Friday, January 18, 2019

623. පුවක් එෂැණිං 52 - Preface To An Aathal Murder House Story & Trampachchi's Mexican Wall…..


මොකවත් අකුරු හත අටක් ලියන එක කොච්චර කම්මැලි වැඩක් උනත් අර බැඳගත්ත බෙරේ ගහන්ටම එපාය කියල කියන්නැහෙ දැං මේ මංගල්ලෙ අතඇරල දාන්ටම බැරි සයිස් එකක්නෙ තියෙන්නෙ. ඒ කියන්නෙ මයෙ පාටක පාටකාවියන් වෙනුවෙන් මොකවත් අඩුම ගානෙ සතියකට සැරයක් හරි ලියන්ටම එපාය.

"පාටකාවියන් තක්සලා දොරිං....ඉස්සිලා හොරෙං බලාවි ගස්සලා ඉඟත්..." අන්න එහෙම අපූරු සිංදුවකිත් කියල තියනවනෙ අර ජානක වික්‍රමසිංහ කියල කියන ගොබිල...

ඉතිං මොකද්ද මේ ගමන ලියන්නෙ කියල කම්පනා කොරද්දි මට හිතුනෙ අර මම පහුගිය සති දෙක තුනේ ලියාපු මව් ගුණ සමර තවම ඉවර නැතුවා උනත් මේ වංගියෙ ඒ ගැන ලියන එක සුට්ටකට අතපහු කරල විමලෙගෙ වාම්පතුල් කතාවක් ලිව්වනම් මක් වෙනවද හැබෑටම කියල. 

අපි ඔය ඒ කාලෙ වළස්මුල්ලෙ මල ගෙදරක ගිහිල්ල ආපහු එද්දි දවල් කෑමට ගියා ගාල්ලෙ අපෙ හොඳ හිතවත් යාලුවෙක්ගෙ ගෙදර. හොඳ හිතවත් යාලුවෙක්ය කියන්නෙ ඌත් අපිත් එකට වැඩ කරපු එකෙක්. ඒත් ඒකා ඒකටත් මල ගෙදර එන්න ඕනමයි කියල දහ අතේ වඳිද්දි අපි ඌව මල ගෙදර එක්ක ගියේ නෑ. යන ගමන් ගාල්ලෙ බස්සල ගියා අපි හෙට උදේම එනව උඹ අපිට දවල්ට කෑමයි බොන්ඩයි සූදානම් කරල තියාපන්ය කියල. 

කිව්ව වගේම අපි ආය මොනවද මිනියට එගෙම වැඳල කතා කරල ආපහු උදේ දහය වෙනකොට ආව ගාල්ලට. අරූගෙ ගම දංගෙදර. මට නම් මෙලෝ දෙයක් මතක නෑ කොහෙද කියල. ඒත් මම හිතන්නෙ මේක කියවන ගාල්ලෙ උදවිය දන්නව ඇති දංගෙදර කියන්නෙ කොහෙද කියල.....

හරි ඉතිං මම ඔය ඒකගෙ ගෙදර ගිහිල්ල වෙච්චි ආතල් එක ගැන ලියන්ට තමයි හිතාගෙන උන්නෙ මේ ගමන.....ඒත් අඩේ මේ පහුගිය දවස් දෙක තුනේ වගේ වෙච්චි පුල් ආතල් ද බ්‍රේව් සීන්ස් කෝන්ස් අහල දැකල මට හිතුන අර දංගෙදර කතන්දරේ පස්සෙ ලියමුය අද ඒ ආතල් සීන් එව්ව ගැන ලිව්වනම් ආය මක් වෙනවදැයි කියල...

ඒ හින්ද ආයමත් එහෙනං ඔන්න කාලීන පුවක් ඇසුරින් පුවක් එසැණින්...හෙහ්..හෙහ්..අන්තිමට පුවක් එසැණිං එකක් ලියාල තියෙන්නෙ 2018 ඔක්තෝබර් 12 වෙනිද..ඒ අංක 51...ඒ හින්ද අද ලියන්නෙ 52 වෙනි පුවක් එසැණිං හොඳේ?

ඉස්සොරෝම විදෙස් පුවක්...

අපේ අතිගරු ට්‍රම්පච්චි මේ දවස්වල දෙකොණ විලක්කුවකුත් අතින්ගෙන මැක්සිකං වෝල් නාඩගම නටනවාය. ට්‍රම්පච්චි අවුරුදු දෙහෙකට ඉස්සරවෙලා ජනාදිපති කමට ඉදිරිපත් වෙලා රටවටේ යද්දි දුන්නු ප්‍රදානම චන්ද පොරොන්දුවක් වනාහී උන්දෑ POTUS (President Of The United States) උනහම මැක්සිකෝව එක්ක තියන බෝඩරේ නොහොත් දේසසීමාවේ දිගටම මහා තාප්පයක් බඳිනවාය කියලාය.

ඒ අනවසර සංක්‍රමණිකයින් නැවැත්වීමටය. වැඩේ හොඳය. රටකට එන අනවසර සංක්‍රමනිකයින් නවත්වා ගන්ට වැඩ කටයුතු කරන්ට ඕනම රටකට අයිතිය තියනවාය. ඒත් වැඩේ කියෙන්නෙ මේ තාප්ප බඳින සීන් කෝන් එක ට්‍රම්පච්චි තනිකරම පාවිච්චි කලේ චන්ද කාලෙ මිනිස්සුන්ගෙ හැඟීම් ඇවිස්සීමටය කියලත් මතයක් තියන එකය. අර පොදු හතුරෙක් මවල උගුර ලේ රහ වෙනකල් කෑගැහුවම මිනිස්සුන්ගෙ හැඟීම් අවුස්සන එක බොහොම ලේසිය. හැඟීම් බරවුනු මිනිසුන් තුල බුද්ධියට තර්කයට ඉඩක් කොහෙත්ම නැත.

අවිචාරවත් මිනිසුන්ගේ හැඟීම් අවුස්සා ඡන්ද දිනන අන්දම ගැන ශ්‍රී ලංකාවෙන්ද බොහෝ උදාහරණ ඇත. මතකනෙ මේ සීන් එක නේද?..."අපෙ හාන්දුන්නේ..මම කිසිම දවසක රට ජාතිය ආගම පාවාදෙන්නේ නෑ..මාව විදුලි පුටුවෙ තියල මැරුවත් එහෙමම තමයි.." දේයි දේයි දේයි..(දුහුනන් දැනුම් උදෙසා..ඒ දේයි දේයි යනු දෑතින්ම පපුවට ගසාගන්නා හඬයි. Beating his chest like a giant Gorilla in Dehiwala zoo...) 

ට්‍රම්පච්චී අවුරුදු දෙකකට ඉස්සෙල්ල ඔය තාප්පෙ බඳින එක බඳිනවයි අම්මපල්ලා කිය කිය රටවටේ යන ගමන් ඒ තාප්පෙට වියදං වෙන මුදල මෙක්සිකෝවෙන් කොක්කෙං හරි කෙක්කෙං හරි ලබා ගන්නා බවද දහාතේ දිවුරා කීවේය. 

"What do we need most to make America great again?" ට්‍රම්පච්චී අත් දෙකම උස්සා බෙරිහන් දී ඇසුවේය.

"We need a wall along Mexican border......" ට්‍රම්පච්චිගෙ සට්ටඹියෝ උඩ පනිමින් කෑගැසුවෝය. 

"Who is going to pay for that wall?" ට්‍රම්පච්චි ආයමත් මරහඬ තැලුවේය. 

"Mexico is going to pay for that wall..." සට්ටඹියෝ අහසේ පියාඹන උකුස්සෝද බියපත්ව මහ පොළවට ඇදවැටෙන අන්දමේ මහා නාදයක් නැඟුවෝය.

එහෙත් කෑගහලා මරහඬ තියලා මිනිස්සු කුලප්පු කරලා චන්ද අරගෙන නායකත්වය ගත්තාට ප්‍රස්න විසඳන එක ලේසි නැති බව එදත් අදත් කවදත් නැවත නැවතත් ඔප්පු වෙමින් පවතිනා සත්‍යයකි. ඒ පරම සත්‍යය ශ්‍රී ලංකාවට මෙන්ම අමරිකා එක්සත් ජනපදයටද එකසේ පොදුය.

ඒ නිසාම ට්‍රම්පච්චී කොහොම හරි දිනලා POTUS උනාට තාප්ප බැඳිල්ල දිනෙන් දින කල් ගියේය. මැක්සිකෝව කොහොමත් සල්ලි දෙන්ට බෑ කිව්වේය. අනුංගෙ තාප්ප වලට සල්ලි දෙන්ට මැක්සිකෝ කාරයින්ට මොකෝ පිස්සුවක් ඇත?

"You have to pay full cost for this wall you know Mr. President…" 

ට්‍රම්පච්චි ඒ දවස්වල හිටපු මෙක්සිකන් ජනාධිපතිට කිව්වම මෙක්සිකෝවෙන් උත්තර හම්බුනේ මෙහෙමය.

"No nos importa una mierda tu pared, si quieres que una pared con sangre la construyas tú mismo…"

මට නම් ඒ කිව්වෙ මක්කදැයි තේරෙන්නේ නැතිය. ඉස්පාඤ්ඤ බාසාව දන්න කෙනෙක් ඒ කියලා තියෙන්නෙ මොකදැයි කියලා කියල දෙන්ට යෙදුනොත් එහෙම උදක්මැ අගනේය. එහෙම කලොත් මම කුරුතඤ්ඤ කියන එක වෙනවා වෙනවා සත්තමය. හිම කුණාටු හමාවි...සුළි සුළං හමාවි..ඒත් වසන්තය එනවා සත්තමය.

දෙයියම්පල්ල කිව්වට ඇස් වහක් කටවහක් නෑ, මේ මුහුණු පොතේ ඉන්නෙ පුදුම නිර්මාණාත්මක හැකියාවක් තියෙන කොල්ලො කෙල්ලො නෙව. අපේ ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් කණ්ඩායම වර්තමානයේ මුහුණ දීල ඉන්න ඉතාම ශෝචනීය තත්ත්වය ගැන මෙහෙම පෝස්ට් එකක් තිබ්බ මුහුණු පොතේ...හෙහ්..හෙහ්...

"ටෙස්ට් මැච් පරදීවි..One Day වයිට් වොෂ් වේවි... ඒත් හෙට අපි T-ටුවෙන්ටිය දිනනවා සත්තයි...." මේක දාල තිබ්බෙ නවසීලන්තෙ එක්ක T-20 මැච් එක ගහන්ට කලින් දවසෙ. කොහොම හරි T-20 ගේම් එකත් පැරදුනා...ඒක වෙනම කතාවක්..හෙහ්..හෙහ්..

ඉතිං අපේ ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්පච්චී මැක්සිකන් තාප්පෙ බඳින්ට ඩොලර් බිලියන හයකට කිට්ටු ගාණක් කොන්ග්‍රස් මණ්ඩලෙන් ඉල්ලුවම ඒ ඉල්ලීම කොන්ග්‍රස් එකෙං ප්‍රතික්සේප උනෙමි. එහෙම උනේ මේ පහුගිය නොවැම්බරේ තිබ්බ මිඩ් ටර්ම් මැතිවරණයෙන් කොන්ග්‍රස් එකේ බහුතර බලට ට්‍රම්පච්චිගෙ විරුද්ද පක්සය වන ඩිමෝක්‍රටික් පක්සයට ගිය හින්දාය.

අපේ පාර්ලිමේන්තුවට වගේම අමරිකාවේ රජය වියදම් කරන මුදල් අනුමත කිරීමට බලය තිබෙන්නේ කොන්ග්‍රස් මණ්ඩලයටය. මතකනෙ අර පහුගිය දවස්වල ගමරාළය යකාට දුම්මල ගැහුවහෙ යකා නටල මරා අගමැති කලාම පාර්ලිමේන්තුව මරාගෙ වැය ශීර්ෂය කපා හැරිය අන්දම. අන්න ඒ වගේම තමයි අමරිකාවෙත්...

ඉතින් දැන් පොරගෙ තාප්පෙ බැඳ ගන්ට අයිරුවක් නැතුව ට්‍රම්පච්චි ඉන්නේ ෆුල් අන්දොස් වෙලාය. පොරත් හැබැයි වැඩේ අත ඇරියෙ එහෙම නැත. උපන්තේකට පනාවක් එහෙම පෙන්නලාවත් නැති කොණ්ඩෙ එහෙම අතින්ම තලා හදාගෙන ට්‍රම්පට් ගොයියාද ගේමට ලැහැත්ති උනෙමි.

ඒ කෙසේද කියනවානම් අමරිකානු ආණ්ඩුවේ සේවක පඩි නඩි එහෙම ගෙවන්ට මුදල් අනුමත කිරීම කොන්ග්‍රස් මණ්ඩලෙන් කලාට ජනාදිපතිට ඕනනම් ඒ ප්‍රතිපාදන වලට අනුමැතිය නොදී ඉන්නට පුලුවන්ය. එහෙම උනාම එක්කෝ ආයම මුදල් අනුමත වෙනකල් ඒ සේවකයින් ගෙදර නවතින්ට ඕනෑය. නැත්නම් පඩි නැතුව වැඩ කරන්ට ඕනෑය. ඒකට කියන්නෙ ආණ්ඩුව වසා දැමීම නොහොත් "Government Shutdown" කියාය. ඒ කියන්නේ ගෝරමේන්තුවේ ලෙන් දොර වැහීමය.

"ගල්ලෙන බ්‍රෝකන්…. ලෙන්දොර ඕපන්…" එහෙම කිව්වේ මනමේ කුමාරයාය. 

"අඩේ මනමේ කුමාරය නෙවෙයි නේද සිංහබාහු නේද ගල්ලෙන බිඳගෙන ගියේ?"

"අම්මට උඩු ඒ යකත් එහෙම කලාද? කව්ද දන්නෙ? කලිං කියන්ට එපාය…"

"Shut down"  කිව්වම ඔන්න මට මතක් වුනේ මම කුකුළේගඟ ව්‍යාපෘතියෙ රාජකාරි කරන කාලෙ සති දෙකකට සැරයක් සෙනසුරාදා සහ ඉරිදා දවස් දෙකම නිවාඩුවක් දෙනවාය. ඒකට කියන්නෙත් "Shut down එක" කියාය. ඒ ෂට් ඩවුන් එකට කොම්පැණිය ඒ කිව්වෙ ස්කන්ස්කා එක ගානෙ අපිට ගම් රටවල් බලා යන්ට සුඛෝපභෝගී බස් පහසුකම් ද සපයනවාය.

ඒ ෂට් ඩවුන් එකට ගෙවල් බලා එන එකද වෙනම ආතල් එකක්ය. නුවර බලා එන බස් එක හවස තේ බොන්ට නවත්තන්නේ අඟුරුවැල්ලේය. බස් එකේ කට්ටිය සීයට දහයක් විතර තේ බොන්ට යද්දි සීයට අනූවක්ම රෙදි කරට අරගෙන දුවන්නේ අඟුරුවැල්ල රටබීම සාප්පුව වෙතටය. ඒ ගැන වෙනම දවසක කියන්ට ඉඩ හසර තබාගෙන අදට මෙතනින් නවත්තන්නම්ය. නැත්නම් අද මේ ට්‍රම්පච්චිගෙ විස්තරේ කියලා අහවරයක් කරනවා බොරුය.

අමරිකන් ෂට්ඩවුන් ඉතිහාසයේ දීර්ඝතම ෂට්ඩවුන් එක මේකය. දැනට දින 23 හෝ 24 ක් වගෙ ගාණක් වැඩේ ඇදුනාය. එතන වුනේ ට්‍රම්පච්චිත් එක අඟලක්වත් පස්සට යන්නට සූදානම් නැති එකය. පසුබැසිය යුතු තැන පසුබසින්නට නොදන්නාකමද අමුම අමු ගොන් කමකි. 

"Hey Guys..You remember some one just like that closer to home? I mean someone stubborn as a mule who thinks he knows everything…"

ට්‍රම්පච්චීට මේ වගෙ මරි මෝඩ වැඩක් කරන්නට හිතට ගට ආවෙ මම ඔය කලින් කියපු හාදයගෙ අලුගුත්තේරුකං ගැන අහ දැක්කට පස්සෙය කියලත් අමරිකාව පුරා දනන් තුඩ තුඩ රාවයක් පැතිරෙනවය කියලත් ආරංචියක් තියනවාය. ඔය ට්‍රම්පච්චි ඕන එකටයි එපා එකටයි හැම එකට පුරුද්දක් වසයෙන් ට්විටර් පණිවිඩ නිකුත් කරනවාය. ෂට් ඩවුන් සෙල්ලමට බහින්ට ඉස්සර මනුස්සය මෙන්න මෙහෙම ට්විටර් පණිවිඩයක් නිකුත් කලාය කියලත් ආරංචිය.

"If a two bit joker of a president from an obscure third world country can shut down a whole country on a fantasy, why can't I the most powerful man in the whole world just shut down the government until I get money to build my dream wall?"

අමරිකන් ෂට් ඩවුන් ඉතිහාසය ගැන පොඩ්ඩක් හොයා බලමින් ඉන්ටර්නැට්ටේ එහා මෙහා සැරිසරද්දී POTUS ගේ පඩිය ගැන මේ විස්තරද දැනගන්නට ලැබුනෙමි. 

ඒ විස්තර අනුව අමරිකන් ජනාධිපතිට පඩි ගෙවන්නේ මාස තුනකට නොහොත් කාර්තුවකට වරකි. POTUS ගේ වාර්ෂික වැටුප ඩොලර් 400,000.00 කි. ඒ අනුව කාර්තුවකට වැටුප ඩොලර් ලක්ෂයකි. මාසෙකට ගණං හදල බැලුවම මාසික වැටුප ඩොලර් 33,333.33 කි. රුපියල් වලින් නම් මිලියන හයක් නොහොත් ලක්ෂ හැටකි.

සී ලංකා ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ පුහුණුකරු හතුරුසිංහටද මාසෙකට ලක්ෂ 60 ක් ගෙවන බව ඔය කොහේදෝ තිබිලා කියෙව්වා මට මතකය. හැබැයි එහූ වැටුපක් අරගෙන ඉටුකරන රාජකාරි නැතහොත් අවුට්පුට් එක අතින් බැලුවම නම් ට්‍රම්පා සහ හතුරා කරට කරය. දෙන්නගෙන්ම මෙලෝම වැඩක් නැත. කයිය විතරය.

කොහොම හරි මේ ෂට් ඩවුන් එක තව සති දෙක තුනක්වත් ඇදෙන ලකුණු පෙනෙන්නට ඇත්තේය. ඒ අව් අස්සේ ට්‍රම්පච්චිට විරුද්ධව දෝසාබියෝගයක් ගෙනෙන කතාවක්ද කණින් කොණින් ඇසෙන්නට පටන්ගෙන ඇත.

එෂැණිං පුවත් තව බොහොමයක් ලියන්නට ඇත. 

අර ලියුම බාරදෙන්ට ගිය වෙලාවෙ කිලී මහරාජා නටපු නාඩගම....

සිරස ගොං යක්කුන් ඒ ගැන සුදුවෑන් ගොට්ටාගෙන් , නීලකාස මරාගෙන් සහ මැරවිං සිල්වාගෙං වොයිස් කට් අරං ප්‍රචාරය කිරීම...

ජාතියේ පචායුදේ පොතක් ලියා රුපියල් කෝටියක් වන්දි ගෙවීමට සිදුවීම...(අපි මෙච්චර කල් අහල තිබ්බෙ මිනිස්සු පොත් ලියල අච්චර හම්බ කලා මෙව්ච්චර හම්බ කලා කියල විතරයි. ඒත් පොතක් ලියල අතිං සල්ලි ගෙවන්ට වෙච්චි සීන් එකක් ඔය ඇහුවමයි..ඒකත් වත් පොතේ තිබ්බ එකක්...හෙහ්..හෙහ්)

ඊගාවට අර මැදගොඩ අබේ උන්නැහැ පචායුදයා වෙනුවෙන් සල්ලි පිණ්ඩපාතෙ යනවය & ඒ ගැන අවසර ගන්ට මල්වතු ලොක්ක හම්බ වෙන්ට ගියාම මල්වතු ගොයිය අබයව එලෝ ගත්තයි කියන කතාව. 

ඒ කතන්දර දෙකම අතේ රෝල්...අබේ අර සිල් රෙදි කේස් එකට සල්ලි හිඟමනේ ගිහිල්ල නාගත්තු නෑම හින්ද ආයම නම් හොර තක්කඩිංගෙ දඩ ගෙවන්ට සල්ලි හිඟමනේ යන එකක් නම් නෑ කියලයි මට හිතෙන්නෙ. ඔය හැමතැනම ප්‍රචාරය වෙන වීඩියෝ එකත් එකටම එඩිට් කරපු එකක් වෙන්න ඕන..

ඒ කොහොම උනත් බොරුවක් කියල දැනගෙනම උනත් මමත් ෆුල් ආතල් එක ගත්ත එව්ව බලල.....

කිව්වම මොකද මමත් මූණු පොතේ පෝස්ට් එකක් දැම්ම "කාලෝ අයංතේ අබේ...මේ ඔබට සල්ලි හිඟමනේ යෑමට කාලයයි" කියල. ඒක නම් මම දැම්මෙ තනිකරම ආතල් එකට......:)

Friday, January 4, 2019

622. මව් ගුණ සමර - 4 - අයාලේ ගිය සිතක සටහන් සමඟ ගවනර් ජෙනරල් ගැන කතාවක්

From Google Images

අපිට ජීවිතේ කිසිම දෙයක් අපි හිතන පතන විදිහට කරගන්ට නම් ලැබෙන්නෙ නෑ..නෑ..නෑම තමයි...ඒක වෙන්නෙ මෙහෙමයි..අපෙ ප්‍රියම්බිකා තොමෝගෙ අප්පච්චි නැත්නම් වසර තුනකට පමණ පෙර අභාවප්‍රාප්ත මගෙ මාමණ්ඩි හිටියනං කියයි "ඔව්ව ගණං ගන්ට එපා රවි පුතා... එහෙම තමයි ඒකෙ අවයවය" කියල...හෙහ්...හෙහ්..

දැං ඔන්න පොඩි උදාහරණයක් ගත්තොත් කවදකහරි මගෙ විවාහ මංගල්ලෙ මෙන්න මෙහෙමයි කරන්නෙ කියල මම පොඩි කාලෙ ඉඳලම හිතාගෙන උන්න. ඒ ඔය පොඩි කාලෙය කිව්වෙ එකල්හි ඒ සිදුහත් කුමරාණෝ යශෝධරා කුමරිය හා සමඟ උත්සව ශ්‍රීයෙන් යුතුවැ මිණිරුවන් රැසක් මස්තකයෙහි සරණ බන්ධන ප්‍රාප්තවී....කියල හයේ නැත්නම් හත වසරේ බුද්ධාගම පොතේ තිබ්බ පාඩමක කියවපු කාලෙ නම් එහෙම නෙවෙයි. ඒකාලෙ ඔය ගිරව "පෙත්තප්පු බත් කෑවද?" කියල බත් කනව කියන්නෙ මොකක්ද කියල මෙලොව සංසාරයක් දන්නෙ නැතුව කියවනව වගෙ අපි ඔය සරණ බන්ධන සීන් කියෙව්වට ඒ කියන්නෙ අහවල් දෙයක්ද කියල තේරුමක් නම් තිබුනෙම නෑ.

ඒ දවස්වල අපිට නොමිලේ පෙළපොත් ලැබුනෙ නෑ. තුන්වන පාසල් වාරෙ අන්තිම දවසෙ ඒ කියන්නෙ බොහෝවිට දෙසැම්බර් පළවෙනි සතියෙ සිකුරාද නිවාඩු දෙනකොට ඊළඟ වසරට නියමිත පාඩම් පොත් පංතිභාර ගුරුතුමී හෝ ගුරුතුමා කළු ලෑල්ලෙ ලියනව. අපි ඉතිං ඒ ලැයිස්තුව පරිස්සමට කොපි පොතක අන්තිම පිටුවෙ ලියාගෙන ගිහිල්ල අම්මට දුන්නම අම්ම දෙසැම්බර් පඩි ගත්තම පොත් සාප්පුවට ගිහිල්ල හිට ඒ පොත් තොගේ අරං දෙනව. ඩබල් රූල් පොත්, තනි රූල් පොත්, කොටු රූල් පොත්, මකන කෑලි, පැන්සල්, අඩි රූල් කවකටු පෙට්ටි යනාදී සියලු අංගෝ පාංග ඇතුලුව...

පාඨ ග්‍රන්ථ නොහොත් පෙළ පොත් තිබ්බෙත් ආණ්ඩුවෙන් ගහපු එව්ව නෙවෙයි. අධ්‍යාපන දෙපාර්තමේන්තුවෙ අනුමැතියට යටත්ව විවිධ ඒ විෂයය පිළිබඳව ප්‍රාමාණික විද්වතුන් ලියාපු පොත් තමයි අපි පාවිච්චි කලේ. එව්වයෙ දෙවෙනි පිටුවෙ තිබ්බ මෙහෙම ලියල....අ.ග්‍ර.ප්‍ර.උ.මණ්ඩලය විසින් රජයේ පාඨශාලාවන්හි භාවිතයට සුදුසු බවට අනුමත කරන ලදී. (එහෙම කෙටියෙන් හැඳින්නුවෙ අධ්‍යාපන ග්‍රන්ථ ප්‍රකාශන උපදේශක මණ්ඩලය) ඊටත් යටින් මෙහෙමත් තිබ්බ අනුමත කරන බලධාරියගෙ නම... ඩබ්ලිව්.ඩී.සී. මහතන්තිල. අ.ග්‍ර.ප්‍ර.උ.මණ්ඩලයේ ලේකම්...

ඉතිං මම මේ කියන්න ආවෙ ඒ කාලෙ බුද්ධාගම පෙළ පොත් ලිව්වෙ ජයසේකර අබේරුවන් කියල මහත්මයෙක්. එතකොට භූගෝල විද්‍යාව, ඉතිහාසය සහ සමාජ අධ්‍යයනය පෙළ පොත් ලිව්වෙ පී. රූබන් පීරිස් කියල මහත්මයෙක්. එතුමාගෙ ලිපිනයත් තිබුන මට මතක විදිහට රෝහල පාර, කළුබෝවිල. පස්සෙ කාලෙක මම කොළඹ ආවට පස්සෙ ඔය කළුබෝවිල රෝහල පැත්තෙ යනකොට මම දැක්ක පී. රූබන් පීරිස් මාවත කියල නාම පුවරුවක්. එකත් එකටම ඒ මහත්මය ජීවත් වෙච්චි නිවස පිහිටල තිබුනු පාර වෙන්න ඕන.

කොළඹට ප්‍රධාන රෝහල් පහක් තියනව. ඇස්වාට්ටුව හන්දියෙ මහ ඉස්පිරිතාලෙ සහ ජයවර්ධනපුර රෝහල.. එතකොට දෙකයි. ඊට පස්සෙ උතුරු කොළඹ මහ රෝහල තියෙන්නෙ රාගම. දකුණු කොළඹ රෝහල කළුබෝවිල සහ මැද කොළඹ රෝහල තියෙන්නෙ මාළිගාවත්තෙ ජයන්ත වීරසේකර මාවතේ.

එතනම පොඩ්ඩක් එහායින් ඒ කාලෙ (ඒ කාලෙ කියල මම කිව්වෙ හැත්තෑ හතේ අටේ වගෙ) තිබ්බ බී.සී.සී. (British Ceylon Corporation) කොම්පැණියෙ පොල්තෙල් මෝලක්. හප්පා ඒ කාලෙ ඔතනින් යන එන කොට හුළං අතත් එක්ක එනව පොල්තෙල් සුවඳ ඉන්ඩ හිටින්ඩ බෑ. ඒ පැක්ටරියට අල්ලලම තිබ්බ දුම්රිය නිල නිවාස. ඒ නිල නිවාසයක හිටිය අපෙ අම්මගෙ අයිය කෙනෙක්. ඒ කියන්නෙ මගෙ මාම කෙනෙක්. 

අර මම කලින් කතාවෙ කිවෙ අපේ ගෙදර නැන්ද කෙනෙක් ඇවිල්ල නැවතිල හිටිය කියල. ආන්න ඒ නැන්ද කසාද බැඳල හිටියෙ ඔන්න ඔය මාමව. මම ඉතිං සමහර සති අන්ත වල ඉස්කෝලෙ ඇරිල පයින්ම යනව ඔය කියපු මාමලගෙ ගෙදර. කැටවලමුල්ල ලේන් එක දිගේ ඇවිල්ල දෙමටගොඩ රේල් බෝක්කුව යටින් ආවම එතනම දකුණු අත පැත්තෙ තමයි මම ඔය කියල දුම්රිය නිවාස තිබ්බෙ.

ඔය බී.සී.සී. එක ඉස්සරහ බෝඩ් එකක් ගහල තිබ්බ රජයට පවරාගත් සීමාසහිත බ්‍රිටිෂ් සිලෝන් කෝපරේෂන් කියල. ඉංග්‍රීසියෙන් තිබ්බෙ Government Owned Business Undertaking Of British Ceylon Corporation...අන්න එහෙම. 

යූ.ඇන්.පී ආණ්ඩුවෙන් ඒ කාලෙ එහෙම දේවල් කලා. එක එක ව්‍යාපාර රජයට පවරාගෙන පරිපාලනය කලා. එව්වට කිව්වෙ G.O.B.U. (Government Owned Business Undertaking) කියල. පාඩු ලබල වහල දාන්ඩ වෙන ව්‍යාපාර වගේම දේශපාලන හේතූන් මතත් එහෙම දේවල් කලා කියලයි කියන්නෙ. මරදානෙ ටවර් රඟහල ලඟ තිබ්බ බුහාරි හෝටලයත් එහෙම රජයට පවරාගත්තු G.O.B.U. එකක්. බුහාරි හෝටලේ බිරියානි ඒ කාලෙ රට පුරාම ප්‍රසිද්ධයි. ඇත්ත පත්තරේ සිරා ඒ දවස්වල කතු වැකියක් ලියල තිබ්බ "ජේ.ආර්. බුරියානි වෙළඳාමට බහී" කියල.

රෝහල් ගැන කතාව ඇදිල ආපු එකේ මම මේ ගිය සතියෙ වගෙ මුහුණු පොතේ කියවපු අපූරු තොරතුරකුත් කියලම ඉන්නම්කො ඔබ තමුන්නාන්සෙලාගේ දැන ගැන්ම උදෙසා. 

ශල්‍යාගාර නොහොත් ඔපරේෂන් කරන තැන්වලට ඉංග්‍රීසියෙන් කියන්නෙ Operation Theaters කියලනෙ. දන්නවද ඇයි එහෙම කියන්නෙ කියල? මට සෑහෙන කාලෙක ඉඳල තිබ්බ ප්‍රස්නයක් ඕක.

අවුරුදු සීයකට හමාරකට වගෙ ඉස්සර ශල්‍යාගාර හදල තිබ්බයි කියන්නෙ ශල්‍යාගාරය වටේටම ඉහළ මහලක් තියෙන විදිහටලු. ඒ කියන්නෙ හරියටම සිනමා ශාලාවක නැත්නම් නෘත්‍යාගාරයක බැල්කනියක් වගේ. පල්ලෙහා සැත්කමක් කෙරෙද්දි ඒ බැල්කනියෙ වෛද්‍ය සිසු සිසුවියො ඉඳගෙන බලා හිටියලු සැත්කම කෙරෙන ආකාරය දැකබලාගෙන ඉගෙන ගන්නා පරමාර්ථයෙන්. ඉතිං ඒ කාලෙ ශල්‍යාගාරය නෘත්‍යාගාරයක් වගේ නිර්මාණය වෙලා තිබුණු හින්දලු Operations Theaters කියන නම භාවිතයට ආවයි කියන්නෙ.

දැං ආයෙම අර මගෙ විවාහ මංගල්‍යය කතාවට ගියොත් මම ඉතිං හිතාගෙන හිටිය කවදකහරි මම බඳින්නෙ මෙහෙමයි කියල. ඒ කිව්වෙ ඔය නිළමෙ ඇඳුම්, ඔටුනු, තුප්පොට්ටි, බඳ පටි, කඩු, කිණිසි අරව මෙව්ව මොකවත්ම නෑ කෙලින්ම අඳින්නෙ ජාතික ඇඳුම. එතකොට පෝරුවෙ චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර පොල් බිඳිලි, අස්ටක කියවිලි මොකවත්ම නෑ. රෙජිස්ටරේ අත්සන් කලා එච්චරයි. ඒ කරල මගෙ යාලු ඥාති හිතමිත්‍රාදීන්ට හොඳට බඩ පුරා බීම සහිතව කෑම වේලක් දෙනව ගාතෙ දාල වැටෙන්ඩ. අන්න එහෙමයි මගේ තිබ්බ අහිංසක බලාපොරොත්තුව. 

මම ඉතිං ඒ කාලෙ දෙකක් දාගත්තම ඔය විස්තරේ කියල ඇති යාලුවො එක්ක අනන්ත වාරයක්. ඒ කියන කියන වෙලාවක් ඇත්තං බැඳල කරල කාරිය හිටපු මගෙ යාලුවො කිව්වෙ "පිස්සුද බං? උඹ ඔය හිතාගෙන ඉන්න එව්ව කොරන්ට හම්බවෙන්නෙ නෑ බලාපංකො..." කියල.

මම කිව්වෙ "ආ..බලා ඉඳපංකො මම ඔහොම නොකරයිද කියල එහෙනං..." අන්න එහෙම. ඒත් අන්තිමට උනේ මොකක්ද? අපි දෙන්න එකතු වෙලා අපේ මංගල්ලෙ ලොජිස්ටික්ස් සැලසුම් කරද්දි  මම අපේ උන්දැට ඔය අයිඩියා එක හෙමිහිට දැම්ම. නිකං අර කියන්නෙ මුට්ටිය දාල බලනව කියල. අන්න එහෙම නිකමට මුට්ටිය දාල බැලුව. ආය මොනවද කෙලිය නේද තාප්පෙටම. (ඔය මුට්ටිය දාල බලනව කියන කතාවෙ උපත නම් ඔය අය හැමෝම වගෙ දන්නව ඇතිනෙ. එනිසාවෙන් ඒ විස්තරේ මම ආයම පාරක් මෙතන කියන්ට යන්නෙ නෑ)

ඉතිං මංගල්ලෙ පැවැත්වෙන විදිහ නොහොත් ක්‍රියා පටිපාටිය ගැන නිකමට මුට්ටිය දාල බැලුව විතරයි අපේ උන්දැ දුන්නෙ නැද්ද මුට්ටියට කෙලින්ම දෑත බදල හොඳ පොළු පාරක්. ඒ කිව්වෙ කෙලින්ම ඇස් දෙකේ කඳුළු පුරවගෙන මෙහෙම කිව්වනෙ. "අනේ එහෙම කොහොමද ඒයි? අපේ පවුලෙ කවුරුවත්ම ඔහොම වෙඩිං එකක් අරගෙන නෑනෙ. අපෙ අම්මල අප්පච්චිල කොහොමද ලොකු අම්මලට මාමලට නැන්දලට මාමලට මූණ දෙන්නෙ?" 

 මම ඉතිං ඒ පාර "ආ..එහෙමත් එකක්ද හ්ම්ම්ම්..කලිං කියන්ට එපාය..කවුද ඔහොම දෙයක් දන්නෙ? හරි හරි එහෙනං ඕන එකක්... ඔයා කියන විදිහකට කරමු" කියල පසු බැස්ස.

කෙළිය නේද තාප්පෙටම කියනකොට මට මතක් උනේ අපේ ට්‍රම්පච්චි. ට්‍රම්පා මේ දවස්වල තාප්ප කේස් එකක් හින්ද ඇමරිකාවෙ කොන්ග්‍රස් එකත් එක්ක ෆුල් මලෙං ඉන්නෙ. කොන්ග්‍රස් එකත් අරින්නෙ නෑ. ගේමම ඉල්ලනව. වැඩේ තියෙන්නෙ පහුගිය නොවැම්බර් වල තිබ්බ මිඩ් ටර්ම් ඉලෙක්ෂන් එකෙන් කොන්ග්‍රස් එකේ වැඩි බලය හිමිවුනේ ට්‍රම්පච්චි විරුද්ධ පක්ෂයට. ඒ කිව්වෙ ඩිමෝක්‍රටික් එකට. බරක් ඔබාමා හිලරි ක්ලින්ටන් එහෙම ඒ පක්ෂයෙ උදවිය.

අමරිකාවෙ කොන්ග්‍රස් එක කියන්නෙ අපේ පාර්ලිමේන්තුව වගේ. ට්‍රම්පච්චිගෙ ඡන්ද පොරොන්දුවක් තමයි අමරිකා-මෙක්සිකන් දේශසීමාවෙ දිගටම මහ විසාල තාප්පයක් ගහනව කියන එක. සෙල්ලං තාප්පයකුත් නෙවෙයි ඒක. අඩි 30-40 වගෙ උස. සැතපුම් මම හිතන්නෙ 1200 වගෙ ගානක් දිගයි. සම්පූර්ණ වියදමට ට්‍රම්පච්චි ඉල්ලනව ඩොලර් බිලියන 5ක්. වැඩේ කියන්නෙ ඩිමෝක්‍රටික් පක්ෂයෙ උදවිය කියන්නෙ මේක මේ කිසිම තේරුමක් නැති නාස්තිකාර වැඩක්ය ඒ නිසාවෙන් අපි උඹට සත පහක්වත් දෙන්නෙ නැතිය කියල.

අපේ පාර්ලිමේන්තුව වගේම තමයි අමරිකාවෙ කොන්ග්‍රස් එකෙන් තමයි රටේ සියලුම වියදම් අනුමත කරන්නෙ. මතකනෙ පාර්ලිමේන්තුව අපේ බ්‍රොයිලර් අගමැතිතුමාගෙ වියදම් ඔක්කොම කපා හැරිය. ඊට පස්සෙ අමාත්‍යාංශ වැය ශීර්ෂත් කපා හැරිය. මෙහෙත් එහෙමයි එහෙත් එහෙමයි. ඒ හින්ද ට්‍රම්පච්චි දැං ඉන්නෙ අර කූඤ්ඤෙ ගලවල කිරිපල්ල ලෑලි පලු දෙකට අහුවෙච්චි වඳුර වගෙ විරව පට්ටං ගහගෙන.

හැබැයි එකක් තියෙන්නෙ ට්‍රම්පච්චිත් අරින පාටක් නෑ. දැං සති දෙහෙකට කිට්ටු වෙන්ට ඉඳල අමරිකාවෙ බහුතරයක් ෆෙඩරල් ආයතන වලට වියදමට සල්ලි නෑ. ට්‍රම්පච්චි ඒ සල්ලි නවත්තල. ඒකට කියන්නෙ Government Shutdown කියල. හරියට අපේ අර ගමරාළයි පාර්ලිමේන්තුවයි අතරෙ තිබ්බ කඹ ඇදිල්ල වගෙ..හෙහ්,හෙහ්,

ඒ අස්සෙ මෙහෙම ආරංචියකුත් ආව අද මේ ටිකකට ඉස්සෙල්ල. දැං ට්‍රම්පච්චි ඔය තාප්පෙට ඩොලර් බිලියන පහක් ඉල්ලනවයි කියල ඩිමෝක්‍රටික් අය කිව්වට ට්‍රම්පච්චි කියන්නෙ ඩිමෝක්‍රටික් එකෙන් කියන ගාන වැරදියි තාප්පෙට එච්චර යන්නෙ නැතිය කියල. අන්තිමට දැන් දෙගොල්ලොම එකඟවෙලා අපේ රෝසි නංගි ඇමරිකාවට ගෙන්නල හරියටම ගාන ඩොලර් බිලියන කීයද කියල කොන්ග්‍රස් එක ඉස්සරහ කියව ගන්ට. කොහොමද ඒක? 

අප්පටසිරි ගජ නැන්දට කජු මද කිව්වලු..දැනටම කතන්දරේ වචන 1200 කට කිට්ටුවෙන්ට ලියල. ඒත් අම්ම ගැන එක වචනයක් ලියල නෑනෙ. "මේ සුට්ටි පුතා දීයා කන්ට එපාය..." අපෙ අත්තම්ම හිටියනම් එහෙම කියයි හක හක ගාල හිනා වෙවී....හෙහ්,හෙහ්..හරි හරි එහෙනම් අම්ම ගැන ලියන්නං මෙතැක් පටන්. 

පහුගිය සටහනට නිර්නාමික මහතෙක් හෝ මහත්මියක් කමෙන්ට් එකක් දාල තිබ්බ මෙහෙම.

/ සැන්ඩි නැතිව අරක්කු බී, හොදට බොරේ හිටින්නට හදාපු හරක් මස් කරියක් සමග කිරිබත් කා අලුත් අවුරුද්දේ වැඩ ආරම්භ කරමු !!! /

ඔය කමෙන්ට් එක කියෙව්වම මට මතක් වුනේ අපෙ අම්ම ගවමස් භක්ෂණයට බොහොම ප්‍රියමනාපයි. අන්තිම අවුරුදු දහයක් පහළවක් වගෙ මහළු වයසට ආවේණික ජීර්ණ අපහසුතා කරණ කොටගෙන ගවමස් ආහාරයෙන් වැළකී සිටිය නම් තමයි. ඒත් එතුමිය එතකල් ගව මස් පරිභෝජනය කලා. 

ඔය ආසාව ඇති උනයි කියල කියන්නෙ මෙහෙමයි. අම්මගෙ අප්පච්චි ඒ කිව්වෙ මගෙ ආතා වැඩකරල තියෙන්නෙ සී.ජී.ආර්. එකේ නොහොත් ලංකා දුම් රිය සේවයෙ. අන්තිමට විශ්‍රාම ගිහිල්ල තියෙන්නෙ හෙඩ් ෆයර්මන් හැටියට. ඒ දවස්වල දිව්ව අඟුරු කෝච්චි ක්‍රියාත්මක උනේ වාෂ්ප බලයෙන්. ඒ වාෂ්ප ලබාගත්තෙ වතුර උතුරවල. ඒ වතුර උණු කලේ ඉන්ධන හැටියට අඟුරු දහනය කරල. හෙඩ් ෆයර්මන්ගෙ රාජකාරිය තමයි වතුර උණුකරන බොයිලේරුවෙ ගින්න නිවෙන්නට නොදී පවත්වාගන්න එක.

නාවල පිටියෙ තියනව දුම්රිය දෙපාර්තමේන්තුවෙ  ධාවනාගාරයක්. (Running Shed) බොහොමයක් වෙලාවට ආතා වැඩ කලාය කියන්නෙ පොල්ගහවෙල ඉඳල නාවලපිටියට යන කෝච්චි වල. ඉතිං නාවල පිටියෙ ස්ටේෂන් එක ලඟම ඒ දවස්වල තිබිල තියනව මුස්ලිම් මුදලාලිලගෙ බත්කඩ පෙළක්. ඔය බත් කඩවල අනිවාර්යයෙන්ම හරක් මස් උයනවනෙ. 

ඒ කාලෙ මම ඔය කියන්නෙ තිස් හතළිස් ගණංවල බහුතරයක් සිංහලයො හරක් මස් කෑවෙ නෑ. ඒ මදිවට හරක් මස් කන අය වසළයො කියලයි සැලකුවයි කියන්නෙ. අර මතකනෙ අනගාරික ධර්මපාල තුමාගෙ "සිංහලයිනි ගෙරි මස් නොකනු" ව්‍යාපාරය. එතුමා ඒ ව්‍යාපාරයත් රට පුරා අරගෙන ගියේ නමසිය විසි ගණං වලනෙ. ඒ හින්ද ඒකෙ බලපෑමත් නොසෑහෙන්න තියෙන්නෙ ඇති. 

ඉතිං කියන්නත් දෙයක් නෑනෙ අපෙ ආතත් ගවමස් නොකන්නෙක්. ඒත් කොහොම හරි නාවලපිටි ගිය දවස් කීපෙකදි මුන්දැට අර මුස්ලිම් කඩවල් වලින් බත් කාල හරක් මස් රහ වැටුන. මම හිතන්නෙ පලවෙනි දවසෙ නිකමට වගෙ රහ බලන්ට කෑල්ලක් කන්ට ඇති. සමහරවිට මුද්ලාලි බල කරන්ට ඇති. "නේ..නේ..දොරේ යේක නිකමට වගෙ අද කේල්ලක් කාල බලන්ටකෝ කෝමද එරච්චි රෂ කියල..ඇමදාම කන්ට ඕන නේ..අදට විතරක් කන්ටකො මම කියනවට" කියල

ඉතිං මට හිතෙන්නෙ කාපු දවසෙම ආතට රහ වැටුන ගවනර් ජෙනරල්. (මමයි අපෙ උන්දැයි ගව මස් හැඳින්නුවෙ ගවනර් ජෙනරල් කියල) වෙලාව කියන්නෙ එතනම එහා පැත්තෙ මුස්ලිම් මුදලාලි කෙනෙකුගෙ හරක් මස් කඩේකුත් තිබිල තියනව.ඒ පාර ආත කරල තියෙන්නෙ සතියකට සැරයක් විතර ඔතනින් හබරල කොලේක ඔතාපු හරක්මස් රාත්තලක් දෙකක ගෙදර අරගෙන එන්ට පුරුදු වෙලා තියනව. 

ගෙදර කට්ටිය ඒ කිව්වෙ අත්තම්ම ඇතුලු දරුවො හරක් මස් කන්නෙ නෑනෙ. ඒ හින්ද ආත කරල තියෙන්නෙ ගේ පිටිපස්සෙ පාලු කමතක තිබ්බ පොඩි පැළක තමයි මස් උයල තියෙන්නෙ. කොහොම හරි මුලින් මුලින් එහෙම කලාට පස්සෙ පස්සෙ ගෙදර ඔක්කෝටම ගවනර් ජෙනරල් රහ වැටුන කියමුකො. ඊට පස්සෙ ඉතිං අවුලක් නැතුව ගෙදර ඔක්කොමල හරක් මස් කන්ට පටන්ගෙන තියනව. ඒත් වටේ පිටේ අයට ආරංචි නොවෙන්ට හොරෙං වගේ තමයි වැඩේ කරල තියෙන්නෙ.

අපි පොඩි දවස්වලනම් හරක්මස් කන එක එච්චර ගණං ගත්තෙ නෑ කවුරුත්. අනික සැවුල් මාංශ කියන්නෙ ඒ කාලෙ සුඛෝපභෝගී ආහාරයක්. (මතකනෙ මගෙ අර කතාව..පිළිස්සූ සැවුලකු නිසා අහිමිවූ මගේ ආදරය...එතනදිත් ඔය කිසිම කෙනෙක් අත ගහන්ට බයවෙලා මඟුල් මෙසේ උඩ බැබලි බැබලි හිටපු පිළිස්සූ සැවුළා හින්දනෙ මගෙ ආදරේට කණ කොකා ඇඬුවෙ...හෙහ්...හෙහ්) කරඳගොල්ල, බයිරහා, පුස්සැල්ලාව අරක මේක අටෝරාසියක් මහා පරිමාණ කුකුල් ගොවිපොලවල් තිබ්බෙත් නෑ ඒ කාලෙ. 

බ්‍රොයිලර් කුකුල්ලුත් නෑ බ්‍රොයිලර් අගමැතිලත් නෑ ඔන්න කොටිම්ම. හෙහ්..හෙහ්....ඉඳහිටල මාස තුන හතරකට සැරයක් කුකුල් මස් ටිකක් කෑවෙ අපේ ගෙදර ගරාජ් එක පිටිපස්සෙ තිබ්බ කුකුල් කූඩුවට කළවැද්දෙක් හරි මුගටියෙක් හරි පැනල ඌට කිකිළිව මැරුවට අරගෙන යන්ට බැරිවුන දවසට විතරයි.

ගෙදර ඇති කරපු සතාය කියල අනික් අය පැත්ත පලාතට නාවට අපේ ගෙදර හිටපු අම්මගෙ බැඳපු නැති අයිය කෙනෙක් ඒ කිව්වෙ මගෙ මාම කෙනෙක්...එයා තමයි ඔය කුකුල් මේච්චලේ කලේ.. ඊට අමතරව උන්දැ එලුවොත් හැදුව...එළු ගාල පිටිපස්සෙ වතුර මුට්ටියක් උණු කරල කිකිළි සුද්ද කරල ඒ ලිපේම අප්පල්ලෙක මස් ටික හොඳට පහේ දාල උයනව. අපෙ අත්තම්මයි මායි හෙමීට සුවඳ අහල පහල පැතිරෙනකොට එතෙන්ට කිට්ටු කරනව හෙහ්...හෙහ්..

හරි ඉතිං මට වයස අවුරුදු දෙකක් තුනක් වගෙ කාලෙ ගෙදර හරක්මස් ඉව්වට මට කන්න බෑ. එකක් දැවිල්ල වැඩියි. මට මතක විදිහට අපි පොඩි දවස්වල ගෙදර හදන කිසිම මසක් මාලුවක් අපි පොඩි එවුන්ට කියල මිරිස් තුනපහ අඩුවෙන් දාල ඉව්වෙ නෑ. හායි හූයි ගාල අපිත් වැඩිහිටියො එක්කලා හරි හරියට එව්වත් එක්ක බත් කෑව. කාල කට දිව තොළ දනව ඉවසන්ටම බැරිනං අත්තම්ම අල්ලට සීනි හැන්දක් දෙකක් දානව. 

මට පොඩි කාලෙ මස් කන්ට බැරි අනික් කාරනෙ මස් හයිය වැඩියි. ගවනර් කොහොමත් හයියයිනෙ. සේර අනම් මනම් දාල ඉව්වත් එහෙමට මෙලෙකක් නෑ. අපි අනුරාධපුරේ ඉන්න කාලෙ නම් අපෙ අර මාම කරන්නෙ කොහෙං හරි හොරාට ගෙනාපු ගංජා කොළ හීන්වට කපල මස් උයන කොට ඒකට දානව. ඒත් ඔය එහෙම කලාම මස් මෙලෙක් වෙනවයි කියල තමයි. 

ඉතිං මම අර පුංචිම කාලෙ අම්ම කරනවයි කියන්නෙ හරක් මස් හෝදල අම්ම හපලලු මට දෙන්නෙ. ඒ අම්ම හපපු මස් තමයි මම කන්නෙ..හෙහ්,හෙහ්...

ඒ දවස්වල මම අම්ම එනකල් ඉන්නවලු බත් කන්ට..අම්ම ආවම අම්ම පස්සෙන්ම යනවලු "අම්ම හපලා අම්ම හපලා ..." කිය කිය. 

ඒ කාලෙ එහෙම කලාට ටිකක් ලොකු මහත් වෙනකොට ඒ කිව්වෙ අවුරුදු හය හතක් වගෙ මට ඔය කතාව මතක් කරන එකත් මහ ලැජ්ජාවක්ලු. එහෙම වෙලාවට මම රටෙත් නොහිට පැනල දුවනවලු. අපෙ පොඩි අම්මගෙ දුවල "අම්ම හපලා අම්ම හපලා..." කියල මට සවුත්තුව දානකොට මම උං පාරෙ පන්නනවලු තඩි ගහන්ට...හෙහ්,හෙහ්..

Friday, December 28, 2018

621. මව් ගුණ සමර - 3 - "මයෙ අම්මේ යමු යංඩ"


"මයෙ අම්මේ යමු යංඩ" - නාගොල්ලාගම ධර්මසිරි බෙනඩික්


මේ ලියන එකත් මට දැන් එපාම වෙලා තියෙන්නෙ…

මම හිතන්නෙ කාලෙන් කාලෙට මිනිස්සුන්ට (මිනිස්සු කිව්වම මම අදහස් කරන්නෙ පිරිමි කියන එක නෙවෙයි හොඳද?...පොදුවේ ගෑණු පිරිමි දෙගොල්ලම...හුමන් කයින්ඩ් කියන එක..කොටින්ම මිනිස් වර්ගයා..හරිනෙ? පැහැදිලියිනෙ? නේ? ගෑණු පිරිමි කිව්වම මතක් උනේ..අපි පොඩි කාලෙ ගෑණු පිරිමි මල් පළතුරු කියල සෙල්ලමක් කලා..ඔහෙලත් කොරයිය? ඒ කීඩෑව කරන්නෙ මෙහෙමයි...කීඩෑව කිව්වම මතක් උනේ..කීඩෑව නං කීඩෑව වංජාව හොඳ නෑ...කවුද දන්නවද එහෙම කිව්වෙ? අපේ පළමුවෙනි විධායක බලැති ජනාධිපති තුමා...වෙන කවුද ඉතිං? ...ඉතිං අර කීඩෑව කරන්නෙ මෙහෙමයි...හතර පස් දෙනෙක් වටවෙලා ඔන්න ඇක්සයිස් පොතක උඩ ඉඳන් පහලට රූල් ගහගෙන එහෙම ලෑස්තිවෙනව. එක්කෙනෙක් ඔන්න අකුරක් කියනව..අපි හිතමු වයන්න කියල. එතකොට කට්ටියම වයන්නෙන් එන ගෑණු නමක් පිරිමි නමක් මලක් සහ පළතුරක් ලියන්න ඕන...උදාහරණයක් වසයෙන් ගත්තොත් ගෑණු නම ඇවිල්ල හිට වසන්තයේ අග හමුවූ සොඳුරිය, පිරිමි නම වාකරේ ඉන්න ජයන්ත මල්ලි..මල වරුසාවට අහුවෙලා බිම වැටුනු අරලියා මල...පලතුර වල් ගොල්ලට වැටිල පෙරලිලා ගිහිල්ල ඇළට වැටුනු දූරියං ගෙඩිය...ඔය ලියන වචන වල අකුරු ගාණටත් වෙනම ළකුණු දෙනව..ඒ හින්ද අපි බලන්නෙ පුලුවන් තරං දිග නම් ලියන්ට......ඕකට දෙන්නෙ කාලය එකේ ඉඳල විස්සට ගණං කරනකල් විතරයි. එක්කෙනෙක් පැත්තක ඉඳල ගණං කරන වැඩේ බාර ගන්නව...) ඔහොම වෙනව..ඒ කියන්නෙ කාලයක් ආසාවෙන් කරපු දෙයක් එපාම වෙලා යනව..මම හිතන්නෙ ඒක සම්පූර්ණ සොබාවිකයි...කාලයක් කරපු දේ එපා වෙලා සම්පූර්ණ වෙනස් දේකට හිත යොමු වෙනව...

හරි..හරි..ඒ ගැන දැන් ඇති...අම්ම ගැන ලියන්න කියල ඉඳගත්තට පහුගිය සටහනේ තනිකර ලියවුනේ වෙන වල්පල්. අර එළිසබෙත් අක්ක ගැනනෙ සීයට අනූනමයක්ම ලියවුනේ. හරි අද තනිකරම අම්ම ගැනම ලියමුකො එහෙනම්...

මම පහුගිය පෝස්ට් එකේ ට්‍රැක් පැනල මහේසිකාවුන්නාන්සෙ ගැන ලිව්වට මට ලියන්ට ඕන උනේ ඒත් මම ඔය මහවැලියෙන් අස්වෙලා ගෙදර ඇවිල්ල හිටපු මාස දෙකේ නැත්නම් තුනේ වෙච්චි දෙයක් ගැන. ඒත් හොඳ වෙලාවට මට ඒ ගැන ලියන්ට බැරිවුනේ..හෙහ්..හෙහ්..දන්නවද ඒ මොකැයි කියල? මට මේ ඊයෙ පෙරෙයිද වගෙ මතක් උනා හදිස්සියෙම අඩේ මම ඒ කතන්දරේ කලින් ලිව්ව නෙවදැයි කියල...පස්සෙ පොඩි සේච් පාරක් දාල බැලින්නං ඇත්තම තමයි මේ තියෙන්නෙ දිළිසි දිළිසි...

පස්සෙ ආයම මට හිතුන එක්කොත් ඒකම ආයම දානවයි කියල..මොකද ඒ වගෙ ආදර්සමත් කතාවක් ආයම කියෙව්වයි කියල ඔබ තමුන්නාන්සෙලට කිසිම පාඩුවක් වෙන්නෙ නෑ..මම ඒකට ගැරන්ටි එකක් දෙනව එකහෙලාම...

ඔන්න එහෙනම් ඒ කතාව...

අසභ්‍ය වදන් ගැන කියද්දි මතක්වෙන තව කතාවක් තියනව. එහෙනං ඔන්නොහෙ ඒකත් කියලම දාමුකොයි නැද්ද? මේ කතාව අර කලින් එක වගෙ දුරාතීතයෙ සිද්ද වෙච්චි එකක් නම් නෙවෙයි. මේ බොහොම මෑතක. හරියටම කිව්වොත් නයින්ටීන් නයින්ටි නයින්..

ඒ මම අර වාරිමාර්ග ව්‍යාපෘතියෙ රස්සාවෙන් අයින්වෙලා ගෙදර ඇවිදින් ගෙවෙන මුල්ම මාසෙ වගෙ. අලුත් රස්සාවක් හම්බවෙනකල් මම පේරාදෙණිය පාරෙ N.I.B.M. එකේ පරිගණක පාඨමාලාවක් කලා. ඒකෙ පංති පැවැත්වුනේ සති අන්තයෙ. ඒ හින්ද සතියෙ දවස්වල මම නිදහස්. ඒ කාලෙ මම හිටියෙ අපේ මහගෙදර. අපේ එතුමීටත් ඔය හදිස්සියෙ නුවරට ස්ථාන මාරුවක් ගන්ට නොහැකිවුන නිසා එවුන්දැ එවුන්දැගෙ මහ ගෙදර ඉඳල ඉස්කෝලෙට ගියා. එවුන්දැ එහෙ. මම මෙහෙ. ඔබ ඔබේ පැලේ මම මගේ පැලේ.

ඔය කාලෙ ගෙදර හිටියෙ අපෙ අම්මයි තව අම්මගෙ අයිය කෙනෙක් බැඳල හිටපු නැන්ද කෙනෙකුයි. ඒ වෙනකොට ඒ මාම නැතිවෙලත් සෑහෙන කලක්. නැන්දගෙ දරුවොත් ලොකු මහත් වෙලා දීග තලග ගිහිල්ල හින්ද අම්මගෙ තනියටත් එක්ක ඒ නැන්ද අපේ ගෙදර ඇවිල්ල හිටිය.

ඔය කාලෙ කවුදෝ අසමජ්ජාතියෙක් රෑට රෑට ටෙලිෆෝන් එකෙන් ගෙදරට කතා කරල අනම් මනම් මනමාල කතා කියන්ට පටන්ගෙන තිබ්බ. ඔහොම ඉන්නව විශේෂයෙන් ඔය Night shift වැඩ කරන අසනීප කාරයො. ඔය මොකක් හරි නම්බර් එකකට කතා කරල ඒ ගෙදර ගෑණු විතරයි ඉන්නෙ එහෙම කියල දැනගත්තම ඔය තමන්ගෙ අසහනේ පිටකරගන්ට බලනව.

"අනේ පුතේ මේක හරි කරදරයක්නෙ. මේ කාලකන්නිය රෑ තිස්සෙ කතා කරනව. ටෙලිෆෝන් එක නොගෙන ඉන්ටත් බෑ කාගෙන් හරි හදිසි පණිවිඩයක්ද දන්නෙ නෑනෙ"

අම්ම මා එක්කල කිව්වෙ ගෙදර ආපු දවසෙමයි. අපේ ඒ කාලෙ තිබ්බෙ අර රේඩියෝ ටෙලිෆෝන් එකක් හින්ද සී.එල්.අයි (Caller line identification) දාල ඒ යකාගෙ නොම්බරේ හොයාගන්ටත් බෑ. එකම ප්‍රතිකර්මෙ ටෙලිකොම් එකට පැමිණිළි කරල ඒ යකා කතා කරන නොම්මරේ හොයාගෙන මොකක් හරි ක්‍රියාමාර්ගයක් ගන්න එක.

"හරි හරි ඉන්ඩකො. මම දැං ගෙදර ඉන්නවනෙ. අම්ම කලබල නැතුව ඉන්නකො" මම එහෙම කිව්ව. 

කොහොම හරි ඊට පස්සෙ ඒ වල් ඌරා කතා කලෙත් නෑ.

සතියකට වගෙ පස්සෙ දවසක මගෙ පරණ යාලුවෙක් අපෙ ගෙදර ආව මාව හම්බ වෙන්ට. ආගිය තොරතුරු කතාකරල මනුස්සය මට කිව්ව යමු බං එහෙනං හීන්වට මොනවහරි කරන්ට කාලෙකින්නෙ හම්බ වුනෙත් උඹව කියල. මාත් ඉතිං හාංය කියල ගියා කියමුකො. අපි ගියේ කිරිබත් කුඹුරෙ රේල් ගේට්ටුව ගාවම තියෙන දුම් රිය කෞතුකාගාරය දැකල ඇති නේද? අන්න ඊට පිටිපස්සෙ ඒ දවස්වල තිබ්බ පොඩි රෙස්ටෝරන්ට් එකක්. අන්න ඒකට. කොහොම හරි දන්නවනෙ පොඩිවට කරන්ට ගිය වැඩේ අන්තිමට තව යාලුවො දෙන්නෙකුත් කෝල් කරල ගෙන්න ගෙන මෙගා ප්‍රොජෙක්ට් එකක් නොහොත් මහා පරිමාණ ව්‍යාපෘතියක් වෙලයි අහවරයක් වුනේ.

මම ගෙදර ආවෙ අඩි දෙකක් පොළවට උඩිං. අපේ ගෙදරට එන්ට එදවස තිබ්බෙ එකහමාරෙ මැටල් ගල් දාපු සුට්ටි අඩි පාරක් වගෙ එකක්. ඒ මැටල් ගල් වලිං සීයට අනූවක්ම මම යන්තමට දනිපණි ගාගෙන ගෙදර ඉස්සරහ දොර ගාවට ලඟාවෙනකොට තිබ්බෙ පාරෙං පල්ලෙහා වෙලේ ඔන්න කොටිම්ම. එච්චරම මනරංජනීයයි චිත්තාකර්ෂණීයයි එදා අඩිපාර දිගේ මගේ ගමන... ඒ වෙලත් අපේම හින්ද අවුලක් නෑ.

"නිල් නුවං පෙනෙන පඳුර වලා සුරාවෙන් වෙලී…………………"

"ට්‍රීං..ට්‍රීං.." මම බෙල් එක ගැහුව. 

අම්ම ඇවිල්ල දොර ඇරිය..

"අම්ම මොකෝ මේ නිදියන්නෙ නැතුව කරන්නෙ?" මම ගේ ඇතුලට විසිවෙන අතරෙ ඇහුව..

"හ්ම්ම්ම්..නිදි තමයි..කොහෙද පුතා ගියේ? හොඳටම බීල නේද?" අම්ම ඉව ඇල්ලුව..ආය ඉවක් අල්ලන්ට දෙයක් නෑ..බැලූ බැල්මට පේනව කිලෝ මීටර් දෙකකට වගෙ එහා ඉඳල....හෙහ්,හෙහ්,

"මොන? ඒ හැටි බිව්වෙ නෑ ආයෙ…"

"නෑ තමයි...මට පේනව..ඇති ගෙදරටවත් ආව..කාලද ඉන්නෙ?"

"නෑ කෑවෙ නම් නෑ..ඒත් දැං කන්ට නම් බෑ මොන විදිහකටවත්.....මම වොෂ් එකක් දාල නිදාගන්නව. අම්මත් ගිහිල්ල නිදාගන්න. කෝ නැන්ද?"

"නැන්ද නිදි..ආ..ඒක නෙවෙයි පුතා අර කාලකන්නියා අද කතා කලානෙ හතර පස් පාරක්ම.."

"මොන කාලකන්නියද?"

"අර මං කිව්වෙ රෑට රෑට කෝල් දීල ඒක මේක කියනව කියල... අන්න ඒකා.."

"හරි ආයම කතා කලොත් මම ඌට කතා කරන්නං..අම්ම ගිහිල්ල කාමරේ දොර වහගෙන නිදාගන්ටකො."

වොෂ් එකක් දාගෙන ඇවිල්ල මම නිදාගන්ට ගියා විතරයි මෙන්න ටෙලිෆෝන් එක රිං වෙන්ට ගත්ත. මම ආව සාලෙට. අම්මත් නැඟිටල ආව.

"අම්ම ගිහිල්ල දොරත් වහගෙන නිදාගන්ට...."

"මොකද ඔයා කරන්ට යන්නෙ?"

"වෙන ආය අහවල් දෙයක් කරන්ටද ඒ මිනිහට බොහොම කරුණාවෙන් කියන්ට යන්නෙ මේ වැඩේ වහාම නවත්වන්ටෙයි කියල. හරි මම ඒක කරන්නං..අම්ම ගිහිල්ල නිදාගන්ට..දොරත් වහගෙන…ප්ලීස්"

අම්ම මා දිහා ටික වෙලාවක් බලාගෙන ඉඳල ගිහිල්ල දොර වහගත්ත. ටෙලිෆෝන් එක දිගටම රිං වෙනව....

මම ටෙලිෆෝන් එක ලඟම තිබ්බ පුටුවෙ ඉඳගෙන දීර්ඝ සහ සුහද සාකච්ඡාවකට සුදානමින් හරිබරි ගැහුන. ඊට පස්සෙ හෙමීට රිසීවරේ අරං කණේ තියාගත්ත. හැබැයි වචනයක් වත් කතා කලේ නෑ..

"හෙල්ලෝ?……" එහා පැත්තෙං ඇදපැදල කිව්ව.."මොකද අනේ ඔයා ටෙලිෆෝන් එක ගන්ට මෙච්චර පරක්කු උනේ?"

මම හොඳ හුස්මක් ඉහලට ගත්ත.කටහඬ පිටතට නෑහෙන්ට වමතිං රිසීවරේ ආවරණය කරගත්ත. 

"මෙච්චර වෙලා පරක්කු උනේද? පරක්කු උනේ මම ගිහිල්ල හිටිය තොගෙ ***** *****, තෝ දැනගං වල් පඳුරු **** ****, තෝ මේ කරන දහදුරා වැඩේ අදම නැවැත්තුවෙ නැත්තං මම තොගෙ *****************," (එතුමාගේ පවුලේ අනෙකුත් සාමාජිකයින් පිළිබඳව මවිසින් ක්‍රියාත්මක කරන්නට අපේක්ෂිත ක්‍රියාමාර්ගයක් පිලිබඳව මම මෙහිදී එතුමා දැනුවත් කළෙමි )

"තෝ දන්නවද තොපි වාගෙ එවුං උප්පාද වෙන්නෙ ******** ගාල්වල ********* ****** වෙලාවල්වල…" ( එතුමා එතුමන්ගේ ගරු මෑණියන්ගේ ගර්භාෂය තුල පිළිසිඳගත් පරිසරය සහ ඊට උපස්ථම්භකවූ කරුණු කාරණා මෙහිදී මවිසින් එතුමාට මනාව පැහැදිලි කලෙමි ) 

"ඒ හින්ද මේ ටික හොඳට අහගං ******** ********* මම කලිං කිව්ව විදිහට මේ වැඩේ අදම නවත්තපං. නැත්තං නොකිව්වයි කියන්ට එපා මම තොගෙ ටෙලිපෝන් නොම්මරේ හොයාගෙන තොගෙ ගෙදරටම ඇවිල්ල ******** *******" ( මේ අවස්ථාවේහිදී එතුමාගේ ගෙදර වසන ගිරවා, බල්ලා පූසා ආදී සුරතල් සත්වයින් අරභයා මවිසින් ක්‍රියාත්මක කරන්නට බලාපොරොත්තු වන ක්‍රියා මාර්ග පිළිබඳව මවිසින් එතුමා ඉතා සුහදව දැනුවත් කරන්නට යෙදුනු බව සැලකුව මනාය )

කොහොමහරි මට හිතෙන්නෙ මේ වෙලාවෙ තමයි මිනිහට හරි සිහිය ආවෙ. සම්මා සතිය....මෙච්චර වෙලා මිනිහ තුස්නිම්බූත වෙලා ඊට අමතරව අන්දුන් කුන්දුන් වෙලා ඉන්ට ඇති ටෙලිෆෝන් රිසීවරෙත් කණේ ගහගෙන. Totally Unexpected හෙවත් කිසිම අයුරකින් බලාපොරොත්තු නොවුනු දෙයක් එක පාරට උනහම මිනිස්සුන්ට එහෙම වෙනව. ඒකට ඉංග්‍රීසියෙන් කියන්නෙ Being Paashaaniboothaized කියල. හෙහ්..හෙහ්...අයි නෝ පුතා..මට එහෙම වෙලා තියනව.

ඉතිං සම්මා සතිය පහල උන ගමං මිනිහ දඩස් ගාල ටෙලිෆෝන් එක තිබ්බ.එච්චරයි. එදයිං එදයිත් හරි මිනිහ ආ හලෝ කොහොමද සැප සනීප කියල අහන්ටවත් කතා කලේ නම් නැත. May be still paashaaniboothized..heh, heh..who knows?

පලි - පහුවදා උදේ වරුවම ඔලුව පුපුරන්ඩ තරං කැක්කුම. ඒත් යාන්තමට එක විදිහක් උන ගමන්ම අම්ම එපා කියද්දි මම අර වෙලේ තිබ්බ මැටල් ගල් එකතු කරල ආයම පාරට දැම්ම. නකතං වෙන්ට දාල එකහමාරෙ මැටල් උඩිං රෑට රෑට රූට රූට එන එකෙත් මාරම ආතල් එකක් තියනව.ඒක පට්ට.....හෙහ්,හෙහ්

මේ කතාවෙ ඌණ පූරණයකුත් තියනව ඇත්තම කිව්වොත්...

දවස් දෙක තුනකට පස්සෙ අම්මයි මායි විතරයි දවල් දවසෙ ගෙදර. අර නැන්ද එයාගෙ පුතා රෙස්ටුරන්ට් එකක් කරනව මෙන්න මේ වටවල පැත්තෙ..අන්න එහෙ ගිහිල්ල..එහෙම හිතුනම ඒ අම්මණ්ඩි ගිහිල්ල සතියක් හමාරක් ඉඳල ආයම පුතා එක්ක මොකක් හරි කොක්කක් දාගෙන ආපහු එනව...හෙහ්..හෙහ්..අපි මට මතක විදිහට ඉස්තෝප්පු කෑල්ලෙ අර දම් රෝ පුටු දෙකක් තියාගෙන ඉඳගෙන හිටියෙ. උදේ වත්ත පිටිය උදලු ගාල මම ඉහිං කණිං දාඩිය දාගෙන හිටියෙ ෂර්ට් එකත් ගලවල..

"පුතාට තේ එකක් ගේන්නද?" අම්ම බල බලා හිටපු ලංකාදීපෙ පාතට කරල මා දිහා බලල ඇහුව. 

"එපා අම්ම තවම දාඩියයි..තව ටිකකින් දාඩිය එහෙම නිමුනම බොමු.." මම පපුවට පූස් පූස් ගාල හුළං පිඹින ගමන් කිව්ව.

අම්ම එහෙම්මම මගේ දිහා ටික වෙලාවක් බලාගෙන හිටිය. උන්දැ ඔහොම ඉන්නෙ මොකක් හරි මගෙං අහම්දෝ නාහම්දෝ කියල හරියටම හිතාගන්ට බැරුවය කියල මම අත්දැකීමෙන්ම දන්නව..

"මොකෝ අම්මෙ? මොකක්ද අහන්න තියෙන්නෙ?....."

"ඒ මොකෝ පුතා එහෙම හිතුවෙ? මම මොකක් හරි අහන්නයි යන්නෙ කියල…"

"හෙහ්..මම දන්නෙ නැද්ද දැං අවුරුදු තිස් හයක් තිස්සෙ අම්ම ගැන…"

"හරි හරි මම මේ අහන්නමයි හිටියෙ..එදා රෑ ඔයා අර මිනිහට මොකක්ද කිව්වෙ?"

අම්ම මේ අහන්නෙ කොයි රෑ ගැනද කොයි මිනිහ ගැනද කියල සහසුද්දෙන්ම දන්නව උනත් මම බබා පාට් එකක් ඇට් කලා. 

"මොන රෑද?.... මොන මිනිහද?"

"නිකං බොරු කරන්න එපා පුතා..ඔයා හොඳටම දන්නව මම මේ කියන්නෙ මොකක් ගැනද කියල.."….අම්මට හිනා…

"හරි හරි ඉතිං? මොකක්ද ඒ ගැන අහන්න තියෙන්නෙ?"

"එදා රෑ ඔයා මොනවද ටෙලිෆෝන් එකෙන් ඒ මනුස්සයට කිව්වෙ?"

"ආ...බොහොම සුහදව කිව්ව ඒ යකාට මොකක්ද සහෝදරය ඔයා මේ කරන වැඩේ? ඇත්තටම හොඳයි කියල කියන්න පුලුවන් වැඩක්ද ඔයා මේ කරන්නෙ? ඒ හින්ද කරුණාකරල මේ වැඩේ නවත්වන්න...ඔන්න ඔහොමයි මම කිව්වෙ…" මම එහෙම කියල අහක බලාගත්තෙ මගෙ මූණෙ පිපිච්ච හිනහව අම්මට නොපෙනෙන්ට...

"අනේ දෙයියනේ……" අම්ම එහෙම කියල කම්මුලේ අතකුත් තියාගන්නව හොරැහින් බලපුවම මම දැක්ක..

"ඇයි?"

"ඇයි තමයි..එහෙමම තමයි නේද කිව්වෙ?..හ්ම්ම් තව මොනවද කිව්වෙ?"

"ආය කිව්ව මම ඔබතුමාගෙ ආගම මොකක්ද කියල දන්නෙ නම් නෑ. ඒත් බුදුහාමුදුරුවොවත් යේසුස් වහන්සෙ වත් නබිතුමාවත් කොහොමවත් අනුමත කරන එකක් නෑ ඔබතුමාගෙ මේ හැසිරීම. ඒ හින්ද කරුණාකරල මෙහෙම හැසිරෙන්න එපාය කියල මම බැගෑපත්ව ඉල්ලා සිටිනව..ඒ වගේම ආයාචනා කරනව. ඔන්න ඔහොමත් කිව්ව.."

"හ්ම්ම්ම්...ඔව්..ඔව්..මට යන්තමට වගෙ ඇහුණනෙ ඔයා කියපුව….ඔහොම පින්වත් කතාවක් නම් ඇහුනෙ නෑ හැබැයි මට මතක විදිහට..හිහ්..හිහ්..."

"හ්ම්ම්ම්..ඔන්න ඉතිං ඕකනෙව කියන්නෙ..මම අම්මට මොකක්ද කිවෙ? ගිහිල්ල කාමරේ දොර වහගන්නෙයි කියල නේද? අම්ම මොකටද අහගෙන හිටියෙ හොරෙං?"

"නෑ..නෑ..මම එහෙම හොරෙන් අහගෙන හිටියමත් නෙවෙයි.."

"එහෙනං?"

"මට දොරවහගන්ට කියපු හින්ද සැක හිතිල මම දොර යම්තමට ඇරල කන්දිහාගෙන හිටිය…."

"හ්ම්ම්ම්..එහෙමද?... ඉතිං මොනවද ඇහුනෙ? "

"කටුකුටු ගානව මිසක එහෙමට දෙයක් පැහැදිලිව ඇහුනෙ නම් නෑ..ඒත් යම්තමට ඇහිච්ච ටික……" අම්ම එහෙම කියල ඉතිරි වචන ගිල ගත්ත..

"හරි හරි...ඒ ඇහිච්ච ටික අමතක කරල දාන්ටකො..දැන් කොහොම හරි ඒ කරදරේ ඉවරයිනෙ..Alls well that ends well කියලත් කියමනක් තියනවනෙ..ඒ කියන්නෙ ළිඳේ වැටිල ඉවරවෙන ඕනම දෙයක් හොඳයි කියලයි කියන්නෙ.."

"ඈ? ඒකද ඒ කියන්නෙ? "

"එහෙනං ආය වෙන අහවල් දෙයක්ද? "

"හරි හරි..එව්වයිං වැඩක් නෑ….දැං ඔන්න දාඩියනම් නිවිල..ගිහිල්ල අර තේ එක හදාගෙන එන්නකො මගෙ හොඳ අම්ම වගෙ.."

නාගොල්ලාගම ධර්මසිරි බෙනඩික් කියන්නෙ කවියක තියෙන්න ඕනය කියල විදග්ධයින් පිළිගන්න අංග ලක්ෂණ වලින් මිදිල අමුවෙන්ම කවි ලියන කවියෙක්. 

මට හිතෙන්නෙ රංචාගොඩ ළමයගෙ ඒ ඌරුවට කවි ලියපු කෙනෙක්...

මෙහෙව් රටේ රංචාගොඩ ඉපදීලා
රුහුණු රටට මම දීලා ඉලව්වේ
දෙමට පොතු කකා කට හම යන වායේ
හැම දෙවියනේ මගෙ වාහේ රකෝ රකෝ

මේ කවියෙ අදහස වෙන්නෙ රංචාගොඩ ඉපදුනු තරුණියක් රුහුණු රටට දීග යනව. ඒත් ඇයට සැමියාගෙන් ආදරය කරුණාව ලැබෙන්නෙ නෑ. අඩුම ගානෙ විටට බුලත්වත් සැමියාගෙන් නොලැබෙන කොට ඇයට විකල්පයක් විදිහට දෙමට පොතු කන්ට සිද්ද වෙනව. දෙමට පොතු ඉඳහිටල බුලත් වෙනුවට කෑවට දිගටම කන්ට අමාරුයි. කොහොමත් නොපුරුදු අයට අමාරුයි. කට හම යනව....ඒකයි ඇය මේ කියන්නෙ.....අන්තිම පදේ නම් උත්ප්‍රාසයක් (Sarcasm )

රංචාගොඩ ළමයගෙ කවිවල අක්ෂර දෝෂ එහෙම තියනව කියල විවේචනය කරපු හාමුදුරුකෙනෙකුට ඇය මූණටම ඇහුවලු "දුකට කියල කවි වලට අහවල් අක්ෂරද හාමුදුරුවනේ?" කියල..

ධර්මසිරිත් අන්න ඒ ගණයෙ කවියෙක්. ඇත්තම කිව්වොත් ඒ කවි ආරට මගේ ඒ හැටිම කැමැත්තක් නැතිවුනත් ධර්මසිරිගෙ කවිවල තියෙන අමු ගතියට මම කැමතියි. 

හරි එහෙනම් සවන්දෙමු ධර්මසිරිට....

"තාත්තා පහේ පන්තියේ බුද්ධාගම පොත අරන් එන්නම් කියා කොළඹ ගිය ගමන පුංචි අම්මා කෙනකු ඉතිරිකොට අම්මාත් මාත් තනි කළේ ය. ඔවුන්ගේ කූඩුවට ගල් නොගසා අපේ අම්මා එතැන් පටන් තනිව ම මාව රක්ෂා කළා ය. අම්මා කුලී වැඩ කළා ය. ධනවත් ගෙවල්වල වළං සේදුවා ය. පොළ රවුමේ ගියා ය. වරෙක කසිප්පු ද වික්කා ය. කුඩා දරුවකුව මා කුස්සියේ තුන්වේලට ම සම්බෝල හදන්නට පොල් ගාන විට බීමත්ව වෙරි වූ මිනිස්සු අම්මාගේ තනයෙන් ඇද්දෝ ය. බොහෝ මිනිසුන් රාත්‍රියට අපේ ගෙපැලේ ලෑලි දොරට තඩිබාන විට අම්මාගේ චීත්තෙ වතුසුද්ද මල් පෙතිවල පිවිතුරු බව රැකගැනීමට වගබලා ගත්තා ය. ලැජ්ජාවට වඩා ආදරය උකු බැව් මම ඔබට පවසමි. අකුරු නොදන්න අම්මා මේ සෑම සියලු දෙය ම කළේ මට ඉගැන්වීමට හා මගේ කුසගින්දර නිවීමට බව ඔබට අහිංසකව පවසමි. ඇය ඒ සඳහා නින්දා,ගැරහුම් ලබමින් අතිමහත් වෙහෙසක් ගත්තී ය.අවුරුදු විස්සක විසිපහක සිට පුවත්පත්වලට කුරුටුගෑවත් මගේ යැයි කියා පොතක් මම කිසි දවසක පළ නොකළෙමි. එනමුදු නොනවත්වාම ජීවිතය ගැන කටුගෑවෙමි. අවනීතියට, අසාධාරණයට, අයුක්තියට, දරිද්‍රතාවට එරෙහිව ලීවෙමි. තැලුණු, පෑගුණු, මිරිකුණු සහ ඒ මතින් මිය ඇදුණු මිනිසුන් ගැන කටුගෑවෙමි. එහි අත්දැකීම් හා ආභාසය පෙරටුකොටගෙන එහි පන්නරය ලබමින් මේ කඳුළු පොල්කටුව ඔබට පිරිනමමි. මේ හිස් දෑතින් ඔබට දෙන්නට ඇත්තේ මේ පොත, මගේ හදවත, මගේ ජීවිතය පමණි."

"සීතලින් පිරීගිය තනිය ඇවිදින් හිසට
අම්මාව හිත්ගොමුවෙ අත ගගා හොයනවා
අම්මගේ සොහොන් කොත අසල වැස්සදා ගෙඹි පැටව් 
කෑ ගසා ළය පැලී මැරෙනවා...."

නාගොල්ලාගම ධර්මසිරි බෙනඩික් රචනා කළ "මයෙ අම්මේ යමු යංඩ" කෘතියෙන්.....


Tuesday, December 18, 2018

620. මව් ගුණ සමර - 2 - ස්වදේශික සැලූන් සහ රැජිනගේ සීගිරි ගමන....

මේ පිළිමතලාවෙ ඔර්ලෝසු කණුව ..ඔතනම පොඩ්ඩක්
එහායින් තමයි ස්වදේශික සැලූන් එක තියෙන්නෙ...

අනූනමයෙ අවුරුද්දෙ මම මහවැලියෙන් ඉල්ලා අස්වෙලා ගෙදර ආව. 

අර දවස් දෙක තුනකට ඉස්සෙල්ල අති ගරු මරා මහත්තය ඉල්ලා අස්වුනා වගේ සුබ නැකතකින් උත්සවාකාරයෙන් එහෙම නෙවෙයි හොඳද? නිකම්ම ඉල්ලා අස්වුනා. ඊට පස්සෙ ඇඳන් පුටු මේස කෑලි තිබ්බ ලට්ට ලොට්ට අපේ ඔෆිස් එකේ ඉසුසු ලොරියෙ පටවගෙන ගෙදර ආව.

අපේ ප්‍රියම්බිකා තොමෝ ගෙ ඉස්කෝලෙ ගෝලයො තමයි හත් අට දෙනෙක් ඇවිල්ල බඩු පැටවීම් බෑම් වලට එහෙම බොහොම මගන්සි වෙලා උදව් කලේ. අපරාදෙ කියන්ට බෑ. අපේ උන්දැගෙ ගිය ගිය තැන ඉස්කෝලවල ගෝලයො උන්දැට පන ඇරල. 

මම මේ පම්පෝරියකට එහෙම කියනව නෙවෙයි. ඒක තමයි ඇත්ත. මොකද අපේ යෝදි ආය නෑ රාජකාරිය කරන්නෙ බොක්කෙන්මනෙ. ඒකයි. බොක්ක කිව්වට බොක්කටත් අඟල් හයක් විතර යටින් තියෙන්නෙ අර පිත්තාසෙද ඇලදිවද කියල මොකද්ද එකක්. අන්න ඒකෙන් තමයි ඔවුන්දැ රාජකාරි කරන්නෙ. කරන්නෙ කිව්වට ඇත්තටම නම් කලේ කියල නිවැරදි වෙන්න ඕන. මොකද උන්දැ මේ වෙනකොට විශ්‍රාම අරගෙන.

ඉතින් අදත් මම මේ කියන්න යන්නෙ මගේ මව් ගුණ සමර මතක සැමරුම් මාලාවෙ තවත් එක කතාවක්…

ඉතිං ඔහොම තිබ්බ ලී බඩු කෑලි ටික අපේ ගෙදර දාල මම ගෙදර පදිංචි වුනා. මම ඔය ගෙදර ආවෙ ජූලි මාසෙ දවසක...ඒ හින්ද අවුරුද්ද අවසානෙ ඒ කියන්නෙ දෙසැම්බර් වෙනකල් එතුමියට ස්ථාන මාරුවක් ගන්න බැහැ. සාමාන්‍යයෙන් ප්‍රබල දේශපාලන බලපෑමක් නැත්තං ගුරුවරුන්ට ගුරුවරියන්ට වසර මැද ස්ථාන මාරු දෙන්නෙ නැහැ. අපිට ඉතින් කොහෙන්ද දේශපාලන සම්බන්ධකම්?...අපිට කොයින්දෑ ඉතිං භූල් භල්ලො කිව්වලු...

ඉතිං වෙන අහවල් දෙයක් කොරන්නෙයි?...එතුමිය මාතලේ එතුමියගෙ ගෙදර ඉඳල ඉස්කෝලෙට ගියා. මම අපේ ගෙදර නැවතුනා. සති අන්තයෙ මම යනව එයාලගෙ ගෙදර. ඒ කරල සති අන්තය එහෙ ගත කරල සඳුද උදේ පාන්දර පහේ බස් එකේ එනව දෙන්නත් එක්ක මාතලේට. ඊලඟට එතුමිය ඔය බකමූණ නැත්නම් ගිරිතලේ බස් එකක නැඟල ඉස්කෝලෙට යනව. මම නුවර බස් එකක් නැඟල ගෙදර එනව.

ඔය වෙනකොට අපෙ ගෙදර හිටියෙ ලොකු නංගියි අම්මයි විතරයි. පොඩි නංගි බැඳල ගිහිල්ල බදුල්ලෙ. ලොකු නංගිත් හත වෙනකොට වැඩට යනව. ආය ගෙදර එන්නෙ රෑ හතත් පහුවෙල. එයයි වැඩ කලේ පේරාදෙණිය පාරෙ පරිගණක අධ්‍යාපන ආයතනයක. ඉතිං දවල් දවසෙ මමයි අම්මයි විතරයි ගෙදර. 

මම ආයම රස්සාවකට ගියේ සැප්තැම්බර් නැත්නම් ඔක්තෝබර් මාසෙ. එතකල් ගත වෙච්චි මාස දෙක හෝ තුනක වගෙ කාලය මම හිතන්නෙ අපේ අම්මගෙ ජීවිතේ ඉතාම සතුටුදායක කාලයක්. මේක මගෙ හිතලුවක් නෙවෙයි. අම්මම මා එක්ක එහෙම කිව්ව. මොකද අම්මගෙ එකම පුතා ඒ වගේම පවුලේ වැඩි මහළු දරුවා විදිහට අම්ම මට පුදුම විදිහට ආදරේ කලා. 

මම ගෙදරින් වෙන් වුනේ අවුරුදු දොළහක් වගෙ වයසෙදි. ඊට පස්සෙ උසස් පෙළ කරල අනුරාධපුරේ කාර්මික විද්‍යාලයෙ ආධුනික සැළසුම්ශිල්පී පාඨමාළාව හදාරපු වසරක කාලය සහ ඊටත් පස්සෙ සංස්කෘතික ත්‍රිකෝණයෙ සේවය කරපු වසරක වගෙ කාලය ඒ කියන්නෙ වසර දෙකක් දෙකහමාරක් වගෙ කාලය හැරුනම මට එක දිගට ගෙදර ඉන්න අවස්ථාවක් ලැබුනෙම නෑ.

ඉතිං මේ මම දවසම ගෙදර ඉන්න එක අම්මට හරියට ඉහේ මලක් පිපුනා හා සමානයි ඔන්න කොටින්ම. මට ඒ දවස්වල අනම් මනම් කාල තේ බීල ඉවරයක් නෑ. අම්මට නිතරම කහට තේ ඕනෙ. ඉතිං එයා කරන්නෙ එයාට හදාගන්නකොට මටත් කෝප්පයක් අරං එනව. ඕක එපා කියල නිකම් මොකටද අම්මගෙ හිත රිද්දන්නෙ කියල මමත් බැරි මරගාතෙ බීල දානව.

ඒ දවස්වල මගේ දිනචරියාව මෙහෙමයි. හතට වගෙ නැඟිටල වත්ත පිටිය ඔක්කොම අතුගාල දානව. සතියකට සැරයක් වගෙ ඉණිමඟ (අපෙ තිබ්බ ලී ඉණිමඟක්...මේ පාර අම්මගෙ මළ ගෙදර ගිය වෙලේ මම දැක්ක ඒ ඉණිමඟ තවම තියනව බොහොම අබල දුබල තත්වයෙන් ගේ පිටිපස්සෙ දරමඩුවෙ පැත්තක දාල) හේත්තු කරල වහලට නැඟල වහලෙ කාණු වල තියන කොළ රොඩු ඔක්කොම සුද්ද කරනව. 

අපේ ගේ වටේටම තිබ්බෙ මහ විසාල ගස් හෝටාවක්. කොස්,අඹ,අලිපේර,මහෝගනි වගෙ සාරෙට හැදිච්චි ගස් එක දහයකට වැඩිය තිබ්බ ගේ වටේට..ආ..ඇඹරැල්ල ගහකුත් තිබ්බ..තව ජම්බු ගහකුත්. ඉතිං ඔව්වයෙ වේලිච්ච කොළ වැටිල වහලෙ වැහි පීලි නිතරම පිරෙනව. අව්ව සැරට වැහි පීලි ඇඹරිල වගෙ තිබ්බ හින්ද (එදවස Ultra-violet Stabilized PVC හොයාගෙන තිබ්බෙ නැද්ද කොහෙද මං හිතන්නෙ..) වහළට නැඟල කොළ රොඩු සුද්ද කලේ නැත්නම් වෙන්නෙ වහිනකොට පීළි උතුරල වඩිම්බුයි සීලිමයි ඔක්කොම තෙමෙන එක.

ඉතිං ඔය වත්තෙ පිටියෙ වැඩ ටික ඉවර කරල අපේ ගෙදර මිදුලත් එක්කම පල්ලෙහයින් තියන ලිඳෙන් ඇඟපත එහෙම හෝදගෙන මම පයින්ම යනව පිළිමතලාවට. අපේ ගෙදර ඉඳල පිළිමතලාවට මහ පාරෙන්නම් ඇති කිලෝ මීටර් දෙකහමාරක් තුනක් වගෙ. ඒත් මහපාරට නොගිහින් පන්සල ගාවින් රේල්පාරට ගොඩ උනහම අච්චර දුරක් නෑ. අනික රේල්පාරෙ සිල්පර කොටෙන් කොටේට අඩිය තියන හින්ද කොහොමත් ගමන ඉක්මන්.කොහොම උනත් උපරිම විනාඩි විස්සකින් ගිහෑකි පිළිමතලාවට.

පිළිමතලාවට ගිහිල්ල ඔය ගෙදරට ඕන එළවළු එහෙම දෙක තුනකුත් මම ගන්නව අම්ම ගේන්න කිව්වොත්. පිළිමතලාවෙ ඔර්ලෝසු කණුව ගාව පාර දෙපැත්තෙම ඒ දවස්වල තිබ්බෙ පොඩි පොඩි එළවළු කඩ. සතියකට සැරයක් වගෙ මම රැවුල කපාගන්නෙත් පිළිමතලාවෙන්. රැවුල කපාගන්න මම යන සුවිශේෂී බාබර් සාප්පුවක් තිබ්බ. අප්පට උඩු බාබර් සාප්පුව කියනකොට ඔන්න මතක් වුනේ..මගේ අර කරණවෑමියගෙ කතන්දරේ තවම ඉවරයක් කලේ නෑ නේද? මතකදත් මන්දා ඔබ තමුන්නාන්සෙලට? අර ඝාතකයගෙ කතාව..හරි හරි ඒක එහෙනම් විගහට ලියල ඉවරයක් කරන්නම්කො...

ඉතිං ඔය ස්වදේශික සැලූන් එකේ (ස්වදේශික සැලූන් තමයි මම අර යන එන බාබර් සාප්පුවෙ නම) විශේෂත්වය මොකක්ද දන්නවද? ඒක ඇවිල්ල වචනයේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන්ම සැලූන් එකක්. අර වවුල් දොරවල් දෙකේ ඉඳල ඔලුවට මූනට වතුර විදින තඹ පාට දඟරයක් පොරොප්පෙට සවිකරපු සුදුපාට ලොකු බෝතලේ, එතකොට හම්පටියෙ උළන කරකැත්ත නොහොත් දැලිපිහිය එතකොට බිත්තියෙ එල්ලපු පස්වන ජෝර්ජි අපමහ රජිඳාණන්ගෙ පෝටොස්... එව්ව ඔක්කොම ඒකෙ තියනව කිසිම අඩුපාඩුවක් නැතුව.ආ..පස්වන ජෝර්ජි කියන්නෙ අපෙ එළිසබෙත් අක්කගෙ අත්තා නොහොත් ග්‍රෑම්පා...

ආ..ඊට ඉස්සරහ බිත්තියෙ තියනව එළිසබෙත් අක්ක ලංකාවට ආපු වෙලාවෙ මම ඔය කියන්නෙ 1981 ආපු එක නෙවෙයි ඊට කලින් 1954 අවුරුද්දෙ ආපු එක..ඒ ආපු වෙලාවෙ ගත්තු පෝටොස් රාමු කරල...

ඒ දවස්වල ලංකාවෙ අගමැති සර් ජෝන්...එළිසබෙත් අක්ක සීගිරි නගිද්දිනෙ අර හුළඟට ගවුම උඩ ගිහිල්ල සර් ජෝන් පස්සෙන් හිටපු ෆොටෝග්‍රෆර් කෙනෙකුට කෑගැහුව කියන්නෙ ගනිං යකෝ ගනිංය කියල.

ඔතන ඔය අදාල ෆොටෝග්‍රෆර් ඇවිල්ල හිට අර රියන්සි විජේරත්න කියල හිටියෙ ජේෂ්ඨ ඡායාරූප මාධ්‍යවේදියෙක්..අන්න එයාලු..කොහොමහරි ඔතන සිද්ද වෙච්චි ඇත්තම කතාව වැඩි දෙනෙක් දන්නෙ නෑ. 

මම අර දඹුල්ලෙ කාර්මික විද්‍යාලෙ අර පාඨමාලාව (තුන් අවුරුදු/සන්ධ්‍යා/ අර්ධකාලීන ) කරන කාලෙ සති අන්තයෙ ගිහිල්ල නැවතුනෙ සීගිරියෙ. මම කලින් අර කිව්වෙ එහෙ හිටිය මම කලින් සංස්කෘතික ත්‍රිකෝණෙ වැඩ කරද්දි අඳුන ගත්තු අතිජාත මිත්‍රයෙක්... කට් රොල් මල් ලියද්දි මම අර කිව්වෙ ඒ යස්සය ගැන තමයි. ඔන්න තව ඌණපූරණය කලයුතු කතාවක් මතක් වුනා. හෙහ්...හෙහ්..අහල්‍යාගෙ කතාව...

ඔන්න බලන්න පුදුම අහඹු සමපාතයක් (Coincidence) කියන්නෙ මම ඔය අහල්‍යාගෙ කතාව ලියල තියෙන්නෙ අදට හරියටම අවුරුදු හතරකට ඉස්සෙල්ල. ඒ කියන්නෙ 2014 දෙසැම්බර් 18 වෙනිද...

අපි ගිහිල්ල නතරවුනෙ සරත්ගෙ නිල නිවාසෙ. එතනම එහා පැත්තෙ තියෙන්නෙ පුරාවිද්‍යා සර්කිට් එක නොහොත් සංචාරක නිවාසය. ඕකෙ භාරකාරය විදිහට ඒ දවස්වල හිටියෙ ජෝන් අයිය. ඒ වෙනකොටත් මම ඔය කියන්නෙ අසූ ගණන් වල අග හරිය. අපි ඔය පාඨමාලාව කලේ 1985-1988 වෙනකල් වයස හැත්තෑවකට වගෙ කිට්ටු කරල ඇති මයෙ හිතේ.

දවසක් අපි ඉනාමළුවෙ හන්දියෙ බාර් එකෙන් ඩබල් ඩිස්ටිල්ඩ් බෝතල් දෙකක් එහෙම අරගෙන ගිහිල්ල සරතගෙ ක්වාටර්ස් එකේ පොඩි ආතල් එකක් ගත්ත.ඒ සෙනසුරාද දවසක්. පහුවදා ඉරිද පෝය හෝ වෙන මොකක් හෝ ප්‍රසිද්ධ නිවාඩුවක් හින්ද අපිට ලෙක්චර්ස් නෑ. ඒ හින්ද අවුලක් නෑ. කීයට හරි ආපහු ඔෆිස් එකට ගියානම් අත්සන් කරන්ට ඉඩ තියනව. රතු ඉර ගහන්නෙ නෑ. අර වසන්ති දවසක් රතු ඉර ගහල වෙච්චි අලකලංචිය ඔබ තමුන්නාන්සෙලාට මතකයිනෙ නේද? හෙහ්...හෙහ්..

සර්කිට් එකේ ජෝන් අයියටත් සරත ආරාධනා කලා සාදයට. ජෝන් අයිය මරු පොර. පරණවිතාන මහත්තය එක්කත් ඒ කාලෙ වැඩ කරල තියනව.ඊට පස්සෙ රාජා ද සිල්වා, සද්ධාමංගල කරුණාරත්න වගෙ කොමසාරිස්වරු යටතෙත් වැඩ කරල තියනව.

ඒ ඔක්කෝටමත් වැඩිය එදා සරතගෙ ක්වාටර්ස් එකේ මිදුලෙ මයිල ගහ යට රවුමට පුටු තියාගෙන අපි මධුවිත සප්පායම් වෙද්දි නියම කතාවක් කිව්වජෝන් අයිය..

"හෙහ්,හෙහ් මහත්තයල දන්නවද නමසිය පණස් හතරෙ මහේසිකාවුන්නාන්සෙ (අපෙ අත්තම්මත් එළිසබෙත් අක්කට කිව්වෙ මහේසිකාවුන්නාන්සෙ කියල. මම හිතන්නෙ එහෙම තමයි ඒ කාලෙ ලොක්කිට ගෞරව පුරස්පරව ආමන්ත්‍රණය කරන්න ඇත්තෙ) සීගිරියට ආපු වෙලාවෙ මමත් ඒ කිට්ටුවෙන්ම පස්සෙන් ගියානෙ ගල මුදුනටම.."

"නෑ ඇත්තටම?" අපේ කවුරුහරි කටත් ඇරගෙන ඇහුව..

"එහ්හෙන්නං..මම මොකටද ආය බොරු කියන්නෙ?"

"හරි හරි ජෝන් අයිය කතාව කියන්නකො…" සරත කිව්ව.

"හරියටම ඔය සිංහපාදයෙන් ටිකක් උඩහට වෙන්ට තියනව යකඩ පඩි පෙළක් (මගේ සටහන - ඔතන තියෙන්නෙ සිංහ පාදයක් නෙවෙයිය ගුරුළු පාදයක්ය නැත්නම් ගරුඬපාදයක්ය කියල මේ දවස්වල බොහොම ලොකු ආන්දෝලනයක් තියනව නේද රට පුරා?) ඔය පඩි පෙලේ මහේසිකාවුන්නාන්සෙ නඟිනකොටම එක පාරටම තද හුළඟක් ඇල්ලුවනෙ..."

"හුටා ඒ පාර තමයි එහෙනම් අර සර් ජෝන්…" මට කියවුනා..

"එහ්හෙන්නං එහ්හෙන්නං..අගමැතිතුමාට ඒ වෙලාවෙ තමයි එහෙම කියවුනෙ…"

"අඩේ ඔය කතන්දරේ අනන්ත පත්තරවලින් කියවල තිබ්බට ඇත්තටම ඒ වෙලාවෙ එතන ඉඳල වෙච්චි දේ ඇස් දෙකෙන්ම දැක්ක කෙනෙක්ගෙ කටින්ම ඒ ගැන දැනගන්න ලැබෙන එකත් එක්තරා විදිහක වාසනාවක්…" මම කිව්ව.

"හෙහ්..හෙහ්..මහත්තයල ඇත්තටම සිද්ද වෙච්චි දේ දන්නෙ නෑනෙ" ජෝන් අයිය අහක බලාගෙන කිව්ව..

"ඈ? මොක්කද ඇත්තටම සිද්ද වුනේ? "

"එතන ඇත්තටම සිද්ද වෙච්චි දේ කිසිම පත්තරේක පලවුනේ නෑ. මොකද එතන අපි කීප දෙනයි හිටියෙ. ඒ කාලෙ අපි ඉතින් ඔව්ව අතන මෙතන කියන්න ගියෙත් නෑ…" ජෝන් අයිය කට කොණකින් හිනාවෙලා කිව්ව..

"හරි හරි මොකක්ද ජෝන් අයියෙ එතන උනේ? කියන්නකො තවත් එහාට මෙහාට අදින්නෙ නැතුව.."

"මහත්තයො හුළඟක් ඇවිල්ල මහේසිකාවුන්නාන්සෙගෙ ගවුම උඩ ගිය වෙලාවෙ අගමැතිතුමා ගනිං ගනිං කියල කෑගැහුවනෙ. ඒත් උන්නැහැ කොච්චර කලබල උනාද කිව්වොත් කෑගැහුවෙ සිංහලෙන් නෙවෙයි ඉංග්‍රීසියෙන්...Take.. you bloody rascal... take කියල"

"නෑහ්? අඩේ රැජිනටත් ඇහෙන්න ඇති නෙ.."

"ඇහුනදත් අහනව...එතුමිය හිටියෙ පඩි දෙක තුනකට උඩින් නෙව..ඉතිං නෑහී තියෙයිය?"

"ඊට පස්සෙ?..." අපි ඔක්කොමලහෙ ඇස් ජෝ අයියගෙ කට දිහාට එල්ලවෙලා තිබ්බෙ ඒ වෙලාවෙ.

"ආය මොනවද මහේසිකාවුන්නාන්සෙ එහෙම්මම ආපහු හැරුන... ඉඳා ගනිං කියල ගවුම ඉස්සුව"

"සිංහලෙන්ද එහෙම කිව්වෙ?" සරත ඇහුව. 

"පිස්සුද මහත්තයො මොකෝ මහේසිකාවුන්නාන්සෙ සිංහල දන්නවය? එතුමිය කිව්වෙ OK I don't mind..Take you bloody rascal take... කියල ගවුම ඉස්සුව" ජෝන් අයිය එහෙම කියල හක හක ගාල හිනාවුනා...

පසු සටහන - 

මව් ගුණ සමර ලියන්ට කියල දතකට මැදගෙන ලැහැත්ති උනාට සීයට අනූඅටක්ම ලියවිල තියෙන්නෙ බහුබූත පල් හෑලි සහ පඳුරු තැලිලි..

මොකක් කොරන්නෙයි? එව්වයෙ හැටි එහෙම තමයි..අම්ම උනත් ඔය ඉන්න තැනක ඉඳල බලල කියවල මම නොදන්නවැයි මගෙ පුතාගෙ හැටි කියල හිනාවෙයි..මට ඒ ඇති ඉහටත් උඩිං....හෙහ්,හෙහ්,

පසු පසු සටහන - 

මේ දවස්වල ටෙස්ට් ක්‍රිකට් තරඟාවලි දෙකක් පැවැත්වෙනව. එකක් ඉන්දියා-ඕස්ට්‍රේලියා සහ අනික ශ්‍රී ලංකා-නවසීලන්ත. ඉන්දියා ඕස්ට්‍රේලියා තරඟාවලියෙ පළවෙනි තරඟය ඉන්දියාව දිනුව. ඒත් අද දැන් මේ පැය තුන හතරකට ඉස්සෙල්ල පර්ත්වල පැවැත්වුනු දෙවෙනි ටෙස්ට් එකෙන් ඕස්ට්‍රේලියාව ලකුණු 146 කින් දිනුව. ස්ටිව් ස්මිත් සහ වෝනර්ගෙ අජූත සීන් එකෙන් පස්සෙ අන්තිමට වැටිල හිටපු ඕස්ට්‍රේලියාවට මේ ජයග්‍රහණය ලොකු දෙයක්. 

ඊගාවට අපේ මැච් එක. ලංකාව පලමු ඉනිම ලකුණු 282යි. නවසීලන්තෙ ගැහුව 578ක්.දෙවෙනි ඉණිමෙ ඊයෙ අපි එක වෙලාවක 20/3 වෙලා තිබුන. 

ඒත් අද ඇන්ජලෝ මැතිව්ස් සහ කුසල් මෙන්ඩිස් දෙන්නම ශතක වාර්තා කරල අපේ කට්ටිය යම් ගෞරවාන්විත මට්ටමකට ගෙනාව. මුලු ලකුණු 259/3 (මැතිව්ස් 117 නොදැවී සහ මෙන්ඩිස් 116 නොදැවී) 

හෙහ්..හෙහ්..කාලෙකට පස්සෙ ක්‍රිකට් ගැන කියවල ලේ කෝප නොවුනු දවසක්...

මේ මැතිව්ස් ලොක්ක සෙන්චරිය ගහල පිච් එක මැද Push-ups ගහනව.
ඒ ඔය හතුරුසිංහට එහෙම කින්ඩියට. දැන් මාස හතර පහක
ඉස්සෙල්ල මැතිව්ස්ගෙ ෆිට්නස් මදි කියල මිනිහව වන්ඩේ ටීම්
එකෙන් අයින් කලානෙ. ඒහින්ද මිනිහ ෆිෆ්ටියක් සෙන්චරියක්
ගහපු හැම වෙලාවෙම ඩ්‍රෙසිං රූම් එක පැත්තට හැරිල
හතුරුසිංහට කෝචොක් එකක් දාන්න අමතක කරන්නෙ නෑ
..හෙහ්..හෙහ්..අවුලක් නෑ ලොක්කා... ඕන කින්ඩියක් දාපන්..
ඔහොම්මම ඩබලකුත් ගහපං...හෙහ්..හෙහ්

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...