Tuesday, March 21, 2017

493. විමලෙගේ වාං පතුල් කතා - 43 - චන්දරේගේ මළගෙදර විත්ති - 2


චන්දරේගේ නිවස පිහිටි කැබිල්ලවෙලට ආසන්නයේ
පිහිටි ඉතා දර්ශනීය සංචාරක ආකර්ෂණයක් වන
Lipton's Seat නොහොත් ලිප්ටන්ගේ ආසනය.
මෙහි සිට ශ්‍රී ලංකාවේ පළාත් නවයෙන් පහක්
( ඌව, නැගෙනහිර,මධ්‍යම, සබරගමු සහ දකුණු )
සහ දිස්ත්‍රික්ක හතක් දැකගතහැකියයි කියවේ.


"මේ මචං දැං කොහොමද බොන්ඩ මොකවත් හොයාගන්නෙ?"

"බොන්ඩ කිව්වෙ අරක්කුද?"

"නැතුව ආය උඹ හිතුවෙ තැඹිලි කියලද?.."

"අනේ මචං කියන තැනකට වඳින්නං බොන්ඩ නං ලෑස්ති වෙන්ඩ එපා මෙතන.."

"ඈ ඒක මාර කෙළියක්නෙ ඒ මොකද එහෙම කියන්නෙ?"

"එහෙම කියන්නෙ අපෙ අප්පච්චි අරක්කු බිංදුවක් කටේ තියපු කෙනෙක් නෙවෙයි.."

"හරි බං ඒ උඹලගෙ අප්පච්චිනෙ. ඒ අප්පච්චිගෙ මළගෙදරනෙ අපි දැං මේ ඇවිල්ල ඉන්නෙ. අනික අප්පච්චි අරක්කු නොබිව්වට උඹ බොනවනෙ. ඒ හින්ද අපිට ඔය බෝතල් තුන හතරක් ගෙනල්ල තැනකුත් ලැහැත්ති කරල දීපං.."

"කොහෙද? මෙහෙ? "

"මෙහෙ නැතුව ආය?"

"අනේ මචං මෙහෙ නම් බොන්න බෑ….."

"මොකක්? යකෝ ඒක මාර වැඩක්නෙ. උඹ අපේ එවුංගෙ මලගෙවල් කීයක ගිහිල්ල කුදාර්වෙන්ට ගහල ඇද්ද? අර මතකද එක පාරක් සෙනෙවියගෙද කොහෙද මළ ගෙදරක ගිහිල්ල ඌට කචල් එකකුත් ඇද්දෙ බයිට් හොඳ නැතිය....හරියට ඕගනයිස් කරගන්ට බැරිනං මළගෙවල් නොගෙන ඉඳහංය කියල. එහූ දසය උඹ දැන් කියනව මෙහෙ බොන්ට දෙන්ට බෑය කියල"

"අනේ මචං මම කියන එක පොඩ්ඩක් තේරුං ගනිංකො. අපේ අප්පච්චි කාලෙකට ඉස්සර මෙහෙ ගම්මුලාදෑනිය. අප්පච්චිගෙ අප්පච්චිත් එහෙමයි. අපේ පරම්පරාවෙ කවුරුවත් අරක්කු තියා රා ටිකක්වත් කටේ තියල නෑ. අපේ ගෙදර ඉස්සරහිං යනකොට රා බීල යන එකා උනත් සරම පාතට දාල පාරෙ අනික් පැත්තෙන් යන්නෙ. ඉතිං එහෙම එකේ මම කොහොමද උඹලට මේ ගෙදරම බොන්ට ලෑස්ති කරන්නෙ?"

"හුටා…. සරම පාතට දානව කිව්වෙ?.... බිමටම? එතකොට ඌ අමු නිරිවස්තරෙන්නෙ "

චන්දරේ මා දිහා රවාගෙන හිටිය හරියට අර ආලවකය හනුමන්ත දිහා රවාගෙන හිටිය වගෙ "ඔව්..ඔව්...එහෙම අමු නිරිවස්තරෙන් තමයි යන්නෙ..ඉවරයිනෙ..." ඌ ඊටපස්සෙ ගසල බසල දාල යන්ට ලැහැත්ති වුනා ආපහු ගෙට. පඬි ටෝක් දීල අර එක පාරක් නානසාරය වැලිකඩ රිමං එකේ කල්දේරං දානෙ වැළඳුව වගෙ ඇණගෙන වදාරන්ට ඕන නැති හින්ද මම චන්දරය පස්සෙං ගිහිල්ල ඌව කූල් අප් කරන්ට ට්‍රයි කලා.

"හරි මට තේරෙනව උඹ කියන එක. හැබැයි ගොයියො උඹ දන්නවනෙ අපේ එවුංගෙ හැටි. එවුංට දැන් බොන්ටම ඕන. බදුල්ලෙ ඉඳල උං දත කට මැදගෙන ඉන්නෙ ඔය වැඩේට. කරුණෙ අයියගෙ කටේ බලේටයි මෙච්චර වෙලා උංව කොන්ට්‍රෝල් කරගෙන හිටියෙ. හරි මෙහෙම කරමු. උඹ මේකට සහභාගි වෙන්ට ඕනම නෑ. මම දැක්ක කිලෝ මීටර් හතරකට වගෙ එහා හන්දියෙ බාර් එකක් තිබ්බ. අපි ජීප් එකේ ගිහිල්ල බඩු ගේන්නං"

"හරි එහෙම ගෙනාවයි කියමුකො... ගෙනල්ල බොන්නෙ කොහෙ ඉඳලද? "

"බොන්නෙ ඉතිං වෙන කොහෙ ඉඳලද? ගෙදර ඇතුලෙ තැනක් ලෑස්ති කරල දෙන්ටත් උඹ අකමැති නං ඉතිං ජීප් එක ඇතුලෙම තමයි බොන්ට වෙන්නෙ"

"අඩේ මචං ජීප් එක මේ ගෙදර වත්තෙ තියාගෙන නං ඒක කරන්ට එපා බං... පිංසිද්ද වෙයි."

"හරි හරි උඹට අවුලක් වෙන්නෙ නැතුව අපි වැඩේ කරන්නංකො. ජීප් එකේ පිටිපස්ස දොර වහගෙන බොන්නං"

"ඒක කෙරෙන වැඩක් නෙවෙයිනෙ බං. ඕකෙ දොරවල් වහගෙන බොන්ට පුලුවන්ද? උඹල ටිකකිං එළියට බැහැල සිගරට් එකක් එහෙම ගහන්ට ගනියි. එතකොට වැඩේ අතේ කෝට්"

"හරි අපි එහෙනං මෙතනිං එළියට ගිහිල්ල පාර අයිනෙ කැළෑ මණ්ඩියක් බලල නවත්තල වැඩේ කරන්නං..ආ..එද්දි අපි පහුකරල ආව ෂෝක් දොළ පාරක්...එතන මරු…"

"මේ………... පිස්සු කෙලින්ට එපා.."

"ඇයි? "

"ඇයි කියල අහන්නෙ? ගමේ හැමෝම දන්නව මම වැඩ කරන්නෙ කොහෙද කියල. අනික මේ ජීප් එකේ ආවෙ මගෙ යාලුවො කියලත් දන්නව. මේකෙ දොරේ මේ පොල් අකුරෙං ලියලත් තියෙන්නෙ. අනික මම දන්නවනෙ දෙක වදිනකොට උඹල කලිසං ගලවල ජොක්කු පිටිං පනිනව දොළට. ඊට පස්සෙ මටත් වෙන්නෙ අප්පච්චිත් එක්කම වලට පනින්ට."

"පිස්සුද බං? අපි එහෙමත් කරනවද? මම උඹට පොරොන්දු වෙනව ජොක්කු පිටිං ඇළට පනින්නෙ නෑ කියල…"

"එතකොට? "

"අපි පනින්නෙ ජොකත් ගලවල....හෙහ්,හෙහ්, "

"අනේ පළයං බං යන්ට...උඹට විහිලු මම මේ ඇඟේ වතුර ලේ වෙලා ඉන්නව…"

"හරි….ගෙදර ඇතුලෙ බොන්ටත් එපානං, වත්තෙ ජීප් එක තියාගෙන ඒක ඇතුලෙ බොන්ටත් එපානං, පාර අයිනෙ ජීප් එක නවත්තල ඒක ඇතුලෙ බොන්ටත් එපානං උඹම කියාපංකො මොකද අපි කරන්ට ඕන කියල? "

"හරි හරි කමක් නෑ ගේන දෙයක් අරං වරෙල්ල... මම ගෙදරම කොහෙ හරි සෙට් කරල දෙන්නං. එතකොට මට අඩු ගානෙ උඹල නටන පිස්සු ගැන ඇහැ ගහගෙන හරි හිටියැහැකි. "

"අන්න එහෙම වරෙං මල්ලි….."

"අඩේ මම වැඳල කියන්නං..විකාර නං කරන්ට ලෑස්ති වෙන්ට එපා රජෝ...බොහොම නෝමල් එකේ බීවද නැද්ද කියල හොයන්ට බැරි විදිහට වැඩේ කරපල්ල. …."

"හරි හරි බං ඒ ගැන බයවෙන්ට එපා..මම ඉන්නවනෙ"

"උඹ?........ උඹ ඉන්න එක තමයි මට වැඩියම අප්සෙට්…." එහෙම කියල මා දිහා ටිකක් වෙලා බලා ඉඳල චන්දරේ ආපහු ගේ ඇතුලට ගියා.

"මොකෝ මල්ලි චන්දරය කියන්නෙ?" කරුණෙ අයිය මගෙන් ඇහැව්ව.

"ඌ බඩු ලෑස්ති කරල නෑ අයියෙ. අපිට ගිහිල්ල ගේන්ට වෙනව"

"යකෝ මේ පකිරින්තුව එහෙම ඕගනයිස් එකක්වත් කරල නැද්ද? කරුණෙ අයියෙ, අර  මරණාධාර දුන්නු සල්ලි ඇන්ලොප් එක ඌට දුන්නද?" අපේ කතාව ඇහිල එතෙන්ට ආපු සමරෙ ඇහුව.

අපේ ඒ කාලෙ තිබ්බ මරණාධාර සමිතියක්. පස්සෙ මරණාධාර සමිතිය කිව්වම නිකං හරි නෑ හරි නෑ වගේ කියල හිතිල නම වෙනස් කලා අවමංගල්‍යධාර සමිතිය කියල. 

මාසෙකට ඔය රුපියල් සීයක් වගෙ ගාණක් එකතුකලා සාමාජිකයින්ගෙන්. ඒ සල්ලි වලින් තමන්ගෙ පවුලෙ මරණයක් වුනාම ආධාර මුදලක් දුන්න. මරණාධාර සමිතියෙ ව්‍යවස්ථාවෙ තිබ්බෙ "සමීප ඥාතියෙකුගේ අභාවයකදී මහ සභා රැස්වීමකදී බහුතර කැමැත්තෙන් තීරණය කරගන්නා යම් මුදලක් ගෙවනු ලබන්නේය" මම තමයි ඔය ව්‍යවස්ථාව හැදුවෙ. මම දැම්ම ඒ එක්කම මෙහෙම ක්ලෝස් එකක් නොහොත් වගන්තියකුත්. "සමීප ඥාතීන් යන්නෙහි නිර්වචනය මහසභා රැස්වීමකදී බහුතර ඡන්දයෙන් තීරණය කොට ගත යුත්තේය."

මුලිම්ම අපේ ඔය මරණාධාර සමිතිය පටංගත්ත කාලෙ සමීප ඥාතීන්ගෙ නිර්වචනය මෙහෙමයි. "සමීප ඥාතීන් යන්නෙන් හත්මුතු පරම්පරාවෙහි සියළු ඥාතීන් අදහස් කෙරේ. එබැවින් අත්තා, මුත්තා, නත්තා, පනත්තා, කිත්තා, කිරිකිත්තා සහ කිරිකෑමුත්තා යන මුතුන් මිත්තන්ගේ මරණයකදී සාමාජිකයා නියමිත අවමංගල්‍යාධාර මුදල ලැබීමට හිමිකම් ලබන්නේය." අන්න එහෙමයි මම ඒ වගන්තිය ලිව්වෙ. ආය කාටවත් ඥං පචං ගාන්ට දෙයක් නෑ. බොහොම පැහැදිලිව කණ කොක් සුද වාගෙ ලිඛිතවම තියනව. 

කොකාගේ පාට අප දන්නෙ...පියාඹන දාට වැටහෙන්නේ... ඒ ජෝතිපාලගෙ ඉතාම ජනප්‍රිය වුනු ගීතයක්. ගීතය පටන් ගන්නෙ මෙහෙමයි...කොයි යන්නේ බඳ ලෙළවාලා..ලැසි ගමනේ ඉඟ නලවාලා..පාවෙන සුළඟේ වද මල වාගේ වද මල වාගේ වද මල වාගේ...චිත්‍රපටය - එදත් සූරයා අදත් සූරයා.



පස්සෙ අපිටම තේරුණා මේ හත්මුතු පරම්පරාවටම මරණාධාර ගෙවන එක කරන්ට පුලුවං කෙළියක් නෙවෙයිය කියල. ඥාතියො වැලිගම්පිටි යන එකේ කෙළවරකුත් නෑ. සමිතියෙං මරණාධාර ගෙවන එකේ කෙළවරකුත් නෑ. සමිතියෙ අරමුදල් හිඳිල ගියෙ අර බැමිණිටියාසාය කාලෙ වැව් අමුණු හිඳිල ගියා වාගෙ. ඒ පාර අපි කට්ටිය රැස්වෙලා සමීප ඥාතීන් කියන වචනෙ නිර්වචනය නොහොත් අර්ථ දැක්වීම අනුක්‍රමිකව වෙනස් කලා. හයමුතු, පස්මුතු, සිව්මුතු...අන්න එහෙම.. අන්තිමට තුන්මුතු, දෙමුතු වෙලා අවසානයෙදි එක්මුතු වුනා..පස්සෙ ඔය චන්දරේගෙ අප්පච්චි අභාවප්‍රාප්ත වෙන කාලෙ වෙනකොට සමීප ඥාතීන්ගෙ නිර්වචනය මෙන්න මෙහෙමයි. "සමීප ඥාතීන් යනු දෙමව්පියන්, භාර්යාව හෝ ස්වාමි පුරුෂයා සහ දරුවන්ට සීමා වන්නේය."

"ආහ්...මල්ලි මතක් කරපු එක හොඳයි. මට ඒක දෙන්ට අමතකම උනානෙ..තවම මගෙ සාක්කුවෙ…." කරුණෙ අයිය සාක්කුවට අත දැම්ම.

"ඕකා  මේ කරපු කැත වැඩේට අපිට තියෙන්නෙ ඔය සල්ලි වලින් බඩු අරගෙන කීයක් හරි ඉතුරු වෙන හරියක් ඌට දෙන්ට…" සමරෙ දත්මිටි කාගෙන එහෙම කිව්ව.

"හෙහ්,හෙහ්, ඒකත් නරකම නෑ අයිඩියා එක. ඒත් කමක් නෑ අපි ගාව සල්ලි තියනවනෙ. හරි එහෙනං උඹල දෙන්නෙක් ගිහිල්ල බෝතලුයි ඕන අනික් අඩුම කුඩුමයි අරගෙන වරෙල්ල." කරුණෙ අයිය කිව්ව.

ඒ ගමන සමරෙයි, විජෙයි, මුතුබණ්ඩ එක්ක ජීප් එකේ ගියා අවශ්‍ය ආම්පන්න ගේන්ට……..

"බයිටුත් මොනවහරි අරං වරෙල්ල යහමිං...චන්දරයගෙං මොකවත් ඉල්ලගන්න එක ෂුවර් නෑ….." උං යන්ට පිටත් වෙනකොට මම ජීප් එක ගාවට ගිහිල්ල කිව්ව. 

චන්දරේ අපිට ලෑස්ති කරල දුන්නෙ මිනිය තැන්පත් කරල තිබ්බ සාලෙත් එක්කම එහා පැත්තෙ පරණ ගබඩා කාමරයක් වගෙ එකක්. කැටයම් දාපු පරණ ඇඳන් දෙකක් තිබ්බ දෙපැත්තෙ. ඒ මැද කකුල් හතරෙ පෙට්ටගමක් තිබ්බ. කාමරේ අනික් හරිය තනිකරම පැදුරු අකුලල කෙලින් හිටවල බිත්තියට හේත්තු කරල තිබ්බ. කාමරේ එකක් තියෙන්නෙ හැබැයි පිරිසිදුයි. දූවිල්ල එහෙම නෑ.

චන්දරේ අලුත් පැදුරු දෙකක් දාල දුන්න ඇඳන් දෙකට. රවුං කනප්පුවක් ගෙනල්ල මැදිං තිබ්බ. 

"එහෙනං මචං අනේ සද්ද කරන්ට එහෙම එපල්ල. මේ ජනෙලෙ බාගෙට වගෙ ඇර ගනිං ඕනනං. මෙතනම එහා පැත්තෙ සාලෙ. ඒ හින්ද බොහොම සයිලන්ස් එකේ වැඩේ හොඳද?...මම ගියාට පස්සෙ මේ දොර වහල සොයිබෙ දාගනිං හොඳද? මම හෙමිහිට දොරට ගහල කතා කලොත් ඇරෙන්න දොර අරින්ට එහෙම එපා…"

"හරි බං හරි හරි අපි එහෙම පිස්සු කෙලින්නෙ නෑ..උඹ බය නැතුව ඉඳහං………" මම එහෙම කියල උගෙ පිටට තට්ටු කලා. 

ඉදිරියට පැවැත්වේ..............

Sunday, March 19, 2017

133. නුඹට පෙමිනි


සොයුරු පිරිසද
සරයි අසලම
නුඹට ඇහුණෙද?
දඟය එනිසද?

වටක් කැරකී
මදක් නැවතී
නිසොල්මන් වී
කල්පනාවෙද?

විසල් දෑසින්
සවන් යොමුකර
අසන්නට හඬ
මදක් සැලුනෙද?

පියාගේ හඬ
ඇසෙන විටදී
වහා ගැස්සී
හැරී බැලුවෙද?

කුස‘ග්ගිස්සට
හිසින් සන් කර
සොයන්නේ පුත
මගේ මුහුණද?




Friday, March 17, 2017

492. විමලෙගේ වාං පතුල් කතා - 42 - චන්දරේගේ මළගෙදර විත්ති

පහුගිය කුරුළුබැද්දේ කතාව ලියද්දි මම කිව්ව මළ ගෙවල් සම්බන්ද සිද්දි අනන්ත අප්‍රමාණයක් තියනවය කියල ලියන්ට හැබැයි එව්ව බොහොමයක් වැටෙන්නෙ විමලේගේ වංපතුල් කතා ගණයට හින්ද ආයම දවසක කියන්ට තමයි වෙන්නෙ කියල. ඒ කරල මම ඔය සුට්ටිවට කමිං කෑල්ලකුත් දැම්ම ඔබ තමුන්නාන්සේලාගේ පහන් සංවේගය නොහොත් ලාම්පු දුක උදෙසා. අද මම මේ කියන්ට යන්නෙ ආන්න ඒ කමිං කෑල්ල අඩංගු කතන්දරේ.


මම අර කලිනුත් කිව්ව වගේ අපි ඔය කැළේ මැද ඉන්න කාලෙ මඟුලකට මරණෙකට සහබාගි වෙන්ට ලැබෙනව කියන්නෙ ආය නෑ මාරම ආතල් එකක්. ඔෆිස් එකේ බොහොම ජනප්‍රිය කෙනෙකුගෙ ඥාතියෙක් උනොත් එහෙම සහබාගිවෙන්ට කට්ටිය වැඩියි. එහෙම උනාම අපේ ජීප් එකක් ඉඩ මදි හින්ද ඔය අහළ පහළ ගමකිං ප්‍රයිවට් වෑන් එකකුත් කතාකරගන්නව. 

අපේ කෑම්ප් එක කිට්ටුවම තිබ්බ පාරම්පරික මුස්ලිම් ගම්මානයක්. ඒකෙ පල්ලියට අවසර තිබ්බ ගමේ මිනිස්සුන්ගෙ ප්‍රයෝජනයට සතියකට දවස් තුනක්ද කොහෙද හරකෙක් මරාගන්ට. ඒ මිනිස්සු කරන්නෙ ඒ පිටදාල හරක් තුන් හතර දෙනෙක් මරණව. වැඩි හරිය විකුණනව. ඒ හින්ද එහෙ ඉන්නකල් අපිට ගවනර් ජෙනරල් සහ ලීවර් බ්‍රදර්ස් වලින් අඩුවක් තිබ්බෙ නෑ. ගවනර් මට මතක විදිහට රුපියල් විස්සද කොහෙද කිලෝ එකක්. ලීවර් බ්‍රදර්ස් හතළිහක් වගෙ. ඒ කාලෙ මම කුකුළෙක් කන්නෙ ගෙදර ආවම නිකං මේ ආසාවට වගෙ. ඔන්න කොටිම්ම.

ඉතිං ඔය ගමේ තිබ්බ පොළොන්නරුවෙ ඉඳල මගී ප්‍රවාහන කටයුතු කරපු ලෝ රූෆ් නිසාන් බට්ටො වෑන් තුන හතරක්ම. ඔව්ව නවත්තන්නෙ කදුරුවෙල රේල්වේ ස්ටේෂන් එක ඉස්සරහ. ඔව්වගෙ සීට් එකක් අල්ලගෙන ඉඳගත්තෙ නැත්තං එහෙම ගිහිල්ල අපේ කෑම්ප් එක ඉස්සරහින් බැහැල චමරියට යන්ට වෙන්නෙ අර මිහිර පත්තරේ බටකොළ ආච්චි වගේ කොන්ද නමාගෙන.

එව්වයින් හොඳ තත්වයෙ තිබ්බ වෑන් එකක් තමයි අපි ඔය මළ ගෙවල් මඟුල් ගෙවල්වලට කතාකරගෙන ගියේ. බොහොමයක් වෙලාවට මමයි සමරෙයි තමයි ඔය මුස්ලිම් ගම්මානෙට ගිහිල්ල වෑන් එක කතාකරගන්නෙ. ඔය ගම්මානෙ බේකරියක් එහෙමත් තිබ්බ. පෝරණුවෙ දර වලට ගත්තෙ වැඩිපුරම ගැඩුඹ කඳන්. එව්වයෙ ගින්දර සැරයි කියලයි පෝරණුවෙ අයිතිකාරය නවුෆර් මුදලාලි කිව්වෙ. අඩි විස්සක් විතර දිග ලෑලි මේසෙකට ඇළුමිනියම් තහඩුවක් හයි කරල ඒක උඩ තමයි පිටි මෝලිය අල්ලන්නෙ. බක්කරේල දෙන්න දෙපැත්තෙන් මෝලිය අල්ලගෙන එන විදිහ බලන්ට අපූරුයි. හම්මා බලන්ට එපාය එවුං දෙන්න. ඔලුවට අර බක්කර තොප්පි දාල, කර වැහෙන්ට සුදු කෝට් ඇඳල, අතට ග්ලවුස් එහෙම දාල ඉන්නෙ...මම ඉතිං ඔය මෝලියෙ ආතල් එක බලන්ටම නවුෆරයගෙ බේකරියට යනව දවස තුන හතරකට සැරයක්. පෝරණුවෙං බාපු ගමං උණු උණු කිඹුලෙක් එහම හෙමීට හපනකොට හප්පා කටේම දියවෙනව. ඊට පස්සෙ නවුෆර්ගෙ දුව රෂීනා බන්දේසියක තියල ප්ලේන්ටියක් ගෙනල්ල අල්ලනව. "ප්ලේන්ටියකුත් බීල ඉන්ට මහත්තය..." නවුෆර් හිනාවෙලා කියනව.

ඒ වෙනකොට දවුල්ගුණේ නොහොත් අර සිංදු කියන ආණ්ඩුකාරයා "රාමලාන් සඳ බලන්න එන්න පාතිමා" කියල කියල තිබ්බෙ එහෙම නෑ. එහෙම කියල තිබ්බනම් එහෙම මට රෂීනා දකිනකොට අනිවාර්යයෙන් ඒ පදවැල කියවෙන්ට තිබ්බ.


ඉතිං ඔය මළගෙවල් වලට යන්ට වෑන් කතාකරන්ට මායි සමරෙයිම යන්නෙ මොකෝ දන්නවද? ඌයි මායි තමයි අවමඟුල් චාරිකා සංවිධායක මණ්ඩලය හැටියට නිතරඟයෙන් පත්වෙලා හිටියෙ.

"කාලෙකින් මළ ගෙදරක යන්ටත් බැරිවුනා වීරෙ...නැද්ද එහෙම ආතල් එකක් ළඟකදි එන පාටක්?"

හවස වැඩ ඇරිල ඇවිල්ල අපේ චමරියෙ සාළෙ ඇඳිපුටුවල දිගාවෙලා හවස බෙඩ් ටී එක ගහන ගමං එහෙම ඇහුවෙ කරුණෙ අයිය. කරුණෙ අපිට වඩා වයසෙන් අවුරුදු දහයක් තරමයි සර්විස් එකෙන් අවුරුදු පහක් තරමයි සීනියර්.

කරුණෙ කලින් එයා ෆෝස් ඉඳල අවුරුදු දොළහක් සර්විස් එකෙන් පස්සෙ අයින් වෙච්චි පොරක්. ෆුල් නීට් පොර. අත්දිගට දාල අඳින්නෙ. ෂර්ට් කලිසං මදින්නෙ නැතුව අඳිනව තියා අල්ලන්නෙවත් නෑ. උදේ නැඟිට්ට ගමං බෙඩ් ෂීට් එක එක රැල්ලක්වත් නැතිවෙන්ට හදල මදුරු දැල බැලන්ස් වෙන්ට ගැට ගහල තමයි දවසෙ ඉතුරු රාජකාරි පටන් ගන්නෙ. ඒ අර ෆෝසස් වල හිටපු පුරුද්දනෙ.

"නෑනෙ කරුණෙ අයියෙ...අර ඩගියගෙ ලොකු අම්ම කෙනෙකුට අමාරුවෙලා අදද හෙටද ෂුවර් නැතුව හිටියෙ..ඒත් දැං ඔය සනීපයි කියන්නෙ…"

"එහෙමද? කොහොමද හරියටම දන්නෙ? උඹ ගිහිල්ල විස්තර ඇහුවද මල්ලි?" කරුණෙ අයිය ඇහැක් ඉඟි මරල ඇහුව. 

"මොන විකාරද අයියෙ?..එදා අර ප්‍රදීප්ගෙ කේස් එකෙන් පස්සෙ මම යන්නෙ නෑ ඔය විස්තර හොයන්ට…" මම උරිස් නටවල කිව්ව. 

ඒ ප්‍රදීප්ගෙ කේස් එක කියන්නෙ මේකයි. ප්‍රදීප් කියන්නෙ අපිට අලුතෙන් ආපු ක්ලාක් කොලුවෙක්. ඕකගෙ ආච්චි අම්මට අන්තිමයි කියල ආරංචි වෙලා මම ගියා විස්තර බලාගෙන එන්ට. එපා කියද්දි සමරෙත් මා එක්ක ආව. සමරෙට ටිකක් වැඩි උනාම කටට බ්‍රේක් නෑ. එදා සමරෙයි මායි දෙන්නම ටික වෙන්ට දාල හිටියෙ. 

ගිහිල්ල බැලූ කොට මෙන්න ප්‍රදීපය ඉන්නව ඇඬූ කඳුලෙන්. "අම්ම තාත්ත හිටියට ඌව පොඩි කාලෙ ඉඳල හදා ගත්තෙ ආච්චි අම්මය....ආච්චි අම්මට මොකවත් උනොත් ඌට ඉඳල ඕන නෑය" ඔන්න ඔහොම අඬනව වැලපෙනව එක විජ්ජුම්බරයයි. අපිත් ඉතිං ඌව වටකරගෙන ඇස්වල කඳුළු පුරවාන බලා හිටිය. වෙන මොකක් කරන්ටද?

ඒ අව් අස්සෙ ගහෙං ගෙඩි එන්නැහෙ සමරෙයා අහපි "මල්ලි...දැං බොලායෙ ඔය ආච්චි අම්ම හෙට වල කජ්ජ ගැහැව්වය කියමු.එතකොට බූමිදාන කරන්නෙ දවස් කීයකිංද?" කියල 

අප්පටසිරි ප්‍රදීප්ට ඌරු ජුවල් ගියේ නැද්ද?.."තොගෙ xxxx, xxxxx පුතා" කියල පැන්න සමරෙයට ගහන්ට. බොහොම අමාරුවෙං එතන හිටපු අනික් එවුං ටික ඌව අල්ලගත්තෙ. මම දනිපනිගාල සමරෙයවත් ඇදගෙන දොට්ට පැන්න. අපේ චමරියට එනකල් මම ඌට පස් පඩංගුවෙ බැන්න. "මොනවද යකෝ තෝ එතන අර කිව්ව පඩත්තර කතාව?" කියල. 

සමරෙය මම බයිනකල් මීක් නොකිය අහගෙන ඉඳල අන්තිමට කිව්වෙ මෙච්චරයි. "ඒත් මට තාම තේරෙන්නෙ නෑ බං අර යකා මට ගහන්ට පැන්නෙ ඇයි කියල. හොඳයි උඹම කියාපං බලන්ට මම අහපු එකේ මොකවත් වැරැද්දක් තියනවද? මම මේ වීක් එන්ඩ් එකේ ගෙදර යන්ටයි හිතාගෙන ඉන්නෙ. ඒ හින්දයි මම අරම ඇහුවෙ කොහොම හරි ඇරේන්ජ්මන්ට් එකක් දාගෙන ප්‍රදීපයගෙ ආච්චිගෙ මරණෙට සහභාගි වෙනවමයි කියල හිතල. ඉතිං බලපංකො එහෙම සද්භාවයෙන් ප්‍රශ්ණයක් ඇහුවම අර යකා මට කුණු හරපත් කියල ගහන්ට පැන්නනෙ. අනේ මට මේ කිසි දෙයක් තේරෙන්නෙ නෑ බං"

"හරි හරි තේරෙන්නෙ නැත්තං තේරුංගන්ට උත්සාහ කරන්ටත් එපා..දැංවත් කට වහගෙන යමං" මම එහෙම කියල ඌට සත්තම දැම්ම.

ප්‍රදීපයගෙ සීන් එක කියල මම කිව්වෙ ඔන්න ඕක.....

"හෙහ්..හෙහ්…" කරුණෙ අයිය හිනාවුනා. "මේ අර එකවුන්ට්ස් සෙක්ෂන් එකට අලුතෙන් ආපු කෙල්ලගෙ ගම මෙන්න මේ නිල්දණ්ඩාහීන්න පැත්තෙලු නේද? මාර ලස්සන පැත්ත බං..උඹට බැරිද හෙමීට අහන්ට ආච්චිල සීයල එහෙම ඉන්නවද කියල මේ අද හෙට වගෙ.....හෙහ්..හෙහ්…"

"කරුණෙ අයිය මේ මොන විකාර කතා කරනවද මන්ද...හොඳට හිටී එහෙම ඇහුවොත්……….." එහෙම කියල මම එතනිං නැඟිටල කුස්සිය පැත්තට ගියා.

ඔන්න ඊට සති දෙහෙකට තුනකට විතර පස්සෙ අපි පුල පුලා බලාහිටි මළ ගෙයක් ආවා. ඒක ඇවිල්ල ජෙනුයින් මර්ඩර් හවුස් එකක්. ආය ෆුල් ආතල්. ලොකේෂන් එකත් පයූව් ස්ටාර්. කැබිල්ලවෙල...බණ්ඩාරවෙල කිට්ටුව තියන ගම්මානයක්...මරණෙ අපෙ චන්දරේගෙ අප්පච්චි. 

චන්දරය හොඳ කොල්ල. අපේ වයසම වගෙ. බැඳලත් නෑ. මළගෙවල් මඟුල් ගෙවල වලට එවර් රෙඩි පොර. කන්ට බොන්ට ගියාමත් එහෙමයි. ඒ හින්ද එහෙම එකෙක් වෙනුවෙම් අපි හැමෝම යන්ට ඕන කියල අපි එකඟතාවයකට ආව. ආරංචිය ආපු ගමං මුස්ලිම් ගමට දුවල ගිහිල්ල වෑන් එකක් කතා කරල චන්දරයත් ඒකෙම නග්ගල යැව්ව. ඔෆිස් එකේ කෙල්ලොයි උං හිච් වෙලා ඉන්න කොල්ලොයි තව ඔය වයසක ඩයල් ටිකත් ඒකෙම නැඟල ගියා. අපි ඔය කොල්ලො කට්ටිය පහුවදා යන්ට තීරණය කලා ජීප් එකක මල් වඩමක් එහෙමත් අරගෙන.

කරුණෙ අයිය, මම, සමරෙ, විජේ ඇතුළු තව අට දෙනෙක් පිටත් වුනා මළ ගෙදර චාරිකාවට. රියදුරු මුතු බණ්ඩත් එක්ක නමයයි. මිට්සුබිෂි ජීප් ලෝං වීල් බේස් මොඩල් එකේ පිටිපස්සෙ හරහට තියන සීට් දෙකේ එක සීට් එකක හතර දෙනා ගාණෙ අට දෙනෙකුට ගිහෑකි. ඒත් දුර ගමනක් යනකොට තුන් දෙනා තමයි ඔප්ටිමම් ගාණ නොහොත් ප්‍රශස්ත සංඛ්‍යාව. එතකොට ඉස්සරහ රියදුරුට අමතරව දෙන්නයි. පාන්දර හතර වගෙ වෙනකොට අපි කෑම්ප් එකෙන් පිටත්වුනා. 4945 මට මතක විදිහට ජීප් එකේ නොම්මරේ.

Mitsubishi -Jeep Long wheel base  වර්ගයේ ජීප් රථයක්
(Google Images)

මනම්පිටිය, දෙහිඅත්තකණ්ඩිය, මහියංගනය පහු කරල බදුල්ලට ආව. බදුල්ලෙං මල් වඩමක් එහෙම අරගෙන ඊට පස්සෙ උදේට කෑව. පානුයි කිරි මාළුයි පරිප්පුයි. ඒ අස්සෙ අපේ එවුං නහකුණු ගානව මොකවත් බීල හිටිමුය කියල. 

"පිස්සුද උඹලට? මේ පාන්දර හිස් බඩම බීල උඹලට නකතං උනහම අතන මළ ගෙදර ගිහිල්ල පිස්සු කෙලියි. එහෙම හොඳ නෑනෙ බං. ටිකක් ඉවසල ඉඳහල්ල අඩුමගානෙ මිනියට කතා කරන කල්වත්. චන්දරේ දන්නවනෙ අපි අද එනවයි කියල. ඌ බඩු ලෑස්ති කරල තියෙයිනෙ......." කරුණෙ අයිය එක හෙලාම කියා හිටිය. ඒ පාර කට්ටිය සද්දෙ වහ ගත්ත. කරුණෙට මොනව උනත් හැමෝම සළකනව. අපේ බොස්ල පවා.

බණ්ඩාරවෙලින් අපි ගියා කැබිල්ලවෙලට. මළ ගෙදර හොයාගන්ට අමාරුවක් උනේ නෑ. සෑහෙන දුරක ඉඳල බැනර් දාල සුදු කොඩි එල්ලල තිබ්බ. චන්දරේ ඉස්සරහට ඇවිල්ල අපිව පිළිගත්ත. අපි ඇතුළට ගිහිල්ල මිනියට කතා කරල මිදුලෙ පැත්තක අඹ ගහක් යට තිබ්බ පුටුවල ඉඳගත්ත. කොහෙ හරි ළඟපාත ඉස්කෝලෙකිං ගෙනාපු යකඩ පුටු. කවුද ගෑණු ළමයෙක් ඇවිල්ල අපිට මාරි විස්කෝතු සහ ප්ලේන් ටී ඇල්ලුව. එව්වත් කාල බීල අපි ඔය ඒ ලඟම තිබ්බ ඉලත්තට්ටුවකිං විටක් එහෙමත් හප හප කයියක් ගහගෙන හිටිය. දැං වෙලාව එකොළහයි. අර රහමෙර පානයටම දත කට මැදගෙන ඉන්න එවුං දැං නළියනව කිරිපණු ගාය හැදුනැහෙ.

"කරුණෙ අපිට බදුල්ලෙදි මොකවත් කරන්ට දුන්නෙත් නෑ ඉස්සෙල්ල අඩුමගානෙ මිනියට කතා කරන කල්වත් ඉඳහල්ලය කියල...දැං ඉතිං මිනියටත් කතා කලානෙ. තවම මොකෝ කිසිම නෑනෙ..." අනික් එවුං ඔන්න ටිකක් වෙලා යනකොට එහෙ මෙහෙ රැස් වෙලා කටු කුටු ගාන්ට ගත්ත.

"වීරෙ මොකෝ මල්ලි මෙවුං මේ කියන්නෙ?" කරුණෙ අයිය හෙමිහිට මගෙං ඇහුව.

"උංට බොන්ට නැතුව කරුණෙ අයියෙ.."

"ඒක තමයි... මල්ලි මේ උඹ කතා කරල බලහංකො චන්දරය එක්ක ඌ මොකවත් සංවිධානයක් එහෙම කරල නැද්ද කියල……….."

මම ගේ ඇතුලට ගිහිල්ල චන්දරයව කතාකරගෙන එළියට ආව. 

"ඒයි වරෙංකො පොඩි කාරණයක් තියනව උඹෙං දැනගන්ට….."

එහෙම කියල මම ඌව අපේ උංගෙන් ටිකක් ඈතට එක්ක ගියා. ඊට පස්සෙ තමයි අර මම කලින් පෝස්ට් එකේ කියපු දෙබස ඇතිවුනේ.

"මේ මචං චන්දරේ දැං කොහොමද බොන්ඩ මොකවත් හොයාගන්නෙ? "

"බොන්ඩ කිව්වෙ?... අරක්කුද?"

"නැතුව ආය උඹ හිතුවෙ තැඹිලි කියලද?.."

"අනේ මචං කියන තැනකට වඳින්නං බොන්ඩ නං ලෑස්ති වෙන්ඩ එපා මෙතන.."

"ඈ....ඒක මාර කෙළියක්නෙ... ඒ මොකද උඹ එහෙම කියන්නෙ?"

"එහෙම කියන්නෙ අපෙ අප්පච්චි අරක්කු බිංදුවක් කටේ තියපු කෙනෙක් නෙවෙයි.."

"හරි බං ඒ උඹලගෙ අප්පච්චිනෙ. ඒ අප්පච්චිගෙ මළගෙදරනෙ අපි දැං මේ ඇවිල්ල ඉන්නෙ. අනික අප්පච්චි අරක්කු නොබිව්වට උඹ බොනවනෙ.. ඒ හින්ද අපිට ඔය බෝතල් තුන හතරක් ගෙනල්ල තැනකුත් ලැහැත්ති කරල දීපං.."

"කොහෙද? මෙහෙ? "

"මෙහෙ නැතුව ආය?"

Futurus persevero............

Tuesday, March 14, 2017

132. ගිය හකුරට නාඩන්නේ - තියෙන හකුර රැක ගන්නේ

බ්ලොග් ලෝකේ හැසිරෙන සියලු ම දෙනා පාහේ කියවීම හුරුවුණු අය වග නොරහසක්. ඒ වගේ ම වැඩි දෙනෙකු ගමේ, පාසලේ, ලඟ ම නගරයේ ලොකු කුඩා පුස්තකාල ඇසුරේ වැඩුණු අය විය යුතුවා මෙන්ම පසු කාලීන ව මුදල් අත ගැවසෙද්දි පුස්තකාල අමතක කර පොත් මිල දී ගන්නට පෙළඹුණු අය ද විය හැකියි. ඉහත වාක්‍ය කණ්ඩ දෙක ම මා සම්බන්ධයෙන් ගත් කළ සම්පූර්ණ සත්‍ය කරුණුය. දැනට අවුරුදු 10-11ක සිට සැප්තැම්බරයේ, පොත් වැස්සට නොතෙමෙමි‘යි සිතා පොත් සල්පිල පැත්තේ ගියත්, කුඩය පසෙක දමා වැස්සට පැන නටන ළමයෙකු සේ පසුම්බි, සාක්කු, බැංකු කාර්ඩ් පත් රිසි සේ හිස් කරමින් ගෙදර පොත් ගොඩ ගසා ගනිමින් සිටියෙමි. දැන් දැන් ගෙදර තිබෙන පොත් කන්දරාව කරදරයක් වන තරමට පත්ව තිබේ. (නමුදු මහා ගොඩක් දන්දීමට ඉඩක් නැත. දරුවන්ට තබා ගත යුතු බව මගේ සිත මෙන් ම ඉහළින් පැමිණෙන නියෝග මගින් විටින් විට සිහි කරවයි).

 

ඔය අල්ල පනල්ලේ වරින් වර පුස්තකාලය සිහිවන්නට ගන්නේ ගෙදර පොත් කොච්චර තිබුණත් කියවපු පොත් ම නැවත නැවත කියැවීම සතුට දනවන්නක් නොවුන නිසාය. දැනට අවුරුදු 2ක පමණ පටන් තවත් සිහිනයක්ද ඉඳ හිට එබිකම් කරන්නට පටන්ගෙන තිබිණ. දරුවන් දෙදෙනා රැගෙන පුස්තකාලේ ගොස්, (ඉස්සර අපි පොඩි කාලේ වගේ) ඒ දෙන්නා වට කරගෙන පොත් කියැවීම, පහදා දීම, පොත් කන්දරාව දෙස බලාගෙන නිස්කාන්සුවේ හුස්ම ගොඩකින් පපුව පුරවා ගැනීම එකී සිහිනයේ අරමුණු අතර විය. එහෙත් රැකියාව සමග මේ සිහිනය ගැටුනා මිසක විසඳුමක් නොවීය.

 

 

 

කෙසේ හෝ අවසානයේ Paulo Coelho නියමය නැවතත් සනාත කරමින් ඒ යුගය උදාවිය. සියල්ල නිසි ලෙස සැකසී රස්සාවට සමු දීමේ අවස්ථාව උදාවිය. සැමියාගේ රැකියාවට අනුව තිබෙන සතියේ කාර්යය බහුල ම දවසේ අනිවාර්යයෙන් දුව රැගෙන ඒමට පාසලට යෑමේ අවස්ථාව ද උදාවිය. මගේ සිහිනය සඵල වන්නට සියලුම කාරණා නියමාකාරයෙන් සකස්විය.

එදිනට මම පුතුද රැගෙන ගොස් දියණිය පාසලින් ගෙන පුස්තකාලයට යන්නෙමි. (දෙවැනි දිනයේදී ම තැන්පතු ක්‍රමයට පුස්තකාල සාමාජිකත්වය ලබා ගතිමි - තැන්පතු ක්‍රමය යනු රුපියල් 2000ක-නැවත ඉවත් වන දිනකදි ලබාගත හැකි-තැන්පතුවක් තබා පුස්තකාල ගාස්තු රුපියල් 510ක් හා හැඳුනුම්පත් ගාස්තු රුපියල් 160 ගෙවා එදිනම විනාඩි කිහිපයක් තුල ලබා ගත හැකි සාමාජිකත්ව ක්‍රමයයි). හවසට හිමකිරමයක් ලබා දීමේ ඉලක්කය මත පොත් පහක් කියැවීමට දියණිය උනන්දු කරවමි. ඇය එක හුස්මට (කුඩා) පොත් පහක් කියවා  නිම කරන්නී‍, මල්ලී සමග එක් ව ළමා පුස්තකාලයේ ම ඇති සෙල්ලම් කොටසට වී විවිධ ක්‍රියාකාරකම් වල යෙදෙන්නීය. එකම ගැටලුව මල්ලීට කටවහගෙන එක විනාඩියක් ඉඳ පුරුද්දක් නැති කමය. තනිව සෙල්ලම් කරන්නේද නොපෙනෙන මිතුරෙකු හෝ කිහිප දෙනෙකු සමගය. එය පුස්තකාලයට නොගැලපෙන බව වටහා දීම ඉතා අපහසු වන අතර පසුව මග හැරේ යැයි බලාපොරොත්තු වෙමි. (කෙසේ හෝ ආරක්ෂක නිලධාරින් අසලින් ගමන් කරන විට අත කටින් වසාගෙන බිම බලාගෙන යෑමට තරම් ඔහු පරීක්ෂාකාරිය).
 

වැඩිහිටි බැහැරදෙන පුස්තකාලයෙන් ලබා ගන්නා පොත් දෙකින් එකක් කියවමින් එම කාලය ගත කරමි. අනතුරුව හවස 5ට පමණ දරු දෙදෙනාද රැගෙන විහාරමහාදේවි උද්‍යානය වෙත නික්මෙමි. එහිදි ඔවුනට පැය එකහමාරක් දෙකක් පමණ සෙල්ලම් කිරීමට කාලය තිබේ. සැමියාගේ කටයුතු අහවර නම් අප එක්කාසු කරගෙන යැමට ඔහු පැමිණෙයි. නැතහොත් කුළී රථයකින් නිවස බලා යන්නෙමු.

 

මින් මනත පොත් මිල දී ගැනීමක් සිදු නොවනු ඇත.

කණගාටුවට කාරණය නම් අර්ධ වශයෙන් ජනතා බදු මුදලින් නඩත්තු කෙරෙන පුස්තකාලයත්, සම්පූර්ණයෙන් ජනතා බදු මුදලින් නඩත්තු කෙරෙන විහාරමහාදේවි උද්‍යානයත් අප ජනතාව නිසි ලෙස භාවිතා නොකිරීමයි. ඒවායෙහි ප්‍රයෝජනය නිසි ලෙස ලබා නොගැනීමයි.

ළමා පුස්තකාලයේ හැමදාමත් දැකිය හැක්කේ සුපුරුදු මුහුණු කිහිපයය. එතරම් පොත් කන්දරාවක් තිබෙන තැන, සාමාජිකත්වය ලබාගත් පසු අවුරුදු 2ක් ගෙවෙනතුරු නොමිලේ පොත් ලබාගත හැකි තැන, එක් රාක්කයකට එක් අයෙකු තරමවත් මිනිසුන් නොගැවසේ. පොත් සල්පිල අතුරු සිදුරු නැතිව පිරී ඉතිරි යන මෙසමයෙහි කොළඹ මහජන පුස්තකාලය වන් වූ තැනක මිනිසුන් ගැවසීම අඩුව තිබෙන්නේ නොදැනුවත්කම නිසාද, කම්මැලිකම නිසාද, වෙන අන් කාරණයක් නිසාදැයි සිතාගත නොහැකිය. සියලුම පොත් නිසි පිළිවෙලකට සකසා ඇති නිසා තමන්ට අවශ්‍ය පොත් ගිය සැනින් ලබා ගැනීමට ද හැකිය. සොයා ගැනීමට අපහසු පොතක් වේ නම් නිලධාරින්ගෙන් අසා දැනගත හැකිය. මේ පිළිබඳ ව පාසල් මට්ටමින් දැනුවත් කිරීමක් සිදුවන්නේ නම් කොළඹ නගරය ආශ්‍රිත පාසල් දරුවන්ටවත් එයින් ප්‍රයෝජන ගැනීමට හැකිවනු ඇත.

යාපනය පුස්තකාලය විනාශ කළ අයුරු පිළිබඳ ව වික්ශෝප වන මිනිසුන්වත් කොළඹ නගරය මැද ඇති මේ මහා ධන නිධානය පිළිබඳ ව දැනුවත්දැයි මා හට නම් ඇත්තේ ගැටලුවකි. ගිය හකුරට නාඩන්නේ තියෙන හකුර රැක ගන්නේ යැයි කියමනක් ඇත. නිසි ලෙස භාවිතා නොකොට තව කල් ගත වුවහොත් කාටත් හොර රහසේ ම මෙහි අභාවය ද සනිටුහන් වනු ඇත. එදාට පුස්තකාලය කලු ද සුදු ද යැයි නොදන්නා පිරිසක් බෝඩ් ලෑලි ඔසවාගෙන ලිප්ටන් වටරවුම පැදකුණු කළාට ඵලක් නොවනු ඇත.

 

Saturday, March 11, 2017

491. කුරුළුබැද්දේ කතා - 7 - මිගාර සහ සමාගම - මළගෙවල් චාරිකා සංවිධායකයෝ....


Funeral at a church. There are only two mourners in attendance.
A lady whispers to  her husband " He had over 2000 face book
 friends. I was expecting a bigger turnout"

ළමයි මම කම්පනා කලා "කුරුළුබැද්දේ කතා" කියල අලුත්ම කැටගරි එකක් ඕපන් කරන්ට. මගේ ජීවිතේ ඉස්සෙල්ලම රස්සාවක්ය කියල එකක් කරපු කාලෙ ගැන මම ලිව්වෙ "අභයගිරි මතක සටහන්" කියලනෙ. ඊට පස්සෙ මම අර මහ කැළේ මැද කාලයක් තිස්සෙ වැඩ කරල ඊට පස්සෙ පවුල් පන්සල් එහෙම වෙලා හිට එතනිං අස්වුනානෙ. ඒ කාලෙ වෙච්චි කතන්දර මම ලිව්වෙ "විමලෙගෙ වාංපතුල් කතා" යන නමින්. එතනිං අයින් වෙලා මම ඉම්පාර වැඩ කලා කුකුළේ ගඟ ව්‍යාපෘතියෙ. අර ෂුරංග ළමයා (ඔව් ඔව් අර ටිකිරි සඳමාලිගෙ සුවාමියා තමයි) කියන විදිහටනම් පොජෙට්ටෙකේ. ඒකෙදි මට වෙච්චි හෙයියම්මාරු ගැන මම ලිව්ව "කුකුළේ ගඟ මතක" කියල.

ඊටත් පස්සෙ මම අවුරුදු හතරක් තරම වැඩකලා කොළඹට තදාසන්න ඉදිකිරීම් සමාගමක. ඒකෙ හෙඩ් ඔෆිස් එක තිබ්බෙ ඔය නුගේගොඩ - නාවල පාරෙන් හැරිල යන අතුරු පාරක. ඒ හරියට කිව්වෙ කුරුළු බැද්ද කියල. අර අපේ ඔය රන්දිල් ළමෙය එහෙම මට මුණගැහෙන්නෙ ඔන්න ඔහෙදි. ඉතිං මම කල්පනා කලා එහෙදි මට වෙච්චි දේවල් වෙනම කැටගරි එකක් යටතෙ ලිව්වොත් හොඳයි නේද කියල. ඇත්තම කිව්වොත් මීට කලිනුත් මම ඒ කැටගරි එකට අදාලව පෝස්ට් හයක් ලියල තියනව. ඒ මෙන්න මෙව්ව...










ඒ හින්ද මම අද පෝස්ට් එක නම් කරන්නෙ කුරුළු බැද්දේ කතා අංක 7 කියල.

හරි දැන් එහෙනම් කතන්දරේ....

මේ දවස්වල ටෙලි චිත්‍රපටයක් ප්‍රචාරය වෙනව, නම ඇවිල්ල හිට නෙතූ. අර අපේ ජාතියේ පචායුධේ මේ දවස්වල කූඩුවෙ ඉන්නෙ ඥාතී හිතමිත්‍රාදීන්ට රජයේ වියදමින් වාහන බෙදල දුන්නයි කියල. ඒ වාහන ගත්තු ඈයොංගෙ ලිස්ට් එකේ ඉන්නවනෙ ලාල් කුලරත්න කියල ගොබිලෙක්. අන්න ඒ ගොබිලත් ඔය නෙතූ එකේ ප්‍රධාන චරිතයක් කරනව. නෙතූගෙ තාත්තට ඉන්නෙ ඔය ලාල් කාරය. ඔය දිනපතා හෝ සතිපතා හෝ කොටස් වශයෙන් එක එක රූපවාහිනී චැනල්වල යන කතන්දරවලට ටෙලි නාට්‍ය කියන එක අන්තිම වැරදියි.

ඔය වැඩේ වැරැද්දුවෙ ජාතික රූපවාහිනිය. 82 අවුරුද්දෙ මුලින්ම රූපවාහිනිය පටන් ගත්තු අලුත ඔය වගෙ ප්‍රචාරය කරන්ට රූපවාහිනිය වෙනුවෙන්ම නිර්මාණය කල චිත්‍රපට තිබුනෙ නෑ. ඒ පාර බලධරයො කලේ ඒ කාලෙ ජනප්‍රිය වේදිකා නාට්‍ය රූපගත කරල ඉරිද හවස ප්‍රවෘත්තිවලින් පස්සෙ පැය ගානෙ පෙන්නන්ට ගත්ත. කැළණි පාළම, තාරාවෝ ඉගිලෙති, කළුවරේ ජරමරේ සහ පරාස්ස එහෙම පෙන්නපු නාට්‍ය සමහරක්. එව්වට කිව්වෙ ටෙලි නාට්‍ය කියල. ඉතිං ඊට පස්සෙ රූපවාහිනිය වෙනුවෙන්ම චිත්‍රපට නිර්මාණය කරල පෙන්නන්ට ගත්තම එව්වත් හැඳින්වුනෙ ටෙලි නාට්‍ය කියල. ඒ වැරැද්ද එදා ඉඳල තාම කරගෙන එනව.

හරි, හරි, හරි ඒ නම් වැරැද්දිල්ල ගැන දැන් ඔය මදැයි..නේ? ආපහු එමු කියාගෙන ආපු කතාවට.....ඉතිං ඔය නෙතූ ටෙලි චිත්‍රපටයෙ මේ ගිය සුමානෙ විතර ප්‍රචාරය වුනු කොටසක තිබ්බ ඔෆිස් එකක (ඔෆිස් එකක කිව්වට කතාවෙ හැටියට නම් නගර සභාවක. මට හිතෙන්නෙ කෝට්ටෙ නගර සභාවෙ වෙන්න ඕන ඔය ටෙලි ෆිල්ම් එකේ ඔෆිස් එකේ සීන්ස් ටික රූගත කරල තියෙන්නෙ) කට්ටිය කතාවෙනව මළගෙදරක යන සීන් එකක් ගැන. ඔෆිස් එකේ එකට වැඩකරන යාලුවෙකුගෙ ආච්චි නැතිවෙලා. මළගෙදර තියෙන්නෙ මාතලේ. කට්ටිය ඒ ගැන කතාවෙන්නෙ හරියට ආතල් ට්‍රිප් එකක් යන්ට චාන්ස් එකක් හම්බවුනු විදිහට. මූණෙං එකයි හිනාව...හෙහ්,හෙහ්, 

මට ඒ සීන් එක දකිද්දි එසැණින් මතක් වුනේ මගේ සොඳුරු අතීතය. එදවස අපි අර මහ වන මධ්‍යයෙහි සේවය කරන සමයේහි අප සමඟ සේවය කරනා හිතවතකුගේ, සහෝදර සේවකයකුගේ හෝ සේවිකාවකගේ ඥාතියකුගේ මරණයක් යනු මුඛයන් කර්ණයන් දක්වා ඇදීයන අන්දමේ සාතිශය ප්‍රීතිජනක ආතල්සහගත අවස්ථාවක්ම වේයැ.

ඒ කාලෙ අපි මඟුල්ගෙවල් වලට වැඩිය මළගෙවල් වල යන්ටයි මනාප. ඒකට හේතුව ඇවිල්ල මඟුල් ගෙවල්වල යන එක මහම වදයක්නෙ. ටයි පොලු හිරකරගෙන සපත්තු එහෙම මැදගෙන අත්දිගට දාල බැනියං ඇඳගෙන....අයියෝ මහම කරදරයක්. අනික මඟදි බොන්නත් බෑ. බිව්වත් ගාණකට. අපේ එකාගෙ හරි එකීගෙ හරි රැස්පොට් එක තියන්ටත් එපාය. මොකෝ එකාට එකා වාරුවෙලා පෝරුව ඉස්සරහ වැනි වැනි හිටගෙන හිටියැහැක... නැද්ද? අනික ඔය අපේ කෑම්ප් වල හිටිය අපි පයිසෙකට ගණං ගන්නෙ නැති එවුං උංගෙ ගම් වල හෙන වංසක්කාරයො. හාමුල... අප්පොල...මිනිස්සු උන්ට කතාකරන්නෙ දෙයියො කියල. මූණට මුලිච්චි උනහම ඈතදිම පාරෙං අයිං වෙනව.

හරි හරි එහෙම අපි ගිය මඟුල් සහ මළගෙවල් සම්බන්ද සෝක් කතා කීපයක්ම තියනව. ඒත් පොඩි පරහකට තියෙන්නෙ එව්ව එන්නෙ විමලෙගෙ වාංපතුල් කතා ගණයට. ඒ හින්ද එව්ව අද කියන්ට හැටියක් නම් නැත. තරහ වෙන්ට එහෙම එපල්ල.

අර ටෙලි චිත්‍රපට වල අද කොටස ඉවර උනාම හෙට කියල හෙටට ප්‍රචාරය වීමට නියමිත කොටසිං ජවනිකා දෙක තුනක් දානව වගෙ ඔන්නම් පොඩි කමිං කෑලි දෙක තුනක් විතරක් දාන්නංකො.. මේ මල ගෙදරක සීන් එකක්...හොඳද?...

"මේ මචං අපි  දැං කොහොමද බොන්ඩ මොකවත් හොයාගන්නෙ?"

"බොන්ඩ කිව්වෙ අරක්කුද?"

"නැතුව ආය උඹ හිතුවෙ තැඹිලි කියලද?.."

"අනේ මචං කියන තැනකට වඳින්නං බොන්ඩ නං ලෑස්ති වෙන්ඩ එපා මෙතන.."

"ඈ ඒක මාර කෙළියක්නෙ ඒ මොකද එහෙම කියන්නෙ?"

"එහෙම කියන්නෙ අපෙ අප්පච්චි අරක්කු බිංදුවක් කටේ තියපු කෙනෙක් නෙවෙයි.."

"හරි බං ඒ උඹලගෙ අප්පච්චිනෙ. ඒ අප්පච්චිගෙ මළගෙදරනෙ අපි දැං මේ ඇවිල්ල ඉන්නෙ. අනික අප්පච්චි අරක්කු නොබිව්වට උඹ බොනවනෙ.. ඒ හින්ද අපිට ඔය බෝතල් තුන හතරක් ගෙනල්ල තැනකුත් ලැහැත්ති කරල දීපං.."

"කොහෙද?... මෙහෙ? "

"මෙහෙ නැතුව ආය?"

සෙස්ස පස්සට ....to be continued…..

හරි දැන් එහෙනං දෙයියනේ කියල එමු කුරුළුබැද්දේ කතාවට. ඔන්න එක සතියෙ මැද දවසක මම මගෙ කාමරේ වැඩ. මම කලින් දවසක මේ විස්තරේ නම් කිව්ව. ඒත් යලි සිහිකැඳවීමක් කරන්නංකො. අපේ ඔෆිස් එක තට්ටු දෙකයි. අධ්‍යක්ෂවරු තුන්දෙනයි, මායි, අපේ ප්‍රතිසම්පාදන නිලධාරීතුමයි (ප්‍රතිසම්පාදන කියන්නෙ Procurement කියන එකට හොඳද?) උඩ තට්ටුවෙ. අනික් අවසේස කට්ටිය පල්ලෙහ තට්ටුවෙ. අපේ රන්දිල් නෝන මහත්තයත් පල්ලෙහ තට්ටුවෙ......හෙහ්,හෙහ්,

ඒ දවස්වල අපි කඩුවෙල ප්‍රොජෙක්ට් එකක් කරමින් හිටියෙ. කැළණි ගඟ අයිනෙ ලොකු ගෙවල් දෙකක්. සුද්දො දෙන්නෙකුට. ඉතිං ප්‍රස්තුත දවසෙ මම ඔය කඩුවෙල ප්‍රොජෙක්ට් එසේ මාසික ගෙවීම් ඉල්ලුම්පත්‍රය පිළියෙල කරමින් හිටියෙ. (දුහුණන් දැනුම් උදෙසා- කොන්තරාත්තුවක් කරගෙන යනකොට මාස් පතා ඒ මාසෙ කරපු සියලු ඉදිකිරීම් සඳහා ලැබියයුතු මුදල් ගණනය කරල සේවාදායකයට (Client) ඉල්ලුම්පතක් ඉදිරිපත් කරන්න ඕන. මාසික ගෙවීම් අයදුම්පත නොහොත් Monthly Payment Application කියන්නෙ අන්න ඒකට)

හිටපු ගමං මේසෙ උඩ තිබ්බ මගෙ මොබයිල් එක රිං වෙන්න ගත්ත. බලනකොට අපෙ උන්දැ. මම කතා කලා.

"මොකෝ ඒයි මේ හදිස්සියෙ?"

"මේ…..හරි වැඩේනෙ...අප්පච්චි හදිස්සියෙ හොස්පිට්ල් ඇඩ්මිට් කරලනෙ………"

"මොකක්ද කේස් එක?"

"පපුව රිදෙනවය කියල….."

"කොහෙද මාතලේද ඇඩ්මිට් කරල තියෙන්නෙ?"

"ඔව්..ඔව්"

"කීයටද ?"

"මේ දැං..පුංචි අක්ක අප්පච්චි ඇඩ්මිට් කරපු ගමන්මයි මට කෝල් කලේ….." මම වමත හරවල ඔරලෝසුව බැලුව. එකොළහයි කාලයි. 

"දැන් මොකද ඔයා කරන්නෙ?"

"මම දැන් මේ ලීව් ඇප්ලිකේෂන් එකක් ලියනව. මේක ප්‍රින්සිපල්ට දීල අත්සන් කරගත්තු ගමන්ම මම මාතලේ යනව "

"හරි හරි. ඔයා එහෙනම් එහෙම කරන්නකො. මම මේ හදිසි වැඩක් කරමින් ඉන්නෙ. ඒක මොකක් හරි කරල පුලුවන් තරම් ඉක්මනට එන්නම්කො"

"හරි එහෙනම් පරිස්සමින් එන්න"

ෆෝන් එක කට් කරල කරමින් හිටිය රාජකාරිය එහෙම්මම මේසේ උඩ තියල මම ගියා අල්ලපු කාමරේට. ඒකෙ හිටියෙ අපේ එක අධ්‍යක්ෂ තුමෙක්. මිස්ටර් කුමාරසිරි…...

"ආ එන්න එන්න රවී "

මම ගිහිල්ල මේසෙ ඉස්සරහ ඉඳගත්ත.

"බොන්න ගෝල්ඩ් ලීෆ් එකක්….."

මේසෙ උඩ තිබ්බ පැකට් එකෙන් මම සිගරට් එකකුත් පත්තු කරගත්ත. ලොක්කත් සිගරට් එකක් පත්තු කරගත්ත.

"ඉතිං කොහොමද රවී? "

"කුමාරසිරි මහත්තය අපෙ වයිෆ්ගෙ අප්පච්චි මාතලේ හොස්පිට්ල් ඇඩ්මිට් කරල"

"නෑ? කවද්ද?"

"මේ දැං විනාඩි පහක් නෑ මට වයිෆ් කතා කරල කියල.... "

"මොකක්ද කේස් එක?"

"පපුවෙ අමාරුවක් කියලයි කිව්වෙ"

"කලින් අංකල්ට හාට් ට්‍රබල් එහෙම ඇවිල්ල තියනවද? "

"ඔව් එක පාරක් ආවනෙ. එතකොට අපි බැඳලත් නෑ. යාලු වෙච්චි අලුතම. මම දවසක් අර බොස්ට කිව්වෙ අප්පච්චි හොස්පිට්ල් ඇඩ්මිට් කරල ඉන්දැද්දි මම බලන්ට ගියාය. නැන්ද මාම ඉස්සෙල්ලම මුනගැහුනෙත් එදාය කියල...හෙහ්,හෙහ්,"

"හරි හරි මට මතකයි මට මතකයි…"

අපි ඔය වැඩ ඉවරවෙලා හතට වගෙ අපෙ ඔෆිස් එක ලඟම තිබ්බ රෙස්ටුරන්ට් එකකට ගිහිල්ල ඒ දවස්වල පොඩි එකක් ගන්නව. ඒ අතර ඔය තමන්ගෙ මතක සැමරුම් එහෙමත් කියනව. එහෙම වෙලාවක මම ඔය සීන් එක කිව්ව දවසක්......

"ඉතිං මොකක්ද අපෙං කෙරෙන්න ඕන? රවී දැන් යන්ට එපැයි නේද? සල්ලි එහෙම?"

"සල්ලි ඕන නෑ කුමාරසිරි මහත්තය. අනික දැං ගියත් මම මාතලේ යනකොට රෑ අටවත් වෙයි. මම අර කඩුවෙල පේමන්ට් ඇප්ලිකේෂන් එක කර කර ඉන්නෙ. ඒ හින්ද මම ඒකත් ඉවර කරල හවස්වෙලාම යනව. ගිහිල්ල අද රෑ පැණිදෙණියෙ අපේ ගෙදර ඉඳල හෙට පාන්දරම මාතලේ යනව"

"හරි ඔයාට පහසු විදිහක් කරන්න" කුමාරසිරි මහත්තය කිව්ව. 

ඒ එක්කම මිගාර පඩිපෙල නැඟගෙන ඇවිල්ල කාමරේට එබුන. "කුමාරසිරි මහත්තය මම එන්නද?"

මිගාර කියන්නෙ අපේ වැඩබිම් භාර නිලධාරියෙක්. හොඳ කොල්ලා. මම අර මීට කලින් පිපි මල් මතින් පියමංකලෝ ලිව්වෙ .....ඒකෙ කතානායකය තමයි මේ මිගාර..

"එන්න එන්න... මොකෝ මිගාර?"

"අර බත්තරමුල්ලෙ නේෂන්ස් ට්‍රස්ට් බැංකුවෙ වැඩ හෙට පටං ගන්නව කුමාරසිරි මහත්තය..ඒක කියන්නයි මම මේ......."

නේෂන්ස් ට්‍රස්ට් බැංකුව සහ යූනියන් බැංකුව වගෙ බැංකු කීපයක රීෆර්බිෂ්මන්ට් වැඩ ඒ දවස්වල කලේ අපේ කම්පනි එක.

"ආ..ඒක හොඳයි..මමත් එන්නංකො හෙට ඒ පැත්තෙ. ඒක නෙවෙයි මේ රවීට වෙලා තියෙන අප්සෙට් එක මිගාර දන්නෙ නෑනෙ නේද?"

"නෑනෙ..මොකද රවි අයිය කේස් එක?" මිගාරත් මගෙ ගාවම තිබ්බ පුටුව ඇදගෙන වාඩිවෙලා මා දිහාට හැරුන.

"වයිෆ්ගෙ අප්පච්චි හොස්පිට්ල් ඇඩ්මිට් කරල මල්ලි" මම කිව්ව.

"නෑහ්? මොකද කේස් එක?... හාට්?"

"ඔව් බං..කලිං පාරකුත් හැදුනනෙ"

"ඇත්තද? කොහෙද වයිෆ්ලගෙ ගෙවල් රවි අයියෙ?" 

"මාතලේනෙ බං.. මාතලේ කිව්වට මාතලෙනුත් කිලෝ මීටර් තව යන්ට ඕන දොලහක් විතර"

"ඇත්තද?"

"මේ මල්ලි මම අර වැඩක් කර කර හිටියෙ. හවස ගෙදර යන්ට කලින් ඒක ඉවරයක් කරන්ටත් එපාය. මම එහෙනං යන්නං..බොස් මම එහෙනං යනව" කුමාරසිරි මහත්තයටත් එහෙම කියල මම පුටුවෙන් නැඟිටල මගෙ කාමරේට ඇවිල්ල කර කර හිටපු වැඩේ ඉවරයක් කරන්ට ගත්ත.

මම කිව්වෙ අර උඩ තට්ටුවෙ තව හිටිය කියල අපේ ප්‍රතිසම්පාදන නිලධාරියා. මනුස්සයගෙ කාමරේට යන්ට ඕන මගේ කාමරේ මැදින්. ටික වෙලාවකින් මම යන්තමට වගෙ දැක්ක මිගාර මගෙ කාමරේ හරහා ප්‍රතිසම්පාදනගෙ කාමරේට යනව. මම ඉතිං දිගටම වැඩේ කරගෙන ගියා.

මාසික ගෙවීම් අයදුම්පත් පිළියෙල කරනකොට කරපු වැඩවල මිනුම් හරියටම නූලට තියෙන්න ඕන. අපේ ඔය ගෙවීම් අයදුම්පත් සීයට අනූවක්ම වගෙ ගෙවීම් කටයුතු සඳහා සේවාදායකයට ඉදිරිපත් කරන්නෙ උපදේශක සමාගමක් (Consultants) හරහා ඒ ගොල්ල අනුමත කලාට පස්සෙ. හරියට නූලට මිනුම් තියෙනවනම් දෙක තුනක් පේමන්ට්ස් ගියාට පස්සෙ කන්සල්ටන්ට්ස්ල මිනුම් ගැන එච්චර තදින් එලවන්නෙ නෑ. ඒත් පලවෙනි ඇප්ලිකේෂන් එකෙන්ම වැඩේ අනාගත්තොත් නම් සොරිම තමයි.ඒ හින්ද මිනුම් හරියටම තියෙන්න මම හැමවෙලාවෙම වගබලාගන්නව.

ඉතිං එදා කඩුවෙල පේමන්ට් ඇප්ලිකේෂන් එකේ මොකක් හරි මෙෂර්මන්ට් එකක් මට අවුල් වගේ තේරුනා. ටයිල් නැත්තං මාබල්ද කොහෙද ඔය දෙකින් එකක්. ඔය අක්‍රමිකතාවය හරියටම විසඳගන්ට හොඳම ක්‍රමය තමයි අපේ උප කොන්ත්‍රාත්කරුවන්ට මුදල් ගෙවපු ඉන්වොයිස් චෙක් කරන එක. එව්වයෙ හරියටම තියනවනෙ මෙෂර්මන්ට් එක.

මම පුටුවෙන් නැඟිටල ෆයිලිං කැබිනට් එක ඇරල කඩුවෙල ෆයිල්ස් හොයන්ට ගත්ත. ඒත් වැඩේ කියන්නෙ අපේ ෆයිලිං කැබිනට් එකේ කඩුවෙල සබ් කන්ට්‍රෑක්ටර්ස්ලගෙ ෆයිල් එකක්වත් නෑ. "දෙයියෝ සාක්කි ඒ කොහොමද එහෙම වුනේ?" කියල කල්පනා කරද්දි මට මතක් වුනා අඩේ ඊයෙ හවස අපේ ප්‍රතිසම්පාදනය ඒ ෆයිල් ටික ඉල්ල ගත්ත නේද කියල. 

"ඌ තාම ඒ ටික මට ආපහු දුන්නෙත් නෑ. මුගෙ ආච්චිට...." එහෙම හිතෙං ඌට බැණ බැණ මම ප්‍රතිසම්පාදනයගෙ කාමරේ දොර ගාවට ගියා. දොර බාගෙට ඇරල තිබ්බෙ. කාමරේ ඇතුලෙන් මට ඇහෙනව බොහොම පහත් හඬින් කරන කසුකුසු කතාවක්. කටහඬ මිගාරයගෙ.

"ඔව්..බං ..ඔව්..රවි අයිය තමයි"

යම්තමට ඔලුව දාල බලනකොට මිගාරය දොරට පිටුපාල ඉඳගෙන ටෙලිෆෝන් එකෙන් කා එක්කදෝ බරටම කතාවක්. ප්‍රසම්පාදනය නෑ කාමරේ. මම එහෙම්මම නැවතිල කතාවට ඇහුංකන් දුන්න.

"ඔව්..බං..රවී කියල ආය මේකෙ දහයක් ඉන්නවද? ඒ රවි අයිය තමයි…"

"…………………………………………………"

"රවි අයියගෙ වයිෆ්ගෙ තාත්ත.."

"…………………………………………………"

"ඔව් ඔව්..හාට්…"

"…………………………………………………"

"නෑ බං කලිං පාරකුත් හැදුනලු. එහෙම කලිං හැදිල තියේනං දෙවෙනි පාර බඩුම තමයි..අපෙ මාම කෙනෙකුටත් එහෙම උනානෙ"

"…………………………………………………"

"වයස මම දන්නෙ නෑ බං කොහොමත් බුවාට අසූවක්වත් ඇති. රවි අයියටත් දැන් නැතෑ හතළිහක්වත්…"

"…………………………………………………"

"මාතලේ..මාතලේ...."

"…………………………………………………"

"නෑ බං ඒ පැණිදෙණිය කියන්නෙ රවි අයිය ඉන්න දිහානෙ..වයිෆ්ලගෙ ගම මාතලේලු…"

"…………………………………………………"

"හෙහ්,හෙහ්..එහෙමත් වෙන්ට පුලුවන් තමයි. මම ඇඟට නොදැනි විස්තරේ රවි අයියගෙන්ම අහගත්ත. මාතලේ ඉඳල තව කිලෝමීටර් දොළහක් විතර යන්ට ඕනලු."

"…………………………………………………"

"හොඳ ලස්සන පැත්තලු හැබැයි…"

"…………………………………………………"

"නෑ නෑ ඔය දෙකක් දාගත්තම රවි අයියම කයිය දෙන්නෙ වයිෆ්ලගෙ ගම්පලාතෙ සිරියාව කියල. හෙහ්,හෙහ්... "

"…………………………………………………"

"පීළිවලින් නාන එකනම් කියන්ට බෑ බං. මළ ගෙදරක ගිහිල්ල ආය පීළිවලින් නාන්ට ඕනය කියන්නෙ කොහොමද? "

"…………………………………………………"

"රවියගෙ වයිෆ්ගෙ කට්ටිය අපිට ගහල පන්නයි...උගෙ මඟුලත් කැඩෙන වැඩක් ඕක...අනේ මට නම් බෑ ඔව්ව අහන්ට.."

"…………………………………………………"

"ආ..ඒකනම් ප්‍රශ්නයක් තමයි...මෙහෙම්ම බඩු අරං යන්ට වෙයිද මන්ද…"

"…………………………………………………"

"මාතලේ නම් බාර් ඇති බං....මාතලේ කියන්නෙ ලොකු ටවුන් එකක්නෙ...බාර් ඇති... බාර් ඇති…නැතිවෙන්ට නම් බෑ"

"…………………………………………………"

"ඉඳපංකො මම ෂේප් එකේ ඒක රවියගෙන්ම අහගන්නංකො…"

"…………………………………………………"

"ආ අනික මේ මම මේ උඹට කෝල් එක ගත්තෙත් වැඩිපුරම මේක කියන්ටමයි. අර උඹලගෙ ප්‍රෙඩ්රික් මාමගෙද කාගෙද ලදරම නම් මේ පාර කතාකරගන්ට එපා හොඳද?"

"…………………………………………………"

"ඇයි කියල අහන්නෙ? මතකනෙ අසෝකයගෙ මඟුල් ගෙදර ගිහිල්ල කීපාරක් අපි කුරුණෑගල ටවුම මැද ඔය දහිර වාට්ටුව තල්ලු කලාද ටයි පොලුත් බැඳගෙන. හතර විලි ලැජ්ජාවෙ පණගියා…"

"…………………………………………………"

"කෙහෙම්මල් චුට්ට දුර..හරි ඒ මොක හරි..වෙන හොඳ වෑන් එකක් කතා කරපං... බැරිනං කියපං මම කතා කරන්නං කිරි කිරි එකක්... "

"…………………………………………………"

"හරි හරි..ආ තව එකක්.. අපේ අර බැනර් එක දැං කාගාවද තියෙන්නෙ?"

"…………………………………………………"

"කෝකද කියල අහන්නෙ? ඇයි බං අර කාර්ය මණ්ඩලයේ බලවත් ශෝකය කියල අපි ඇන්දෙව්වෙ අර වාද්දුවෙ සයිට් එකේ වඩ්ඩගෙ මල්ලිට කියල....."

"…………………………………………………"

"නිමලය ගාවද තාම ඒක? ඇයි යකෝ උගෙ ආච්චිගෙ මල ගෙදර ඉවර වෙලා දැං තුන්මාසෙකටත් වැඩියි නේද? තවම මක් කරනවද ඌ ඒක ගෙදර තියං? "

"…………………………………………………"

"මොකක්? ඌට පිස්සුද? තුන් මාසෙ දාන වලට කවුද බං බැනර් දන්නෙ?"

"…………………………………………………"

"ආ...විහිලුවක්ද? මේ වෙලාව විහිලු කරන වෙලාවක්ද බං?.....හරි හරි නිමලයට කියපං බැනර් එක හොඳට හෝදල අයන් කරල නවල වහාම මට ගෙනත් දෙන්ට කියල..හරි නේද? එහෙනං තිබ්බ මචං...වෑන් එක ගැන බලල හවසට මට කෝල් එකක් දීපං එහෙනං.. හරි... ඕකේ සී යූ...බායි "

මම හෙමිහිට සද්ද නැතුව ඇවිල්ල මගේ සීට් එකේ වාඩිවෙලා කර කර හිටපු වැඩේ පටන් ගත්ත. විනාඩි පහකට වගෙ පස්සෙ මිගාරය මගෙ කාමරේ මැදින් යන ගමං මගෙ මේසෙ ගාව නැවතිලා මේසෙට අත්දෙක තියාගෙන මාදිහාට නැමුන. 

"රවි අයියෙ මම මේ අහන්න හිටියෙ...."

"මාතලේ බාර් තුනක්ම තියනව බං....වයිෆ්ලගෙ ගමට යන පාර අයිනෙමත් එකක් තියනව" මම මිගාරය දිහා නොබලම කිව්ව. 

ටිකකින් ඔලුව උස්සල මම ඌ දිහා බලනකොටත් ඌ ඇසුත් ලොකු කරගෙන මා දිහා බලා ඉන්නව.

"ඇයි මල්ලි තව මොකවත් විස්තර දැනගන්න එහෙම…"

"නෑ නෑ රවි අයියෙ ආය මොකවත් නෑ.." මිගාරය එහෙම කියල දොර ඇරගෙන මගේ කාමරෙන් පිටවෙලා ගියා.

ඊටත් විනාඩි දහයකට වගෙ පස්සෙ මම ආයම ගියා කුමාරසිරි මහත්තයගෙ කාමරේට. 

"බොස් දන්නවද මේ ටිකකට කලින් වෙච්චි වැඩක්?"

මම ලොක්කගෙ මේසෙ ඉස්සරහ පුටුවෙ ඉඳගෙන ගෝල්ඩ් ලීෆ් එකකුත් පත්තු කරගෙන වෙච්චි සීන් එක අකුරක් නෑර කිව්ව. ලොක්කයි මායි බඩවල් අල්ලගෙන ඔන්න හිනාවුනේ කොටින්ම...

පලි - මිගාරයට හිතපු විදිහට ඒ ගමන ඒ ආතල් එක ගන්ට බැරිවුනා. අප්පච්චි දවස් පහක් වගෙ ඉස්පිරිතාලෙ ඉඳල සනීප වෙලා ගෙදර ආව. උන්දැ අභාවප්‍රාප්තවුනේ දැනට අවුරුදු තුනකට වගෙ ඉස්සර. හැබැයි ඒ අවමඟුලට මිගාරලට තියා මටවත් සහභාගිවෙන්ට ලැබුනෙ නෑ. 

සංසාරේ හැටි එහෙම තමයි!

Tuesday, March 7, 2017

490. පුවක් එෂැණිං 26 - බැඳුම්කර වංචා නාඩගමේ නවතම ජවනිකාව…


හිටපු මහ බැංකු අධිපතිතුමාගේ ඡායාරූපයක් අසළ මෙසේ
 සඳහන්ව ඇත. "බැඳුම්කර වංචාව වනාහී එක්සත් ජාතික
පක්ෂයේ දේශපාලන ව්‍යාපෘතියකි"

බැඳුම්කර කොමිසම හමුවේ සාක්කි දෙමින් මහ බැංකුවේ බැඳුම්කර අංශයේ සියළුම වගකිවයුතු නිලධාරීන් පවසා ඇත්තේ වංචාවක් බව දැන දැනත් මෙම අයුතු මිළදී ගැනීමට අනුමැතිය දීමට තමන්ට සිදුවූයේ හිටපු මහ බැංකු අධිපතිවරයාගේ බලකිරිම මත බවයි. මේ අනුව මෙහිදී හිටපු මහ බැංකු අධිපතිවරයා පැහැදිලි මූල්‍ය වංචාවක හා දූෂණයක නියැලී ඇති බව සකසුදක්සේ පැහැදිලිවන බව විචාරකයෝ පවසති.

එහෙත් මේ පිළිබඳව ඊයේ පුවත්පත් සාකච්ඡාවක් පැවැත්වූ ගරු අගමැතිතුමා පවසා සිටියේ හිටපු මහ බැංකු අධිපතිවරයා මූල්‍ය වංචාවක් කොට ඇතිබව තවමත් පැහැදිලිව ඔප්පුවී නොමැති බවකි. එලෙසම එජාප පාලන සමයේ සිදුවූ මහ බැංකු බැඳුම්කර වංචාව පිළිබඳව පැවැත්වෙන පරීක්ෂණ සාධාරණ වීමට නම් මීට පෙර සිදුවූ සියලු බැඳුම්කර ගණුදෙනු පිළිබඳවද විධිමත් පරීක්ෂණ පැවැත්වීම අත්‍යාවශ්‍ය සාධකයක් වන බවද ඔහු අවධාරණය කලේය.

"මහා වංසෙ තුන්වෙනි පරිච්ඡේදෙ සඳහන් වෙනවා මෙහෙම...... පඬු අබ මහ රජ බැඳුම්කර ගනුදෙනුක වඤ්ඡනික කහවණෝපිත..... කියල. ඒකෙන් ඔප්පුවෙනව අපේ පණ්ඩුකාභය රජ්ජුරුවො කාලෙ කහවණු වලින් බැඳුම්කර ගණුදෙනු වංචා සිද්ද වුනාය කියල. පන්ඩුකාබය රජ්ජුරුවන්ගෙ විස්වාසවන්තම අන්තේවාසිකයො දෙන්න, ඒ කිව්වෙ  අර චිත්ත රාජ සහ කාළවේල යන යක්සයින් දෙන්න යොදවල තමයි මේ බැඳුම්කර වංචාව කෙරෙව්වයි කියන්නෙ. ඒත් ඒ දෙන්න මාමයි බෑණයිද කියලනම් පැහැදිලිව කියන්නෙ නෑ. ඒත් දැන් අපිට සාදාරන සැකයක් එනව එවුං දෙන්න එහෙමවත්දෝ කියල. ඉතිං ඒ අතීත ගණුදෙනුවලදි වංචාවක් වුනාද නැද්ද කියල හොයල බලන්නෙ නැතුව අපේ අර්ජුන් මහත්තයට සහ එතුමාගෙ බෑණන්ඩියට චෝදනා කරන එක ඉතාම අසාධාරණයි."

"ඒ හින්ද එජාප විධායක කමිටුව තීරණය කරල තියනව ඒ පණ්ඩුකාභය රජ්ජුරුවන්ගෙ කාලෙ සිද්ද වෙච්චි බැඳුම්කර ගණුදෙනුවලදි වංචාවක් සිද්ද වුනාද නැද්ද? කියල හොයල බලන්ට අපේ හිරිකොතේ ඉන්න පෙරකදෝරුවො තුන් දෙනෙක්ගෙන් සැදුම්ලත් කමිටුවක් පත් කරන්ට. එයාල මාස හයක් ඇතුලත ඒ ගැන වාර්තාවක් දෙයි. ඊට පස්සෙ අපි සලකල බලමු මේ හැමෝම කෑගහන මහේන්ද්‍රන් මහත්තයට තියෙන චෝදනා ගැන. ..."

"එතකොට අපේ කාලෙ උනාය කියන බැඳුම්කර වංචාව ගැන හොයන්ට දැන් කොමිසමක් පත් කලානෙ. ඒකෙ වාර්තාව ආවම අපි ඒ වාර්තාව සමාලෝචනය කරන්ට බාර දෙනව එජාප විධායක කමිටුවෙන් පත්කල පූර්ණ බලැති බැඳුම්කර අනු කමිටුවකට. ඒ අනුකමිටුවට අපි දෙනව මාස හයක කාලයක්. අවශ්‍යනම් තව මාස තුනක කාලයකුත් ලබාදෙනව. එහෙම අවශ්‍ය තරම් කාලය ලබාදෙන්නෙ වෙන මොකටවත් නෙවෙයි පරිපූර්ණ පාරදෘශ්‍යතාවය සුරකින්ට. වී ජස්ට් වෝන්ට් ටු ගෙට් ටු ද බොටම් ඔෆ් දිස්...."

"එතකොට ඒ අනුකමිටුව රැස්වෙන ශාලාව ෆ්‍රී වයි ෆයි කලාපයක් කරනව. අනුකමිටු සාමාජිකයින්ගෙ ගෙවල් අවට මීටර් පණහක දුර ප්‍රමාණයක් ඇතුලතත් ෆ්‍රී වයි ෆයි කලාපයක් කරනව. අන්න එහෙමයි අපි යුක්තිය සහ සාදාරනත්වය වෙනුවෙන් වැඩ කරන්නෙ. කොහොමහරි ඒ අනු කමිටු වාර්තාව ආවය කියමුකො. ඒකෙ වාර්තාවෙනුත් හිටපු අධිපතිතුමා වැරදි කාරය වෙලා තිබුනොත් අපි එහෙම උනේ කොහොමද කියල හොයන්ට පත් කරනව පාර්ලිමේන්තු අනුකමිටුවක්. අපේ සේනසිංහ ඇමතිතුමා, ආචාර්ය හර්ෂ ඇමතිතුමා, කිරිඇල්ල ඇමතිතුමා එතකොට රවි ඇමතිතුමා වගෙ කට්ටිය අපි බලාපොරොත්තුවෙනව ඒකට පත් කරන්ට. ඊළඟට ඒ අනුකමිටු වාර්තාව විශ්ලේෂණය කරන්ට අපි පත් කරනව කැබිනට් අනුකාරක කමිටුවක්. ..."

"ඒ කැබිනට් අනුකාරක කමිටුවෙ වාර්තාව විච්ඡේදනය කරන්ට අපි බාර දෙනව ගිණුම් කාරක සභාවට. ඒ ගිණුම් කාරක සභාවෙ වාර්තාව ප්‍රභාසංස්ලේෂණය කරන්ට අපි පත් කරනව කෝප්ප කමිටුවක්. ඒ කෝප්ප කමිටුවෙ වාර්තාව උත්ස්වේදනය කරන්ට අන්තිමටම පත් කරනව ද්වි පුද්ගල සර්ව බලධාරී කමිටුවක්. ඒකෙ සාමාජිකයො දෙන්නයි. අර්ජුන් මහේන්ද්‍රන් මහතා සහ අර්ජුන් ඇලෝසියස් මහතා. ඒකට අපි කියන්නෙ මාමා-බෑණා කමිටුව නොහොත් අන්කල් නෙවියු කමිටී කියල. අන්න ඒ කමිටුවෙ නිගමනය තමයි අපි අවසාන වශයෙන් පිළිගන්නෙ...අන්න ඒකයි අපි කියන්නෙ අපේ යහපාලනය යටතෙ යුක්තිය සහ සාධාරණත්වය ඉෂ්ඨවෙනව විතරක් නෙවෙයි එහෙම ඉෂ්ඨවෙනව කියල ඇස්පනාපිට පේන්ටත් තියනව...."

“It is not merely of some importance, but of fundamental importance that justice should not only be done, but should be manifestly and undoubtedly seen to be done” - Lord Chief Justice Hewart of United Kingdom Supreme Court 

"During probing into bond scams Justice must be prolonged as far as possible and every avenue of procrastination and dilly dallying must be explored with zealous vigor in ensuring that justice would be delayed: Only then we could be definite that proper dissemination of justice has been carried out" - Ranil Wickramasinghe, Hon. Prime Minister Of Sri Lanka 

Saturday, March 4, 2017

131. බ්‍රහ්ම දණ්ඩයෙන් වදින පහර

ඉස්සර අපි පොඩි කාලේ අපේ අම්මා අපි වරදක් කළා ම පාරක් දෙකක් ගහනවා. අම්මා මට කැටේට දාන්න දීපු සල්ලි වලින් කොටසක් කැටේට දාලා ඉතිරි කොටස කිරිටොෆි කන්න කොලේක හංගලා තිබිලා අහුවුණු දවසේ කාපු ගුටියෙන් හොරකම කියන හැසිරීම මගෙන් සදහට ම තුරන් වෙලා ගියා කියන එක මං හොඳට ම දන්නවා.


ඒ වගේ ම සමහර නොහොබිනාකම් වලට අම්මා මාත් එක්ක දවසක් දෙකක් කතා නොකර ඉඳලා තියෙනවා. ඒ වැඩිහිටියෝ මැද පැනලා උත්තර දීපූ වෙලාවක්, නංගිලා එක්ක වෙච්චි රණ්ඩුවක් වගේ වැරදි තමයි ඉතිං.


හැබැයි මං ‘අම්මේ... අම්මේ...‘ කියද්දිත් මාව දැක්කේ නැහැ, පෙනුනේ නැහැ වගේ අම්මා හිටපු එක මට හරියට හිතට වැදුණා. හිත රිදුණා. ඒක හරි ම මානසික පීඩාවක්. සමහරවිට මං ඊට පස්සෙ ඒ වරද කරන්න නැතිව ඇති.


අම්මා ම පස්සේ පැහැදිලි කරපු විදිහට ඒ පනවලා තියෙන්නේ “බ්‍රහ්ම දණ්ඩය“. එය වැඩිහිටියන්ට ගැලපෙන දෙයක් වුවත් පොඩි ළමයෙකුට ගලපන්න අමාරු දෙයක් බව අම්මාට වැටහුණේ නැහැ.


ඇත්තට ම වරද කරපු ගමන් ඩෝං ගාලා පිට හරහා පාරක් වැදුණා නම් මට ඒ හැටි නොරිදෙන්න තිබුණා. පස්සේ කාලෙක සමාජගත වත්දි අනිත් මිනිසුන් අතින් නොසැළකීම් වෙද්දි මට ඔය සිද්ධිය බලපාන හැටි දැනිලා තිබුණා. මං බය වුණා මාත් එක්ක ඒ අය තරහා වෙයිද කියලා. මහත්තයාගේ අම්මා එක්ක වුණත් කටයුතු කරද්දි මං ඕනෑවට වඩා පරිස්සම් වෙන්න ගියෙත් ඔය සිද්ධිය නිසා කියලා මට දැන් තේරෙනවා.


අපි කාවවත් ආශ්‍රය කරද්දි එහෙම අමාරුවෙන් පරිස්සම් වෙවි ආශ්‍රය කරන එක අපේ හිතට වදයක්. අනිත් කෙනාටත් ඒක අපහසුවක් වගේ දැනෙනවා ඇති. මේ මොකද මෙයා මෙච්චර චාටු කියලා හිතෙන්නත් පුලුවන්. අපි අපි ම වෙලා ඉන්න තරම ට යම් සිද්ධියකදි මුලින් ගැටලු සහගත වුණත් පස්සේ සමාජය අපි කවුද කියන එක වටහාගෙන කටයුතු කරන්න ඉගෙන ගන්නවා කියලා දැන් මං දන්නවා. ඒ මං මේ සිදුවීම ගැන හිතල හිතලා ම වටහාගෙන, හිත බයවෙන අවස්ථා වලට “අනේ මගේ මොකද“ කියලා කටයුතු කරන්න පුරුදු වුණු නිසා. එහෙම පුරුදු වෙන්න මට පුලුවන් වුණු නිසා. එහෙම නොවී තැවි තැවී ඉන්න අය ඕනෑතරම් මේ සමාජයේ ඇති.


ගිය සතියේ මගේ යාලුවෙක් මගේ දුවගේ වයසේ එයාගේ පුතාට ‘බ්‍රහ්ම දණ්ඩය‘ පනවන හැටි කිව්වහ ම මට ආයෙත් මේ සිද්ධි මතක් වුණා. එයා කිව්වා, ‘අපේ පුතා හරි බයයි මං කතා නොකර ඉන්නවාට, එහෙම කළාට පස්සේ ඒ වැරැද්ද ආයේ කවදාවත් කරන්නේ නැහැ‘ කියලා. මං ඉක්මනින් මගේ ළමා කාලේ මගේ හිතට වෙච්චි දේ එයාට පැහැදිලි කරලා දුන්නා. මං කියන දේවල් හරි කියලා එයාගේ පුතාගේ හැසිරිීමත් එක්ක සංසන්දනය කර කර එයා පිළිගත්තා.


ඉතිං ළමයින්ට ගුටි පාරක් දීම ගැන විවිධ අදහස් සමාජයේ තිබුණත්, මගේ අදහස ‘බ්‍රහ්ම දණ්ඩය‘ට යටත්වීමට වඩා ගුටියක් කෑම දාහෙන් සම්පතක් බවයි.


*****

පසු ලිවීම


විශ්ව විද්‍යාල සිසුන් නොයෙකුත් අරගල කරමින් පාරේ පෙළපාලි යද්දි එක් එක් පාර්ශ්ව වලින් පහර ලබන හැටි අපි අත්දැක තියෙනවා. මට පුදුමයි ගෙදරදි, පාසලේදී ගුටියක් නොකා හැදුණු හමකට ඒවා කොහොම දැනෙනවා ඇතිද කියලා? ඒ හිතක් ඒවා කොහොම පිළිගන්නවා ඇතිද කියලා? තමන් අතින් යම් වරදක් වුණා හෝ නොවුණා ඒක අනෙක් පාර්ශ්වය දුටු ආකාරය අනුව කෑ පහරක් ලෙස ගෙන අනෙක්වර ගතයුතු වඩා නිවරද ක්‍රියා මාර්ග ගනියිද? නැත්නම් වෛරී සිතුවිලි වර්ධනය කරගෙන මොන අතක යාද?


*****

පසු පසු ලිවීම


බ්‍රහ්ම දණ්ඩය


යම්කිසි භිකෂුන් වහන්සේ නමක අතින් එක ම ඇවැත කිහිපවර සිදුවන විට විහාරවාසී අනෙක් භික්ෂූන් වහන්සේ, උන්වහන්සේ සමග කලකට කතාබහ අත්හැරීම. මෙය බුදුරජාණන් වහන්සේ විසින් පනවන ලද්දක් බව පැවසේ.


*****

පසු පසු පසු ලිවීම

මේ වචන ටික කියවලා සුමිත් කලණසිරි ලබා දී තිබුණු ඇමිණුමත් කියලා බලන්න වටිනවා

කාලය මැවූ නරුම අරුමය...


***************************************



මෙය ප්‍රථම පුරුෂයට දමා අහවල් අහවල් අයට මෙහෙම වෙලා තිබෙනවා කියා ලියන්නත් මට පුලුවන්කම තිබුණා. ඒත් මං ඇත්ත ඇති සැටියෙන් ලිව්වේ ඒ හැඟීම පැහැදිලි කරන්න වෙන ක්‍රමයක් නැති නිසාමයි. මේ ලිපියෙන් මගේ අම්මාට අපහාසයක් නොවන බව කියවන බුද්ධිමත් ඔබට වැටහෙනවා නේද? අම්මා, අම්මාට හැකි උපරිම අයුරින් අපව යහපත් පුරවැසියන් කරන්නට ගිය ගමනේදි අම්මාත් නොදුටු දෙයක් තමයි මේ. ඈ ඒ බව වටහාගත්තා නම් කිසිදිනෙක නැවත එය නොකරන වග මට විශ්වාසයි.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...