර කේතලයක් පැහි පැහි තිබ්බ නේද කියල.."


" ඉතිං ? "

" ඉතිං කියන්නෙ..ෂික් අම්මප මම වගෙ තකතිරුවෙක්... කියල මම නළලට පාරක් ගහගත්ත. මට වැඩේ වැරදුනෙ මහත්තය , අමතකම උනානෙව අතේ මිටිය තියනවය කියල.."


ආන්න දැක්කද අපි එහෙමයි...ඉතිං ඔය අනික් අයට වෙච්චි පොරොන්දුත් මේ වගේම ඉෂ්ඨ කරනු ලැබේ. තේරුණා නෙවද?

*************************************

ඒ වගේම පහුගිය අවුරුද්දෙ මම ලියාපු එලොවටත් මෙලොවටත් දෙලොවටම වැඩක් නැති පඳුරු තැලීම් ඇතුලු පට්ටන්තර හෑලි කියවීමෙන්ද එසේ කියවා ප්‍රතිචාර දැක්වීමෙන්ද ඔබ තමුන්නාන්සේලා සිද්ද කරගත්තාවූ මහාර්ග කුසල සම්බාරය හේතු කොටගෙන මතු උපදිනා උපදිනා ආත්ම බාවයන්හි පඳුරු තැලීම් නැරඹීමට හේතු වාසනා වේවා! ඒ සියලු පඳුරු තැලීම කෙලවර සියලු බුදුවරයින් වහන්සේලා හොඳයි, සැපයි, ආතල් කෝටියයි කියා වදාල අමාමහ නිවන් සම්පත්තිය සාක්සාත් කරගැනීමට ඒ උපස්තම්බක වෙවා! කියල දොහොත් මුදුනේ තියල දෙන්ටලා බලන්ට වහලෙ උලු හෙල්ලෙන්ට සාදුකාරයක්...සා...ආ...ආ.. දු ස්... ස්.. සාදු...ස්... සා... දු... ස්.. සා.. දු!!! ....සාදුකාරයක් කිව්වම ඔන්න තව කතාවක් මතක් උනා....

එසේම ලබන්නාවූ නව වසර ඔබ සැමට සතුටින් සාමයෙන් පිරි සුබ නව වසරක් වේවා යයි රන්දිල්, වාසනා සමඟ සඳා සහ මම ප්‍රාර්ථනා කරන්නෙමු!!!


Tuesday, April 8, 2014

252. අටළොස් වසක් තුල සිව් වරක් හද බිඳීගිය අනතුරුව - After 18 Years & 4 Heartbreaks Finally We Are The Kings Again..

Image - cricinfo

යන්තමට ඉංගිරිසි අකුරක් කියව ගන්ට පුලුවන් වෙන කාලෙ ඉස්සෙල්ලම මම කියවන්ට ගත්තෙ ඩේලි නිව්ස් එකේ අන්තිම පිටුව. ක්‍රීඩා පිටුව. ඒකෙ තුන්කාලක් වගෙ ඇරිල තිබ්බෙ ක්‍රිකට් තරඟවල විස්තර වලට. පාසල් තරඟ, අන්තර් සමාජ තරඟ ඊට පස්සෙ අන්තර් ජාතික තරඟ ඔය ඔක්කොගෙම ලකුණු විස්තර හිටං දල තිබ්බ ඩේලි නිව්ස් ක්‍රීඩා පිටුවෙ.ඒ දවස්වල පත්තර කඩදහිවල කොලිටි එක අන්තිම බාලයි. මුද්‍රණ තීන්තත් ඒ වගේ. සමඟි පෙරමුණු ආණ්ඩුවෙන් විදේශ විනිමය නිකුත් කිරීම දැඩි පාලනයකට යටත් කරල තිබ්බ නිසා කොහොමත් ලෝ කොලිටි බඩු තමයි ලංකාවට ආවෙ. 

ක්‍රිකට් තරඟවල ඡායාරූප දැම්මම එව්වයෙ ඉන්නෙ මොක්කුන්ද කියල අඳුනගන්ට මෙලෝ යකෙකුට බෑ. ඔක්කොමල කලුම කලුයි. ඕන ක්‍රිකටර් කෙනෙක් වෙස්ට් ඉන්ඩීස් කාරයෙක් වගෙ. 60-61 කාලෙ වෙස්ට් ඉන්ඩීස් ටීම් එක ඕස්ට්‍රේලියාවෙ ටුවර් එකක් ගිහිල්ල තියනව. දෙපිලම සමළකුණු ලබා ජය පරාජයෙන් තොරව අවසන් වූ ක්‍රිකට් ඉතිහාසයෙ මුල්ම ටෙස්ට් තරඟය ඇවිදිල්ල හිට ඒ තරඟාවලියෙ මුල්ම තරඟය ..පැවැත්වුනේ බ්‍රිස්බේන් වල.

සෝබර්ස්, වොරල්, හෝල්, ඇලෙක්සැන්ඩර්, හන්ට්, සොලමන්ස් බටහිර ඉන්දීය ක්‍රීඩකයො....බෙනෝ, ඩේවිඩ්සන්, ඔනීල්, මෙකිෆ්, ග්‍රවුට් ඕස්ට්‍රේලියන් කට්ටිය. අඩ සියවසකටත් එහා මම ඉපදෙන්නත් කලින් ගහපු තරඟයක් ගැන මේ හැටි කතාකරන්නෙ මොන කෙහෙල් මලකටද කියල සීයට අනූනමයකට හිතෙන්න පුලුවන්. ඒකෙ අවුලක් නෑ. එහෙම හිතෙන එක සාධාරණයි.ඒත් ක්‍රිකට් උණ කවදාවත් සුවනොවෙන විදිහට සරීරයට පත්තියං වෙච්චි කෙනෙකුට ඒක බොහොම සාමාන්‍ය දෙයක්.

If You Truly Believe In God you don’t have to ask why. If you have to ask why there is no point in trying to get an answer

ඔන්න ඔය වගෙ කතාවක් මීට කලින් අහල තියනවද? මටත් හරියට මතක නෑ ඕක මම කොහෙහරි කියවපු එකක්ද නැත්තං ඔය සකෘදාගාමී තත්වයට වගෙ පත්වෙච්චි වෙලාවට මගෙ ඔලු ගෙඩියට ආපු කල්පනාවක්ද කියල. හරි කොහොමහරි මට කියන්ට ඕන කලේ මේකයි. ක්‍රිකට් උණ ගැන විමසන ඒ වගේම ඒ ගැන අහල පුදුම වෙන අයට කියන්ට තියෙන්නෙත් මේං මෙච්චරයි.

If You Are a True Cricket Lover You Don’t Have To Have An Explanation & If You Do Want An Explanation There Is Just No Point In Explaining.

රයිට් අර වෙස්ට් ඉන්ඩීස් ටීම් එක ඔන්න කොහෙද ටවුමක් මැදින් යනවලු මැච් එකක් ඉවර වෙලා හොටේල් එකට යන්ට. අතරමඟ ට්‍රැෆික් ලයිට් එහෙක නැවත්තුවලු ඔන්න බස් එක. එතන පාර අයිනෙ හිටියලු වයසක ජෝඩුවක්. මහත්තය නෝනට ඇඟිල්ලෙං ඇනල කිව්වලු " Hey look, Those Are The West Indian Cricketers " කියල... නෝන කිව්වලු " Can't See Them Dear , I Have My Dark Glasses On "

ක්‍රිකට් ගැන මම උනන්දු වෙන්ට පටන් ගත්තෙ ඉස්සෙල්ලාම 1974 අවුරුද්දෙ. ඒ අවුරුද්දෙ ආව ඉන්දියානු කණ්ඩායම ලංකාවට. එතකොට අපිට ටෙස්ට් තත්වය ලැබිල නෑ. නිල නොවන තුන්දින ටෙස්ට් තරඟ දෙකක් ගැහැව්ව. වඩේකර් තමයි කැප්ටන්. තව හිටිය ගාවස්කා, සොල්කා, ෂිවල්කා, මදන්ලාල්, ගෝපාල් බෝස්, සල්ගෝන්කා, මන්කඩ් සහ පාටෙල්.

අනුර තෙන්නකෝන් අපේ නායකය. නිල නොවන ටෙස්ට් තරඟ දෙකේදිම අනුර ගැහැව්ව සෙන්චරීස්. දෙවෙනි එකේ නොදැවී 169ක්.මෙවාන් පීරිස්, ඕපාත, කළුපෙරුම, වර්ණපුර, රංජිත් ප්‍රනාන්දු, අජිත් ද සිල්වා, සුනිල් වෙත්තමුණි අනික් ක්‍රීඩකයො. මට ඔය ඉන්ඩියන් තරඟ බලන්ට යන්ට බැරිඋනා. ඉස් ඉස්සෙල්ලාම අන්තර් ජාතික තරඟයක් කියල බලන්ට ගියේ ඊට පස්සෙ අවුරුද්දෙ වෙස්ට් ඉන්ඩීස්ල ආපුවහම. හරි ඒ ගැන කියන්ට ගියොත් මේක ඉවරවෙන මංගල්ලයක් නෙවෙයි. ක්‍රිකට් සමඟ මගේ ජීවිතය කියල කොටස් විස්සක් තිහක් වගෙ දිහට ලියන්ටයි හිතාගෙන ඉන්නෙ එතකොට බලමු. පාසල් තරඟ, අන්තර් සමාජ තරඟ, අන්තර් ජාතික තරඟ ඔය කොව්වත් ගැන..

පත්තරවල පල වෙච්ච ෆොටෝස් සහ මැච් එකෙන් මැච් එකට ස්කෝර් කාඩ්ස් කපල පොත්වල අලවපු එකත් මම පිස්සුවෙන් වගෙ කලේ ඒ කාලෙ. 1974 ඉඳල 1983 වගෙ වෙනකල් එහෙම කපල අලවපු මහ විසාල පොත් එක හත අටක් තාම තියනව මහිතේ අපෙ මහ ගෙදර. ආයම ගිය වෙලාවක හොයල බලන්ට ඕන.

රයිට් ඔය කාලෙම තමයි කෑගල්ලෙ අපි හිටපු කච්චේරි නිලනිවාසෙට යාබද නිලනිවාසෙට අලුතෙන් කට්ටියක් පදිංචියට ආවෙ. ඒ අන්කල් වැඩ කලෙත් කච්චේරියෙම ඉඩං අංසෙ. පුත්තු තුන්දෙනෙක් හිටිය මගෙ වයසට කිට්ටු වයස් වල. එයාල හැමදාම හවසට මිදුලෙ ක්‍රිකට් සෙල්ලම් කලා. මම ඉස්සෙල්ලම බැට් එකක් ඇල්ලුවෙ බෝලෙකට පාරක් ගැහුවෙ එයාල එක්ක. ටික දවසකින් අපි තව අහල පහල අපේ වයසෙ කොල්ලො කුරුට්ටො එකතු කරගෙන ක්‍රිකට් ටීම් එකක් සංවිධානය කලා.

අපි හිටපු හරියට කිව්වෙ නාගොල්ල කියල " නාගොල්ල ක්‍රිකට් ක්ලබ් " අපේ කණ්ඩායමේ නම.කෑගල්ල නගරය පහුකරල නුවර පැත්තට යනකොට වම් අත පැත්තෙ තියෙනව නගර ශාලාව. ඒ එක්කම කන්ද උඩ පොලීසිය. ඒ දවස්වල පාරෙ යන එන රියදුරන්ට පෙනෙන්ට පොලීසියෙ පාර පැත්තෙ බිත්තියෙ ලොකු අකුරෙං ලියල තිබ්බ " ඔබේ වේග
 මරුවා කැඳවයි " කියල. පොලීසියත් එක්කම පල්ලෙහා කොළඹ නුවර පාර අයිනෙම තිබ්බෙ පොලිස් ක්‍රීඩාංගණය. ක්‍රීඩාංගණය කිව්වට මේ බොහොම කුඩා අල්ලක් විතර එකක්. අත දිගඇරල පාරක් ගැහුවොත් බෝලෙ එක්කො කොලඹ නුවර පාරෙනුත් එහාට උඩිම්ම ගිහිල්ල හිට එතනම පල්ලෙහා ගලාගෙන ගිය ඔයේ. නැත්තං කොළඹ දිහාට යන බස් එකක.

අපේ මහා ක්‍රිකට් තරඟ පැවැත්වුනේ ඔන්න ඔය අල්ලක් විතර ක්‍රීඩාංගනයෙ තමයි. සති දෙහෙකට සැරයක් වගෙ සෙනසුරාදා හෝ ඉරිදා උදේ නමයෙ විතර ඉඳල දවල් දොළහ වගෙ වෙනකල්. අපේ ප්‍රතිවාදීන් ඒ ලඟම තිබ්බ පොලිස් නිලනිවාසවල හිටපු කොල්ලො කුරුට්ටො.පොලිස් ස්පෝට්ස් ක්ලබ්... අන්න උංගෙ නම හෙහ්, හෙහ්,සෑහෙන කාලයක් තිස්සෙ...අවුරුදු දෙකක් විතර ඔය නාගොල්ල ක්‍රිකට් ක්ලබ් වර්සස් පොලිස් ස්පෝට්ස් ක්ලබ් ටෙස්ට් තරඟාවලිය පැවැත්වුනා. ඊට පස්සෙ ඉතිං ජීවිතේ වියයුතු ලෙසම අපි එකිනෙකා විසිරිලා ගියා.

අප්පච්චිට අනුරාදපුරේට මාරුවීමක් ආව. ඊටත් පස්සෙ මම කොළඹ ආව. ඒ ක්‍රිකට් ගහපු යාලුවො අද කොහෙ ඉන්නවද කියලවත් දන්නෙ නෑ. හරි ජීවිතේ හැටි එහෙම තමයි. ඒකෙ අවුලක් නෑ. ආ තව එකක් කියන්ට ඕන. ඔය අපි සෙල්ලම් කරපු පිට්ටනිය කිට්ටුව ඒ කාලෙ හිටිය රූකාන්ත ගුණතිලක සහ අශෝක හඳගම. ඒ හරියෙ පදිංචිද එහෙම නැත්නම් ඒ කිට්ටුව කාගෙ හරි ගෙදරකට ආව ගියාද මට මතක නෑ කොහොම හරි දෙතුන් පාරක්ම දැක්ක කියල මතකයි. ඒ දවස් වලත් ඒ දෙන්න තරමක ජනප්‍රියයි.

කොළඹ ගියාට පස්සෙ ටීම් හදාගෙන මැච් ගැහිල්ලනම් නැවතුනා. ඒ වෙනුවට මැච් බැලිල්ල නැඟල ගියා. කැම්බල් ප්ලේස්, කැම්බල් පාක්, ආනන්ද මාවත., රීඩ් ඇවනිව්, ඩාර්ලි රෝඩ් ඒ පාසල් ක්‍රිකට් තරඟ, ඊට පස්සෙ බ්ලූම්ෆීල්ඩ්, නොමෑඩ්ස්, බී.ආර්.සී, එන්.සී.සී. ඒ ක්ලබ් මැචස්, සී.සී.සී., ඕවල්, එස්.එස්.සී, ඒ අන්තර් ජාතික තරඟ, 77 අවුරුද්දෙ එංගලන්තය සහ ඩෙරික් රොබින්ස්ගේ කණ්ඩායම, 79 - වෙස්ට් ඉන්ඩීස් සහ පකිස්තානය.... ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවටම ඇලී ගැලුනු ජීවිතයක් ඒ කාලෙ ගත උනේ ඇත්තම කිව්වොත්.

වියයුතු පරිද්දෙන්ම කොළඹ අතැරල ගියයින් පස්සෙ ක්‍රිකට් බැලිල්ල නම් එහෙම්ම අභාවයට ගියා. ඒත් පත්තර සහ ටී.වි. එකෙන් අන්තර් ජාතික තරඟ ගැන විස්තර හොයා බලන එක මම කවදාවත් අතඇරියෙ නෑ. 1982 පළවෙනි ටෙස්ට් තරඟය බලන්න මම අනුරාදපුරේ ඉඳල කොළඹ ආව. ඒ කාලෙ මම අනාගතය ගැන තීරණයක් නැතුව ඔහෙ එහාට එහාට පාවෙවී ගතකරපු ගන්ධබ්බ කාලයක්. 1986 දි ඉන්දියාව එක්ක ප්‍රථම ජයග්‍රහණය ලබන කොට මම රැකියාවක් කරනවා. රුමේෂ් රත්නායක පියාඹලා වගෙ ගිහිල්ල කපිල් දේව් පෙරලා ලබා දුන්නු උඩ පන්දුව රැකගන්නව මම බලා හිටියෙ විදහාගත් දෑසින්.

ඊට පස්සෙ ඉතින් ඔන්න කාලය අනවරත ගමනෙ යෙදුන. ජීවිතේ යම් යම් සබඳතා ඇතිවෙලා නැතිවෙලා ගියා. නොසිතූ විරූ විදිහට ජීවිතේට ලංවෙච්ච ලබැඳි මිතුරො ඒ වගේම නොසිතූ විදිහට සමුගෙන ගියා.ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාව පිළිබඳව මගේ හද පුරා තිබූ ඇල්ම ඒ විදිහටම නොනැසී පැවතුනා.

1995 මුරලිදරන්ට එල්ලවු පන්දුව දමා ගැසීමේ චෝදනාව අපි යාළුවො අතර බොහොම කතා බහට ලක් වුනා. ඒ වෙනකොට මම කසාද බැඳල අපෙ එතුමි එක්ක ක්වාටර්ස් එහෙක හිටියෙ. " මචං ඔය ඕස්ට්‍රේලියන් කාරයන්ට ගහන්ට ඕන අම්මගෙන් බීපු කිරි මතක් වෙන්ට"  සුමනෙගෙ මූණත් එක්ක ජම්බෙ වගෙ රතු වෙලා තරහටම. " එංගලන්තෙ තියාගන්ට බැරිය කියල එහාට පටවපු හිරකරයොනෙ ඔය.." මමත් උල්පන්දම් දුන්න.

1996 මාර්තු 17 ….සුමනෙ කිව්වත් වගේම අම්මගෙන් බීපු කිරි මතක් වෙන්ට ඔසීලට අපි ගැහුව. ඒ ලාහෝරයෙදි...අන්තිමට අර්ජුනයි අරවින්දයි ජයග්‍රහණය කරා ලංකාව රැගෙන යනව මම බලා හිටියෙ කඳුළු පිරි දෙනෙතින්.

ඊට පස්සෙ ක්‍රිකට්වල බහින කලාව ඇරඹුනා. අර්ජුන අරවින්ද අයින් උනා. අලුත් කොල්ලො ක්‍රිකට් ගහන්ට පටන් ගත්ත. අවුරුදු එකොළහක් ඔහොම ගත උනා. 

*****************************************************

පළමු හද බිඳුම

2007 සීමිත පන්දුවාර ලෝක ශූරතාවය පැවැත්වුනේ බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් වල.

අවසාන තරඟය ඕස්ට්‍රේලියාව සහ ශ්‍රී ලංකාව අතර 2007අප්‍රේල් 26 බ්‍රිජ්ටවුන් බාබඩෝස් .........ඇඩම් ගිල්ක්‍රිස්ට් නම්වූ පෝරිසාදයා ගොල්ෆ් පන්දුවක් අත්වැසුම තුල බහා කල අමානුෂික පහරදීම එදවස කොළඹ රැකියාව සඳහා පැමිණ පිට කෝට්ටේ අප නවාතැන්ගෙන සිටි නිවසේ සාලයේ සිට මම බලාසිටියේ අදහාගත නොහැකි දෙනෙතිනි.

ඒ පළමු හද බිඳුමයි. That was the first heart break…. 

*****************************************************

දෙවන හද බිඳුම…

ක්‍රි.ව. 2009 ජූනි මස 21 වන දින එංගලන්තය ලෝඩ්ස් පිටිය.....

මේ වනවිට ක්‍රිකට් ලොව මෙන්ම මගේ ජීවිතයෙහිද සැලකියයුතු වෙනස්කම් රැසක් සිදුවී තිබිණ. එක් ඉනිමක් ඕවර 20 කට සීමාවූ 20/20 නොහොත් Twenty/Twenty තරඟ ක්‍රිකට් ලොව පුරා ජනප්‍රිය වෙමින් පැවතින. මගේ ජීවිතයේ සිදුවූ වෙනසනම් රැකියාව උදෙසා විදේශගතවීමට සිදුවීමයි.

එදින රාත්‍රියෙහි කිං ෆිෂර් බීර බෝතල දෙකක් හිස් කරමින් මගේ ලැප්ටොපයෙන් මම ෂාහිඩ් අෆ් රීඩී පන්දු 40 තුල ලකුණු 54 ලබාගනිමින් මගේ හද දෙවන වරටද බිඳ දමනු බලාසිටියෙමි. එහෙත් 20/20 ක්‍රිකට් තරඟ මෙතරම් ජනප්‍රියත්වයට පත්කල ඉන්දීය IPL තරඟාවලිය කෙරෙහි මගේ එතරම් ප්‍රසාදයක් නොවූ හෙයින් ඒ සමඟම 20/20 ලෝක ශූරතාවය කෙරෙහි ද එතරම් තැකීමක් නොකලෙමි. එබැවින් හද බිඳී ගිය බව ඇත්තෙන්ම සැබෑවක් වුවද ඒ පළමු වර පමණ දරුණු නොවීය.

ඒ දෙවන හද බිඳුමයි. That was the second heart break…. 

*****************************************************

තෙවන හද බිඳුම...

2011 අප්‍රේල් 2 - වැන්කඩ් ක්‍රීඩාංගණය, මුම්බායි ඉන්දියාව...සීමිත පන්දුවාර ලෝක ශූරතා අවසාන තරඟය

ශනිදාවක් වූ එදින කාර්යාල දිනයක් වූ නමුදු ලොක්කාට කියා අවසරගෙන කල්වේලා ඇතිව කාර්යාලයෙන් බැහැරවීමි. ස්පාඤ්ඤ ජාති
යෙකුවූ ඔහුට ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාව පිළිබඳව වටහා දීම බොහෝ අසීරුවිය.අවසන යූ ටියුබයෙහිවූ ක්‍රිකට් තරඟයක් ඔහුට පෙන්වා ඒ පිළිබඳව විස්තර කිරීමට මට සිදුවිය. ඊට පෙර වසරේ ස්පාඤ්ඤය ලෝක පාපන්දු ශූරතාවය ජයග්‍රහණය කළේය. " Cricket is the same as Soccer to you. As you won the soccer world cup last year we are going to win the cricket world cup this year " මම ලොක්කා අමතා පැවසුවෙමි. 

තෙවන හද බිඳුම ඉතාම වේදනාකාරී විය. ශ්‍රී ලංකා ඉනිම අවසානයේ කඩුළු 6 පමණක් දැවී ලකුණු 274 ලබා සිටිහෙයින් අපගේ ජයග්‍රහණය පිළිබඳව මම බොහෝ අපේක්ෂා සහගතව පසුවූයෙමි. එහෙත් පළමු
 ගම්භීර් සහ දෙවනුව ධෝනි එකතුව සාමූහිකව අනුකම්පා විරහිත ලෙස තෙවන වරටද මගේ හද බිඳ දැමුවෝය. 

ඒ තෙවන හද බිඳුමයි. That was the third heart break…. 

*****************************************************

සිව්වන හද බිඳුම - 

2012 ඔක්තෝබර් 7 - ආර්. ප්‍රේමදාස ක්‍රීඩාංගණය කොළඹ ශ්‍රී ලංකාව - 20/20 ලෝක කුසලාන අවසාන තරඟය

මුල් වටයේ තරඟයකදී ශ්‍රී ලංකාව කඩුළු 9 කින් බටහිර ඉන්දීයයන් පරදවා තිබුණු බැවින් අවසාන තරඟය පිළිබඳව මහත් බලාපොරොත්තු තබා සිටියෙමි. එහෙත් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවෙහි අවිනිශ්චිත ස්වභාවය යලි සිහිගන්වමින් මාලන් සැමුවල්ස් සහ ඩැරන් සැමී එකතුව සිව් වන වරටද මගේ හද බිඳ දැමූහ.

ඒ සිව්වන හද බිඳුමයි. That was the fourth heart break…. 

*****************************************************

අවසානයේ ඒ දිනය උදාවිය…….

2014 අප්‍රේල් 6 - මීර්පූර් ධකා බංග්ලාදේශ් - 20/20 ලෝක කුසලාන අවසාන තරඟය

ඉන්දියාව සහ ශ්‍රී ලංකාව.විරට් කෝලි යලි පස්වන වරටද මා හද බිඳීමට තැත්කල නමුදු මාලිංග, නුවන් සහ සචිත්‍ර එකතුව අවසන් පන්දුවාර කිහිපය තුල ඔහු බැඳදමා සංගක්කාර ඇතුළු පිතිකරු බලඇණියට පහසු ජයග්‍රහණයක් කරා ශ්‍රී ලංකාව මෙහෙයවීමට අවස්ථාව සලසා දුන්නෝය. අවසන ඒ කෙසේවත් පහසු ජයග්‍රහණයක් නම් නොවීය. එහෙත් කෙසේ හෝ පස්වන වරට මගේ හද බිඳුම වලක්වා ලීමට ඔවුහු සමත් වූවෝය. හද බිඳුම් සතරෙන් දෙකක ශ්‍රී ලංකා කණ්ඩායමේ නියමුවා වූයේ සංගාය. අනෙකුත් දෙවර ඒ මහේල විය. මේ තරඟයෙන් පසු 20/20 තරඟ වලින් ඉවත්වන බව ප්‍රකාශකොට සිටි ඔවුන් දෙදෙනාට විජයග්‍රාහී සමුගැන්මක් උදෙසා මඟ පෑදීම සත්‍යය වශයෙන්ම බලවත් ප්‍රීතියට කාරණයකි.

ශ්‍රී ලංකාව සමඟ පැවති අවසන් පූර්ව තරඟයට වර්ෂාව හරස්වී ඩක්වර්ත් ලුවිස් න්‍යාය අනුව පරාජය වූ බටහිර ඉන්දීය කණ්ඩායමේ නායක ඩැරන් සැමී තරඟයෙන් පසු පුවත්පත් සාකච්ඡාවෙහිදී මෙසේ ප්‍රකාශ කලේය.

" We are a praying team, we know God normally answers our prayers but today, I guess two gentlemen who have played for Sri Lanka, given a lot not only to Sri Lanka cricket but cricket on the whole, I guess the Almighty wants them to leave on a high, so I guess they have one more game to try and win a World Cup and leave on a high. Probably that's the reason why God put a hand in this match. "

Well until now I was not so sure about the Almighty God but may be if what he says is true I might just start believing in God. 

Image - cricinfo

මහේල සහ සංගා ඔබට බොහෝසෙයින්ම ස්තූතියි ...මහත්වරුනි!!!…

Well, Gentlemen Thank you so much for all the pleasure you have given us for a long time and making us real proud of being Sri Lankans!!!

Friday, April 4, 2014

251. ගුරුවරියක සමඟ මගේ ජීවිතය - 16 - ගෙරවීම, කිරිහාමි, ලිබ්බට , කුල්ල සහ කොම්පඤ්ඤ වීදිය. Of Snoring , Kirihami & Cadaver in Slave Island





එයාලගෙ චුට්ටි අයිය වයස පහළවක් වගෙ වෙද්දි හදිස්සියෙම හරියට මොකක්ද කියල හිතාගන්ට බැරි අසනීපෙකින් නැතිවෙලා. 

" මට එතකොට වයස දහයක් විතර ඇති. මගෙ ජීවිතේට අපි ආදරය කරන කෙනෙක් අපිව අතෑරල ගියහම දැනෙන දරාගන්ට බැරි වේදනාව, පාළුව ඉස්සෙල්ලම මට දැනුනෙ අපේ චුට්ටි අයිය නැතිවෙච්චි දවසෙ. "

අපේ සෙනේහෙ පටන්ගෙන සතියකින් දෙහෙකින් විතර එයා ඇස් දෙකේ කඳුළු පුරවගෙන මා දැක්ක එහෙම කිව්ව.ඒ මාතලේ රත්නගිරියෙ උඩ තට්ටුවෙ දවල්ට බත් කන ගමන්.

" ඒ චූටි අයිය හිටියනං මම දන්නව කවදාකවත් ඔය අපෙ කඩේ වැහෙන්ට දෙන්නෙ නෑ. අනික් දෙන්න වගෙ නෙවෙයි එයා ගමේ කොල්ලො එක්කමයි හිටියෙ. වයස පහළවෙදි නැතිඋනේ. ඒත් ඒ වෙනකොටත් ගමේ කොල්ලො විතරක් නෙවෙයි වැඩිහිටියො අතරත් බොහොම පිළිගැනීමක් තිබ්බ එයාට. "

ඔය වැඩිදුර විස්තර එයයි මා එක්ක කිව්වෙ නම් අපෙ කසාදෙන් සතියකට වගෙ පස්සෙ. අපි එතකොට හිටියෙ අර මුලින්ම පදිංචියට ගිය ක්වාටර්ස් එකේ. එයයිගෙ අර මදුරු සංහාර මෙහෙයුම මතකයි නේද? ආන්න ඒ ඔපරේෂන් ඩෙංගු කිලිං මෙහෙයුම ක්‍රියාත්මක කලේ එයයි ඔය ක්වාටර්ස් එකේ ඉන්දැද්දි තමයි...

නාවුල ගිරිතලේ පාරට බොහොම කිට්ටුව අපෙ ඔය ක්වාටර්ස් එක තිබ්බෙ.පාරෙ බර වාහන යනව රෑට ඇහෙන්නෙ කණ උඩිං යන්නැහෙ. දවල් කාලෙ ඔය නොයෙකුත් සද්ද බද්ද නිසා ඒ හැටි ගාණක් නෑ. ඒත් රෑ පානෙ නිස්සද්දතාව හින්ද විසේසයෙන්ම බර වාහන අදිනව බොහොම අපූරුවට ඇහෙනව. කුඹුරු කැපෙන කාලෙට නම් ආය කියල වැඩක් නෑ. වී ලෝඩ් යනව පොළොන්නරු පැත්තෙ හාල් මෝල් වලට රෑ එලිවෙනකල් . මෝල් දෙකයි තිබ්බෙ ප්‍රසිද්ධ එව්ව. එකක් ඇමතිගෙ මල්ලිගෙ අනික නියෝජ්‍ය ඇමතිගෙ...හෙහ්,හෙහ්,


මුලින්ම ඕක මහ කරදරයක් උනාට කණ ඒ සද්දෙට පුරුදු උනහම ඒකෙ ඒ හැටි අවුලක් නෑ.දැං ඔය කසාද බැන්දහම යුවති හරි පති හරි දෙන්නෙගෙන් එක්කෙනෙක් ගොරවනකොට ඕක මුලිම්ම මහ දරුණු කේස් එකක්නෙ. 


" ඒයි මේ…" කියල ඔන්න හොල්ලල ඇහැරෝනව. අපි කියමු පුරුස තෙමේ කියල. තෙමේ කියන්නෙ තෙමෙනව කියල එහෙම නෙවෙයි හොඳද?

" ඇයි? ඇයි? මොකද? මොකද? …" කියල බාරියා තොමෝ දනි පනි ගාල අවදිවෙනව. " ඇයි? මොකද කලබලේ? හොරුවත් ඇවිල්ලද? "

" ඔහෙ ආපු හොරෙක් නෑ මෙයා. මම මේ කතා කලේ ඔයාට කොට්ටෙ ටිකක් හදාගෙන නිදියන්න කියල කියන්නයි. ඔයා ගොරවනවනෙ. "

" ගොරවනව? මම? නෑ? පිස්සුද? "

" නෑ එහෙනං මම …"


ඔහොම ඔය ඩයලොග් එක සතියක් දෙකක් වගෙ ඔන්නම ප්‍රතිවාදනය වෙයි. ඊට පස්සෙ විකල්ප දෙකයි තියෙන්නෙ. එක්කො ගොරවන එකට පුරුදු වෙන්ට වෙනව. නැත්තං ඉතිං දමල ගහල යන්ට වෙනව. ඒ ඇර වෙන විසඳුමක් නෑ.ආ.. ඒ දෙකම නැතුව කං දෙකේ පොරොප්ප දෙකක් ගහගෙන බුදියෙන්ටත් නම් ඇහැකි. ඒ එතකොට වෙන්නෙ හොරෙක් ආවත් මේ ලෝකෙ දෙයක් ඇහෙන්නෙ නෑ.

" මේ ඒයි සද්දයක් ඇහුන මට..පොඩ්ඩක් බලන්ටකො හොරෙක් වත්ද කියල. " බිරිඳ සුවාමියව කීද්දුව. 


" පිස්සුද අනේ? හොරු එනකොට සද්ද කර කර එන්නෙ නෑ.පිස්සු නැතුව නිදාගන්ට " සුවාමිය අනික් පැත්ත හැරිල නිදාගත්ත. 


ඔන්න ආයම ටිකකින්.." මේ ඒයි.. ඒයි…"

" මොකද අනේ මේ? මම කිව්වනෙ එක පාරක් හොරු එනකොට සද්ද කරකර එන්නෙ නෑ කියල."

" හරි හරි ඒක තමයි මම මේ ඔයාව ඇහැරෙව්වෙ..කිසිම සද්දයක් නෑ ඒයි..බලන්ටකො පොඩ්ඩක් ගිහිල්ල හොරෙක්වත් ඇවිල්ලද කියල "


Its called feminine logic. Very resonable isn't it now?... මහිලා තර්කන විධි ක්‍රමය ඕකට කියන්නෙ.කිසි වරැද්දක් නෑ බලාගෙන ගිහාම හෙහ්,හෙහ්,

ඔය පලපුරුදු හොරු ඉන්නව නේද? එවුන්ට පුලුවනිය කියනව ගෙයි පිට පැත්තෙ ඉඳගෙන බිත්තියට කන්දිහාල ගොරවන සද්දෙං කියන්ට ගෙදර කීදෙනෙක් ඉන්නවද? ගෑණු පිරිමි කීයද? එතකොට කුකුල් නින්දෙ කීදෙනෙක්ද?මර නින්දෙ කීදෙනෙක්ද කියල...ඊට පස්සෙය කියනවනෙ ඔය බිත්තියෙ එක තැනක් සිදුරු කරල එතනිං මුට්ටියක් දාල බලනවය කියන්නෙ.

කුමාරතුංග මුනිදාස මහත්මයගෙ හත්පණ කතාවෙ කිරිහාමි මතකද? ඔය කිරිහාමි හොරු කට්ටියකට එකතුවෙලා ඔන්න හොරකමේ ගියාලු. කිරිය එච්චර මහත දෙහෙත නැති හීනැස්ස හින්ද බිත්තිය කඩාල මේකව ගෙට ඇතුල්කලාලු හොර නායකය. ඇතුලෙ වටිනා කියන බඩු මුට්ටු තියන තැං බලාගෙන ඊට පස්සෙං පහු හීං සැරේ දොරක් ඇරල අනික් හොර මුල ගෙට ගන්ට ඕනය කියල වැඩේ බාරදීල ඒ විදිහට පොරොන්දු කරගෙනයි කිරියව ගෙට ඇතුල් කලායි කියන්නෙ.

ගේ ඇතුලෙ පට්ට කරුවලයි. කිරියා අතපත ගගා ඔන්න යනව කුස්සියට. කුස්සියෙ ලිපේ අඟුරු දිලිසෙනව. මෙන්න ඒ ගාවම කොස් ඇට ගොඩක්. කොස් ඇට පුච්චල කන්න කිරීස් බොහොම මනාපයි. ලිබ්බටේ අරගෙන පිඹල කිරිහාමි ලිපේ ගින්න බෝකරගන්නව.

ලිබ්බට කියන එව්ව අනේ මන්ද දැං බොහොම කලාතුරකිං දරලිපේ උයන ගෙවල් වල උනත් දකින්ට ලැබෙන්නෙ.අපෙ අම්මගෙ අයිය කෙනෙක් වැඩ කලා රේල්ලුවෙ. ඒ කිව්වෙ දුම්රිය දෙපාර්තමේන්තුවෙ. ඉස්සොරෝම අම්මගෙ අප්පච්චි තමයි වැඩ කරල තියෙන්නෙ රේල්ලුවෙ.මුලිම්ම ගල් අඟුරු ඇන්ජීමේ ගින්දර දමන්නා හැටියටයි උන්දැ රස්සාවට ගිහිල්ල තියෙන්නෙ... Fireman ...වයස දාහතක් වගෙ කාලෙ.

කෑගල්ලෙ අපෙ ගෙදර ඉස්තෝප්පුවෙ බිම වැතිරිල අපෙ අත්තම්මගෙ ඔක්කෙ ඔලුව තියාන මම උන්දැගෙං අහගත්තු පුරාණෝක්ති වල හැටියට කාල නිර්ණය කලාම ඒ ලොකු අත්ත රස්සාවට ගිහිල්ල තියෙන්නෙ එකදාස් නම සීයෙ වගෙ වෙන්ට ඕන.ෆයර්මන් තමයි ලොකු අත්තගෙ තනතුරු නාමය. එයාගෙ වගකීම කෝච්චි එන්ජිමේ ගින්දර අවශ්‍ය ප්‍රමාණයට පවත්ව ගන්න එක. ගින්දර නියමිත ප්‍රමාණය ඉක්මවල අඩු උනොත් කෝච්චියට අවශ්‍ය වේගය පවත්වාගන්ට අමාරුයි. ගින්දර වැඩිඋනොත් නිරපරාදෙ ගල් අඟුරු නහත්ති වෙනව. ඒ නිසා පළපුරුද්දෙං බොහොම පරිස්සමින් කරන්ට ඕන රාජකාරියක් ඒක.

අන්තිමට ෂන්ටිං ඩ්‍රයිවර් තනතුරකට උසස් වෙලයි අපෙ ලොකු අත්ත පැන්සන් පලච්චෙ.ෂන්ටිං ඩ්‍රයිවර් කියන්නෙ රේල්වේ යාඩ් එකේදි පෙට්ටි එහාට මෙහෙට අරං ගිහිල්ල ඒ නියමිත අනුපිළිවෙලට අමුණල කියල ඒ කටයුතු කරන මනුස්සයට. ඒ වැඩේට තියනව ෂන්ටිං එන්ජිම කියල වෙනම පොඩි පහේ එන්ජිමක්.

අර මම කියාගෙන ආව මාම කාලයක් හිටිය මාළිගාවත්තෙ රේල්වේ ක්වාටර්ස්වල. මම එතකොට ඉස්කෝලෙ ඇරිල කැටවලමුල්ල ලේන් එක දිගේ ඇවිල්ල දෙමටගොඩ පාර පැනල මාළිගාවත්තෙ රේල් බෝක්කුව යටින් ගිහිල්ල යනව මාමලගෙ ගෙදර. ඒ ගෙදර පිටිපස්සෙ තිබ්බ අඩි අටක් වගෙ උස තාප්පයක්. එතනම එහාපැත්තෙ මරදානෙ රේල්වේ යාඩ් එක. මම හවස ඔය තාප්පෙ උඩට නැඟල හොඳට පට්ටල වෙලා ඉඳගෙන එහෙම බලා ඉන්නව ඔය ෂන්ටිං කරනව එහෙම.

අද උනත් කෝච්චි ගැන මගෙ තියෙන්නෙ පුදුම ආසාවක්. ලොකු අත්තගෙ ආරෙට ගිහිල්ලද මන්ද. මම ඒ ලොකු අත්තව ඇහැට දැකල වත් නෑ. මම ඉපදෙන්ට අවුරුදු දෙක තුනකට කලිම්ම උන්දැ මිය පරළොව ගිහිල්ල. තව අවුරුදු හත අටක්වත් හිටියනං මට යස අපූරු කතන්දර ටිකක් අහගන්ට තිබ්බ නෙවැරදීම.

අපෙ ඔය මම කියාපු මාමට රේල්ලුවෙ රස්සාව හම්බ වෙලා තියෙන්නෙ ඒ ලොකු අත්ත හින්ද. රේල්ලුවෙ සුද්දගෙ කාලෙ පටංගත්තු සම්ප්‍රදායක් තිබිල තියනව රේල්ලුවෙ වැඩ කරන කෙනෙකුගෙ පවුලෙ පිරිමි දරුවන්ට රේල්ලුවෙ රස්සාවල් දෙනකොට ප්‍රමුකස්තානය දෙනට. ඔය මාමට වැඩිමල් තව මාමල දෙන්නෙක් රේල්ලුවෙ වැඩ කරල තියනව අපෙ අම්මගෙ පවුලෙ. තවමත් ඒ සම්ප්‍රදාය එහෙම්මම පවත්වාගෙන යනවද කියල නම් මම දන්නෙ නෑ. විදුලි මල බණ්ඩලෙත් ඔහොම පොලිසි එකක් තිබ්බයි කියල කවුද මා එක්ක කිව්ව.


හරි දැන් මේ මාමගෙ කතාවක් ඇදිල ආවෙ කොහොමද මෙතෙන්ට? ම්ම්ම්..හා..හරි..ලිබ්බටේ ගැන කියන්ට ඇවිල්ල නෙව..ඉතිං අර මම කියාපු මාමා තමයි ඒ දවස්වල අපිට ලිබ්බට ගෙනත් දෙන්නෙ. ඔය එන්ජින් වලින් අයින් කරන මොනව හරි වානේ හරි තඹ හරි අඟලක වගෙ විස්කම්බය තියෙන අඩියක් එකහමාරක් වගෙ දිග බට කෑල්ලක එක පැත්තක් හීන් වෙන්ට තලලයි ඔය ලිබ්බටේ හදන්නෙ.

ලිබ්බොක්ක දන්නව නේද? අර බල්ලො එහෙම බුදියන්නෙ.....

" ළමායි.... ලියනකොට මහප්‍රාණ වචන නිතරම පාවිච්චි කරන්ට පුරුදු වෙන්ට. එතකොට තමයි ලියන දේක උනත් වැදගත් කමක් පේන්නෙ. දැං බලන්න බය කියල ලියනව වෙනුවට භය කියල ලියන්ට.බවය නෙවෙයි භවය කියල ලියන්ට තේරුණාද ඔය ලමයින්ට?." ගම්බද ඉස්කෝලෙක සිංහල ගුරුතුමා එහෙම කිව්වලු.

" තේරුණා සෑර් " ළමයි එක හඬින් කිව්වලු.

" හරි... එහෙනම් ඒ මම කියල දුන්නු විදිහට වාක්‍යයක් ලියාගෙන එනවලා බලන්ට " සර් එහෙම කියල ගිහිල්ල වාඩිඋනා.


ඔන්න ළමයි එක එකෙනා ආව පෝලිමට ගල්ලෑලිත් අරගෙන . පස්සෙම පේළියෙ ඉන්න කිරිතේලිස්ගෙ වාක්කිය මෙහෙමයි 

" භල්ලා ලභුත් එක්ක භත් කා ලිප් භොක්කේ භුධි. "

සයුරි නෝන මහත්තැං කුලු නැටුං ගැන කියල පෝස්ට් එකක් දාල තිබ්බ. මම ඒකට කමෙන්ට් එකක් ලිව්ව මට අර කුල්ලෙ කතාව මතක් උනාය කියල. ඒ පාර ඒ දැරිවි කියල තිබ්බ අනේ ඒ කතාව දන්නෙ නැතිය. ගුරුවරීගෙ කතාවකදිවත් ඒක කියන්ටය කියල. හරි එහෙනං ගුරුවරු සහ ළමයි ගැන කතාව ඇදිල ආපු නිසා ඒකත් මේ ගමම්ම කිව්වනං වැඩේ ඉවරයිනෙ..

මේ කතන්දරේ ඔන්න ඉංෆ්‍රීසි ගුරු මහත්තයෙක් ගැන. එතුමා ඔන්න මුලිම්ම සුපුරුදු පරිදි දුස්කර සේවයට වැටුන බොහොම දුර බැහැර පලාතකට. අපි කියමු දෙහිඅත්තකණ්ඩිය පැත්තෙය කියල

( Disclaimer - ඉංග්‍රීසි ගුරුතුමා දෙහිඅත්තකණ්ඩිය ප්‍රදේශයෙහි පාසලක සේවය කල බව සඳහන් කිරීම කරණකොටගෙන කිසිදු ඇඟවීමක් හෝ අනියමාර්ථයක් අදහස් නොකරන බවද එසේම යම් යම් උපකල්පන වලට එලඹීමේ අවදානම ඔබ විසින්ම දැරිය යුතු බවද මෙයින් එකහෙලාම දැනුම් දෙමි. )

ඉස්සෙල්ලම පත්වීමනෙ..මේ සර්ටත් තිබ්බ අර ඉගෙන ගත්තු සාස්තරේ හොර බොරු නැතුව දරුවන්ට උගන්නන්ට ඕනය කියන හැඟීම. ගිය ගමන් ඔන්න පන්තියෙ ළමයි අමතල මෙහෙම කිව්ව.


" දරුවනේ, ඉංග්‍රීසි බාසාව හරියට ඉගෙන ගන්නව කියන්නෙ බොහොම වැදගත් ඔයාලගෙ අනාගතයට. ඒ නිසා අපි මෙහෙම කරමු. හෙට ඉඳල ඔය හැමෝම උදේ ඉස්කෝලෙ එනකොට ඉංග්‍රීසියෙන් කියන්නෙ මොකක්ද කියල තමං නොදන්න වචනයක් ලියාගෙන එන්ට ඕන. මම ඒ වචනෙට කියන්නෙ මොකක්ද කියල කලු ලෑල්ලෙ ලියනව. ඒක ඔයාල පාඩම් කරගන්න.එහෙම තමයි ඉංග්‍රීසි දැනුම වැඩිකරගන්ට පුලුවන් වෙන්නෙ.."

" හොඳයි සර්.." කියල ලමයිත් ඉතිං එදා ඉඳලම එහෙම කලා.

උදේම පංතිය පටන්ගත්ත වහාම කියනව ඔන්න ලියාගෙන ආපු වචන...සර් කියනව ඒකට කියන ඉංග්‍රීසි වචනෙ...කාමරේ = රූම්, වහලෙ = රූෆ් , වැට = ෆෙන්ස්, කුරුල්ලා = බර්ඩ් ….ඔන්න ඔය වගෙ...

ඉතිං මේ වැඩේ ඉතා සාර්ථකව කෙරීගෙන ගියා මාස දෙකක් තරමෙ..ඒත් ඔන්න එක දවසක් මෙහෙම දෙයක් උනා...සුපුරුදු පරිදි කොල්ලො කෙල්ලො ඔන්න කියාගෙන ගියා ඉංග්‍රීසියෙං කියන්නෙ මොකද්ද කියල නොදන්න වචන..සර් එතකොට කියනව අදාල ඉංග්‍රීසි වචනෙ...උදැල්ල..මැමටි කෝප්පය...කප් ඇල...ස්ට්‍රීම්...

ඔන්න දැන් තිලකසිරිගෙ වාරෙ..තිලකසිරි නැඟිට්ට…


" සර් කුල්ල…" 


අප්පට සිරි..සර්ට නෝත් සවුත් මාරු උනේ නැද්ද? දහ අතේ කල්පනා කලා මොකක්ද යකෝ කුල්ලට ඉංග්‍රීසියෙන් කියන්නෙ කියල..ම්හු එන්නෙම නෑ...එන්නෙම නෑ…

" මොකක්ද තිලකසිරි කිව්වෙ? "

" සර් මම කිව්වෙ කුල්ල කියල…"
තිලකසිරි බොහොම අහිංසක තාලෙට කිව්ව.


" තිලකසිරි...මොකක්ද කිව්වෙ? " ආයම සර් ඇහුව.අනේ අර අහිංසක කොලුව කරකවල අතෑරිය වගෙ..

" සර් මම කිව්වෙ කුල්ල කියල " ආයෙමත් කිව්ව.

ඔන්න ඒ පාරනම් සර්ට මලම පැන්න. තද උනා අසූහාරදාහට…


" මොකක්ද කිව්වෙ ? හුහ්...කුල්ල ඈ? කුල්ල ? ..තමුසෙට වෙන කියන්ට වචනයක් තිබ්බෙම නෑ නේද තිලකසිරි..ඈ? මෙහාට එනව අල්ලනව අත.. "

චටාස් චටාස්...දුන්න තිලකසිරිට වේවැල් කසාය...මදි නොකියන්ට..එදත් එදයි ඉංගිරිස් පාඩම නතර උනා වහාම ක්‍රියාත්මක වන පරිදි. ඔන්න ඔහොමලු ඉංග්‍රීසි ගුරුවරු...අනේ මම මේ ඔක්කොම ඉංග්‍රීසි සර්ල එහෙමයි කියනව එහෙම නෙවෙයි. ඒ අතර ඉන්නව දාහකිං හොයාගන්ට බැරි තරමේ නොම්බර එකේ කට්ටිය. හෙහ්,හෙහ්, වැඩිදුරක නෙවෙයි ..කිව්වම මොකද මේ ළඟම ඉන්නව..මේ ළඟම ඉන්නව....

ඒ තමයි සයුරිගෙ කතාව...

එතකොට පහුගිය කථාංගයට රූ නෝනා මහත්මිය කමෙන්ට් කරල අහල තිබ්බ මම අර කොම්පඤ්ඤ වීදිය පොලීසියෙ සාජන් මහත්තය එක්කදැයි වැඩ කලේ කියල. ඇත්තම කියනවනම් මම ඒ කතාව කියන්නමයි හිටියෙ. ඒත් ගොඩක් උදවිය ඒක අහල ඇතියකියල හිතල පොඩි දෙගිඩියාවකුත් නොතිබ්බෙම නෑ.


ඒත් Ms. රූස් කිව්වට පස්සෙත් ඒක නොදා ඇහැක? මම ඇවිල්ල ඔය වනිතා පක්සයෙ ඉල්ලීම් ඉටු කරන්ට තනි පයින්. කලින් දවසකුත් කිව්ව මතකනෙ ඒ කාලෙ මට කිව්වෙ වනිතා කටයුතු ඇමති කියල. අපි ඔය එක කාලෙක හිටපු ඇනෙක්ස් එහෙකින් යන්ට උනෙත් මගෙ ඔය වනිතා කටයුතු අපෙ එතුමීට එතරම් ඇල්ලුවෙ නැතුව ගිහිල්ල.

රයිට් ඒ මදැයි..දැං කතාව..මේ කතාවෙ නොයෙක් වර්ෂන්ස් තියනව. මේ එකක්...

මේක උනේ 1989 විතර , අර භීෂණය කාලෙ, ඔය දවස්වල පාරවල් වල මිනියක් නැති දවසක් නැහැනෙ.

දවසක් ආමි ජීප් එකක් මුර සංචාරයෙ යද්දි දැක්ක කවුදෝ මිනිහෙක්, මිනියක් කකුල් දෙකෙන් ඇදගෙන යනව පාර දිගේ, හරියටම ඔය රමාඩා හෝටලේ ඉස්සරහ වගෙ.  වහාම වාහනේ නවත්වල බැහැල මේ යකා අල්ල ගත්තා. බැලින්නං මේ පොලිසියෙ පරණ සාජන් කෙනෙක්. ඉතිං දැං සාජන් ගෙන් ප්‍රශ්න කරනවා. ඒ උනාට සාජන් ගොයියා හරි උත්තරයක් දෙන්නෙ නැහැ. අන්තිමට ආමි කට්ටිය තීරණය කලා සාජන්ව කෑම්ප් එකට අරන් ගිහින් නීත්‍යානුකූලව කටයුතු කරන්ඩ.


මේ වෙලාවෙ සාජන් ඇඹරි ඇඹරි කිව්වා "අනේ, මාව කෑම්ප් එකට ගෙනියන්ඩ එපා, මම ඇත්ත කියන්නං" කියලා,

"හරි, එහෙනං, කියනව බලන්ඩ ඇත්ත "ආමි කාරයෙක් කිව්වා,

"මට මේ මිනිය හම්බ උනේ කොම්පඤ්ඤ වීදියෙ තිබිලා"

"හරි ඉතිං තමුසෙ කොහාටද මේක ඇදගෙන යන්නෙ?" 


"කොටුවට"

"ඒ මොකටද?"

"මේකනෙ, මිනියක් හම්බ උනහම ඒ ගැන රිපෝට් එකක් ලියන්ඩ ඕනනෙ,"

"හරි ඉතිං?"

"ඒ රිපෝර්ට් එකේ මිනිය හම්බ උන තැනත් ලියන්ඩ ඕනනෙ"

"හරි හරි මනුස්සයො ඉතිං?"

"ඉතිං වැඩේ මම කොම්පඤ්ඤවීදිය කියල ලියන්ඩ දන්නෙ නැහැ, හැබැයි කොටුව කියල මට ලිව්වැහැකි " 
සාජන්ගෙ පැහැදිලි කිරීම එහෙමයි.

Friday, March 28, 2014

250. ගුරුවරියක සමඟ මගේ ජීවිතය - 15 - වළාපෙලට ඉහලින් පෙනෙන කඳු මුදුන, මුදලිහාමි, මයියොක්කා පෙරහැර සහ චූටි අයියා

රයිට් ආපහු යමු මුලටම..කතාරම්බයට...අන්තිමට කොහොම හරි අපෙ ලොක්කත් ඇවිල්ල රැස්වීමත් තියල දවල් එකට වගෙ බත් ටිකකුත් කාල මම බස් එකේ නැග්ග මාතලේ එයාලගෙ ගෙදර යන්ට.

ඒ දවස්වල එයාලගෙ ගෙවල් පැත්තට යන්ට ඒ හැටි බස් තිබ්බෙ නෑ. මාතලේ ඉඳල යන්ට ඕන කිලෝ මීටර් 10 -12 වගෙ.ගහේ නඟිනව වගෙ කන්දක් නැඟල ආපහු බැහැපුවාම තියෙන බොහොම ස්වභාව සෞන්දර්යයෙන් අනූන නිම්න භූමියක තමයි එයාලගෙ ගෙදර තියෙන්නෙ. වටේටම කඳු. දෙසැම්බර් කාලෙට හේම ඔය වටේට තියන කඳු වළල්ල මුළු දවසෙම බාගයක් විතර මීදුමෙන් වැහිල තියෙන්නෙ. සමහර වෙලාවට කඳු මුදුන් මීදුම් වළාවට ඉහලින් පෙනෙනව. පුදුම ලස්සනක්.

ඕකෙ ලස්සනම මෙහෙමයි.. ඒ පැත්තට බොහොම ඉක්මනට කළුවර වැටෙනව. වටේටම කඳු වලින් වටවෙලා පාත්තරේ වගෙ තියන නිසයි ඒ. හතරහමාර පහ වෙනකොට අවට කලුවර පාත්වීගෙන යනව. ඒත් බහින ඉර කඳුවලට මුවා උනාට අහස ආලෝකමත්. රතුපාටින් බබලනව තව පැය බාගයක් තරමෙ. මම හරිම ආසයි ඒ දිහාවෙ බලාඉන්න. එයාලගෙ ගෙදර ගියොත් හවස වැස්ස නැත්තං මම අනිවාර්යයෙන් 
මිදුලෙ කර්තකොළොම්බන් ගහ යට හාන්සි පුටුවකුත්  තියාගෙන හොඳටම කළුවර වෙලා ගෙදර ලයිට් දානකල් ඔය මනස්කාන්ත දර්ශනය බලා ඉන්නව.

කලාතුරකින් දවසක මිහිදුම් වළාවට ඉහලින් පේන කඳු මුදුන් ඊට පිටිපස්සෙන් බැහැලයන ඉර මඬලෙ රන්වන් රැස් නිසා දිළිසෙනව. මම තුන් හතර වතාවක් ඒ දර්ශනය දැකල තියනව.

" ඒයි..මේ…"

මම පුටුවෙන් නැඟිටල ඈට කතා කරනව.

" මෙහෙ එන්ටකො ටිකකට ඉක්මනට "

" ඇයි? "


ඈ කොහෙද ඉඳල දුවගෙන එනව.

බොහෝ වෙලාවට අතේ වතුර බාල්දියක්.මල් ගස් වලට වතුර දමමින් ඉන්න ඇත්තෙ. ඇගේ ප්‍රියතම මල් වර්ග දෙකයි. ඕකිඩ් සහ ඇන්තූරියම්. අනික් ඔය නොයෙක් මල් වලටත් එයයි කැමතියි. ඒත් අර දෙක විශේෂයි. 

ගෙදර ඉද්දි තනිකරම මල් වගාව කරල තියෙන්නෙ එයා තමයි. කසාදෙන් පස්සෙ එයා ගෙදරින් ආහම මල් වගාවත් එහෙම්මම අභාවයට ගියා. අම්මා විතරයිනෙ ගෙදර. එයයිටත් වයසයි. ඔය වතුර දාන වැඩ එහෙම කරන්ට බෑ.ඒ නිසා මල් වගාව එහෙම්මම ඇහැවෙලා ගියා.

" අනේ ඔයාල හරි නරකයි, බලන්ට මගෙ මල් ටික ඔක්කොම හේබාලා ගිහිල්ල. "

සති දෙහෙකට මාසෙකට වගෙ සැරයක් ගෙදර යන ඈ ඇඳුම් මාරුකරන්ටත් ඉස්සරවෙලා දුවන්නෙ මල් වගාව බලන්ට. අම්ම එක්ක තමයි ඔය වග පල කියන්නෙ.

" අනේ චුට්ටි දුව මම ඔය පුලුපුලුවන් වෙලාවට වතුර දානව. "

අම්ම මූන නරක් කරගෙන කියනව.

" පිස්සුද අනේ..අම්මට පුළුවන්ද ඔව්ව කරන්ට.මේක හරි යන්නෙ නෑ. එක්කො ඔයා ගෙදර නවතින්ට.."

" හ්ම්ම්..හිතේ ඇති "

ඈ මා දිහා බලල රවනව.

" නැත්තං මෙහෙම කරමු....මල් පෝච්චි අපි එහෙ අරං යමු.."

" කොහෙද ?... ක්වාටර්ස් එකට? "

" ඔව්…. ඇයි? "

" එහෙ අරං ගිහිල්ල ආය ආපහු එන දවසක අරගෙන එන්ටත් එපාය. "


" එහෙම තමයි ඉතිං... නැතුව ආය වෙන කොහොමද? මොකෝ අපි එහෙ ඉඳල එන දවසක බස් එකේ එන්නෙ නෑනෙ. ඔය බඩු පටවං එන ලොරියක හරි මොහොක හරි දාගෙන එමු. "

" හරි එහෙමවත් කරමු එහෙනං මේ මල් මම ඔය අස්ප ගණං දීල ගත්තුවා. අන්න අරක දන්නවද? ඕකට තමයි කියන්නෙ ගෝතමාලා කියන්නෙ. අර මුල්ලෙ තියෙන එක ෂැම්පේන්."


එයා මට එක එක වර්ගයෙ ඇන්තූරියම් පෙන්නනව. 

ගෝතමාලා කියන්නෙ මෙව්වට

" මොන මාලා හරි කමක් නෑ. මොකක්වත් කලේ නැත්නම් ඔය මාලල ඔක්කොම අපරාදෙ මැරිල යයි.. අන්න එච්චරයි මම දන්නෙ .."

මම පාත් වෙලා තද රතුපාට ඇන්තූරියම් මලක් අත ගානව.කොහොම හරි අපි ඔය වටින කියන මල් ටික අරගෙන ගියා අපෙ ක්වාටර්ස් එකට. එහෙ ගිහිල්ල තියාගෙන ඉඳල මම රස්සාවෙන් අයින්වෙලා ගෙදර එනකොට බඩු අරගෙන ආව ලොරියෙ පටෝල ආපහු අරගෙනත් ආව.අපෙ මහ ගෙදර මම හිතන්නෙ අදටත් ඇති ඒ ගෙනාපු මල් ගස්.

" මෙහෙ එන්ටකො ටිකකට ඉක්මනට "

" ඇයි? …"


ඈ කොහෙද ඉඳල දුවගෙන එනව. අතේ මල් වලට වතුර දාන බාල්දිය..

" මොකද අනේ? "

" අන්න බලන්ටකො අර කඳුමුදුනෙයි වළාකුලෙයි ලස්සන "


මම අත දික්කරල අඹ ගහේ පාරට නැමිච්ච අත්තට එහායිං පේන ඒ චමත්කාරජනක දර්ශනය ඈට පෙන්වනව. කඳු මුදුන රත්තරන් පාට  වැස්සකට තෙමිල වගෙ දිලිහෙන්නෙ. ඊට යටින් තියන වළාකුළු ඊටත් පිටිපස්සෙන් අවරගිරේ සැඟවෙන්ට තනන මලහිරුගෙ රත්වන් රැස් දහරාව නිසා දිළිසෙනව. ඒත් ඒ වලාකුලුවල මායිම විතරයි. හරියට සුදුම සුදු පාට කොට්ටෙකට රතු පීත්ත පටියක් ඇල්ලුව වගෙ..මට හිතෙන්නෙ එහෙමයි.

" අනේ හරිම ලස්සනයි. මෙච්චර හිටිය මම කවදාවත් ඔහොම දැකල නෑනෙ. "


ඈ වතුර බාල්දිය බිම තියල මගෙ පුටුව ගාවම කඩකාමර පෙලේ පිල් කණ්ඩියෙ ඉඳගන්නව. එයාලගෙ අප්පච්චි බොහොම ඉස්සර එයාල පුංචි කාලෙ කඩයක් කරල තියනව.ගෙයි මිදුලෙ පැත්තකට වෙන්ට ඒ කඩේ තිබ්බ මේ ළඟක් වෙනකල්. කඩේ කිව්වට එතන කඩ කාමර තුනක්. හාල් සිල්ලර බඩු කඩයක්, රෙදි කඩයක්... ඒත් එක්කම සැලූන් එහෙකුත් තිබිල තියනව ඔය කඩ කාමර පේළියෙ. ඒ කාලෙ බොහොම සාර්තකව ඒ වෙළඳ ව්‍යාපාරය කෙරුනයි කියල කඩ පේලියෙ ඉස්සරහ පිලේ පුටු දෙකක් තියාගෙන එකමත් එක දවසක 
හවස අම්ම හදාපු වැලිතලප හත අටක් දෙසාබාන ගමන් උණු කහට එකක් බොන අතරෙ එයා මා එක්ක කියල තියනව. 

" මේ ගමේ විතරක් නෙවෙයි අනේ මේ අහල පහල ඔක්කොම ගම් වලින් ඒ කාලෙ මිනිස්සු ආව කඩේට බඩු ගන්ට…අර කඳුවල ඒ කාලෙ තිබ්බ තේ වතු. දැන්නම් එව්වට මොනව වෙලාද මන්ද..ඒ වතුවල පඩි දුන්නු දවසට දෙමල මිනිස්සු ගෑණු ඔක්කොම එන්නෙ අපේ කඩේට.හයියෝ ඒ දවස්වල කච බචේ කියන්නෙ පොතක් පතක් බලාගන්ටත් නෑ. "

එයා එහෙම කියල හිනාවෙනව.

" ඉතිං අප්පච්චි රස්සාවකුත් කරද්දි කොහොමද කඩ කෙරුවාවත් කලේ? "


මම අහනව.

" එයා සතියකට සැරයක් ඇවිල්ල ගණං හිලව් බලල අඩුපාඩු ගෙනත් දානව. වෙනම හිටිය දෙතුන් දෙනෙක්ම කඩේ බලාගන්ට. "

ආහ්හ්..මට කියන්ට බැරිඋනා නෙව. ඔය කඩ කාමර පෙලේ පිටිපස්සෙ වී මෝලකුත් තිබිල තියනව.

" ඉතිං මොකද ඔය කඩ කෙරුවාවට උනේ? "

" මොනවද ඉතිං? අපි ඔක්කොම පොඩියිනෙ. ලොකු අයියටත් අවුරුදු දහයක් දොළහක් විතර ඇති. අන්තිමට කඩේ බලාගන්ට විශ්වාසවන්ත කෙනෙක් නැතුව ගියා. හිටපු අය හතර අතේ ගසා කාල කඩේ බංකොළොත් උනා. අප්පච්චි දවසක් තරහ ගිහිල්ල ඉතුරු තිබ්බ බඩු නිකම්ම වගෙ ගමේ මිනිස්සුන්ට බෙදල දීල කඩේ වහල දැම්ම. "


" අපරාදෙ.."

" මේ පැත්තටම ඉස්සෙල්ලම කඩයක් දැම්මෙ අපෙ අප්පච්චි. ඒක හරියට කරගෙන ආව නම් අපිට වෙන මොකවත් ඕන නෑ.."


ඇගේ ඇස් දෙකේ තිබ්බෙ ඒ සොඳුරු අතීතය හදිසියේම මතකයේ අවදිවීමෙන් දැනිච්ච සංතාපයක්....

" වී මෝලෙං අයිං කරපු දහයියා කන්දක් ගොඩ ගහල තිබ්බ දැං ඔය කාමරංක ගහ තියන තැන. දහයිය නියම පෝර මයියොක්ක වලට. මෝලෙ වැඩ කරපු මුදලිහාමි ඔය දහයිය පසට කළවං කරල මයියොක්ක පාත්තියක් හැදුව  අන්න අර බිලිංගහ දිහාට යනකල්. "

ඈ දකුණත දික්කරල ගෙවත්තෙ කෙළවරක අතෑරල දාපු පරණ වැසිකිළිය ගාව කඳ නොපෙනෙන තරමට ගෙඩි එල්ලගෙන ඉන්න සරුවට හැදිච්චි බිලිංගහ පෙන්නනව.

" ඔය මයියොක්ක හැදෙනව බොහොම සාරසුබාවට...මේං මෙච්චර විතර ඇති අල. "

ඈ තම දකුණත මිටිකරල වැළමිටෙන් පහල කොටස මට පෙන්නනව.

" අල ගලවනදාට අපි ඔක්කොමල අල කරේ තියාගෙන ගේන්නෙ හිහ්, හිහ්, "

ඒ අතීත මතක සටහන් කොතරම් ආනන්දජනකද? ඇගේ වත පහන් වී ඇත්තේ සොඳුරු සිනාවකිනි.

" අල කරේ තියාගෙන අපි ඔන්න යනව වත්ත වටේ පෙරහරක්. සාදු සාදු කිය කිය. මුදලිහාමි කෑගහනව. අනේ චූටි දෙයියා මොකද ඔය කරන්නෙ? දැං මහත්තය ආවොත් මටයි බැණුං අහන්ට වෙන්නෙ. එව්ව අපි අහන්නෙ නෑ. ඒත් ඔය පෙරහර එක පාරට නවතින්නෙ අප්පච්චි කොහෙද ඉඳල කඩා පාත් උනහම. මොනවද ඔය කරන්නෙ? පෙරහැරවල් යන්නෙ අල කරේ තියාගෙන? එක එකාගෙ ඇස්වහ කටවහ වැදිල ඔව්ව ඇහැවෙල ගිහාම නිකං ඉඳපල්ල. "

අප්පච්චි කෑ ගහනකොට අපි අලත් එතනම දාල දුවනව.

" කවුද ඔය මුදලිහාමි? "

මම අහනව.

" මුදලිහාමි තමයි අපේ වී මෝල බලාගෙන ඒකෙ වැඩ කටයුතු කරගෙන හිටියෙ. අප්පච්චිගෙ දුරින් නෑදෑ කමකුත් තියන කතාවක් මම අහල තියේ. මිනිහ එක පාරක් හිරෙත් හිටියලු. මිනීමැරුමකට සම්බන්ද වෙල. මගෙත් එක්ක හරි එකතුයි. මම ඔය ඕන එකක් අහනව.මට ඔව්වයෙ ගානක් නෑ... දවසක් මම ඇහුව වී මෝල ඉස්සරහ වී ගෙනාපු ගෝනි ගොඩ උඩ ඉඳගෙන මුදලිහාමි එක්ක කතාකර කර ඉන්දැද්දි ඇත්තද මුදලිහාමි හිරේ හිටියයි කියන්නෙ? කියල. "

" ඉතිං? "

" මුදලිහාමි ටිකක් වෙලා මගෙ දිහා බලා ඉඳල ඇහුව චූටි දෙයියට කවුද කිව්වෙ? කියල. ඇත්තටම ඒ වෙනකොට මට මතක තිබ්බෙ නෑ කවුද ඒ කතාව මා එක්ක කිව්වෙ කියල..මට හරියට මතක නෑ මුදලිහාමි කවුද කිව්වෙ කියල..ඉතිං ඇත්තද ඒ කතාව? මම ආයෙම ඇහුව..ඔව් චූටි දෙයිය ඒ කතාව ඇත්ත. මම ඒ කතාව චූටි දෙයිය එක්ක 
කියන්නං... ඒත් අද නෙවෙයි. චූටි දෙයිය තව ටිකක් ලොකු උනහම. මුදලිහාමි එහෙම මා එක්ක කිව්ව "

" එතකොට ඔයාගෙ වයස කීයක් විතර අද්ද? "

" ම්ම්ම්ම්...දහයක් වගෙ….."


" ඉතිං පස්සෙ ඒ කතාව මුදලිහාමි ඔයාට කිව්වද? "

" නෑ මට ඒ කතාව අහගන්ට බැරිඋනා…... මුදලිහාමි හිටපු ගමං අතුරුදහං උනා. "

" ඈ?... අතුරුදහන් උනා? ඒ කොහොමද එහෙම උනේ? "


මම ඇහුවෙ පුදුමෙන් ඇස් දෙකත් ලොකු කරගෙන.

" ඉන්නකො ඒ කතාව මම පස්සෙ ඔයාට කියන්නම් "

" ඒ දවස්වල අපේ ගෙදර අම්ම ඇරෙන්ට අනික් අය හරක්මස් කෑව. අප්පච්චි මාතලෙන් ගේනව හබරල කොලේක ඔතල මස් රාත්තල් දෙකක් තුනක් වගෙ ගෙදර එද්දි. අම්ම කන්නෙ නැතිනිසා කඩේ පිටිපස්සෙ වෙනම ලිපක් හදල තිබ්බ හරක් මස් උයන්ටම. මුදලි හාමි තමයි උයන්නෙ. දුරු මිරිස් ආං අර අඹ ගෙඩිය විතර ගුලියක් අඹරනව ගලේ. ඕකටම ලුණු ඇට දෙක තුනකුත් ගහනව. මස් උයන්ටම තිබ්බ අප්පල්ලයක්. මුදලිහාමි දාඩිය දාගෙන උයනව අපි වටවෙලා බලාන ඉන්නව. "


" මොකද ළමයිනේ ඔතන වටවෙලා ඉන්නෙ? දෙයියෝ සාක්කි, කවදාවත් කාපු නැතිදෙයක් වගේනෙ. මේ කඩේට යන එන මිනිස්සුන්ටත් පේනව... අප්පච්චි කඩේ ලියන මේසෙ පොත්පත්වල ගණං එකතුකරමින් ඉන්න ගමන හිටපු ගමං පස්ස හැරිල ගෝලු ගන්නව. ඒ වෙලාවට අපි ජුංඩක් එහාට මෙහාට උනට ආයම ටිකකිං ලිපට වටවෙනව."

" මස් උයපු දාට අපෙ පිඟං වලට කුස්සියෙං බත් දාගෙන අපි පෝලිමට එනව කඩ කෑල්ලෙ පිටිපස්සට. මුදලිහාමි ඉහිංකණිං දාඩියත් දාගෙන එතකනුත් මස් හොද්ද හැඳිගානව. ඔය වෙලාවට මනුස්සයට අඳින්ට තියනව පරණ සරුවාලයක්.තැන තැන නූල් ගැලවිල එල්ලෙන කාකිපාට ඔය සරුවාලෙයි අප්පච්චිගෙ තැන තැන ඉරිල අණ්ඩ දාපු මේස් බැනියමකුයි ඇඳගෙන පොඩි කොලොම්බුවක ඉඳගෙන මුදලිහාමි ඔය රාජකාරිය කරන්නෙ. "

" මස් හොද්ද කාල්ගාන්ටම තිබ්බ පොල්කටු හැන්දක් වෙනම. ඔයක කුස්සිය පැත්ත පළාතෙ ගෙනියන්ට දෙන්නෙ නෑ අපෙ අම්ම අනික් මාලු පිණි වලට මුහුං වෙයි කියල.අම්ම ඒකෙ මිටේ අග්ගිස්සෙ කට්ටයක් කපල රතුපාර තංගුස් පොටක් ගැටගහල තිබ්බ බැරිවෙලාවත් මාරුවෙයි කියල.ඉස්සෙල්ල අප්පච්චිට එයාගෙ බෙලෙක් පිඟානට මස් බෙදල මැටි කෝප්පෙකිං වහල එතනම බිත්තියට හේත්තු කරල තිබ්බ පරණ ලියන මේසෙ උඩිං තියනව මුදලිහාමි.ඊට පස්සෙ මස් මඩක්කුවත් අරගෙන ලොයි බංකුවෙ පේළිමට ඉඳගෙන ඉන්න අපි ගාවට ඇවිල්ල පොල්කටු හැන්දෙන් දෙක ගානෙ පුරවල මස් බෙදනව.මුදලිහාමි අපිට කතාකලේ දෙයිය කියල. ලොකු අයිය ලොද්දෙයිය, පොඩි අයිය පොඩි දෙයිය, චූටි අයියට හැබැයි චූටි මහත්තය, ලොකු අක්ක හීං දෙයිය, චුට්ටි අක්ක හිච්චි දෙයිය, මම චුට්ටි දෙයිය..."


එයාලගෙ චුට්ටි අයිය වයස පහළවක් වගෙ වෙද්දි හදිස්සියෙම හරියට මොකක්ද කියල හිතාගන්ට බැරි අසනීපෙකින් නැතිවෙලා.

" මට එතකොට වයස දහයක් විතර ඇති. මගෙ ජීවිතේට අපි ආදරය කරන කෙනෙක් අපිව අතෑරල ගියහම දැනෙන දරාගන්ට බැරි වේදනාව, පාළුව ඉස්සෙල්ලම මට දැනුනෙ අපේ චුට්ටි අයිය නැතිවෙච්චි දවසෙ. "

අපේ සෙනේහෙ පටන්ගෙන සතියකින් දෙහෙකින් විතර එයා ඇස් දෙකේ කඳුළු පුරවගෙන මා දැක්ක එහෙම කිව්ව.ඒ මාතලේ රත්නගිරියෙ උඩ තට්ටුවෙ දවල්ට බත් කන ගමන්.

Saturday, March 22, 2014

249. ගුරුවරියක සමඟ මගේ ජීවිතය - 14…. ඉඳගෙන ලෙවල් ගැනීම සහ ක්‍රය ශක්තිය හීන වීම

මම එක පාරටම ඔලුව උස්සල ඈ දිහාවෙ බැලුව. ඈ සාලෙ මුල්ලක හේත්තු කරල තිබ්බ කණ්ණාඩිය ඉස්සරහ හිටගෙන නෙරිය හදනව.

" ඔයා එන්න ඕන නෑ වැඩත් තියනවනෙ. මම ඉරිද දවල්ට බත් දෙකකුත් අරගෙන එන්නං, "

" ඒත් මගෙ හිතට හරි නෑ අනේ. අම්මට මොකද දන්නෙ නෑ නේද? "

" නෑ ඒ හැටි අමාරුවක් නෑ. එයාට ඔය හිටපු ගමං එනව කොන්දෙ අමාරුවක්. ඒක වෙන්ට ඇති. මම ගිහිල්ල බලල ඩොක්ට කෙනෙක් ගාවට එක්ක යන්ට ඕනනම් ඒකත් කරල බෙහෙත් අරං දීලම එන්නම්. "


පහුවදා සිකුරාද..... " ***, මම එන්නං ගිහිල්ල " කියල ඈ යන්න ගියා. ඇස් වල කඳුළු දිලිසෙනව වගෙ මම දැක්කට සහතික කරලම කියන්ට බෑ. මම අර තරු දාල තියෙන්නෙ ආය මේ කුනුහබ්බයකට එහෙම නෙවෙයි ඔන්න...හරිද? ඒ ඇවිල්ල එයයි මට කතාකරන නම. එයාටත් මම කතාකරන එහෙම විශේෂ නමක් තියනව. ඒ නම් දෙක දන්නෙ අපි දෙන්න විතරමයි. අපෙ සෙනේහෙ පටන් හත්තු අලුතමතමයි අපි එහෙම විශේෂ නම් දෙකකින් එකිනෙකා අමතන්න පටන් හත්තෙ.එයාට නම් හැබැයි සමහරවෙලාවට මට කියන සුවිශේෂී නම කියවෙන්න එනව මහ සබා මැද....මම මොනව හරි කියල ඒක යටපත් කරල ෂේප් කරල දානව.

දෙන්න දෙමහල්ලන්ට එකිනෙකා අමතන්න එහෙම තමන් විතරක් දන්න තමන්ටම සුවිශේෂී නම් දෙකක් තියන එක බොහෝම සෙනෙහෙබර ඒ වගේම රොමෑන්තික කාරණයක් කියලයි මම හිතන්නෙ. ඔහෙලට කොහොමෙයි හිතෙන්නෙ? එහෙම සුවිශේෂී නම් දෙකක් නැත්තං වහාම එහෙම නම් දෙකක් හදාගන්ට..කාලෝ අයංතේ මේ එයට කාලයයි.

පහුවෙනිදත් අපේ සති ප්‍රගති සමාලෝචන රැස්වීම තිබ්බ.

" මොකෝ බං? උඹෙ හරි නෑ මූණත් එක්ක...මොකෝ අවුල? "

අපෙ ලොක්ක කොහෙද ගිහිල්ල එන්ට පරක්කු උන නිසා රැස්වීමත් පටන් ගත්තෙ ටිකක් පරක්කු වෙලා. ඒ අතරෙ කැන්ටිමෙන් රුලං කෑල්ලක් කාල ප්ලේන්ටියක් ගහන ගමං සුමනෙ ඇහුව.

" කෝ නංගි? මේ සුමානෙත් මෙහෙද?"

" ආ..නෑ..නෑ..ඊයෙ ගෙදර ගියා.."

" ආ..එහෙමනම් අද පොඩ්ඩක් දාගමු...හෙහ්, අවුලක් නෑනෙ.."

" එයයිලගෙ අම්මට සනීප නෑ කියල ගියේ මචං ඒකයි මට මේ පොඩ්ඩක් අප්සෙට් වගේ…"


" ආහ්...එහෙමද? මොකෝ අම්මට? "

සුමනෙ අඳුනනව එයාලගෙ ගෙදර ඔක්කොමල. කසාදෙ රෙජිස්ටර් කොරන්ඩත් අපි දෙන්න ඕකගෙ බයික් එකේනෙ ගියේ. සාක්කියට අස්සං කලෙත් සුමනෙම තමයි.

" නෑ, මේ..ඒ හැටි අමාරුවක් මොකවත් නැතය කියල තමයි කිව්වෙ..අම්මයෙ තියනව හිටපු ගමං පොඩි කොන්දෙ අමාරුවක්..ඒක ආයම මතු වෙලයි කියල තමයි කියන්නෙ.."

" ඉතිං මොකද මචං උඹ කරන්න හිතාගෙන ඉන්නෙ? "

" මම හිතාගෙන හිටියෙ අද පොඩ්ඩක් සන්තර්පණය වෙන්නම්ය කියල. ඒත් හිතට හරි නෑ බං..අම්ම මට මාරම ආදරෙයි. "


" මම දන්නව..මම ඉතිං අම්මගෙ ලේලිනෙ. මෙයා තමයි පුතා..කියල නංගි කියනවලු නේද? "

" ඔව්නෙ හෙහ්, හෙහ්,සුමනෙ කොහොමද දන්නෙ? " 


ඔය කතාව සුමනෙට කිව්වෙ නෑ මම මට මතක විදිහට..

" හිහ්, නංගිම තමයි දවසක් මා එක්කලා කිව්වෙ. "

" ඒකනෙ බං...මම කියන්ටද? මම දවල්ට කාල යන්නං..බොන්ට බෑ අද…"

" කමක් නෑ මචං මොකෝ ආය අරක්කු කියන්නෙ නොබීපු දෙයක්ය?..උඹ එහෙනං පලයං .."


" ඕ කේ.. එහෙනං එහෙම කරමු. ෂෙහ් , අද මේ ලොක්ක කොහෙ ගියාද මන්ද..කලින් රැස්වීම පටං ගත්තනං කලිං ඉවර කරන්ට තිබ්බනෙ. බලපංකො දහයට කාලයි. "

අපෙ ඔය රැස්වීමට සාමාන්‍යයෙන් වෙන විශේෂ මොකක් හරි දෙයක් ඈඳුනෙ නැත්තං පැය තුනක් වගෙ යනව. උදේ නමයක පටන් ගත්තම දහය හමාරට වගෙ කට කපල ටී එකකුත් එක්ක දෙනව පත කේක් කෑල්ලක්.රැස්වීම කෙරෙන ගමම්ම එව්ව සප්පායං උනාම තව පැය එකහමාරකිං වගෙ වැඩේ අහවරයි. ඒ කියන්නෙ දොළහට වගෙ.

" ලොක්ක ඔය කොහෙද ගියයි කියන්නෙ මේ උදේම? "

" අන්න අර ගලතරඔය හරහ අමුණක් බැඳල දෙන්ටෙයි කියල මිනිස්සු ඉල්ලනවනෙ දැන් සෑහෙන කාලෙක ඉඳල.ඒ ගැන වාර්තාවක් ඉල්ලුවලු සඳුද මිනිස්ට්‍රි එකෙන්. ඒ ගැන බලන්ටයි ඔය ගියේ. "

" අඩේ එහෙමද? ඉතිං කවුද ලොක්ක එක්ක ගියේ? ඕකෙ ලෙවල් ලයින් එකක් වත් ගන්ට එපාය වාර්තාවක් දෙන්ට. "


අමුණක් ඇලක් වැවක් වගෙ හදන්ට සැලසුම් කරන්ට ඉස්සරවෙලා පොළවෙ උස් පහත් තැන් අතර හරියටම වෙනස මැන ගෙන ඒ දත්ත සටහන් කරගන්න එක ඉතාම වැදගත්.ඒකට වෙනම උපකරණයක් තියනව. ලෙවල් එක ඒකටකියන්නෙ.ත්‍රිපාදිකයක් ( Tripod ) උඩ 
ලෙවල් එක සවිකරල ඒකෙ උපනෙතට ඇහැ තියල බලල තමයි පොළවෙ මට්ටම් ගන්නෙ. 

ලෙවල් ගන්නෙ මෙන්න මෙහෙම

" ලකියව එක්ක ගියාය කියන්නෙ…"

සුමනෙයි මායි අසෝකයි ලක්ෂ්මනුයි තමයි ඔය කාලෙ එහෙ හිටියෙ තාක්ෂණ අංසෙ. අසෝක මතකයි නේද? අර නෙලුම් බැඳල හිටියෙ.

" ලකියව ? "

මට හිනාව නවත්තගන්ට බැරිඋනා…

" අම්මාපල්ල ඔය යස්සය ගලතර අමුණෙත් ඉඳගෙන ලෙවල් ගත්තෙ නැත්තං ඇති…"

" මොකට කියනවද ඒ හරිය? හෙහ්, හෙහ් "


සුමනෙත් හිනාවට හවුල් උනා..ඒ ඉඳගෙන කතාව මෙහෙමයි. ඕක උනේ ඔයිට සති දෙහෙකට තුනකට ඉස්සර.

ඔය කුඹුරු පැළ ගොයම කාලෙ සහ ආය පූදින කාලෙ ගොවියන්ට කොච්චර වතුර තිබ්බත් මදි. කුඹුරු වලට අනෝතත්ත විල වාගෙ වතුර පුරෝගත්තෙ නැත්තං එවුන්ට නින්ද යන්නෙ නෑ. " වතුර මදි මහත්තයා වතුර මදි " ඕක තමයි කොයි වෙලාවෙත්.

ඒත් ඉතිං වතුර දෙන්ට පුළුවන් සීමාවක් තියනවනෙ. මම කලිං කිව්වෙ යෝද ඇලෙන් තමයි ගිරිතලේ, මින්නේරිය, කවුඩුල්ල ඔය ඔක්කොම වැව් වලට වතුර දෙන්නෙ. ඉතිං එව්වට යන වතුර ඔක්කොම අපේ ගොවියො ඇඬුවයි කියල උන්ට දෙතෑකිය? ඔන්න ඔය කචල් එක නිසා ගොවි මහත්තුරු කොරන්නෙ ඔය කොහෙ හරි වෙල්පහු වතුර පාරක් හරස් කරල පොඩි ඇනිකට් කෑල්ලක් බැඳගෙන කුඹුරු වලට අමතර වතුර පාරක් හරවා ගන්න එක.

වෙල්පහු වතුර කියන්නෙ කුඹුරු වලින් පිටාර ගලන වතුර. එව්ව ගලාගෙන ගිහිල්ල ආපහු පල්ලෙහා වැවකට එකතු වෙනව . ඒ වැවට පල්ලෙහා කුඹුරු අස්වද්දන්ට ආයම ඒ වෙල්පහු වතුර පාවිච්චි කරනව. ඔහොම අමුණක් බැඳගෙන මීටර් තුන් සීයක විතර ඇළක් කපල වතුර ගන්ට යාය 23 පැත්තෙ ගොවියො කට්ටියක් සංවිධානය වෙලා තිබ්බ. ඇළේ පතුලෙ ලෙවල් දෙන්ට ගියේ අපේ ලකියා.

ඔන්න ඕකා ලෙවල් දීල ආව. ඒ දීපු ලෙවල් වල හැටියට ගොවියො ඇලත් කැපුව. පහුවදා මෙන්න හෙණ ගෝසාවක්. අර ඇලේ වතුර ගලන්නෙ නෑ කියල විරෝධය පළ කරන්ට ඒ ඇල කපාපු ගොවියො තිහක් විතර ඇවිල්ල අපෙ ඔෆිස් එක වට කරලා. මේ ප්‍රශ්නෙට විසඳුමක් හැටියට අපෙ ලොක්කා කලේ අදාල පාර්ශ්වයන් ඔක්කෝම ගෙනල්ල අපේ ශ්‍රවණාගාරයෙ රැස්වීමක් තිබ්බ.

දැං ඔය Stake Holders කියල තමයි ඒ අයට කියන්නෙ. ඒ කියන්නෙ මොකක් හරි ව්‍යාපෘතියකින් ප්‍රතිලාභ ලැබෙන, ඒ ව්‍යාපෘතිය ක්‍රියාත්මක කරවන හෝ ඒ ව්‍යාපෘතියෙන් නිසි හෝ අනිසි බලපෑමක් ඇතිවන අය. සිංහලෙන් අදාල පාර්ශ්වයන් කිව්වැහැකි.

" මචං මාර වැඩක්නෙ මම ලෙවල් දුන්න හරියට. ඒ ****** පුතාල නියම විදිහට ඇළ කපා ගත්තෙ නැතුවට මම පළිද? "

ලකියා අපෙ ඔෆිස් එක දෙකක් වෙන්ට කෑගහනව.

" හරි හරි බං උඹ ලෙවල් දීල ආවනෙ. එවුං ඇළ කපද්දි ආයම ලෙවල් චෙක් කලේ නෑ නේද? "

" පිස්සුද බං? උං රෑ වැඩ කරනව කිව්වෙ. ඒක ලේසියි කියල. මට ඇහැක රෑ තිස්සෙ ඔතන ගිහිල්ල ඉන්ට. "

" එහෙම බෑ කියල බෑ...මචං රාජකාරිය කරනකොට වෙලාවක් කලාවක් බලන්ට බෑ. උඹලට පඩියක් ගෙවනවනෙ…"


මම බොහොම බැරෑරුම් මුහුණින් කිව්ව. ලකියා මොහොතක් මගෙ මූණ දිහා බලාගෙන හිටිය මූණ කුණ්ඩ හට්ටිය වගෙ කරගෙන......

" අනේ මේ උඹ ***** නැතුව ඉඳහං. " කියල බස බස ගාල යන්ට ගියා පස්සවත් නොබල. සුමනයයි මායි කඳුලු පයිනකල් හිනා උනා.

ඔන්න ඇලේ ලෙවල් අර්බුදය විසඳන්ට කැඳවපු අර මහා රැස්වීම ආරම්බ උනා කියමුකො. ගොවිසංවිදානෙ සබාපති තුමා නැඟිටල කරුණු ඉදිරිපත් කලා. ඔය සමහර ගොවි මහත්වරු ඉන්නව හරබර වචන දාල කතා කරන්ට බොහොම මනාපයි. කාටවත් තේරෙන්නෙ නැති වචන දාල කතාකරන එක බොහොම ගරු නම්බු ලැබෙන වැඩක් කියලයි එයාල හිතන්නෙ.

ඔන්න එක පාරක් ඒත් ඔය යෝද ඇල කට්ටෙටම හිඳිච්චි නියං කාලෙක තියන වතුර ටික බෙදා ගන්නෙ කොහොමද කියල තීරණය කරන්ට රස්වීමක් තිබ්බ. ඔය එක මයික් ටයිසන්ගෙ බාප්පගෙ පුතා ටයිප් එකේ සබාපති කෙනෙක් කතාකරගෙන ගියා වරුවක් විතර.

" ඇත්ත වශයෙන්ම මේ අපේ අසරණ ගොවි මහතුන්ගේ ක්‍රය ශක්තිය අන්තිම පහත් තත්වයට ඇද වැටිලයි තියෙන්නෙ මේ වෙනකොට.... මම ඒක කියන්නම ඕන ගරු මහත්වරුනි.........."

ඔන්න එතුමා කියාපි. මායි සුමනෙයි අපෙ අයි.ඊ. මහත්තයයි ඉස්සරහ ස්ටේජ් එකේ ඉඳගෙන උන්නෙ. රැස්වීම තිබ්බෙ ඉස්කෝලෙ සාලාවෙ.

ඔය වෙලාවෙ අපෙ අයි.ඊ. මහත්තය ( ආ..අයි.ඊ. මහත්තය කියන්නෙ වාරිමාර්ග ඉංජිනේරු තුමා. Irrigation Engineer... මම අර කලින් දවසක කිව්වෙ..උඹ හිතං හිටියෙ චන්ද්‍රිකා උඹෙ බටේ පාත්කරල දෙන්ට එයි කියලද ඈ යකෝ? ..අන්න එහෙම අපෙ සියාතු මාමට කිව්වෙ එතුමා තමයි ) සාක්කුවෙං ගත්තු විට පාර්සලේ දිග අරිනව.විට මැලේ ඔතල තිබ්බෙ ඊට කලින් සතියෙ ජල ප්‍රශ්නය විසඳීමට ක්‍රියාත්මක කලයුතු ක්‍රියාමාර්ග කියන මාතෘකාවෙන් හෙඩ් ඔෆිස් එකෙන් එවල තිබ්බ ලියුමක. මම ඒක සුමනෙට ඇඟිල්ලෙං ඇනල පෙන්නුව. සුමනෙ අහක බලාගෙන හිනා උනා.

විට පාර්සලේ දිග ඇරිල්ල පැත්තක තියල එතුමා මගෙ දිහාට නැමුන.

" ඈ බං..වීරෙ..අර මොනවද අර යකා අර දොඩවන්නෙ? ක්‍රය ශක්තිය? අම්ම මුතුං කලෙ අහපු වචනයක්ද බං ඒ? "

මමත් අයි.ඊ. මහත්තය පැත්තට නැමුණ." ඔය ක්‍රය ශක්තිය කියන්නෙ අයි.ඊ. මහත්තය අර අහවල් වැඩේටනෙ. .....කම් සැප විඳීම.... ඒකටම තමයි. "

" ඉතිං මේ ****** පුතා ඒක කාටත් තේරෙන විදිහට එහෙම නොකියා මොනවද මේ කියන අපබ්‍රංස? "

" ඒකනෙ අයි.ඊ. මහත්තයා.කාට කියන්ටද මෙව්ව.."


මම සුමනෙ දිහාවට හැරිල ඉඟි මැරුව. සුමනෙ තොල් විකාගෙන අහක බලා ගත්ත. ඔන්න තව විනාඩි පහක් තරම ගියා. අයි.ඊ. මහත්තය හක්කෙ දෙපැත්තට කර කර විටේ හපනව. අර ක්‍රය ශක්තිකාරයා තවම කතාව.

" ඔබ තමුන්නාසේලාගෙන මම ඉල්ලා සිටින්නේ අපගේ හීන වී ගිය ක්‍රය ශක්තිය වර්ධනය කර ගැනීමට කුමන හෝ වැඩ පිළිවෙලක්........ "

" ඈ වීරෙ.."


අයි.ඊ. මහත්තය ආයෙම මගෙ පැත්තට නැමුණ. සුමනෙත් මගෙ එහා පැත්තෙ ඉඳල මගෙ දිහාට නැමුණ.

" ඔව්..අයි.ඊ. මහත්තය? "

" ඉතිං බං වයසට යනකොට ක්‍රය සක්තියද මොකද්ද එක හීන වෙනව තමයි. දැං මේ මගෙ උනත් එහෙමයි....ඉතිං ඒකට අපි මොනව කරන්ටද? මේ යකා ඒක මේ රැස්වීම වල කියන්නෙ ඒකත් අපෙ වැරැද්ද වගේනෙ. අනික ඒක වර්ධනය කරවල දෙන්ටෙයි කියන්නෙ අපට. අපි කොහොමද ඒක කරන්නෙ? ඔය තියෙන්නෙ අනන්ත තෙල් බේත්..එව්වයිං ටිකක් අරගෙන ගාල තවල කාරිය බලනව මිසක...."

" ඇත්ත ඇත්ත අයි.ඊ. මහත්තය.."


තොල් හපාගෙන ඉඳල මට ලේ රහක් වගෙත් ආව.... සුමනෙගෙ ඇස් වලින් කඳුලු පනින්න ඔන්න මෙන්න.

" ඉඳපංකො මම නැඟිටල කියන්ට ක්‍රය සක්තිය හීන උනාට අපිව අල්ලගන්ට එපාය කියල. "

අයි.ඊ. මහත්තය නැඟිටින්ට හැදුව.

" එපා. එපා. බොස්.. ඔන්න ඔහෙ ඕක අල්ලල දාන්ට. අපි රැස්වීමෙං පස්සෙ මිනිහට හෙමිහිට ඕක කියමු. "

මම එතුමාගෙ අතින් අල්ලල ආයම ඉන්දෙව්ව. ඔය අයි.ඊ. මහත්තයත් නියම බුලට් එක. අපිටම හරියන පිස්සු ලෝකෙ. ඇත්තට කියනවද අපිව අන්දන්ට කියනවද කියල අපිටම හිතාගන්ට බෑ.

පස්සෙං පහු දවසක මම අල්ල ගත්ත අර ක්‍රය ශක්ති සබාපතියා.

" සබාපතිතුමා අර මොකද්ද එදා අර රැස්වීමෙදි කිව්ව වචනෙ? ක්‍රය ශක්තිය.? මොකක්ද හැබෑටම ඒ? "

" හිහ්,හිහ්, ක්‍රය ශක්තිය කියන්නෙ මහත්තයා මිළදී ගැනීමේ හැකියාව.. "

" අම්මපා? ඉතිං කොහෙන්ද ඔය වචනෙ හොයා ගත්තෙ? "

" හිහ්..හිහ්..අපේ ලොකු දුව උසස් පෙළ ආර්ථික විද්‍යාවනෙ කරන්නෙ. මම එයාගෙන් තමයි ඕක දැනගත්තෙ "


ඉතිං ආපහු අර ඇලේ ලෙවල් අර්බුදයට....ගොවි සංවිදාන සබාපති තුමා කිව්වෙ මෙහෙමයි. ඇලේ ලෙවල් වැරදිය කුඹුරෙ වතුර ආපහු ඇල දිග ගිහිල්ල අමුණට යනවය අරකද මේකද රටේ නැති කතන්තර. එතුමාගෙ කතාවෙන් පස්සෙන් පහු අපෙ ලොක්ක ඔන්න කතා කලා.

" හරි දැන් අපි වැරැද්දක් වෙලා තියනවනම් ඒක නිවැරදි කර ගමු. ඊට කලින් ඔය ඇළේ ලෙවල් දුන්නු අපේ ලක්ෂ්මන් මහත්තයගෙනුත් අහල ඉන්ට එපාය. නැත්නම් ඒක හරි මදිනෙ. ඔය ඔය මහත්තුරුගෙ මතයනෙ. ඔව් ලක්ෂ්මන් මහත්තය මොකද කියන්නෙ මේ ගැන? "

ලකිය කොහොමත් වැඩි කතා කාරයෙක් නෙවෙයි අනික කලබල උනාම පොඩි ගොත ගැහෙන ගතියකුත් තියනව. ඔන්න ලකිය නැඟිටපි.

" බොස් මම ඉ..ඉ..ඉ...ඉඳගෙන ඒ ඇලේ ලෙවල් හරියටම දුන්න. මට කියන්ට තියෙන්නෙ එ...එ...එ...එච්චරයි. " 

දඩස් ගාල ආපහු ඉඳගනිපි.

අර කලින් කතා කරපු ගොවි සංවිදාන සබාපති තුමා උඩ පැනල ආයම නැඟිට්ට.

" අන්න ඒකනෙ සර් ..අපි ඉතිං බොරු නෙවෙයිනෙ කියන්නෙ. ඉඳගෙන ලෙවෙල් දුන්නම කොහොමද ලෙවල් හරියන්නෙ?..පුදුමයක් නෙවෙයි කුඹුරෙ වතුර ආපහු ඇනිකට් එකට එන එක…"

" ඈ???......... "


ලකිය ඇසුත් ලොකු කරගෙන සබාපතිය දිහා බලා හිටපු විදිහ මට මේ දැනුත් පේනව පේනව වගේ.ආ..උගෙ කටත් බාගෙට ඇරිලයි තිබ්බෙ. ලකිය කතා කරන්නෙ එහෙම තමයි. මචං මම ඉඳගෙන ඊයෙ රෑ පොතක් කියවනකොට....මම ඉඳගෙන උදේ ඔෆිස් එද්දි..ඔන්න ඔය වගෙ.

ඒ ඒ පුද්ගලයට නැත්නම් ප්‍රදේශයට ආවේණික වදන් භාවිතය නිසා බොහොම අපූරු සිදුවීම් ඇතිවෙන්න පුළුවන්. මාතර පැත්තෙ කොල්ලෙක් කොළඹ රස්සාවකට ආව. එකට වැඩ කරන කොළඹ කිට්ටුව කෙල්ලක් ගැන මිනිහගෙ ඇතිඋනා පිළිබඳ සිතක්. ඒත් කෙල්ලගෙ නෑ ඒ හැටි ගෝ එකක් මේ වැඩේට. වදෙන් පොරෙන් මිනිහ කැමති කරව ගත්ත කෙල්ලව නිවාඩු දවසක හම්බවෙලා ටිකක් කතා කරන්න. ඔන්න දෙන්න හම්බ උනාය කියමුකො. ඒත් කෙල්ල නෑ කිසිම කිසියම්ම කතාවක් බතාවක් ගල්බීත වෙලා වගෙ බලාගෙන ඉන්නව.

" මක්කැයි නංගි දොඩන් නැත්තෙ? "

ඉවසල ඉවසල බැරිම තැන කොල්ල ඇහුව.

" මේ කාලෙ දොඩං අවාරෙනෙ අයියෙ ඒකයි "

කෙල්ල කිව්ව. මේ ඔය තැඹිලි පාට දොඩං පිටරටිං ගෙන්නන්ට පටං ගන්ට කලිං කතාවක් හොඳද?

ඔය මයික් ටයිසන්ලගෙන් බේරෙන්ටම බැරි මංගල මහ සබාවල. එතන කතා පවත්වන්ට ගියාම වචන පැටලි පැටලි වට පිට බල බල පැද්දි පැද්දි වරුවක් කතා කරනව. මනාල යුවලට ආයෙ නෑ විකාරෙ හැදෙනව. මොකද කොයි වෙලේ මෙතනිං පැනගන්ටද කියල නෙව ඉන්නෙ ඒ දෙන්න..

දවසක් ඔය ජාතියෙ ටයිසන් බුවෙක් ඔන්න කතාවක් පවත්තනවලු. කතාව ඇදෙනවලු වරුවක් විතර..එකම, එකම, ආයම, ආයම කියනවලු..

" ඇත්ත වශයෙන්ම අද දින විවාහප්‍රාප්ත වූ මේ නවක දම්පතීන් යහපත් දූ දරුවන් ලැබ චිරාත් කාලයක්....."

මේ කෙහෙල්මල ඉවසන්ටම බැරි තැන එකෙක් නැඟිට්ටලු..

" සමාවෙන්න මහත්මයා. මම දන්න විදිහටනම් යහපත් හරි අයහපත් හරි දූ දරුවන් ගහෙං ගෙඩි එන්න වගෙ ඉබේම ඇති වෙන්නෙ නෑ. ඒ වැඩේට ඊට කලින් යම් නියමිත ක්‍රියාවක නිරත වෙන්ට වෙනව. මට පේන්නෙ ඔය මහත්තය තවදුරටත් මේ කතාව දිගටම මෙහෙම කරගෙන ගියොත් මේ නවක දම්පතීන්ට මෙතනම තමයි ඒ අදාල කටයුත්තෙත් නිරත වෙන්ට වෙන්නෙ..."

රයිට් ආපහු යමු මුලටම..කතාරම්බයට...අන්තිමට කොහොම හරි අපෙ ලොක්කත් ඇවිල්ල රැස්වීමත් තියල දවල් එකට වගෙ බත් ටිකකුත් කාල මම බස් එකේ නැග්ග මාතලේ එයාලගෙ ගෙදර යන්ට.

Tuesday, March 18, 2014

117. මං පුංචි කාලේ - රස්සාවක් තේරු තාලේ


දැන් ඔයාට වගේ ම තමයි දුවේ. මං පුංචි කාලෙත් නොයෙක් විට නොයෙක් දෙනා ඇසූ එකම ප්‍රශ්නයක් විය.

“ඔයා ලොකු වුනහම කවුරු කෙනෙක් ද වෙන්නේ?” මා සතුව හැමවිටම ඒ සඳහා පිළිතුරක් දිව අග තිබිණ. නමුදු එය සැමවිට ම එකම පිළිතුර නම් නොවීය.

ප්‍රථමයෙන් මා හට අවැසි වූයේ රාත්‍රී මුරකරුවෙකු වීමටයි. එය අපුරු සිතුවිල්ලක් විය. මුළු නගරයම සුව නින්දේය. මා පමණක් අවදියෙන්! නගරය ගැන විමසිල්ලෙන් මා පමණක් අවදියෙන්! කෙතරම් අගනා රැකියාවක්ද? ඒ පිළිබඳ ව දින ගනන්, අවදියෙන් සිටිමින් සිහින දකින්නට මා හට හැකි විය.

මගේ රාත්‍රී මුරකරු සිහිනය පසෙකට විසි කර දමමින්, බැබලෙන හරිත වර්ණ කරත්තයක් තල්ලු කරගෙන, අයිස් ක්‍රීම් වෙළෙන්දෙක් පැමිණියේය. ඇයි මා අයිස් ක්‍රීම් වෙළෙන්දෙකු නොවන්නේ? වනවා නම් විය යුත්තේ අයිස් ක්‍රීම් වෙළෙන්දෙක්මය. කරත්තය තල්ලු කරගෙන, ගම් නගර සිසාරා යන ගමනේ මා හට අවැසි ඕනෑම වර්ගයක අයිස් ක්‍රීමයක රස බැලීමට කාගෙන් නම් තහනමක්ද? එකල මට සිතුනේ එලෙසිනි.

“අයිස් ක්‍රීම් එකක් විකිණු සැම විට ම මමත් එකක් කනවා” මම එලෙසින් සිතීමි. “ හැම පුංචි ළමයාට ම නොමිලේ අයිස් ක්‍රීම් දෙනවා. පව්නේ පුංචි ළමයි!” 



තමන්ගේ පුතනුවන් අයිස් ක්‍රීම් වෙළෙන්දෙකු වන්නට යන වග ඇසූ මගේ දෙමව්පියන් ඉමහත් පුදුමයට පත් වූහ. එය ඉතාමත් හාස්‍යජනක දෙයක් ලෙසින් ගත් ඔව්හූ සිහි වන හැම විටම සිනහ පහළ කරන්නට වූහ. නමුදු මා සිතුවේ, රසවත් ලෙසින් වැඩෙන්නට හොඳ ම විදිහ අයිස් ක්‍රීම් වෙළෙන්දකු වීම බවයි.

දිනක් අම්මා සමගින් ගමනක් යන විට මට අමුතු ආකාරයේ මිනිසකු දුම්රිය ස්ථානයේදී දකින්නට ලැබිණ. ඔහු මුළු ඇඟම වැසෙන පරිදි අඳිනා, ‘ඕවරෝල්’ වර්ගයේ ඇඳුමක් ඇඳ සිටි අතර දුම්රිය ගැල් හා දුම්රිය මැදිරි හා සෙල්ලම් කරමින් සිටියේය. ඒවා එකල මා සතු ව තිබූ පරිදි සෙල්ලම් බඩු නොවීය. සැබෑම ගැල් සහ මැදිරි විය! විටෙක දුම්රිය වේදිකාවට පැන්න ඔහු, තවත් විටෙක ගැලක් හෝ මැදිරියක් යටින් බඩ ගා යන්නට විය. එය ඇත්ත වශයෙන් ම අමුතු හා අතිශයින් විනෝදජනක ක්‍රීඩාවක් විය.

“කවුද අම්මේ අර මනුස්සයා?” මම ඇසීමි.

“දුම්රිය පීලි මාරු කරන්නෙක්”

එවෙලෙහිම මා වටහා ගත්තේ මා යම් දිනෙක යම් කෙනෙක් වනවා නම් ඒ දුම්රිය පීලි මාරු කරන්නෙක් ම බවයි. නිකමට මෙන් සිතා බලන්න! ඔහු අච්චර අතිවිශාල දුම්රිය මැදිරි හා ගැල්වල පීලි මාරු කරනවා! එයිටත් වඩා විනෝදජනක දෙයක් ලෝකේ තියෙන්න පුළුවන්ද? නැත. කොහෙත් ම නැත.

දිනක් කෙනෙකු හා, මා යම් දවසක දුම්රිය පීලි මාරු කරන්නෙකු වන වග පැවසූ විට ඔහු එක්වනම මෙලෙස අසා සිටියේය.

“‍ඔහ්.... හොඳයි. බොහොම හොඳයි. ඒත් මොකද වුනේ අයිස් ක්‍රීම් වෙළඳාමට?”

එය නම් ඇත්ත වශයෙන් ම විශාල ගැටළුවක් විය. දුම්රිය පීලි මාරු කරන්නෙකු වන්නට ඒ වනවිටත් මා විසින් තීරණය කර තිබුණත්, හරිත වර්ණ බැබලෙන කරත්තයක් තල්ලු කරගෙන අයිස් ක්‍රීම් විකුණන්නට යෑම අත් හරින්නට ද කැමැත්තක් මසිතේ නොවීය. අවසානයේ එම ප්‍රශ්නයට කදිම විසඳුමක් සොයා ගන්නට මා හට හැකි විය. ඉඳින් පිළිතුර සරළ විය.

“ මම දුම්රිය පීලි මාරු කරන්නෙකුයි, අයිස් ක්‍රීම් වෙළෙන්දෙකුයි වෙනවා!”

මගේ පිළිතුර ඇසූ ඇසූ හැම දෙන පුදුමයට පත්විය. නමුදු ඇත්ත වශයෙන් ම එහි එතරම් පුදුමයට කාරණයක් නොමැති බව වටහා දෙමින්, මගේ පිළිතුර පහදන්නට මම ඉදිරිපත් වීමි.

“ඇත්තට ම ඒක එච්චර අමාරු වැඩක් නෙමෙයිනේ. ඔන්න මෙහෙමයි හරිද? ඔන්න මුලින් ම උදේන් ම මම අයිස් ක්‍රීම් විකුණන්න යනවා. ඒ වැඩේ ඉවර වුනාට පස්සේ ඉස්ටේෂන් එකට යනවා. ඔය තියෙන කෝච්චියක් දෙකක් පීලි මාරු කරලා ඉවර වෙලා, ආයේ යනවා අයිස් ක්‍රීම් පොඩ්ඩක් විකුණන්න. ආයේ ඒ වැඩේ ඉවර වුනාට පස්සේ ආපහු ඉස්ටේෂන් එකට ගිහින් කෝච්චියක දෙකක පීලි මාරු කරලා ඉවර වෙලා යනවා හවස් වරුවේ අයිස් ක්‍රීම් විකුණන්න. ඇත්තට ම ඒක එච්චර අමාරු වැඩක් වෙන්නේ නැහැ, මොකද මං මගේ අයිස් ක්‍රීම් කරත්තේ නවත්තන්නේ ස්ටේෂන් එකට ලඟ පාතින්. ඉතිං මට එච්චර දුර නිකරුණේ ඇවිදින්න වෙන්නේ නැහැනේ”

අසා සිටි හැම දෙන සතුටට පත් වීදෝ ඉතාමත් අලංකාර ලෙසින් මහ සිනාවකින් මා හට සංග්‍රහ කලෝය.

එහෙත් එයින් මගේ සිතේ කේන්තියක් පහළ විය.

“ඔන්න ඔන්න ඉතිං. ඔයාලා ඔය විදිහට හිනා වෙන්න තියා ගත්තොත් ‍එහෙම මං, රෑ කාලේ කරන්න වෙන වැඩකුත් නැති එකේ රාත්‍රී මුරකරුවෙකුත් වෙනවා ඔන්න!”

එයින් අනතුරුව සියල්ල සන්සුන් ව කාලය ගතවිය. එහෙත් නැවතත් වරින් වර මගේ සිහිනය වෙනස් වීම නිසාවෙන් ඒ සන්සුන් භාවය නැවත නැවතත් අතුරුදන්වන්නට විය. වරෙක මගේ අනාගත රැකියාව ලෙස මා විසින් තෝරා ගන්නා ලද්දේ ගුවන්යානා නියමුවකු වීම වූ අතර එය රංගන ශිල්පියෙකු දක්වා වෙනස් වීමට දින පහක්වත් ගත නොවූ බව මා හට මතකය.

මා පියා, මා රැගෙන කම්හලක් වෙත ගිය දිනයේ මගේ සිහින රැකියාව ලෙස ලියවන පට්ටලයක් ආරම්භ කිරීම වඩාත් ම සුදුසු බව මා හට වැටහී ගියේය. මේ මොන රැකියාව අතරතුර වුවද සේලරුවකු වශයෙන් ද කටයුතු කිරීම මගේ අභිප්‍රාය විය. එය අපහසු විනි නම් අඩුම තරමින් එ‍‍ඬේරකු වශයෙන් ක්‍රියා කරමින් දිග කසයකින් පහර දෙමින් ගවයන් දක්කාගෙන දිනය පුරා ගම වටා ඇවිදීමවත් කළ යුතුව තිබිණ.

මේ ආකාරයෙන් වරින් වර මගේ සිහින රැකියාව වෙනස් වන්නට විය. මා කවරෙකු විය යුතුද යන්න විචල්‍යක් ම විය.

අවසානයේ, වඩාම සිත් ගන්නා සුළු පිළිතුර මා හට ලැබිණ. සියලු කාරණා අවසානයේ මා වටහා ගත්තේ මට ඇත්ත වශයෙන් ම අවශ්‍ය සහ සුදුසු ම වන්නේ බල්ලෙකු වීම බවයි. මෙය වටහා ගත් දිනයේ, මුළු දවස පුරාම අත් පා හතරින් බිම දිගේ වේගයෙන් එහා මෙහා පනිමින් ආගන්තුකයින්ට බුරා පැනීම මගේ එකම කටයුත්ත බවට පත්විය. මගේ හිසට තට්ටු කිරීමට උත්සහ කළ වැඩිහිටි කාන්තාවක් දෙසට පැන හපා කන්නට යෑමට පවා මගේ බලු රස්සාව මා පෙළඹවීය. ඉතාමත් අගනා ලෙස බිරීමට ඉගෙන ගැනීමට වැඩි කලක් නොගියද, අවාසනාවකට මෙන් කොතරම් මහන්සි වී උත්සහ දැරුවද, පස්ස ගාතයක් ඔසවා කන පිටු පස කසා ගන්නට නං මා හට කිසි ලෙසකින් නොහැකි විය. නිවස තුල සිට මෙවැන්නක් පුරුදු වීම අපහසු යැයි සිතූ මම ඊ ගාව පියවර ලෙස නිවසින් පිටතට ගොස් ආලින්දයේ සිට පස්ස ගාතයෙන් කන පිටු පස කසා ගන්නට වට ගණනාවක් එක තැන ම කැරකෙන්නට වීමි.

මේ අතරතුරේ පාර දිගේ ඇවිදගෙන ගිය මිනිසකු මේ අරුම පුදුම කැරකිල්ල කුමක්දැයි කියා විපරම් කරන්නට වූවා විය යුතුය. මා ඔහු දුටුවද, බල්ලකු වී සිටි නිසාවෙන් ලැජ්ජාවක් නොදැනිනි. මද වේලාවක් මා දෙස බලා සිටි ඔහු එතැනින් යතැයි කියා සිතුවද, එසේ නොවිණ.

“ඈ ළමයෝ.......... මොකද්ද ඇත්තට ඔය කරන්න හදන්නේ?“ අනතුරුව කුතුහලය නොවිසිඳුන නිසාවෙන්දෝ විමසා සිටින්නට විය.

“මේ මං නියම බල්ලෙක් වෙන්න යනවා“

“හ්ම්... එහෙමද? ඇයි ඔයාට ඕනෑ නැද්ද නියම කොල්ලෙක් වෙන්න?“

“හපෝ........... මං ඇති තරං කාලයක් නියම කොල්ලෙක් වෙලා ඉදලා තියෙනවානේ“

“මක් කිව්වා? ඇති තරම කාලයක් නියම කොල්ලෙක් වෙලා හිටියා? නියම කොල්ලෙක් නං මේ ලෝකේ කරන්න බැරි වැඩක් නැහැ. අනේ ළමයෝ...... අඩුම ගානේ බල්ලෙක්වත් වෙන්න බැරුව දගලන ඔයා මොන කොල්ලෙක්ද?............. අනෙක් අතට මනුස්සයෙක් වුනහම බල්ලෙක් වෙනවාට වඩා කරන්න තව කොච්චරක්වත් වැඩ රාජකාරී නැද්ද හැබෑටම“

“හ්ම්.............................. දැන් අංකල් මට කවුරු කෙනෙක් වෙන්න කියලද කියන්නේ“

“මුලින් සේරමට කලියෙන් තමන් ව තේරුම් අරං ඉන්න. මනුස්සයෙක් වෙලා ඉපදීමේ වටිනාකම වටහාගෙන ඉන්න. හොඳ මනුස්සයෙක් වෙන්න. එතකොට ඔයාට ඉබේ ම තමන් විය යුතු කෙනා වැටහේවි“ යි පැවසූ ඔහු යන්නට ගියේය.

ඔහු මගේ ක්‍රියාව සමච්චලයට ලක් නොකලා පමණක් නොව සුළු ලෙසකින්වත් සිනහ පහළ කලේ ද නැත. නුමුදු සංවාදය අවසන් කර එම මනුස්සයා පිටත් ව ගිය මොහොතේ මා කෙරෙහි ම ඇති වූ අති මහත් වූ ලජ්ජාවකින් පීඩාවට පත්වීමි. මම සිතන්නට වීමි. දිගින් දිගට ම සිතන්නට වීමි. සිතන්නට සිතන්නට තව තවත් ලජ්ජාව විසින් මා පෙළන්නට විය. එම මිනිසා මා හට කිසිවක් පැහැදිලි කලේ නැත. මා විය යුත්තේ කවුරුන්දැයි මා හට පැවසුවේ නැත. එහෙත් දිනෙන් දින සිහින රැකියාව වෙනස් කරමින් විකාර දේ සිතමින් සිටි මගේ සිතේ විසුළු ස්වභාවය මා හට පසක්විය. අනෙක් අතට සිහින රැකියාවක් තෝරා ගැනීමට තරම් වැඩුනු වයසකින් හෝ මනසකින් මා පසු නොවන වගද ඒ හා සමගම මට වැටහිණ. එයින් පසු එළඹුණු සමයේ කෙනෙකු මාගෙන් ‘ලොකු වුනහම කවුරුද වෙන්නේ?‘යි ඇසූ සැනින්, විදීයේ නැවතී මා හා කථා කල පුද්ගලයා මගේ සිතට පිවිසිණ. එයින් අනතුරු ව මගේ පිළිතුර කවදාවත් වෙනස් නොවීය.

“මම හොඳ මනුස්සයෙක් වෙනවා“

කිසිවකු සිනහ පහළ කලේ නැත. එම ප්‍රශ්නයට ලොව තිබෙන සුදුසු ම පිළිතුර එය බව මම වටහා ගතිමි. අදටත් මාගේ සිතුවිල්ලේ වෙනසක් නැත. එයට වඩා යහපත් පිළිතුරක් තිබෙන්නට නොහැකිය. සැමට ම පෙර සෑම කෙනෙකු ම යහපත් පුද්ගලයෙකු වී සිටිය යුතුය. එයයි මෙලොව උපන් සෑම මනුෂ්‍යයකුගේ ම අභිප්‍රාය විය යුතු වන්නේ. ඔහු ගුවන් නියමුවකුද, එඬේරකුද එසේත් නැත්නම් අයිස්ක්‍රීම් වෙළෙන්දෙකුද යන්නෙහිද වටිනාකම තීරණය වනුයේ මනුෂ්‍යයකු වශයෙන් සමාජයේ ඔහුගේ හැසිරීම මුල් කරගෙනය. එසේ වූ සඳ මගේ දුවේ, කිසිදිනෙක මිනිසෙකුට තමන්ගේ පයින් තමන්ගේ කණ පිටුපස කසා ගන්නට සිදුවන්නේ නැත.


අනුවර්තනයකි.

පෙර අනුවර්තන :

114. මගේ ලස්සන බාලේ - මට නැති වූනු බෝලේ
115. මා බාල කාලේ - බල්ලෙකු හීලෑ කල තාලේ
116. පියානෝවේ තාලේ - මා රිදවූවයි බාලේ

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...