Tuesday, October 21, 2014

286. මැදවච්චිය...වව්නියා...පුලියන්කුලම්...මාන්කුලම්...කිලිනොච්චි..පරන්තන්..පලෙයි.. Welcome Back…. My Dearest Yaal Devi.



Image - Wikipedia

අරෙහෙ අර ළමය තාම කොස් කපනව තනියම. තවම මට බැරිඋනා නෙව ගිහිල්ල සුට්ටක් උදව්වක් වෙන්ට. බාර් වල කතාද, අනුලා සහ රජිතාගෙ කතාද එතනිං ගිහාම අම්බපාලිගෙ කතාද මෙකී නොකී හැටහුටාමාරක් කතන්දර කියන්ට උනානෙ කොස් කැපිල්ලට උදව්විල්ල පැත්තකට දාල. අද ඉඳගත්තෙ කොස් කපන ළමය ගැන ලියනවමයි කියල හිතාගෙන. ඒත් ඔන්න පහුගිය සුමානෙ ප්‍රවෘත්ති වල මුල්තැනක් ගත්තු සීන් එකක් හින්ද ආයම පාරක් ඒ වැඩේ කල්දාන්ටයි වෙලා තියෙන්නෙ... 

මේ කතාවත් ඇවිල්ල හිට බබලතෙක් ගැන තමයි...එයා තමයි යාල් දේවි... 

මම නමයෙ පන්තියෙ ඉන්දැද්දි අපෙ අප්පච්චිට මාරුවක් හම්බ උනා අනුරාධපුර කච්චේරියට. සමගි පෙරමුණු ආණ්ඩුවෙන් දහයෙපන්තිය අවසානෙ පැවැත්වුනු සාමාන්‍ය පෙළ විභාගය සහ දොළහෙ පන්තිය අවසානෙදි පැවැත්වුනු උසස් පෙළ විභාග අවලංගු කරල ඒ හිලව්වට 9 පංතිය අවසානෙ N.C.G.E. නොහොත් ජා.පො.අ.ස. විභාගය සහ තව අවුරුදු දෙකකින් H.N.C.E. නොහොත් ජා.උ.අ.ස. විභාගය අඳුන්වල දීල තිබ්බනෙ ඔය කාලෙ. නව අධ්‍යාපන ප්‍රතිසංස්කරණ කියල තමයි ඒ වෙනස් කිරිල්ල හැඳින්වුනෙ. අධ්‍යාපන ඇමති බදිඋද්දීන් මහමුඩ් සහ අධ්‍යාපන අමාත්‍යාංශයෙ ලේකම් ආචාර්ය ප්‍රේමදාස උඩගම යන මහත්වරු දෙන්න තමයි මේ වැඩේට මූලික උනේ. 

ඒත් 1977 ජූලි මහ මැතිවරණයෙන් එජාපෙ බලයට ආපු ගමං ප්‍රතිසංස්කරණ ඔක්කොම අලවංගු කරල ආයම පරණ සා/පෙළ සහ උ/පෙළ ක්‍රමේට ගියා. ජා.පො.අ.ස. තිබ්බෙ අවුරුදු දෙකයි. 75 සහ 76...මම 76 දි ඒ විභාගෙට වාඩි උනේ. රයිට් දැං එමු ආපහු යාල් දේවි කතාවට. මේ නව අධ්‍යාපන ප්‍රතිසංස්කරණ යාල්දේවී එක්ක සම්බන්ධ වෙන්නෙ මෙන්න මෙහෙමයි..කොහොමද? 

ඔය ජා.පො.අ.ස. විභාගෙට තිබ්බ විෂය මාලාව කලින් තිබ්බ සා/පෙළට වඩා ගොඩක්ම වෙනස්. සෞන්දර්ය විෂය කියල චිත්‍ර/නැටුම්/ සංගීතය අතරින් එකක් තෝර ගන්න ඕන.මම තෝරගත්තෙ නැටුම්. වෙන එකක් හින්ද නෙවෙයි එක තැනක ඉඳගෙන අත්ත කිලමතානු පූජාව කරනව වගෙ චිත්‍රෙ දිහාම බලාගෙන සායං උලන එකටයි ටැවුං ටැවුං කියල අර හිරමණේ නිකට යට ගහගෙන අර කෝටු කෑල්ලෙං කොච්චරවත් කමසෙයියාවක් නැතුව මදින එකටයි වැඩිය මගෙ හිත ගියෙ උඩ පැනල කැරකිල දෙකට නැවිල දෙපරැන්ද අස්සෙ ඔලුව ගහගන්න අඩව්, කස්තිරං අල්ලන්ට පුලුවන් නැටුම් වලට. 

ඒ එක්කම අලුතෙන්ම හඳුන්වල දුන්නු විෂයයක් තමයි ප්‍රාග් වෘත්තීය. අපි ෂෝට් ඇන්ඩ් ස්වීට් කිව්වෙ පී.වී. කියල . Pre-vocational Subject... ඒ යටතෙ හැම ළමයම විෂයයන් දෙකක් කරන්න ඕන. P.V. 1 සහ P.V. 2 කියල. පී.වී. වල තිබ්බ මට මතක විදිහට විෂයයන් විසි ගානක්ද කොහෙද…. 

මුද්‍රණ කර්මාන්තය, ලෝහ වැඩ, මැටි කර්මාන්තය, මැණික් කැපීම ඔය වගෙ නොයෙක් විෂයයන් තිබ්බ පිරිමි ළමයින්ට.. ගැහැණු ළමයින්ට, සූප ශාස්ත්‍රය, අත්කම්, විසිතුරු මල් වගාව, ඇඳුම් මැසීම ඔන්න ඔය වගෙ එව්ව....අපිට තිබ්බෙ ප්‍රා. වෘ. 1 - වාණිජ්‍යය සහ ප්‍රා.වෘ. 2 - මෝටර් යාන්ත්‍රික ශිල්පය..මෝටර් යාන්ත්‍රික ශිල්පය අපට ඉගැන්නුවෙ ජයලත් මහත්මය.මගෙ මතකෙ තියෙන්නෙ බොහෝවිට එතුමා ලා නිල් පාට අත්කොට කමිසයක් සහ කළු කළිසමක් ඇඳල පටි සපත්තු ( සැන්ඩ්ල්ස් කියන්නෙ අර..අන්න එව්ව ) දාල ඉන්නව. 

එතුමාගෙ තිබ්බ කළුපාට මයිනර් 1000 එකක්. තද දුඹුරු පාට සීට් දාල. ජයලත් සර් බොහොම ආදරෙයි ඔය කාර් එකට. අපෙ ඉස්කෝලෙ ප්‍රධාන කාර්යාලෙ දොරටුවත් එක්කම පැත්තක තිබ්බ තහඩු වහපු මඩුවක් වගෙ එකක්. ඕකෙ තමයි සර්ලගෙ කාර් සහ මෝටර් බයික්ස් නවත්තන්නෙ.ඒ කාලෙ එහෙමට යාන වාහන තිබුනෙ නෑ නෙව මිනිස්සුන්ට. ඩබ්ල්යු. ඒ. සිල්වා මහත්තය හෙළයේ මහා නවකතාකරු ගැන මම කලින් දවසක කිව්ව මතකයි නේ? එතුමාගෙ පොතක, බොහෝවිට සිරියලතා හෙවත් අනාථ තරුණී වෙන්න ඕන..මෙහෙම තිබ්බ මට මතකයි. '' එකල මෙකල මෙන් නොව ට්‍රෑම් කාර් තිබුනේද නැති. මිනිසුන් බොහෝකොට තම එදිනෙදා කටයුතු සඳහා ගමන් කලේ පයිනි." 

ඉතිං අපේ අර ඉස්කෝලෙ ගරාජ් එකේ නවත්තල තිබ්බෙ වැඩිපුරම වාහන දෙකයි. එකක් අපේ විදුහල්පතිතුමාගෙ වාහනේ. ඒක මට මතක විදිහට ෆෝඩ් ප්‍රිෆෙක්ට් එකක්. ඒ ඇරුනම ජයලත් සර්ගෙ මයිනර් එක.B.S.A. බයික් එකක ඉස්කෝලෙට ආපු සර් කෙනෙකුත් හිටිය.මට ඒ කවුද කියල නම් මතක නෑ. B.S.A. කියන්නෙ Birmingham Small Arms Company කියන එකේ Acronym එක. 

ඉතිං ජයලත් මහත්තය මෝටර් යාන්ත්‍රික ශිල්පය අපිට බොහොම උනන්දුවෙන් ඉගැන්නුව. එතුමාගෙ චිත්‍ර එහෙමත් හරිම ලස්සනයි. කළු ලෑල්ලෙ තනි කෙලින් ඉරි ගහනව නිදහස් අතින් ආය නෑ ඉද්ද ගැහුව වගෙ තමයි.දෙපහරේ එන්ජිම, සිව් පහරේ එන්ජිම, චූෂණ පහර, සම්පීඩන පහර ,බල පහර සහ පිටාර පහර ..ඔව්ව ඉස්සෙල්ල කළු ලෑල්ලෙ ඇඳල ඊට පස්සෙ පරණ අයින් කරපු පිස්ටන් සහ සිලින්ඩර් සෙට් එකක් ක්‍රෑන්ක් ෂාෆ්ට් එකක් එක්කම ගෙනල්ල ප්‍රායෝගිකවම එන්ජිමක් ක්‍රියාකරන විදිහ ගැන කියල දුන්න. 

අපේ පංතියෙ මට පිටිපස්සෙ පේළියෙ හිටිය සරත්ගෙ තාත්තට තිබ්බ ගරාජ් එකක්. අපේ ඉස්කෝලෙ ඉඳල ටවුම පැත්තට යාර තුන් හාරසීයක් වගෙ යනකොට වම් පැත්තට තිබ්බ අතුරු පාරක්. කෑගල්ල පරණ ඉස්පිරිතාලෙ තිබ්බෙ ඔය පාරෙ ටිකක් දුර යනකොට.වැලිමන්නාතොට හන්දියෙ අලුත් ඉස්පිරිතාලෙ හැදුවට පස්සෙ උසාවිය පවත්වාගෙන ගියේ ඒ ගොඩනැඟිල්ලෙ. ඒ අතුරු පාර පටන් ගන්න තැනම තමයි ඔය ගරාජ් එක තිබ්බෙ. වම් පැත්තෙ. ජයලත් සර්ගෙ මයිනරේ රෙපයාර් කරන්නෙත් ඔය ගරාජ් එකේ. 

" සරත්..ඔයාලගෙ ගරාජ් එකට ගිහිල්ල තාත්තගෙන් ඉල්ලගෙන එන්න පරණ ක්‍රෑන්ක් ෂාෆ්ට් එකක්. මම තාත්තට කියල තියෙන්නෙ..ආ..මේ තව හතර පස් දෙනෙක් එක්කලා යන්න..සෑහෙන්න බරයි. පරිස්සමින් පුතාලා හොඳද? " 

දවසක් නමයට වගෙ පන්තියට ආපු ජයලත් මහත්තය කිව්ව. 

ඒ කාලෙ අපි ඉස්කෝලෙ කට් කරනව තියා එහෙම දේවල් ගැන හිතන්නෙ වත් නැතිතරමට හිච්චි එවුං, ආය මොනවද ඔය වෙනකොට ඕන්නං ඇති දොළහක් වගෙ මට. ඉතිං නිල වශයෙන්ම ඉස්කෝලෙ වෙලාවෙ ටවුමට යන්ට අවසර ලැබුණයි කියන්නෙ ආය නෑ පුදුම තන්තෝසයක්. 

පෙට්‍රල් ෂෙඩ් එකත් එක්කම තියෙන සල්ගාදු එක පහු කරල ඊළඟ හන්දියෙන් වමට හැරිල අපි ගියා සරත්ලගෙ ගරාජ් එකට. 

ඒ දවස්වල ඉස්කෝලෙ කැන්ටිමට අපි කිව්වෙ ටක් ෂොප් එක කියල. කෙටියෙන් ටක් එක. ටක් එක කලේ ගුණේ මාම. එයාට උදව්වට හිටිය අවුරුදු විස්සක තරම එයාගෙ පුතා. එයාගෙ නම අපි දන්නෙ නෑ අයිය තමයි හැමෝම කිව්වෙ. වටේට ලෑලි ගහල තහඩු වහල තිබ්බ ටක් එකේ කොට බිත්තිය උඩ වැළමිටි දෙක තියල එල්ලීගෙන ඔන්න අපි යටි ගිරියෙං කෑගහනව. 

" මාමෙ..මාමෙ...පාං කාලයි වඩේ එකයි..ප්ලෙන්ටියයි..අයියෙ….අනේ පාං කාලයි..වඩේ දෙකයි...පාං....පාං...පාං.....වඩේ..වඩේ…" 

ගුණේ මාම බඩ මැදින් සරමත් වෙලාගෙන මාලු දැල් බැනියමකුත් ඇඳගෙන රට අඹ ලෑලි මේසෙ උඩ තියාගෙන කිසි කිසි ගාල පාං කපනව. ගාමිණී පොන්සේක චණ්ඩියා ෆිල්ම් එකේ ඇඳගෙන හිටියෙ ...අන්න ඒ ජාතියෙ බැනියමක් තමයි. මටත් ඔය වගෙ බැනියමක් අඳින්ට පුදුමාකාර ආසාවක් තිබ්බෙ. ඒත් මව් තුමිය නිෂේධ බලය පාවිච්චි කරල ඒ අදහස නිශ්ප්‍රභා කරල දැම්ම එක වංගියෙම.. 

" අනේ අම්මෙ…" 

" මේ..පිස්සුද ඔයාට?...එව්ව අඳින්නෙ රස්තියාදු කාරයො..හොඳට තියෙයි...ඔව්ව ඇඳගෙන පරෙ බැහැල යනකොට..ඔය ගැන ආය වචනයක්වත් කතා කරන්ට එපා පුතා..ඇහුණ නේද? " 

අච්චු පාං නෙවෙයි ටක් එකට ගන්නෙ ඔක්කොම තැටි පාං..දවල් එකොළහමාරට ඉන්ටිබල් එක. උදේ වරුවෙ පීරියඩ්ස් පහයි. ඉන්ටිබල් එකෙන් පස්සෙ පීරියඩ් තුනයි. ඔක්කොම අටයි. එකොළහ වගෙ වෙනකොට ඉස්කෝලෙ මැදිං තියෙන කන්ද නැඟගෙන රංවල බේකරියෙ බයිසිකල් කාරය පාං අරන් එනව ටක් ෂොප් එකට. ඉස්සරහයි පස්සෙයි බැඳපු ලී පෙට්ටි දෙකේම පාං පුරවල හින්ද මනුස්සය කන්දෙ බයිසිකලේ තල්ලු කරාන යන්නෙ බොහොම හෙමිහිට. 

හමන මඳ සුළඟත් එක්ක උණු උණු තැටි පාන්වල තෙල් සුවඳ ඉස්කෝලෙ පන්ති කාමර පුරා විහිදිල ගිහිල්ල කොල්ලො කුරුට්ටො හත් අට සීයකගෙ කුසගිණි බුර බුරා නග්ගවනව.බඩ පණුවො පිස්සුවෙන් වගෙ කෑගස්සවනව හයේ ඉන්දැද්දි අපෙ පන්තිය තිබ්බෙ මහ හෝල් එකෙනුත් එහා පැත්තෙ දෙමළ ඉස්කෝලෙ කිට්ටුවට වෙන්ට. ( අපෙ ඉස්කෝලෙ එක්කම උඩහට වෙන්ට වෙනම දෙමළ භාෂාවෙන් උගන්නපු දෙමළ විද්‍යාලයකුත් තිබ්බ අපේ ඉස්කෝලෙ නමින්ම ශාන්ත මරියා දෙමළ විද්‍යාලය කියල ) එතකොට ඔය පාං සුවඳ ඒ හැටි දුරට විහිදෙන්නෙ නෑ. ඒත් හතේ පන්තිය තිබ්බෙ ඉස්කෝලෙ උඩහට යන පාර අද්දරමයි. පාං සුවඳ වදින්නෙ ආය නෑ කණ හරහම තමයි..සමාවක් නෑ. 

පාං කාරය ගිය වෙලාවෙ ඉඳල අපේ සිහිය ටක් ෂොප් එකේ තමයි.මම ඉඳගෙන ඉන්න තැනට හොඳටම පේනව පීරියඩ් මාරුවෙන්ට එතකොට ඉන්ටවල් එක දැනුම් දෙන්ට එහෙම තඩි යකඩ ඇණේකිං පතබාන පරණ ලොරි රිම් එක එල්ලල තියෙන බැල්කනිය. සර් පාඩම ඉගැන්නුවට ඔය වෙලාවෙ මොහෙන්දෝජාරෝ, හරප්පාවත්, බීජාණුහරණයේ මූලධර්මවත් එහෙම නැත්තං පුල්මුඩේ ඉල්මනයිට් නිධිය ගැනවත් හිතේ මොකක්වත්ම හිටින්නෙ නෑ. වික්‍රමසිංහ අපේ ඔෆිස් එකේ පියුම් ඇණෙත් අරගෙන බැල්කනිය නඟින්නෙ කොය් වෙලාවෙද කියලයි ඇස් කුට්ටං විස්සක් තිහක් බලාගෙන ඉන්නෙ ඉවසිල්ලක් නැතුව. 

ටක් ෂොප් එකේ ඔහොම පාං සහ වඩේ ඇරෙන්න ඔය රෝල් කට්ලිස් වගෙ අනම්මනං තිබ්බ කියල මගෙ මතකයක් නෑ. ඒ කාලෙ මම හිතන්නෙ එහෙම කෑම ජාති සුලබ නෑ. ඔන්න සල්ගාදු එකේ නම් වීදුරු සෝකේස් වල දාල එව්ව තිබ්බ.පඩි ගත්තුදාට අම්ම ඔව්වයිං හත අටක් අරගෙන එනව. මගෙ කට්ලිස් එක මම පොඩ්ඩ පොඩ්ඩ කනව පැයක් විතර. පාං සහ වඩේ ගැන විස්තරේ මම කිව්වෙ රෝල්ස් එහෙම අපිට විශේෂ කෑමක් කියල කියන්ටයි. ඉතිං අර පිස්ටන් ක්‍රියාකාරිත්වය ගැන කියල දෙන්ට ජයලත් මහත්තයගෙ උපදෙස් පරිදි ක්‍රෑන්ක් ෂාෆ්ට් එකක් ගේන්ට සරත්ලගෙ ගරාජ් එකට අපි ගිය වෙලාවෙ සරත්ලගෙ තාත්ත කොල්ලෙක් යවල අපි ඔක්කෝටම රෝල්ස් එක්ක කිරිතේ ගෙන්නල දුන්න. 

ගරාජ් එකේ පිටිපස්සෙ ගහල තිබ්බ ලී බංකු උඩ වාඩිවෙලා රෝල්ස් කාල කිරි තේ එහෙමත් බීල ක්‍රෑන්ක් ෂාෆ්ට් එකත් කරේ තියාගෙන අපි ආපහු ඉස්කෝලෙට ආව. 

ඉතිං මේ විස්තරේ මම කිව්වෙ අන්න එහෙම ක්‍රෑන්ක් ෂාෆ්ට් ටවුම මැදින් කරේ තියාගෙන ඇවිල්ල තමයි අපි මෝටර් යාන්ත්‍රික ශිල්පය ඉගෙන ගත්තෙ කියල ඔබ තමුන්නාන්සෙලාට අවබෝද කරල දෙන්ටයි. ඉතිං මම නමයෙ පන්තියට පාස් උනාම අප්පච්චිට අනුරාධපුරේට මාරුවක් හම්බ උනාම ප්‍රශ්නයක් මතු උනා. ඒ කිව්වෙ අනුරාධපුරේ එක ඉස්කෝලෙකවත් මෝටර් මිකැනිසම් උගන්නන්නෙ නෑ. එහෙ තිබ්බෙ වෙන වෙන එව්ව. දිය කූඩැල්ලන් ඇතිකිරීම, උඳුපියලිය වගාව,ගස් ගෝන්නුන් නිරීක්ෂණය, දිය කුකුළන් පින්තාරු කිරීම..ඔන්න ඕවයි එහෙ ඉස්කෝලවල ප්‍රාග් වෘත්තීය විෂයයන්. ඉතිං මොකද කරන්නෙ? තව අවුරුද්දයි තියෙන්නෙ විභාගෙට. අවුරුද්දකින් අලුත් විෂයයක් ඉගෙන ගන්ටත් බෑනෙ. ඒ පාර මගෙ දෙමව්පියො තීරණය කලා අවුරුද්දක කාලයක් මාව මගෙ හොඳම යාලුවගෙ ගෙදර නවත්වන්ට. ඉතිං නමයෙ වසර මම ඉස්කෝලෙ ගියේ ඒ මගෙ යාලුවගෙ ගෙදර ඉඳල. අරූ ගොයියත් හොඳට දන්නව ඒ මගෙ යාලුව. අරූගෙත් ක්ලාස් මේට් කෙනෙක් ඊලඟ අවුරුද්දෙ ඉඳල..හෙහ්,හෙහ්, 

ඉතිං ඔන්න ඔහොම අපෙ පවුලෙ අනික් අය ගියයි කියමුකො අනුරාජපුරේට. මම කෑගල්ලෙ නැවතුනා. ඔන්න ඔය කාලෙ තමයි යාල් දේවිත් එක්ක මගෙ ප්‍රේම සම්බන්ධය පටන් ගත්තෙ. කෑගල්ලෙ ඉඳල මාසෙකට සැරයක් විතර මම අනුරාධපුරේ අපෙ ගෙදර යනව. 

අපෙ ගෙදර අපිත් එක්ක හිටිය අම්මගෙ අයියෙක්. මගෙ මාම. බොහෝවිට ඒ මාම අනුරාධපුරේ ඉඳල උදේ කෝච්චියෙ එනව. ඇවිල්ල ඉස්කෝලෙ ඇරුනට පස්සෙ මාත් එක්ක පොල්ගහවෙලට ගිහිල්ල අනුරාධපුරේට කෝච්චියෙ යනව. ඒ වෙලාවට තියෙන්නෙ රජරට රැජිණ. ඒ දවස්වල හතර හමාරට වගෙ පොල්ගහවෙලට එන්නෙ. ආපහු ඉස්කෝලෙ යන්ට කෑගලු එද්දි මම එන්නෙ උත්තර දේවි කෝච්චියෙ. යාල්දේවි කියන්නෙ යාපනේ යන එක. යාපනේ ඉඳල බෑක් ටු කලම්බෝ එන්නෙ ඇවිල්ල උත්තර දේවි. 

ඔහොම පුරා වසරක් දුම්රිය ගමනාගමනය කලාය කියමුකො. ඉනික්බිත්තෙන් ජා.පො. අ.ස. සමත් වී අනතුරුව මම් තෙමේ කොළඹ ආවයි කියලත් කියමුකො වැඩිදුර අධ්‍යාපනය පිණිස. 

යාල් දේවි එක්ක යන්තමට වගෙ තිබ්බ පයිරු පාසානය බොහොම වැඩි දියුණු උනෙ ඊට පස්සෙදි.කෑගල්ලෙ ඉන්නකල් මාව ගෙදර එක්ක යන්ට එක්කො අප්පච්චි එක්කො අර මම කියාපු මාම ඔය කවුරුහරි අනිවාර්යයෙන්ම ආව. මම තනියම ගෙදර එන්නම්ය කිව්වට අම්ම ඒ අදහස එකහෙලාම ප්‍රතික්ෂේප කලා. 

" අනේ අම්මෙ..මට පුළුවනි…" 

" පිස්සු කතා කරනවද? ඔයා තවම පොඩි වැඩියි. ඔය කරවල වාඩි වලටත් ළමයි අරගෙන යනව කියල කියනව..එපා එපා..තනියම නම් එන්න එපා.." 

කතාව එක අතකින් ඇත්ත. ඒ වෙනකොට මගෙ වයස අවුරුදු දහතුනක්වත් නෑ. 

ඊලඟ අවුරුද්දෙ මම කොළඹ ආව. ඒ වෙනකොට අපෙ මාමටත් රස්සාවක් හම්බ වෙලා. ඒ නිසා එයාටත් බෑ මාව එක්ක යන්ට කොළඹ එන්ට. අප්පච්චිටත් වැඩ රාජකාරි නිසා ඒකට ඉස්පාසුවක් නෑ. අන්තිමට මගෙ බලවත් ඉල්ලීමත් සළකලා බලලා බොහොම අකමැත්තෙන් අම්ම අවසර දුන්න තනියම කෝච්චියෙ එන්ට.මම ඉස්සෙල්ලාම තනියම ගෙදර ගියේ 77 ජූලි මහ මැතිවරණයට. අපෙ ඉස්කෝලෙ ගණන් කීරිමේ මධ්‍යස්ථානයක් නිසා සතියක්ද කොහෙද නිවාඩු දුන්න. නිවාඩු දුන්න පහුවදාම උදේ කොටුව ස්ටේෂන් එකට ගිහිල්ල ලෝඩ් බකිංහැම් වගෙ පෝළිමේ ඉඳල ටිකට් එකකුත් අරගෙන යාල්දේවි කෝච්චියෙ මම ගෙදර ගියා. 

කොටුව - අනුරාධපුර තුන්වන පංතියෙ ටිකට් එක එතකොට රු. 8.50 යි. ආ...තව එකක් කියන්න ඕන..පොල්ගහවෙල - අනුරාධපුර ටිකක් එකේ ගාන රු. 5.50 යි. යාල්දේවි දුම්රියේ ගමන කියන්නෙ වෙනස්ම විදිහෙ අත්දැකීමක්. කෝච්චියෙ තුන්කාලකට වඩා ඉන්නෙ දෙමළ අය. මම ඉතින් පොඩි එකානෙ. අනිවාර්යයෙන් සීට් එකේ ටිකක් එහාට මෙහාට වෙලා මටත් ඉඩ පොඩ්ඩක් දෙනව. දෙමලෙන් මොනවද කියනව ඒ අතරෙ. දෙමළ තෙරුම් ගන්ට කතා කරන්ට බැරි කම ගැන ඉස්සෙල්ලාම මම දුක් උනේ ඔන්න ඔය යාල් දේවියෙ ගමන් කරන අතරෙ. 

මහව ස්ටේෂන් එක තියෙන්නෙ හරියටම ටවුම මැද. යාල්දේවි මහව ස්ටේෂන් එකේ නතර කරාම ඔන්න කෝච්චියෙ ඉන්න සෙනඟ බාගයක් දනි පනි ගාල පෙට්ටිවලින් පැනල රේල්පාර දිගේ ආතබූත නැතුව දුවනව. පලවෙනි දවසෙ මට මේක හරි ප්‍රශ්ණයක්. කටත් ඇරගෙන මම බලා හිටිය මෙවුං මේ දුවන්නෙ කොහෙද කියල.වැටවල් අස්සෙං රිංගල කාණු වලිං පැනල කට්ටියම පාර දිගේ දුවල ඔන්න නොපෙනී ගියා. දෙමලු වේට්ටි උස්සගෙන, සිංහලයො සරං උස්සගෙන බොගොම සමඟියෙං එකාට එකා උදව් කරගෙන එක සීරුවට දුවගෙන ගියා. මම කටත් ඇරගෙන බලා ඉන්නව දැකල මා ගාව හිටපු වයසක අංකල්ට හිනා ගියා. 

" ඔය කොහෙද දන්නවද කට්ටියම දිව්වෙ? ඔතන එහා පැත්තෙ තියෙනව තැබෑරුමක්. මෙතන කෝච්චිය හැමදාම විනාඩි පහළවක් වගෙ නවත්තනව යාපනෙං කොළඹ යන කෝච්චිය මාරු වෙන්ට. ඒ අතර මොනව හරි ටිකක් බීගන්ටනෙ ඔය මෙලෝ සිහියක් නැතුව දිව්වෙ..අම්මාපල්ල මෙහෙමත් මිනිස්සු…" 

අංකල් කෝච්චි පෙට්ටිය දෙකක් වෙන්ට හිනා උනා. මටත් ඒ වෙලාවෙ හිනා ගියා. 

ඒ වෙලාවෙ එහෙම හිනා උනාට වැඩිකල් නොයාම මමත් ඒ වැඩේම කලානෙ. ඒත් මගෙ ටෙක් එකේ යාලුවො දෙන්නෙක් එක්ක එයිං එකෙක්ගෙ ගෙදර යන ගමං . උගෙ ගෙදර කැබිතිගොල්ලෑවටත් එහා. අනුරාධපුරේ ඉඳල කැබිතිගොල්ලෑවට යන බස් එක මැදවච්චිය පෝස්ට් ඔෆිස් එක ගාව නතර කරනව මේල් ගන්ට. 

" මචං මෙතන කොහොමත් තව විනාඩි විස්සක් වගෙ බස් එක නතර කරල තියනව. යමං ඔතනම එහා පැත්තෙ බාර් එකකුත් තියනව. " 

අපි තුං දෙනා ඩබල් එකේ දිව්ව බාර් එකට. ආය මොනවද ආපහු බස් එකට නැග්ගෙ දොරෙන් නෙවෙයි පිටිපස්සෙ ජනේලෙ ඇරල.හෙහ්,හෙහ්, 

පස්සෙ මම ඔය අනුරාදපුරේ ටෙක්නිකල් එකට යද්දි අපෙ පන්තියෙ හිටපු එක යාලුවෙක්ගෙ ගම ඇවිල්ල මහව.. මම දවසක් උගෙං නිකමට වගෙ ඇහුව අර මහව ස්ටේෂන් එකේදි මිනිස්සු ඔරේ රන් එක දෙන සීන්ස් එක ගැන. ඌ හිනා උනෙ බඩ අල්ලගෙන. 

" අඩේ උඹත් දැක්කද ඒ සීන් එක?...හිනා වෙලා පණ යනව බං..මිනිස්සු මෙලෝ සිහියක් නැතුව දුවන හැටි දැක්කම. ජන වාර්ගික අර්බුද මොකවත් නෑ. දෙමළ, සිංහල එකට දුවන්නෙ..එකට බොන්නෙ. උඹ දන්නවද දවස් තුනකට සැරයක් යාපනෙං තල් අරක්කු ලොරියක් පුරවල ගේනව ඔය බාර් එකට. මම හිතන්නෙ වවුනියාවෙන් මෙහා තල් අරක්කු තියෙන්නෙ ඔතන විතරයි. " 

කොළඹ කොටුවෙන් පටන් ගත්තම කන්කසන්තුරේ වෙනකල් යාල්දේවි නවත්තන ස්ටේෂන් මට කට පාඩම්. ඇයි දෙයියෝ සාක්කි අවුරුදු ...ම්....ම්ම්ම්ම් ඉන්ටලා බලන්ට... අවුරුදු හතරක් වගෙ තිස්සෙ මාසෙකට දෙපාරක් විතර ස්ටේෂන් එකක් ගානෙ බාසා තුනෙන්ම කණට ඇහෙන කොට ඕක කට පාඩං නොවී තියද? 

අනුපිළිවෙලට මෙහෙමයි... 

" පළමුවන වේදිකාවේ නවතා ඇති යාල්දේවී සීඝ්‍රගාමී දුම්රිය පෙරවරු හතයි තිහට කන්කසන්තුරේ බලා පිටත්වේ. එම දුම් රිය නවත්වන්නේ රාගම, වේයන්ගොඩ, පොල්ගහවෙල, කුරුණෑගල, මහව,ගල්ගමුව, තඹුත්තේගම, තලාව, අනුරාධපුර, මැදවච්චිය, වවුනියා, පුලියන්කුලම්, මාන්කුලම්, කිලිනොච්චි, පරන්තන්, පලෙයි, කොඩිකාමම්, චාවකච්චේරි, නාවක්කුලි, යාපනය, කොන්ඩාවිල්, චුන්නාකම් සහ කන්කසන්තුරේ. " 

යුද්දෙ හින්ද නතරවෙලා තිබ්බ යාපනය -කොළඹ අතර දුම් රිය ධාවනය පහුගිය ඔක්තෝබර් 13 වෙනිදා ආයම පටන් ගත්ත. යාල් දේවී අවුරුදු 24 කට පස්සෙ ආයෙම යාල්පානම් ගියා.මේ ආණ්ඩුව යුද්දෙ අවසන් කරල ගතවෙච්චි පහුගිය අවුරුදු 5 ඇතුළත උතුරෙන් දකුණට පාළමක් හදන්නට කරපු සාර්ථකම කර්තව්‍යය මේකය කියලයි මගේ වැටහීම සහ විශ්වාසය. 

යාල්දේවිය ධාවනය නොවීම හේතුකොටගෙන සාමාන්‍ය දෙමළ ජනයාට විඳිනට වූ කරදර සහ හිරිහැර පිළිබඳව මම දෙසවන් පිරීයන තුරු යාපනය අර්ධද්වීපයෙහි වෙසෙන දෙමළ මිතුරන් වෙතින් අසා ඇත්තෙමි.එබැවින් යාල්දේවිය යලි ධාවනය ඇරඹීම ජන වාර්ගික සහජීවනය සහ දිවයිනෙහි අභිවෘද්ධිය උදෙසා ගනු ලැබූ එක සාධනීය පියවරක් ලෙස මම දකින්නෙමි.

යාල්දේවිය පිළිබඳ පසු කතාවක්......... 

කැරළි කෝලාහල නිසා යාල් දේවී දුම්රිය ගමන නවතා දැමූ යුගයක් විය. මා කියන්නේ මහා යුද්දෙට පෙර 83 කලබල වලින් පසු යුගයක් ගැනය. කාලෙකට පසු යාල් දේවිය නැවත ගමන් ඇරඹුනි. එහි පළමු ගමන බලන්නට බොහෝ දෙනා අනුරපුර දුම්රියපොලට රොක්විය. අනුරපුරේසිටි දමිළ නෑදෑයින් අනුරපුරින් ගිනි තබා එළවා ගැනුනේ හැමෝගෙම උවමණාවට නොවේ. අතලොස්සක් වූ නරුමයින්ගේ උවමනාවටය. යාල් දේවියේ සද්දය නොමැතිව පිරිසකට නින්ද නොගියහ. තවත් පිරිසක් වෙලාවට අවදි නොවුනහ. ඒ තරමටම එය ජනදිවියට සමීපය. මේ නැවත ආගමනය දකින්නට ගියවුන් අතර මහින්ද චන්ද්‍රසේකරද විය. 

දුම්රිය පැමිණියේය. මහින්ද චන්ද්‍රසේකර අභිමුව නැවතුන මැදිරියේ කවුළුවෙන් යුවතියක් පිටත බලා සිටී. ඇය අනුරපුරින් එළවා ගත් කිසියම් යුවතියකගේ රුවට සමිප දැයි මහින්දයෝ කල්පනා කළහ. ඈ මුහුණේ කිසියම් අමනාප බැල්මක් වෙතැයි ඔහුට සිතුනි. අමනාප වන්නට හේතු ඕනෑවටත් වඩා තිබුණි. 

එහෙත් තමන් ඒ අමනාප බැල්මට ලක් නොවියයුතු බවය ඔහුගේ හිත කීවේ. වරක් ඈ නෙත් ඔහු නෙත් හා ගැටුණි. ඔහු සිනාසුනි. ඈ සිනා නොවී අහක බැලීය. සිනාසුණු විට යුවතියක් අහක බැලීනම් ඉන් ඇසෙහි කඳුළක් ජනිතවීමට තරම් මේමහින්දයෝ බොළඳයෙකු නොවිණි. එහෙත් ඔහු නෙතු කඳුළක් නැගුණි. ඒ අන්කිසිවක් නිසා නොවේ. සිහිනයෙන්වත් ඒ ගින්නට තමන් පිදුරු නොදැමූ කෙනෙකු බව ඇය නොදන්නා බව ඔහුට දැනුණු බැවිණි. ඒ නිසා ඔහු එම කඳුළු කැට තීන්තෙන් මෙලෙස ලියා තබන ලදි. 

උතුරින් එන දුම්රියෙ දේවී 
කවුළුව ළඟට වෙලා 
නොරවන් මට දේවී නැත මා 
කිසි වරදක් කරලා 

මාල තෝඩු තාලි සිලම්බු 
අමනාපෙන් අහක බලන්නේ 
ඔය නෝක්කඩු බැළුම් අගින් 
සෙනෙහසදෝ හඩා වැටෙන්නේ 

ගම හැර දි නුඹ ගියදා 
කෝවිල් යන හිත වැලපෙන්නේ 
අපි දෙවියන් සමගයි තව ඉන්නේ 
සිනා සිසී නුඹ බිමට බහින්නේ...... 


පද : මහින්ද චන්ද්‍රසේකර 
ස්වර : ගුණදාස කපුගේ 
හඬ : කරුණාරත්න දිවුල්ගනේ 


උතුරින් එන දුම්රියෙ දේවී .........

Wednesday, October 15, 2014

285. ඕ තොමෝ අම්බපාලි නම් වූවාය.


රත්නපුරේ බට්ටිගේ වැඩේ හින්ද මේ දවස්වල අම්බපාලිල ගැන එහෙම ගජරාමෙට කතාවෙනවනෙ. මම කාලෙකට ඉස්සෙල්ල අම්බපාලි ගැන ලියපු පොඩි කතාවක් මතක් උනා ඔන්න ඒ අස්සෙ...අම්බපාලි කියන්නෙ බුදු හාමුදුරුවන්ගෙ කාලෙ හිටපු නගර ශෝභිණියක්. නගර ශෝභිණියන් කිව්වෙ ඒ කාලෙ උසස් ගණයේ ගණිකාවන්ට, 

මේ දවස්වල අධික කාර්ය බහුලත්වය හින්ද අලුතෙන් කතන්දරයක් ලියන්ට නෑ ඉස්පාසුවක්..ඒ හින්ද මම කල්පනා කලා අර කියාපු කතාව පබිලිස් කලානම් මක් වෙනවද කියල.... මේකත් මේ පොඩි කුමාරිහාමි අම්බපාලි ගැන ලියපු වියුණු සටහනකට ටීකාවක් නැත්නම් කමෙන්ට් එකක් විදිහට ලියාපු එකක්. 

කතාවට කලින් අම්බපාලි ගැන පොඩි විස්තරයක් මේ.... 

භික්‍ෂු - භික්‍ෂුණී ,උපාසක - උපාසිකා යන සිව්වනක් පිරිස ම බුදුරජාණන් වහන්සේ වෙත පැමිණ නිවන් සුව අවබෝධ කරගත්හ. යමෙක් ගිහි ව සිටියදී සෝවාන් ආදී මාර්ග ඵලයකට පත් වූ කල්හි පැවිදිව විදසුන් වැඩීම බොහෝ සෙයින් සිදුවන්නකි. ස්තී‍්‍ර - පුරුෂ දෙපක්ෂයටම ප‍්‍රවෘජ්‍යාව ලබා ගැනීමට හැකිවීම නිසා පුරුෂයන් මෙන්ම ස්තී‍්‍රන් ද බුදුහිමියන් කරා පැමිණ පැවිදිව මාර්ගඵලාවබෝධ කොට ගත්හ.කුල, ස්තී‍්‍රන් පමණක් නොව වෙසඟනන්ද බුදුන් වහන්සේ වෙත පැමිණ පැවිදි ව රහත් වූ බව සූත‍්‍රගත තොරතුරු වලින් හෙළි වේ. ඇය වනාහි “අම්බපාලි තෙරණිය” යි ථෙරීගාථා පාළියේ වීසති නිපාතයේ මේ පිළිබඳ සඳහන් වේ. ඇය පැවසූ වදන් සිහිපත් කිරීමට පෙර ඇගේ චරිත කථාව දැක්වීම කාලෝචිත යැයි හැඟේ. 

අම්බපාලි තෙරණිය වශයෙන් ප‍්‍රසිද්ධ වූ මෙම තෙරණිය ඵුස්ස බුදුන් වහන්සේගේ කාලයෙහි උන් වහන්සේගේ සහෝදරියකව ඉපිද සිටියාය. ඇය එම බුදුන් වහන්සේගෙන් බණ අසා පැහැදී මහ දන් පවත්වා මතු භවයන්හි රූපත්ව උපදිම්වායි ප‍්‍රාර්ථනා කළාය. පසුව මීට කල්ප තිහකට පෙර පහළ වූ සිඛී බුදු හිමියන්ගේ සමයෙහි අරුණ නම් නගරයෙහි බමුණූ කුල කාන්තාවක ව උපන්නාය. පසුව එම සසුනේ පැවිදිව දිනක් භික්‍ෂූණීන් සමග චෛත්‍ය වැඳ පැදකුණු කරමින් සිටියාය. මෙසේ පැදකුණු කරමින් ඉදිරියේ වඩින රහත් මෙහෙණින් වහන්සේ නමක් කිවිසුමක් පිට කළ විට කෙළ පිඬක් සෑ මළුවේ වැටිණි. රහත් තෙරණින් වහන්සේ එය නො දැක්ම නික්මී ගියහ. පසුපසින් ගිය මැය එම කෙළ පිඬ දැක කිපී “ බුදුන් වහන්සේගේ ශාසනය දූෂණය කරන අනාචාරයේ හැසිරෙන කවර වෛශ්‍යාවක විසින් මෙම කෙළ පිඬ දමන ලදදැ’යි බැණ වැදී ඕපපාතිකව ඉපදීමට පැතුවාය. 

ඈ රහත් මෙහෙණකට බැණ වැදීම නිසා නිරයෙහි දුක් විඳි අතර මිනිස් ලොවේ භව දස දහසක්ම ගණිකාවක වූවාය. අනතුරුව කාශ්‍යප බුදුන් වහන්සේගේ කාලයෙහි බඹසර වැස එම පිනෙන් දෙව් ලොව ඉපදුණාය. පෙර භවයකදී ඕපපාතික ව ඉපදීමට ප‍්‍රාර්ථනා කළ හෙයින් අවසාන ආත්ම භාවයෙහි එනම් ගෞතම බුදුහිමියන්ගේ සමයෙහි විසාලා මහනුවර රාජ උද්‍යානයෙහි අඹ ගසක් මුල ඕපපාතික ව උපන්නා ය. 

ඇය රූමත් නිසා ඇය ලබාගැනීමට රජකුමාරවරුන් යුද කිරීමට සූදානම් වූ හෙයින් විනිසුරුවරු ඇය නගර සෝභිනී තනතුරෙහි පිහිටුවා සටන විසඳූහ. ශ‍්‍රද්ධාවන්තියක වූ ඇය, උයනේ විහාරයක් ද කරවා බුදුහිමියන්ට පිදුවාය. තමාගේ පුතකු වූ විමල කොණ්ඩඤ්ඤ තෙරුන්ගෙන් බණ අසා පැවිදි ව විදසුන් වඩා රහත් වූවාය. 


විශාලාවට ඉහල අහසේ පෑයූ ඇසළ  සඳ, තවත් සහසක් සී මැදුරු කවුලු තුලින් මෙන්ම මේ කවුලුව තුලින් ද සිය සිසිල් සඳරැස් විහිදුවා ලීය. 

කොහේදෝ සිට පාව ආ වළාවකින් සඳ වැසී විශාලාව මොහොතකට දැඩි අඳුරක ගිලී ගියේය.නිමේශයකින් නැවත සඳ රැස් ගලා විත් මුලු ලොව සේම මේ කුටියද ආලෝකමත් විය. 

ඒ ආලෝකයෙන් නැහැවුනු කුටිය මධ්‍යයේ වූයේ සුවපහසු සයනයෙකි. එහි වැතිරී ගැඹුරු කල්පනාවක නිමග්නව සිටියේ රූමත් කාන්තාවකි.සත්‍ය වශයෙන්ම ඇගේ වයස වසර හතළිහකට ආසන්න වූ නමුදු පෙනුමෙන් ඕ වසර තිහකට ද ලාබාල වූවාය. 

ඇගේ වෘත්තිය අනුව එසේ රූප ලාවණ්‍යයෙන් අගතැන් පත් විම අත්‍යාවශ්‍ය වූවකි. ඒ කෙසේද යත් ඕ වනාහී විශාලාවෙහි නගර ශෝභිනිය වූ වාය. මුළු මහත් දඹදිව් තලයෙහිම අගතැන් පත් රූප සුන්දරිය වූවාය. නමින් අම්බපාලිය වූවාය. 

වැඩිවිය පැමිණි දා සිටම පිරිමින් පිනවීම තම එකම කාර්ය භාරය කරගත් ඇගේ පහස සොයා පැමිණියන් අතර අභාවප්‍රාප්ත බිම්සර මහ රජතුමා මෙන්ම ඔහු පුත් විශාලාවෙහි වර්තමාන රාජ්‍යත්වය උසුලන අජාසත් ද විය.මතක ඇති කාලයක සිට සියලු සැප සම්පතින් අනූන දිවියක් ගත කල ද සියලු රූ සිරින් අගතැන් පත් වුව ද ඇය කලක සිට ගෙවූයේ බෙහෙවින් අතෘප්තිකර දිවියකි. 

කුමක්දෝ හරිහැටි වටහාගත නොහෙන අඩුවක් තම ජීවිතය සමඟ බද්ධ වී ඇතැයි හැඟුන ද ඒ කුමක්දැයි වටහාගැනීමෙහිලා ඕ අපොහොසත් වූවාය. 

ඒ අවිනිශ්චිතභාවය පැවතියේ පසුගිය පොහෝදින තෙක් පමණි. 

එදින කිසිවෙකුටත් හඳුනාගත නොහැකි සේ වෙස් වලාගෙන, මතක ඇතිදා සිටම සේවිකාව, යෙහෙළිය, අනුශාසිකාව වූ පුණ්ණා ද සමඟ විශාලාවේ මහ වීදියෙහි සරන ඇගේ නෙත පැහැර ගත්තේ වැල නොකැඩී සුදු වතින් සැරසී එකම දිශාවකට සන්සුන් ගමනින් පිය නඟන දහස් සංඛ්‍යාත ජන ගඟ දෙසටය. 

පුණ්ණා ද මේ දර්ශනයෙන් කුතුහලයට පත්වී ඇති බව අසලින් ගමන් ගන්නකු බණවා ඈ සෙමින් ඇසූ පැණයෙන් ස්ථිර විය. 

" පින්වත, සුදු වතින් සැරසී ඔබ සැම මේ පා නඟන්නේ කොයිබටද? '' 

ගමන අඩාල නොකොටම ඈ දෙස හැරී බැලූ අමුත්තා පිළිවදන් දුන්නේ දෙබැම ද ඉහලට නඟා ගනිමිනි. 

'' නැඟනිය තොප මේ විශාලාවෙහි නම් විය නොහැක. ඇයි නොදන්නෙහිද?....බුදුන් වහන්සේ සතියකට පෙර විශාලාවට වැඩම කල බව. එතුමෝ පිටි නුවර අඹ වනයෙහි තැනූ විහාරාරාමයක වැඩ සිටිමින් සකල මනුෂ්‍ය වර්ගයා කෙරෙහි පතල කරුණා පෙරදැරිවැ සද්ධර්මයක් දේශනා කරති. අප මේ උදක්ම පිය මනිනුයේ ඒ සද්ධර්ම ශ්‍රවණය උදෙසාමය.'' 

පියවර කිහිපයක් පසුපසට වී පාලි හා එකතුවූ පුණ්ණා ඇගේ කණට කෙඳිරීය. 

'' ස්වාමීනී අප ද සද්ධර්මය ශ්‍රවණය කිරීමට යමු ද? '' 

'' මම ද එසේ සිතුවා පමණයි පුණ්ණා...බුදුන් වහන්සේ ගැන මම පසුගිය දිනෙක මා වෙත පැමිණි වෙළඳ නායකයකුගෙන් තොරතුරු දැන ගතිමි.එතුමෝ ඉතා මධුර ධර්මයක් දේශනා කරන බවය මට දැන ගන්නට ලැබුණේ,'' 

ආරාමයේ ඉදිරිපස සුවිසල් අඹ තුරක සෙවනේ පනවන ලඳ අසුනක වැඩ සිටි බුදුන් වහන්සේ පාලිට සහ පුණ්ණාට දර්ශනය වූයේ යන්තමිනි. සෙනඟ අතරින් ඉදිරියට යමු යයි පුණ්ණා ඇවිටිලි කල ද කිසිවෙකු තමන් හඳුනා ගනිතැයි බියෙන් පාලි ඒ ප්‍රතික්ෂේප කලාය. 

ඔවුන් කොපමණ දුරින් සිටියද විශ්මයකට මෙන් බුදුන් වහන්සේ ධර්මය දේශනා කිරීම ඇරඹූ පසු පාලීයට දැනුනේ එතුමෝ තමන් අරභයා ධර්මය දේශනා කරන බවෙකි. පුණ්ණාට හැඟුනේ බුදුන් වහන්සේ තමන් වෙනුවෙන්ම ධර්මය දේශනා කරන බවෙකි. එදින එහි රැස්ව හුන් සහස් සංඛ්‍යාත වී මිනිස් රාශියෙහි සියල්ලන්ටම හැඟුනේ බුදුන් වහන්සේ ආමන්ත්‍රණය කරනුයේ පෞද්ගලිකව තමන්ටම ලෙසය. 

එදින ධර්ම දේශනය අවසන් වනතුරු පාලිය සිටියේ එකට බැඳ ගත් දෑත ළය මත තබාගෙන බුදුන් වහන්සේගේ අසිරිමත් වත මඬල දෙස අනිමිස ලෝචනයෙන් බලා සිටිමිනි. 

ධර්ම දේශනය අවසන්ව නිවෙස් කරායන ජන සමූහය හා එක්ව පාලී ආපසු මැඳුරට පැමිණියේ සිහිනයෙන් ඇවිදින්නියක මෙනි. ස්වාමී දියණියට බාධා නොකල යුතු බව තම දීර්ඝ කාලීන පළපුරුද්දෙන් වටහාගත් පුණ්ණා ද මුවින් නොබැණ ඈ හා පැමිණියේ පියවර කීපයක් පසුපසිනි. 

මන්දිරයට පැමිණ සුව පහසු ආසනයක වැතිර ගත් පාලීගේ දෙපා අසල හිඳගත් පුණ්ණා උණුසුම් ජලයෙන් තෙමාගත් රෙදිකඩකින් ඇගේ දෙපා සම්බාහනය ඇරඹුවාය. 

'' ඔය සම්බාහනයෙන් කමෙක් නෑ. පුණ්ණා එන්න මෙතනට මා අසලට මට ඔබත් සමඟ බොහෝ වැදගත් කරුණක් පිලිබඳව සාකච්ඡා කිරීමට අවශ්‍යයයි නොපමාව....'' 

තම ආසනය දක්වමින් පාලී නොඉවසිල්ලෙන් පැවසුවාය. 

උණුසුම් ජල බඳුන පසෙකට කල පුණ්ණා ස්වාමි දියණිය අසල අසුන් ගත්තේ ආසනයේ කෙලවර යන්තමිනි. 

'' ස්වාමීනී?......'' 

පාලිය දෙසට හැරුනු පුණ්ණා විමසුවේ ප්‍රශ්නාර්ථයක් රැඳුනු ස්වරයකිනි. 

'' පුණ්ණා..මම ඔබට මීට පෙරත් කීප වරක් පවසා සිටියා ඔබට මතක ඇති මගේ ජීවිතයේ කුමක්දෝ අතෘප්තිකර ස්වභාවයක්, නොසන්සුන් ගතියක් මම අත්විඳිමින් සිටින බව, '' 

'' එහෙමයි මට මතකයි.....'' 

'' අද තමයි මා හිතවත් පුණ්ණා...මම ඒ අතෘප්තිකර ස්වභාවය කිමෙක්ද යන්න නිවැරදිව හඳුනා ගත්තේ...එපමණක් නොව ඒ අතෘප්තිකර ස්වභාවයට කලයුතු ප්‍රතිකර්මය කුමක් ද යන්නත් මට අද ම කිසිදු සැකයෙකින් තොරව පසක් උනා පුණ්ණා.....මගේ හිත කියා නිම කල නොහැකි සතුටකින් පිරී ඉතිරිලා ගොසින් පුණ්ණා..... '' 

පාලී පැවසූයේ මුව පුරා සිනා සෙමිනි. 

පාලිය වෙත නැඹුරු වූ පුණ්ණා ඇගේ දෑත තරව ගෙන දෙනෙත වෙත එක එල්ලේ යොමු කොට ගත් බැල්මෙන් යුතුව සිනාසුනාය. 

" මාගේ ස්වාමීනී...ඔබ තුමියගේ සිතට යම් සතුටක් එලඹියේ නම් ඒ මගේ සිතට ද මහත්ම සතුටක් බව උදක්ම පැවසිය යුත්තක් නොවන බව මට සහතිකය.'' 

'' ඒ ගැන මට සැකයෙක් කොහෙත්ම නෑ මගේ දයාබර පුණ්ණා....මගේ ජීවිතය ඉදිරියට ගෙවිය යුතු අන්දම අද මම හොඳින්ම වටහා ගත්තා ගෞතම බුදුන් වහන්සේගේ දේශනයෙන්....සිත නිවා ගන්නා අන්දම උන්වහන්සේ මොනවට පැහැදිලි කලා පුණ්ණා....ඒ පමණයි සිත දමනය කිරීමේ ඒකායන මාර්ගය. '' 

එදින සිටම බුදුන් වහන්සේ කෙරෙහි ඇතිකොටගත් මහත් බැතියෙන් ඔදවැඩුනු පාලිය මේ පසුගිය සතිය ගත කලේ කිසි දිනක අත් නොවිඳි නිරාමිස ප්‍රීතියකිනි. 

ඇගේ දැහැන එක්වරම බිඳීගියේ කුටියෙහි ද්වාරයට තට්ටු කරමින් එහි ඇතුලුවූ පුණ්ණා කරණ කොටගෙනය. 

'' ස්වාමීනී,ප්‍රධාන සිටුතුමා ඔබතුමිය හමුවීමට පැමිණ සිටිනවා. '' 

'' මට බැහැ පුණ්ණා...කියන්න මම අසනීපෙන්ය කියා, '' 

'' එතුමා පසුගිය දින දෙකේමත් පැමිණියා...ඒ සැම දිනකම මම පැවසුවේ ඔබතුමිය අසනීපෙන්ය කියා...අදත් එසේ පැවසුවහොත් එතුමා කෝප වියහැකියි '' 

පුණ්ණා පැවසුවේ මන්ද ස්වරයෙනි. 

'' කමෙක් නැහැ පුණ්ණා....එතුමාගේ කෝපය මම පයට යටිපහු වන දුහිවිලි බිඳක් තරමට හෝ සළකන්නේ නැහැ..මින්පසු සිටුතුමා නොව මහරජතුමා පැමිණිය ද මගේ පිළිතුර එයයි.'' 

'' එහෙත් ස්වාමීනී, ඔබ තවමත් නිල වශයෙන් නගර ශෝභිනිය. එසේ සිටුතුමා ප්‍රතික්ෂේප කිරීම ඔබට අනතුරුදායක වන බවක් සිතෙන්නේ නැද්ද? '' 

'' ඔවුන් මට මොනවා කරන්නද පුණ්ණා...උපරිම වශයෙන් මගේ හිස ගසා දමාවි. මේ ගෙවන නිසරු ජීවිතයට වඩා ඒ දාහෙන් සම්පතකි.යන්න ගොස් සිටුතුමාට මා හමුවිය නොහැකි බව පවසා ආපසු එන්න. මට ඔබ හා සාකච්ඡාකිරීමට ඉතාම වැදගත් කරුණක් ඇත.'' 

'' එහෙමයි ඔබගේ කැමැත්ත එසේනම් මම ඒ ඉටු කරන්නම්, '' 

පුණ්ණා පිටව ගිය පසු නැවත ඇය කල්පනාවේ නිමග්න වූවාය. 

මඳ වේලාවකට පසු ආපසු පැමිණි පුණ්ණා ඇගේ සයනය අසලම වූ මිටි අසුනකට බර දුන්නාය. 

'' සිටු තුමා කුමක්ද පැවසූයේ? ඔහු කෝප වූවාද? '' ඈ ඇසුවේ මුවට නැඟුනු මද සිනහවක්ද සහිතවය. 

'' කිසිවක්ම පැවසුවේ නැහැ. එහෙත් පිටව ගියේ කෝපයෙන් තමා. මොනවාදෝ තොල මතුරමින් පිටව ගිය අන්දමින් ඒ බව මට නිසැකවම හැඟීගියා. '' 

'' ඒ කතාව ඇති. ඔවුන් කිසිවකුගේ කෝපයෙන් වත් සන්තුෂ්ඨියෙන්වත් මට මින්පසු කිසිම වැදගැම්මක් නැහැ. මින් පසු මට වැදගත් වන්නේ මගේ සිත දමනය සහ මගේ සිතේ සහනය පමණි.'' 

'' ඔබතුමිය මා හා වැදගත් කරුණක් සාකච්ඡා කිරීමට ඇතැයි පැවසූයේ? '' 

'' ආ, හරි, පුණ්ණා මට අවශ්‍යයයි බුදුන් වහන්සේට දානයක් පිළිගැන්වීමට. '' 

'' ස්වාමීනී?.....'' 

පුණ්ණා විශ්මයට පත් වූ ස්වරකින් විමසූයේ වහා පාලීගේ වත දෙස ඉඳුරාම නෙත් යොමු කරමිණි. 

'' ඔව් මා හිතවත් පුණ්ණා කියන්න ඔබ නොකියූ දේ?....ස්වාමීනී ඔබ නගර ශෝභිනිය...එසේ වූ කල කෙසේද ඔබ බුදුන් වහන්සේට දානයක් පිළිගන්වන්නේ?....හැරත් එවන් උතුමකු රජුන්, දෙවියන් බඹුන් ගෙන් පවා වැඳුම් ලබන එවන් උතුමකු ඔබෙන් දානයක් පිළිගනීවියයි ඔබ සිතනවාද?....කියන්න පුණ්ණා ඔබේ සිතේ හටගත්තේ මෙවන් සිතුවිලි නොවේද?...'' 

පාලී ඇසුවේ සිනාසෙමින් සැහැල්ලු කෙලිලොල් ස්වරයකිනි. 

පුණ්ණා බිමට හැරවූ නෙතින් යුතුව මුවින් නොබැන පසුවනු දුටු පාලී සයනයෙන් නැඟී සිට පුණ්ණා අසලින්ම අසුන්ගෙන තම දීර්ඝකාලීන මිතුරිය හිතවතිය වැළඳ ගත්තාය. 

'' පුණ්ණා, පුණ්ණා, ඔබ මා හා අමනාප වූවාද?....මගේ පුණ්ණා? '' 

'' නැත ස්වාමීනී, මා නිහඬ වූයේ ඔබ පැවසූයේ පරම සත්‍යය බැවිනි.'' 

'' හරි එසේනම් මාගේ අභිලාෂය පිලිබඳව ඔබේ අදහස? '' 

'' ස්වාමීනී...ඔබේ අදහස ඉෂ්ඨ වූවා නැතා ඒ අදහස මස්තක ප්‍රාප්ත කොට ගැනීමට මම මාගේ උපරිම උත්සාහය දිවි දෙවෙනි කොට යොදන්නට සපථ කරෙන්නෙමි.'' 

'' ඔබට ස්තූතියි මාගේ හිතවතිය එසේනම් අපි දැන්ම යමු බුදුන් වහන්සේ වැඩ වසන ආරාමය කරා..... ඔබ සූදානම්ද? '' 

'' එසේය මාගේ ස්වාමීනී....මා සූදානම්...'' 

රාත්‍රී අඳුර දුරු කොට  සඳ මඬල විශාලා නුවර ඒකාලෝක කල ඒ රාත්‍රියෙහි මඟට පිළිපන් පාලී සහ පුණ්ණා නොබෝ වේලාවකින් බුදුන් වහන්සේ වැඩ වසන අඹ වනයහි පිහිටි අරම කරා ළඟා වූවෝය. 

සඳ රැස් ගලා විත් මුලු අඹ වනයම ඒකාලෝක කල ඒ රාත්‍රියෙහි පාලී සහ පුණ්ණා ඒ මේ අත සක්මන් කලේ සතර අත හමා එන මඳ සුලඟ විනා කිසිදු මිනිස් ප්‍රාණියකු ඔවුනට මුණ නොගැසුණු නිසාවෙනි. 

අවසන අඹ වනයේ ඈත කෙළවරක සක්මන භාවනාවෙක යෙදී සිටි භික්ෂූන් වහන්සේ නමක ඇස ගැටුණු ඔවුහු එතුමා වෙත ආසන්නව පසඟ පිහිටුවා වැඳ වැටුණහ. 

'' නැඟී සිටින්න, නැඟනියනි, ඔබ සුවපත් වේවා, ඔබ මෙහි පැමිණියේ යම් අවශ්‍යතාවයක් උදෙසා නම් නොවලහා ඒ පවසන්න...'' 

'' එසේය ස්වාමීනි, බුදුන් වහන්සේට දානයක් පිළිගැන්වීමෙහි මාගේ බලවත් රුචියෙක් ඇත. ඒ සඳහා ඉඩ ප්‍රස්ථාවෙක් ලබා ගනු රිසියෙන් මෙහි පැමිණියෙමි....'' 

නැඟී සිට එකත්පස්ව සිටි පාලි පැවසුවාය. 

'' මොහොතක් රැඳී සිටින්න, මම ආනන්ද තෙරණුවන්හට මේ බව සැලකොට සිටින්නෙම්.එතුමා ඔබ හමුවීමට මෙහි නොපමාව එනු ඇති. මඳක් රැඳී සිටිනු මැන.'' 

තෙරණුවන් සන්සුන් පියවරින් නික්ම ගිය පසු ඒ අසලම වූ ගලින් කල අසුනකට බර දුන් පාලී අවට සිරි නැරඹූයේ මහත් සේ උද්දාමයට පත් වූ සිතකිනි. 

'' බලන්න පුණ්ණා...මේ අරමෙහි පවතින ශාන්ත ස්වභාවය...අහා...කෙතරම් සිත නිවී සැනසෙන සුළුද? මට මගේ මුළු ජීවිත කාලයම මෙහි ගත කිරීමට ඇත්නම් ඊට වඩා වෙනත් යමක් මම ජීවිතයෙන් කොහෙත්ම බලාපොරොත්තු නොවෙමි.'' 

ඔවුන් කරා එලඹෙන භික්ෂුවක දුටු පාලි නැඟීසිටියාය. '' මේ ආනන්ද තෙරණුවන් විය යුතුයි '' ඇය පුණ්ණා වෙත හැරී සෙමෙන් පැවසුවාය. 

'' මේ පින්වතිය ද බුදුන් වහන්සේට දානයක් පිළිගැන්වීමේ අපේක්ෂාවෙන් පසුවනුයේ?...'' 

ඔවුන් අසලට ළඟාවූ ආනන්ද තෙරණුවෝ විමසූහ. 

'' එහෙමයි.....'' 

'' මේ පින්වතිය කවුද කියා කරුණාකර පවසනු මැන'' 

" මම අම්බපාලි '' 

පාලි සිහින් හඬින් පැවසූයේ පහලට හරවාගත් දෙනෙතිනි. තම නම පැවසීමට මෙතරම් විළිබර වූ දිනයෙක් ඇගේ මතකයට කෙසේවත් නඟා ගත නොහැකි වූ බැවින් ඇගේ වත රත්පැහැ ගැන්වුනේ නිතැනිණි. 

දෙනෙත් පහතට හරවාගෙන උන් බැවින් ආනන්ද තෙරණුවන්ගේ මුහුණෙහි වූ වෙනස ඈ නොදුටුවාය. 

'' මේ දිනවල දානයට නොයෙක් ගෘහපතීන්ගෙන ආරාධනා ලැබී ඇති බව සත්‍යයක්..එහෙත්....මඳක් පමා වන්න...මම බුදුන් වහන්සේ විමසා ඔබට ස්ථිර පිළිතුරක් ලබා දෙන්නම් නොපමාව.'' 

'' පුණ්ණා අපට සතුටුදායක පිළිතුරක් ලැබේවි කියා ඔබ සිතනවාද? '' 

පිටුපා යන ආනන්ද තෙරුන් දෙස මඳ වේලාවක් බලා සිටි පාලි පුණ්ණා දෙසට හැරී විමසුවාය. 

'' සමාවෙන්න....ස්වාමීනී...මම එසේ නොසිතමි....'' 

පුණ්ණා පැවසූයේ ගල් අසුනට බර දෙමිනි. 

" මම ද එසේ නොසිතමි...'' 

පාලී ද පුණ්ණා අසලම අසුන් ගත්තාය. 

සමාපත්ති සුවයෙන් බොහෝ වෙලාවක් ගත කල බුදුන් වහන්සේ දෑස් විවර කළහ. ආනන්ද තෙරණුවන් තමා ඉදිරියේ සිටිනු දුටු එතුමෝ මඳ සිනහවක් නඟමින් ආනන්ද තෙරණුවන් ඇමතුවෝය. 

'' කිමෙක්ද ආනන්ද? '' 

'' ස්වාමීනී, ඔබ වහන්සේට දානයකට ආරාධනා කිරීමට කාන්තාවක් පැමිණ සිටී.'' 

'' එසේනම් ඈ මෙහි කැඳවන්න ආනන්ද, '' 

'' එහෙත් ....ස්වාමීනී...'' 

'' ඔව් කියන්න ආනන්ද....ඔබට යම් ගැටළුවක්ද?....නොවලහා පවසන්න.'' 

" එසේය ස්වාමීනී.. ඒ කාන්තාව අම්බපාලියයි. '' 

'' ඉතින් ආනන්ද ගැටළුව කුමක්ද? '' 

'' ස්වාමීනී..ඇය වනාහී විශාලා නුවර නගර ශෝභිනියයි '' 

'' ආනන්ද ඒ ගැටළුවක් වන්නේ කෙසේදැයි මට නොවැටහේ...මට එහි කිසිදු ගැටළුවෙක් ඇත්තෙන්ම නැත. ඔබ ද ඒ ගැටළුවක් කර නොගන්න. '' 

'' එහෙත් ස්වාමීනී........'' 

'' ආනන්ද...මගේ ධර්මය අග රජ තුමාගේ දේවියට මෙන්ම නගර ශෝභිනියට ද එක සේ අදාලය.අග සිටු තුමාගේ දියණියට මෙන්ම වසුරු කද කරින් ගත් චණ්ඩාලයාගේ බිරිඳට ද එකසේ අදාලය.මා ඉදිරියේ, මගේ ධර්මය ඉදිරියේ කිසිම මිනිසකු හෝ ගැහැණියක අනෙකෙකුට වඩා උසස් නොවන්නා සේම පහත් ද නොවේ.ඔබ මේ පිළිබඳව පැහැදිළිව අවබෝධයකින් පසුවෙතැයි මම මෙතෙක් සිතා සිටියෙමි. '' 

'' එහෙමයි ස්වාමීනී...එහෙත් අම්බපාලියගේ දානය ඔබ වහන්සේ පිළිගත්තාය යනුවෙන් නුවර පුරා ප්‍රචාරය වූවාට පසු මහ ධන සිටුවරුන් සහ වෙළෙඳුන්ගෙන් ලැබෙන අනුග්‍රහය අඩු විය හැකියි. '' 

'' ආනන්ද...මට හෝ මගේ ධර්මයට හෝ ධනවතුන්ගේ අනුග්‍රහයක් හෝ රාජ්‍ය අනුග්‍රහයක් කිසිසේත්ම අවශ්‍ය නොවේ.එවන් බාහිර අනුග්‍රහයන් ගෙන් තොරව දෙපයින් ස්වාධීනව නැඟී සිටීමේ ශක්තියක් මාගේ ධර්මයට ඇති බව මම නිසැකවම දනිමි. එසේම එවන් අනුග්‍රහයකින් තොරම පැවතිය නොහැකි තත්වයක් උදා වූ දිනෙක මාගේ ධර්මයද අභාවයට යනු ඇති. සියලු සංස්කාර ධර්මයෝ අනිත්‍යයයි කියා මා දෙසූ බව ඔබට අමතකද? නිසැකවම මාගේ ධර්මය ද එයට අයත්ය. එබැවින් කණගාටු නොවන්න.වහා ගොස් අම්බපාලිය මෙහි කැඳවන්න. '' 

බුදුන් වහන්සේ අභිමුවට එලඹි අම්බපාලි පසඟ පිහිටුවා වැඳ වැටුණාය. 

'' සුවපත් වේවා නැඟනිය නැඟී සිටින්න. '' 

'' ස්වාමීනී මම ඔබ වහන්සේට දානයක් පිළිගන්වනු කැමැත්තෙමි. '' 

'' ඔබගේ කැමැත්ත ඉටු වේවා නැඟනිය. හෙට දහවල් දානය සඳහා මම ඔබ මැඳුර කරා පැමිණෙන්නෙමි.'' 

'' ඔබ මා මැදුර කරා පැමිණෙනවා?....ස්වාමීනී එසේ අවශ්‍ය නොවේ. මම දානය පිළියෙල කොට මෙහි රැගෙන එන්නෙමි '' 

'' නැත නැඟනිය කිසිදු ගැටළුවෙක් කිසිසේත්ම නැත. මම හෙට ඔබේ මැඳුරට පැමිණෙන්නෙමි.'' 

'' ඒ මට මහත් ප්‍රීතියක් ස්වාමීනී, මම ජීවිතය කෙරේ බොහෝ සේ කලකිරී සිටින්නෙමි.මා සිතට වසර ගණනකට පසු යම් සහනයක් ලැබුණේ පසුගිය දා ඔබ වහන්සේගේ ධර්ම දේශනයට සවන් දුන් පසුවය.'' 

'' සිතෙහි සහනය ලඟා කර ගැනීම හෝ සිත අසහනයේම පවත්වා ගැනීම හුදෙක් පවත්නේ ඔබ අතේමයි නැඟනියනි, එහි වගකීම සම්පූර්ණයෙන්ම ඔබ සතුයි. මට කලහැකි එකම කාර්යය මාර්ගය පෙන්වීම පමණකි. එම මාර්ගයේ ගමන් කොට සහනය සහ විමුක්තිය ළඟා කරගන්නවාද නැතහොත් සුපුරුදු පරිදි ජීවිතය අසහනයෙන් ගත කරනවාද යන්න ඔබම තීරණය කරන්න.'' 

'' එහෙමයි ස්වාමීනී....'' 

'' නැඟනිය ජීවිතය වනාහී උපතේ සිට මරණය දක්වාම නොනවතින දුක් සම්භාරයකි.ආශාවන් පසුපස නොනැවත දිව යාමෙන් අප තව තවත් ඒ දුකෙහිම ගැලෙනවා විනා ඉන් මිදීමක් නොවන්නේය.මෙතෙක් දුර ඔබ නොනැවත දිව ආ ජීවිතයට මොහොතකට සමු දෙන්න. නැවතී නැවත ආ මඟ දෙස ආපසු බලන්න, ඔබ පැමිණි මඟ දෙස ආපසු බලන්න. ඔබ කඳු මුදුනකට පැමිණ ඇත.කඳු මුදුනේ මඳක් ගිම් නිවාගෙන පැමිණි මඟ දෙස ආපසු බලා ඔබම තීරණයකට එලඹෙන්න ඉදිරියේ මවිසින් කුමක් කළ යුතුද කියා. තීරණය ඔබ අතේ. ජීවිතය ඔබේ සේම ජීවිතයට සහනය ළඟා කරගන්නේ කෙසේ ද යන තීරණය ද ඔබ සතුයි. '' 

'' සාදු ...සාදු...ස්වාමීනී, ඔබ වහන්සේගේ වදනින් පවා මසිත සිහිල් අඳුනක් ගැල්වූ කලෙක මෙන් සුවපත් වීයනු මට දැනෙයි....'' 

'' ස්වාමීනී...සමාවන්න......'' 

දොරටුව දෙසින් ඇසුණු ආනන්ද තෙරුන්ගේ හඬින් පාලී ඒ දෙස නෙත් යොමු කලාය. 

'' ඔව් ආනන්ද, කියන්න....'' 

බුදුන් වහන්සේ තමන් ඉදිරියට පැමිණි ආනන්ද තෙරුන්ට පැවසූහ. 

'' ස්වාමීනී අජාසත් මහ රජතුමා ඔබ වහන්සේ බැහැදැකීමට පැමිණ සිටී.'' 

'' එසේනම් ස්වාමීනී මට අවසර.....'' පාලී වහා නැඟී සිටියාය. 

'' නැත නැඟනිය....කිසිදු ගැටලුවෙක් නැත ඔබ රැඳී සිටින්න.ආනන්ද...රජතුමා මෙහි පැමිණෙන්නට දන්වන්න.'' 

ඉක්මන් ගමනින් පැමිණ බුදුන් වහන්සේ ඉදිරියේ වැඳ වැටුණු අජාසත් නැඟී සිට පසෙකට වී හුන් පාලී දෙස බැල්මක් හෙලා නැවත බුදුන් වහන්සේ ඇමතුවේය.
'' ස්වාමීනී...මේ දිනවල් මාගේ සිතෙහි කිසිදු සහනයක් නැහැ....මපියානන් පිළිබඳ බියකරු මතකය මා සිතට නිතර වද දෙනවා.සිතට යම් සහනයක් ලඟාකර ගනු වස් හෙට පොහෝ දින ඔබ වහන්සේට දානය පිළිගැන්වීමට රුචියක් ඇතිවිය. එබැවින් හෙට රජ මැඳුරේ දානයට වඩින ලෙස ඔබ වහන්සේට ආරාධනය කිරීමට කැමැත්තෙමි.'' 

'' රජතුමනි...ඔබ සිතට සහනයක් ගෙන දේනම් මම ඒ ඇරයුම පිළිගන්නෙමි. එහෙත් හෙට දින මේ අම්බපාලියගේ මැදුරට දාන උදෙසා පැමිණීමට මම ආරාධනය භාරගතිමි.''

බුදුන්වහන්සේ පැවසූයේ පසෙක හිස පහත් කොටගෙන හුන් පාලී සිය සුරතින් දක්වමිනි. 

" එහෙමයි ස්වාමීනී. එසේනම් කමෙක් නැහැ.....ඔබ වහන්සේට මම වෙනත් දිනෙක දානයට ආරාධනය කරන්නෙමි.....එසේනම් මට අවසර....ඔබ වහන්සේ හමුවී දීර්ඝ වශයෙන් සාකච්ඡා කිරීමට මම ළඟදීම දිනෙක පැමිණෙන්නෙමි.මා සිතට සහනයක් ගෙන දිය හැක්කේ ඔබ වහන්සේට පමණි. '' 

'' ඔබට අවශ්‍ය ඕනෑම මොහොතක මා හමුවිය හැකියි රජතුමනි......'' 

'' එසේනම් මට අවසර ස්වාමීනී....'' 

බුදුන් වහන්සේට වැඳ නමස්කාර කොට රජු පිටත්ව ගිය පසු පාලී ද බුදුන් වහන්සේ අභිමුඛයට පැමිණ වැඳ වැටුණාය. 

'' මට ද අවසර ස්වාමීනී. ඔබ වහන්සේගේ වදනින් පවා මසිතට ලැබුණු සහනය ඉමහත්ය. '' 

'' යහපතක්ම වේවා නැඟනිය...... එළඹ සිටි සිහියෙන් යුතුව කටයුතු කිරීම සිතේ සහනයට එකම හේතුවයි. ඒ මොහොතකට හෝ අමතක නොකරන්න.'' 

අරමේ අංගනයට පිවිසි පාලී එතෙක් එහි රැඳී හුන් අජාසත් රජතුමා දුටුවේ විශ්මයට පත් විය. 

'' රජතුමනි ඔබ තුමා?....'' 

'' පාලී මම ඔබ පැමිණෙන තෙක් පොරොත්තු වුණෙමි. ඔබට මා සමඟ මාගේ අස් රියෙන් මැදුර බලා ගමන් කල හැකියි.'' 

'' ඒත් රජතුමනි ඒ ඔබට අනවශ්‍ය ගැටළුවෙක් නොවන්නේද? '' 

'' මීටත් වඩා කුමන ගැටලු ද පාලී?.....අනෙක් කාරණය මම විශාලාවේ රජතුමා....එන්න මා හා...මම ඔබ ඔබේ මැදුර කරා රැගෙන යන්නම්....'' 

අස් රියෙහි රියැදුරු අසුනෙහි පසෙක පුණ්ණා අසුන් ගත් අතර පාලී රජු සමඟ රිය තුල වූ සුව පහසු අසුනට බර දුන්නාය. 

සඳ රැසින් නැහැවුනු විශාලා නුවර වීදී මේ මැදියම සහ අළුයම අතර කාලයෙහි පාළුවට ගොස් තිබිණි.සුදු අසුන් සිව් දෙනාගේ කුර ගැටෙන නාදය පමනක් වීදී සිසාරා විහිද ගිය ඒ රාත්‍රියෙහි රිය කවුළුවෙන් පිටත් බලා හුන් පාලීගේ සිතට පිවිසියේ අජාසත් හා ආලිංගනයෙහි වෙළෙමින් ගෙවුනු ඒ අතීතයයි. 

එකල දුටු මතින් ඇගේ සිත රාගයෙන් අවදිකල ඔහුගේ කඩවසම් රුව වයස්ගතවී නමුදු තවමත් කිසිදු වෙනසක් නොවුනු නමුදු ඈ සිතෙහි අද ඔහු කෙරෙහි පිරී ඉතිරී ඇත්තේ කිසිසේත්ම රාගයක් නොව තමා මෙන්ම අපමණ දුක් කම්කටොලු රැසකින් පරිපීඩිත තවත් මනුෂ්‍යයෙකු කෙරේ උපදින උපේක්ෂා සහගත අනුකම්පාවෙක් පමණි. 

'' පාලී මට ඔබෙන් යමක් ඉල්ලීමට අවසරද? '' 

රජුගේ හඬින් දැහැන් බිඳුනු ඕ තොමෝ උදක්ම රජුගේ මුහුණ කෙරේ නෙත් යොමු කලේ ප්‍රශ්නාර්ථයෙනි

" අහෝ රජතුමනි...ඔබ මෙපුර මහරජතුමාය. ඔබට මගෙන් අවශ්‍ය කුමක්ද?....පවසන්න.....'' 

'' මට අනෙක් හැම දෙයක්ම අඩු නැතිව තිබියද නැත්තේ අවශ්‍යම දෙයයි. එනම් හිතේ සහනයයි. මට හෙට ඔබේ මැදුරෙහි බුදුන් වහන්සේ උදෙසා පැවත්වන දානයට සහභාගි වීමට අවසරද?....මම ඔබෙන් ඉල්ලන්නේ එපමණයි.'' 

'' රජතුමනි...ඒ ඔබට ගැටළුවක් නොවේනම් මාගෙන් කිසිදු බාධාවෙක් උදක්ම නැත්තේමය.'' 

'' කුමන ගැටලුවක් ද පාලී....ඔබට බොහොම පිං...'' 

දෑතම දිගුකොට පාලීගේ සුරත ගත් අජාසත් ඒ තම මුවට ලංකොට අපමණ බැතියෙන් සිප ගත්තේය.දෑසට නැඟුනු කඳුලු බිඳක් වමතින් පිසලූ පාලී සඳරැසින් බැබලෙනා පුරා සඳ වලාකුළු රහිත අහසෙහි දිලෙනයුරු නිවීපහන්වූ සිතින් යුතුව බලා සිටියාය.

Friday, October 10, 2014

284. අනුලා, රජිතා සහ එවන් තවත් සහසක් ගැහැණුන්ගේ කතාව……2


අම්මාපල්ල, මෙවුංට එක දවසක් ඉවසං ඉන්ට බැරි හැටියක්...හෙහ්,හෙහ්, මං හිතාන උන්නෙ අනුලගෙ කතාවෙ දෙවෙනි කොටස හෙට දාන්ටෙයි කියල. ඒ අස්සෙ අර අරූ කියාපි උන්දැට සම්පූර්ණ කතාව එකට කියවන්ට ඕන කියල. ඔන්න සිත්තමී ඒ පාර පොඩ්ඩිගෙ පරණ පෝස්ට් එකට සබැඳියකුත් දාපි.විලියොං කොලූගෙ නැන්ද කිව්ව වගෙ " මදැයි!!!! " හෙහ්,හෙහ්, ඒ හින්ද ඔන්න දෙවෙනි කොටසත් අදම දාන්ට මම කල්පනා කලා ඒ පාර...

අනුලා රැජින ගැන නොදන්න අයට දැනගන්ටත් එක්කල මුලින්ම දාන්නං සයුරී ඉතිහාසඥීය විසින් අනුලාවන් ගැන ලියාපු වියුණු සටහනක්..ඔය සයුරි ඇවිල්ල මහානාම හාමුදුරුවන්ගෙ ඇවැස්ස නෑන ඒ කාලෙ. දන්නවනෙ මහානාම හාමුදුරුවො කියන්නෙ කවුද කියල? රොෂාන් මහානාමගෙ කවුරුවත් එහෙම නෙවෙයි .මහානාම හාමුදුරුවො තමයි ඇවිල්ල මහාවංශෙ ලියැව්වෙ.ඉඳගෙන ලිව්ව එහෙම නෙවෙයි හොඳද? ඇවිල්ල ලිව්වෙ...හෙහ්,හෙහ්, 

ඔබට ස්තූතියි ..සයුරි. 

වළගම්බා රජතුමා ක්‍රි. පූ. 77 දී මිය පරලොව ගියාට පස්සේ මී ළඟට රජ කම ලැබෙන්නේ ඛල්ලාටනාග ගේත් අනුලා දේවිය (පසුව වළගම්බා රජු ගේ බිසව වූ) ගේත් පුත් "මහාචූලී මහාතිස්ස" ට - ක්‍රි. පූ. 76 -62 (බු. ව. 468 - 482). 

මේ රජතුමා සාමයෙන් අවුරුදු 14 ක කාලයක් රට පාලනය කරන අතරෙදි "නාග" කුමාරයා, එහෙමත් නැත්නම් වළගම්බා රජතුමා ගේත් සෝමා දේවිය ගේත් පුත්‍ර රත්නය, ජිවත් වෙන්නේ පෙරළි කාරයෙක් විදියට. සොරකම්, මං පැහැරීම් වැනි දේවල් කරපු නිසා ඔහුට "චෝරනාග" කියලා නමකුත් පට බැඳෙනවා. කට්ටියට මතක ඇති නේද කලින් ලිපියෙදි කිව්වා වළගම්බා රජ පවුල පලා යද්දී සෝමා දේවිය රථයෙන් බිමට බැහැලා අනිත් අයට පැනලා යන්න ඉඩ සලසලා දීපු හැටි. ඉන් පස්සේ සොලීන් දේවිය අල්ල ගෙන ගියා නේ. ඉතින් ඊට පස්සේ අවු. 14 ක් ගිහින් සෝමා දේවිය නැවත ගෙන්වා ගන්න තෙක්ම නාග කුමාරයා හැදුනේ වැඩුනේ මව් සෙනෙහස අහිමිව. වළගම්බා රජතුමාට වෙන බිරිඳක් හිටපු නිසාත් (අනුලා), ඇයටත් පුතෙක් ඉඳපු නිසාත් නාග කුමාරයා මොන වගේ පිඩනයක ඉන්න ඇත්ද කියලා අපිට හිතා ගන්න පුළුවන් නේද? එහෙම වෙන එක දැන් කාලේ වගේම ඒ කාලෙත් ඇත්තටම ස්වාභාවිකයි. ඉතින් "නාග", "චෝරනාග" බවට පත් වීම එතරම් පුදුම වෙන්න කාරණයකුත් නෙමෙයි මම හිතන්නේ. 

කොහොම උනත් මහාචූලී මහාතිස්ස රජතුමා ක්‍රි. පූ. 62 දී මිය ගියාට පස්සේ චෝරනාග කුමාරයාට රජකම ලැබෙනවා - ක්‍රි. පූ. 62 - 50 (බු. ව. 482 - 494). මේ චෝරනාග රජතුමාගේ බිසවගේ නමත් "අනුලා". චෝරනාග රජ උනාට පස්සේ තමන් පෙරළිකාරයෙක් ව සිටි කාලයේදී තමන්ට සහය නොදීපු විහාර 18 ක් විනාශ කරලා දැම්මලු. මේ ආකාරයෙන් රජකම් කරපු චෝරනාග රජතුමා අවුරුදු 12 කට පස්සේ වස දීමක් නිසා මිය යනවා. එතුමාට වස දුන්නේ කවුද කියන එක ටිකක් විවාදාත්මකයි. සමහරු කියන්නේ වස දුන්නේ ඔහුගේ බිසව "අනුලා" විසින් කියලා. තවත් සමහරු කියන්නේ රජුගේ අරක්කැමියා විසින් වස දුන්නා කියලා. 

කොහොමහරි අන්තිමට චෝරනාග මිය ගියාට පස්සේ රජකම ලැබෙන්නේ මහාචූලී මහාතිස්ස ගේ පුත් "කුඩාතිස්ස" (ක්‍රි. පූ. 50 - 47) ට. ඔහුට රජකම් කරන්න ලැබෙන්නේ අවුරුදු 3 ක් පමණයි. ඔහුත් වස දීමක් නිසා මරණයට පත් වෙනවා. ඉන්පසු "ශිව" නම් රජ වාසල ආරක්‍ෂකයෙකු සමඟ විවාහ වන අනුලා බිසව ඔහුට රාජ්‍යය පවරා දෙනවා. වැඩි දවස් නොගොස් ඔහුටත් වස දී හදිසියේ මිය යන නිසා "වටුක" නම් දමිළ වඩු කාර්මිකයා සමඟ විවාහ වන අනුලා දේවිය ඔහුට රාජ්‍යය පවරා දෙනවා. වැඩි දවසක් යන්න මත්තෙන් ඔහුටත් අත් වෙන්නේ ශිව ට අත් උන ඉරණම මයි. ඉන්පසු අනුලාගේ ස්වාමියා සහ රජු බවට පත් වෙන්නේ "දාරුභාතිකතිස්ස" නම් දර ගෙන යන්නෙක්. ඔහුත් අභිරහස් ලෙස මරණයට පත් වීමත් සමඟම "නීලිය" නම් බමුණා සමඟ විවාහ වන අනුලා ඔහුට රාජ්‍ය බාර දෙනවා. මේ විදිහට වසරක් ඇතුලත කිහිප දෙනෙක්ම තමන්ගේ ස්වාමියා කරගෙන රජකම බාර දුන්නත් නොනිල වශයෙන් රාජ්‍යය පාලනයේ යෙදුනේ අනුලා බිසව කියලා හිතන්න පුළුවන්. මේ මරණ වලට වගකිව යුත්තා වන්නේ අනුලා බිසව බව බොහෝ දෙනෙකුගේ මතය වුවත් එය එසේමද යන්න ටිකක් අපැහැදිලි කාරණයක්. 

අවසානයේදී ඇය ස්වාමියන්ට රජකම බාර දීම පසෙක තබා තමාම රාජ්‍ය පාලනය බාර ගන්නේ හෙළයේ පළමු රැජිණ ලෙස ඉතිහාසගත වෙමින්. සැමියන්ට වස දීමේ සිද්ධිවල ඇත්ත නැත්ත කෙසේ වෙතත් කාමාධික කාන්තාවක් ලෙස අනුලා චරිතය හංවඩු ගැසීම එතරම් සාධාරණ නොවන බව මගේ පුද්ගලික මතයයි. "අනුලා රැජිණ" (ක්‍රි. පූ. 46 - 42) මේ ආකාරයට රට පාලනය කිරීම ඇරඹුවත් ඇයට එය කරගෙන යන්න ලැබෙන්නේ අවුරුදු 4 ක් පමණයි. මහාචූලී මහාතිස්ස ගේ දෙවැනි පුත්, එහෙම නැත්නම් කුඩාතිස්ස ගේ සොහොයුරු වන "කුටකණ්ණතිස්ස" අනුලා රැජිණ මරා රාජ්‍ය පවරා ගන්නවා. 

ලක් ඉතිහාසයේ අඳුරු යැයි සම්මත කාල පරිච්චේදයක් මෙසේ නිමා වන අතර දරුණු විදියට හංවඩු ගැසූ චරිතයක් ලෙස අනුලා රැජිණ ඉතිහාසයට එක් වෙනවා. ඒක කොයි තරම් දුරට සාධාරණයි ද කියලා හිතන එක ඒ චරිතය දිහා සානුකම්පිතව බලන්න පුළුවන් අයට බාරයි :) 


**********************************


" අපේ කඳවුරු භූමිය මැද තිබුන විසාල නුග ගහක්.......මේ නුග ගහේ බැඳල හිටියෙ අජිත.........ඒ වටේට වළල්ලක් වගෙ රැස් වෙලා හිටිය අනික් කට්ටිය ඔක්කොම.......මොන තරම් දරුණු සැඩපරුෂ පුද්ගලයො උනත්, එදා ඒ හැමෝම හිටියෙ බිමට හැරවුනු නෙතින්....මොකද හැමෝම අජිතට කැමතියි ඒ වගේම චෝරනාගගෙ නීතිය අනුව අජිතගෙ ඉරණම මොකක්ද කියල හැමෝම දැනගෙන හිටිය......." 

" අනුලා......එන්න කුමරියනි ඉදිරියට......" ඒ චෝරනාග. 

" මම හෙමිහිට ඉස්සරහට ගියා,........ ඇත්තටම ගියා නෙවෙයි යැවුන කිව්වොත් තමයි නිවැරදි, .....කට්ටිය දෙපැත්තට වෙලා මට ඉඩ දුන්න.....මම අජිත ආසන්නයටම ගියා.........එයාගෙ දෑසෙ තිබ්බෙ කිසිම ආකාරයකින්, බියක් එහෙම නෙවෙයි.......එයා මා දිහා බලල හිනා උනා........." මම ඔයාට ආදරෙයි අනුලා...".....අජිත එහෙම කිව්වෙ කාටත් ඇහෙන්ට.......මම හිතන්නෙ එයා දැනගෙන හිටිය එයාගෙ ඉරණම මොකක්ද කියල........ඒ නිසා එයා මගෙ ඇස් දෙක දිහාවෙ බලාගෙන ඒ වචන හතර කිව්වෙ දැඩි විශ්වාසෙකින්..." 

" හහ්...හහ්......හා.......අජිත නම් අනුලාට ආදරෙයිලු.....හරි අනුලා මොකද කියන්නෙ?.........ඔයත් අජිතට ආදරෙයිද?........චෝරනාගගෙ සමච්චල් ස්වරය නිසා මට ඇති උනේ අමුතුම ධෛර්යයක්........මේ මෘගයා මාවත් මෙතනම මරල දැම්මත් ඇත්ත කියන්ට ඕනය කියල මට හිතුන. " මමත් ඔයාට ආදරෙයි අජිත " මම කිව්වෙ අජිතගෙ ඇස් දෙක දිහාවෙ එක එල්ලේ බලාගෙන.......ඔහුගෙ මුහුණ සිනහවකින් විකසිත උනා......" 

" වියරුවෙන් සිනාසෙමින් චෝරනාග මා වෙතට පැමිණෙනු දුටු මම එලෙසම සිට දෑ පියාගත්තෙ මගේ මරණය ආසන්න බව පැහැදිලි වුනු නිසා.......ඒත් චෝරනාග මා ළඟට ඇවිත් මගේ අතේ කිනිස්සක් තිබ්බ......හහ්...හහ්.....එහෙම ලේසියෙන් ඔයාට මැරෙන්ට දෙන්න බෑ අනුලා.......දැන් ගන්න මේ කිනිස්ස හොඳ ළමය වගෙ......අජිත ඔයාට ආදරෙයි කිව්වනෙ......මම අහල තියනව ආදරෙන් පිරිච්ච හදවතක් සිදුරු කරන්ට බෑ කියල විශේෂයෙන් ආදරය කරන අතින්ම අනින කොට...හරි අපි ඒ න්‍යාය අද පරීක්ෂා කරල බළමු. දැන් ගිහිල්ල බලන්ට අජිතගෙ හදවත මේ කිනිස්සෙන් සිදුරු වෙනවද කියල....හහ්.....හහ්....හා....." 

"චෝරනාග මට දුන්නු කිණිස්ස මම එහෙම්මම බිම දැම්මෙ සර්පයෙක් අතේ දැවටුනා වගෙ."

" හිනාවෙමින්ම බිමට නැවුණු චෝරනාග කිණිස්ස අහුලල ආයෙම මගෙ අතට දුන්න."

" අනුලා.....සෙල්ලම් කලා ඇති.....කරුණා කරල මම කියන විදිහට කරනවද?.......නැත්නම් මම ම ඒ වැඩේ කරනව.....ඒ කරල ඊට පස්සෙ වාරය ඔයාගෙ........හැබැයි මම කියන විදිහට කලොත් ඔයාගෙ ජීවිතේ බේරෙනව....මොකද කියන්නෙ?....තීරණය ඔයාගෙ......හහ්. හහ්...හහ්......චෝරනාගගෙ වියරු හිනා හඬ ආයෙත් කඳවුරු භූමිය සිසාරා පැතිරිලා ගියා." 

" අසංක........ මට ඒ වෙලාවෙ තීරණ තුනක් ගන්න අවස්ථාව තිබුන.....එක....... කිණිස්සෙන් ඇනල චෝරනාග මරල දාන එක......ඒ වැඩේ ලේසි වෙන්නෙ නෑ මොකද, චෝරනාග සන්නාහ පැළඳ ගෙන හිටියෙ ඒ වෙලාවෙ.......මෙහෙම තත්වයක් ගැන කල්තියා දැනගෙන හිටිය වගෙ.......සන්නාහයෙන් ආවරණය නොවුනු ස්ථානයක් හරියටම බලල ඇන්න උනත් මම දැනගෙන හිටිය අනිවාර්යයෙන් චෝරනාගගෙ සඟයො ඊට පස්සෙ කොහොමවත් මාව ඉතුරු කරන එකක් නැතිය කියල...........ඊට පස්සෙ අනිවාර්යයෙන් අජිතවත් මරනව." 

" දෙක.......අජිතව නොමරා ඉන්න එක......ඒත් මම දැනගෙන හිටිය චෝරනාග කිව්වදේ කරන කෙනෙක් කියල......මංකොල්ල කණ්ඩායමක නායකයෙක් හැටියට, අනික් සාමාජිකයන්ගෙ ගෞරවය හරිම වැදගත්. කිව්ව දෙ නොකලොත් අනිවාර්යයෙන් ඒ ගෞරවය නැතිවෙලා යනව......එහෙම උනොත් වැඩිකාලයක් නොගිහින් කණ්ඩායමේ නායකත්වයට තව කෙනෙක් සටන් වදිනව..........ඒ තත්වය වළක්වා ගන්ට නම් නායකය කිව්ව දේ කරන්ට ඕන.....ඒ නිසා මේ විදිහට වෙන්නෙත් අජිතයි මමයි දෙන්නම මිය යන එක." 

" තුන.....අන්තිම විකල්පය තමයි අජිතව මරන එක.......ඒකෙන් මගෙ ජීවිතේ බේරෙනව......ඒත් මට හිතාගන්ට බැරිඋනු දේ තමයි එහෙම දෙයක් කරල........මට ආදරය කරන අහිංසකයෙක් මරල දාල මට ජීවිතේ ඉතුරු කාලෙ මගෙ හෘදය සාක්ෂිය එක්ක ගත කරන්ට පුලුවන් වෙයිද කියන එක........" 

" මම කිණිස්සත් අතේ අරගෙන, දෙගිඩියාවෙන් එකෙල මෙකෙල වෙවී ඉන්දැද්දි අජිත කතා කලා.....බොහොම පැහැදිලි ස්වරයෙන්....." 

" අනුලා........වෙන කරන්ට දෙයක් නෑ......ඔයා චෝරනාග කියන විදිහට කලේ නැත්නම්, අපි දෙන්නටම මැරුම් කන්ට වෙනව.......ඒකෙ කිසිම තේරුමක් නෑ අනුලා........මම වෙනුවෙන් මගෙ ආදරය වෙනුවෙන් ඔයා ජීවත් වෙන්ට ඕන...........ඔයා මෙහෙම ජීවිතේ අවසානයක් කර ගන්ට ඕන කෙනෙක් නෙවෙයි.......මා වෙනුවෙන් ජීවත් වෙන්ට..........." 

" ඒ වචන ඇහුණම මටත් කල්පනාවට ආව අජිත කියන්නෙ ඇත්ත නේද කියල." 

" අසංක......මම හෙමිහිට අජිත ළඟට ගිහිල්ල, එයාගෙ ඇස් දෙක දිහාවෙ ටික වෙලාවක් බලා හිටිය....එයත් මා දිහා ඇහිපිය නොහෙලා බලා හිටිය......ඒ කරල මම ඇස් දෙක පියාගෙන කිණිස්ස ඉස්සුව....." 

" අනුලා ඇස් දෙක අරින්න.......මට ඔයාගෙ ඇස් දෙක දිහාවෙ බලාගෙන මැරෙන්න ඕන.....අජිත හෙමිහිට කිව්වෙ මට විතරක් ඇහෙන්ඩ....." 

" මම ඇස් ඇරිය අසංක............මට ආදරය කරන ඒ ඇස් දෙක දිහාවෙ එක එල්ලේ ඇහිපිය නොහෙලා බලාගෙන මම අජිතට කිණිස්සෙන් ඇන්නා..........." 

" ඒ වෙලාවෙ මම දැක්ක දේවින්නාන්සෙගෙ ඇස් වල යන්තමට කඳුළු දිළිහෙනව.........මම ඔය එතුමිය කිට්ටුවෙන් ආශ්‍රය කරන්ට ගත්තට පස්සෙ එතුමියගෙ කඳුළු කියල දැක්කෙ එදා විතරමයි..........." 

" කඳුළු වලකාගන්නට දෝ දෙතුන් වරක වේගයෙන් ඇසිපිය හෙලල දේවීන්වහන්සෙ ආයෙම කතා කරගෙන ගියා......" 


" එදා ඒ නුග ගහ යට මම මැරුන අසංක......අද මේ ඉන්නෙ ඊට කලින් හිටපු අනුලා නෙවෙයි.........මුලු ලෝකෙටම වෛරකරන, විශේෂයෙන් පිරිමි සංහතියෙන්ම පළිගන්ට අධිෂ්ඨාන කරගත්තු , අනුලා කුමරියක් තමයි එදා ඒ නුග ගහ මුල අජිතගෙ ලෙයින් තෙමී ගිය කිණිස්ස අත ඇරියෙ......." 

" එදා ඉඳල මම කලේ ඒ මගේ අධිෂ්ඨානය ක්‍රියාත්මක කරපු එක...........චෝරනාග රජකමට පත් නොවුනානම් මගේ ඒ අධිෂ්ඨානය මාත් එක්කම වැළලිල යන්ට තිබ්බ පස් අස්සෙ.......ඒත් චෝරනාගගෙ කර්මය ද මගේ කර්මය ද.......ජාතියෙම කර්මය ද මට හිතාගන්ට බෑ එයා රජ උනා...........සාමාන්‍ය ගැහැණියක් නෙවෙයි අගරැජින හැටියට මට මගේ අධිෂ්ඨානය ක්‍රියාත්මක කරන්ට අවස්ථාව ලැබුනා...." 

" චෝරනාගට මගෙ අතින්මයි මම වස දුන්නෙ...........අවුරුදු පහලවකට පස්සෙ මිනිහගෙ තුන් හිතකවත් තිබුනෙ නෑ, මම පලි ගනියි කියල.චෝරනාග වස මිශ්‍ර මිදියුෂ බීල, පපුව අල්ලගෙන කෙඳිරිගාන දිහාවෙ මම බලා හිටියෙ පුදුම සතුටකින්.....ඒ වෙලාවෙ මිනිහගෙ ඇස් වල තිබ්බ මරණ බය.........මගෙ හිතට ගෙනාවෙ පුදුම සතුටක්........අසංක හිතන්නෙ මම මහ කුරිරු යක්ෂණියක් කියලද අසංක? " 

" නෑ දේවීන්වහන්ස....ඔබ තුමිය ඔය කටුක අතීතය අමතක කරල දානව නම් මම කැමතියි....ඒත් මම කවුද ඔබතුමියට උපදෙස් දෙන්න.............ඔබ තුමිය මුහුණ දුන්නු සිද්ධියට මම මුහුණ දුන්න නම් මමත් බොහෝ විට ඔය දේම කරන්න තිබුණ......" 

" අන්න හරි අසංක.......මම කැමතියි කෙලින් කතාකරන පිරිමින්ට.......දැන් මෙහෙම හිතමු.....මම එදා පත්වෙච්චි තත්වෙ ගැන හිතාගන්ට මම අසංකට උදව්වක් කරන්නම්.........හරි.....දැන් මම කිව්වොත් අසංකට රජිතට කිණිස්සකින් ඇනල මරන්ට......නැත්නම් මම දෙන්නවම මරවනව කියල........හිහ්......හිහ්......හිහ්, "

" දෙයියන්ටම ඔප්පු වෙච්චාවෙ........දේවින්නාන්සෙ මයෙ නමත් දන්නවද?..........." සවන් අදහා ගත නොවුනු මම බියපත් දෑසින් අසංකගේ මුහුණ බැලීමි. 

" ඒකනෙ කියන්නෙ......මමත් ඕකම ඇහුව," 

" දේවින්නානසෙ රජිත ගැන දන්නවද?......" මම ඇසූයේ බියපත් දෑසිනි."

" මොකෝ අසංක බය උනාද?.........බය වෙන්ට කාරණාවක් නෑ.....මාළිගාවෙ ආරක්ෂක සේනාංකයේ උප ප්‍රධානිය ගැන හැම දෙයක් ම අගරැජින දැනගෙන ඉන්ට ඕන නේද?............එහෙම නැත්නම් කොහොමද රාජ්‍ය පාලනය හරි හැටි කරන්නෙ?......දැන් තේරුණා නේද අසංකට?........දේවීන්නාන්සෙ ඇහුවෙ කොක් හඬලා හිනාවෙන ගමන්," 

" දේවින්නාන්සෙගෙ හිනාව එක පාරටම නැවතුන......ඊට පස්සෙ එතුමිය කතා කලේ මම කවදාවත් නාහපු හැඟීම්බර කටහඬකින්.........ආසන්නයෙම හිටපු මටත් ඇහෙන නෑහෙන ගානට......" 

" අසංක.......අර මහ කැළේ නුග ගහ යට සිද්ධිය මම අසංකට කිව්වනෙ............එදා ඉඳන් පිරිමින්ගෙන් පළිගන්න ගමන් මම හෙව්වෙ අජිත වගෙ පිරිමියෙක්......මගෙ හදවතේ එක අර්ධයක් පිරිමින්ගෙන් පළිගන්න දත් කූරු කන අතර අනික් අර්ධය ආදරය ඉල්ලල හඬා වැටුනයි කිව්වොත් ඒ කතාව හරියටම හරි අසංක........." 

" මේ අවුරුදු දහ අටක කාලෙදි මට හම්බ උනු පිරිමි දස දහස් ගානක් අතරෙ අජිතල එකම එක්කෙනයි හිටියෙ අසංක............." 

" දේවීන්නාන්සෙගෙ හඬ ටික ටික අඩුවෙලා ගිහිල්ල, අන්තිම කොටස කිව්වෙ රහසක් කොඳුරනව වගෙ........ මම එතුමිය දිහ බලාහිටියෙ මේ මොකවත් තේරුම් ගන්ට බැරුව.ඊට පස්සෙ එතුමිය හෙමිහිට නැඟිටල මා ලඟට ආව. ඒ කරල නැමිල මගෙ නලල සිප ගත්ත." 

" මම මොකවත් කරකියාගන්ට බැරුව එතුමිය දිහා බලන් හිටිය......." 

" ඔව් අසංක ඒ ඔබ..........ඒත් බයවෙන්ට කාරියක් නෑ.....මම රජිතටයි ඔයාටයි, අබ මල් රේණුවකින් වත් බාධාවක් වෙන්නෙ නෑ......මම දන්නව ආදරේ අගය......අමතක කරන්න එපා මමත් වතාවක් ඒ සුවය විඳපු කෙනෙක් බව........මම ඔයාගෙ නළල සිප ගත්තෙ තේරුමක් ඇතුව.......අජිත මාව සිප ගත්තු එකම එක වතාවෙ, එයා සිප ගත්තෙත් මගෙ නළල........ඒත් අපි දෙන්නම දැනගෙන හිටියෙ නැහැ ඒ සිපගැනීම කියන්නෙ අපි දෙන්නගෙ සමු ගැනීම කියල.........මමත් දැන් ඔයාට සමුදෙනව අසංක.........ඔයා යන්න....මම ඔයාව සේවයෙන් මුදා හරිනව....කොහොමත් රටේ තත්වය එච්චර සුබ නෑ......ඒ නිසා රජ මාළිගයෙන් පුලුවන් තරම් බැහැර වෙන තමයි නුවණට හුරු......යන්න අසංක, රජිතා වෙතට යන්න.....මගේ සුබ පැතුම්ද සමඟ," 

" මට මොනවත් කියාගන්ට හැටියක් තිබුනෙ නෑ....එක අතකට මම මොනවයි කියල කියන්ටද?.........දේවින්නාන්සෙ ගැන මගෙ පපුව පුරහම මතු උනේ මහා වේදනාවක්.....මම හෙමිහිට නැගිටල එන්ට ආව....මාළිගේ අංගනෙ මම දොර ගාවදි මම මොහොතක් නැවතිල ආපහු හැරිල බැලුව දේවින්නාන්සෙ දිහාවෙ........එතුමිය ගල් පිළිමයක් වගෙ මම යන දිහාවෙ හිස් බැල්මකින් බලා හිටිය......එතන මම දැක්කෙ තමන්ගෙ ස්වාමියාට වස දුන්නු ඔහු මියයනව බොහොම සතුටින් බලා හිටපු අනුලා දේවියක් නෙවෙයි...........පිරිමින්ගෙන් පළිගැනීම තම ජීවිතයේ එකම අරමුණ කරගත්තු අනුලා දේවියක් නෙවෙයි......මම දැක්කෙ වසර දහ අටක් මුලුල්ලේ තම මියගිය ආදරය සොයමින්, ඒ මත්තේම ජීවිතය විනාශ කර ගැනීම තම එකම අධිෂ්ඨානය කරගත් අනුලා නම් තවත් එක් අප සේම ලෙයින් මසින් ආශාවන්ගෙන් සැදුම්ලත් පෘතග්ජන කාන්තාවක්...." 

අසංකගේ කතාව කොපමණ මගේ සිත කම්පනය කලේද යත් මම ඔහුගේ දසරුවෙහි හිස හොවා හඬන්නට වීමි. 

මට කිසිදු ලෙසකින් බාධා නොකල හෙතෙම මා හඬා අවසන් වන තුරු ඉවසිල්ලේ සිට මගේ නිකටින් අල්ලා සෙමින් මගෙ වත ඔහු දෙසට හරවා ගත්තේය. 

" රජී,......... ඔයා ඇඬුවෙ ඇයි කියල මම ඇහුවොත්........" ඔහු මගේ දෑසට එබී ඇසුවේය. 

" මම වෙනුවෙන්.....දේවින්නාන්සෙ වෙනුවෙන්........අතීතයේ දුක් විඳපු, අදත් දුක් විඳින, අනාගතයේදීත් අනිවාර්යයෙන්ම දුක උරුම අප්‍රමාණ කාන්තා පරපුර වෙනුවෙන්......." 

ඔහුගේ පපුවේ හිස හොවාගත් මම නැවත ද හඬන්නට වීමි. 

283. අනුලා, රජිතා සහ එවන් තවත් සහසක් ගැහැණුන්ගේ කතාව……1


අම්මාගේ එකම අයියණ්ඩිය, එනම් මගේ මාමණ්ඩිය, කඩුල්ල පැන පැමිනෙනු මා දුටුවේ මම වත්ත පහල තල වගාවෙහි වැඩී තිබූ වල් පැලෑටි උදුරමින් සිටියදීය. 



ඔහු රාජ සබාවෙහි සුළු මුලාදෑනි තනතුරක් දැරූවද, ඉහළ තානාන්තර දැරූවන් හා බොහෝ සමීපව ආශ්‍රය කල හෙයින්, රජ සබයෙහි සිදුවන්නේ කිමෙක්ද යන්න පිළිබඳව පැහැදිලි අදසක් ඔහු තුල වීය. 

ඔහු පැමිණි විට අනුරපුරයෙහි සිදුවන දෑ පිළිබඳව, නවතම තොරතුරු දැනගත හැකි බැවින්, වල් ඉදිරීම පසෙක ලූ මම හෙමිහිට නිවෙස බලා ඇදුනෙමි. 

වැඩිහිටියන්ගේ සාකච්ඡා වලට දරුවන් සහභාගීවීම, පිළිගත් චාරිත්‍රයක් නොවූ නමුදු, ඒ නොතකා මම මාමණ්ඩිය ඈඳි ගෙන සිටි පිල් කණ්ඩිය දෙසට ඇදුනෙමි. 

මා සිතූ සේම ඔවුන් සාකච්ඡා කරමින් සිටියේ, අනුරපුර දේශපාලන තත්වය පිළිබඳවය. 

" නගන්ඩිට කියන්ට මම මේ මහ වාසල සේවය කලාට, කොයි වෙලේ පරාණෙ අහිමි වෙයිද කියල පණ බයේ ඉන්නෙ, ඒ තරමට දැන් තත්වෙ භයානකයි," 

" අනේ දෙයියනේ, එහෙමෙයි? අයියණ්ඩි" 

අම්මා කම්මුලේ අත තබා ගත්තීය. 

" එහෙනං, මේ අපේ දේවින්නාන්සෙ............." 

මාමණ්ඩි කතාව නවතා වට පිට බැලූයේ බිය රැඳි නෙතින් වුවද, නිතැනින්ම පහල වූ සිනහව මම යටපත් කොට ගත්තේ ඉතා අසීරුවෙනි. 

" මේ අපේ දේවින්නාන්සෙ කරන වැඩ නිසා ඇඟේ ලේ නැතුවයි අපි කවුරු කවුරුත් මේ දවස්වල ඉන්නෙ........." 

" ඒ මොකොද අයියන්ඩි?..............අර රජවෙච්ච වටුකයත් හිටිහැටියෙම මලා කියලයි ඔන්න අපිට ආරංචි උනේ," 

" නිකම්ම  මළා නෙවෙයි නගන්ඩි........" 

මාමණ්ඩි යාන්තමට ඇහෙන ගානට හඬ පාත් කරලයි කතා කලේ.......

 " දේවින්නාන්සෙ ඒ මනුස්සයට වහ දුන්න. ඒකෙනුයි ඒ මනුස්සය මලේ" 

" සංදුක්කාරේ......." 

අම්මා නැවත වරක් කම්මුලේ අත තබා ගත්තීය........

" ඔහොම ආරංචියක් අපිටත් ආව......ඒත් මේ දවස්වල කට කතා කියන එව්ව එමට .....ඒ නිසා අපි ඔව්ව විස්වාස කොලේ නැතුවා........" 

" නැහැ....ඒක ඇත්ත......උඹල මෙව්ව තැන් තැන් වල කියනව එහෙම නෙවෙයි........" 

මාමණ්ඩි අම්මාගේද ඉන්පසු මගේද මුහුණු දෙස එක එල්ලේ බැලුවේය.

" දේවින්නාන්සෙට මොන යස්සය ආරූඩ වෙලාද මට නං තේරෙන්නෙ නැතුවා ..මීට ඉස්සර අර සිව......ඒ මිනිහට වහ දුන්න......තව කීදෙනෙකුට ඔහොම කරයිද දෙයියො තමයි දන්නෙ..... "

" ඉතිං අයියණ්ඩි......ඔහොම දේවින්නාන්සෙට ඕන ඕන මිනිස්සු රජකරවන කල් රාජසබාව බලාගෙන ඉන්නෙ මොකද?" 

" මේකනෙ නගන්ඩි වැඩේ.....ඔය කවුරු රජ කලත් රට පාලනය කරන්නෙ ඇත්තටම දේවින්නාන්සෙ......ඒ වැඩේ දේවින්නාන්සෙ යස අගේට කරනව නෙව.......කාටවත් කිසිම අසාදාරනයක් නොවෙන්ට.......දැන් බලන්ට කුඹුරු වතු පිටි එහෙමටහ් හරිම සරු සාරයි නෙව........ඒ නිසා කිසිම කෙනෙක් මොකවත් කියන්නෙ නෑ කටක් ඇරල......." 

" ඒක නම් සහසුද්දෙන්ම ඇත්ත අයියණ්ඩි............දැන් මේ අපේ වැවෙන් වතුර බෙදන වැඩේ බාරව හිටපු උදක රාළ අල්ලස් ගන්නවය......වතුර බෙදන වැඩේ සාදාරනව කරන්නෙ නැතය කියාල කොයි කාලෙක ඉඳන්ද අපි රාජ සබාවට පැමිණිලි කොලේ....කොයි වැඩක් උනාය......ඔන්න පහුගිය කන්නෙ දේවින්නාන්සෙට පැබිණිලි කොලා විතරයි.......විබාගයක් තිබ්බ.....ඒ වෙලාවෙම උදකයව තනතුරෙන් පහ කොලා.........දැන් කිසිම පුරස්නයක් නෑ......සාදාරණව කාටත් වතුර ලැබෙනව......" 

" අන්න ඒකනෙව කියන්නෙ රට පුරාම ඔහොම තමයි.....ඒ නිසානෙ කවුරුවත් දේවින්නාන්සෙට මොකවත් නොකියන්නෙ........" 

තවත් ටික වෙලාවක් කතාබහ කරමින් සිටි මාමණ්ඩිය පිටත්ව ගියේ හෙට උදෑසනම ආපසු අනුරපුර යායුතු බව පවසමිනි. 

" මේ දුවේ....උඹ එහෙම මෙව්ව තැන් තැන් වල කියනව එහෙම නෙවෙයි ඔන්න හොඳට මතක තියා ගනින්......" 

මාමණ්ඩිය පිටත් ගියපසු අම්මා පැවසුවාය. 

" මං ආයෙ කා එක්ක කියන්ටද...අපෙ අම්මා........."

මම නොරිස්සුමෙන් පැවසූයෙමි. 

" අර අසංක ළමය එක්කවත් ඔව්ව කියන්ට එපා..........ඒ ළමයත් වාසල රාජකාරියක් කොරන කෙනෙක් නෙව........

අසංක යනු මපියාණන්ගේ නැගනියගේ පුත්‍රයාය...එනම් මගේ ඇවැස්ස මස්සිනාය. මපියාණන් සහ නැන්දනිය අකලට මිය ගියමුත්, ඔවුන් ජීවතුන් අතර සිටි කාලයේ අසංක හා මම විවාහ වියයුතු බවට එකඟ තාවයකට පැමිණ තිබිණි. 

එසේ නොවුනද, වැලි කෙලියේ පටන් එකට වැඩුනු අසංක සහ මා අතර පෙම් සබඳතාවයක් හට ගැනුනේ නිරායාසයෙනි. 

යොවුන් වියට එලඹුනු වහාම, රජ වාසල සේවයට බැඳුනු අසංක, දැනට වාසල මුර සේනාංකයේ උප ප්‍රධානියා වශයෙන් කටයුතු කරයි. 

අසංකට නිවාඩු ලැබෙන්නේ මසකට වරකි. අද සවස ඔහු ගෙදර එන බව ඔහු හා එකට සේවය කරන මිතුරකු අතේ ඊයේ පණිවිඩයක් එවා තිබිණි. 

අප හමුවන සුපුරුදු ස්ථානය....එනම් වැව් ඉස්මත්තේ රූස්ස කුඹුක් ගස යටට, ඉර හැරී තුන් පැයක් ගෙවීගිය පසු මම ගියේ ඒ අනුවය. අපගේ නිවසේ දී හමුවී කතාබහ කරන ලෙස අම්මා කොතෙක් පැවසූවද, කුඩා කල සිටම අප දෙදෙනම ප්‍රිය කලේ මේ කුඹුක් ගස් සෙවනටය. ඒ එහි ඇති සිසිලස මෙන්ම අපට කැමති දෙයක් නිදහසේ කතා කිරීමට ඇති හැකියාවද නිසාය. 

මා එහි යන විටත් අසංක එහි පැමිණ සිටියේය.උඩුකය වසා සිනිඳු සළුවක් දවටා සිටි ඔහුගේ පැහැපත් මුහුණෙහි වී වෙහෙසකර ස්වභාවය මසිතට ශෝකයක් ගෙන ආවේ නිතැනිණි. 

" රජිතා......." 

මා දෙස බලා සිනාසුනු ඔහු හිඳසිටි අසලම කුඹුක් මුල මතම මමද අසුන් ගතිමි. 

" මොකෝ අයියණ්ඩි බොහොම වෙහෙස වෙලා වගෙ?" 

" ඇත්ත....නංගි,මෙ දවස්වල ගතට වගේම හිතටත් නෑ කිසිම සැනසීමක්......නංගිට ලොකු කතාවකුත් කියන්ට තියෙනව මට........" 

" වාසල තත්වෙත් එච්චරම සතුටුදායක නෑ නොවද අයියණ්ඩි මේ දවස්වල?...." 

ඔහු දෙස විමසුම් බැල්මක් හෙලමින් මම ඇසීමි. 

" මොනව කියනවද නඟා........අර වටුක රජවෙලා යන්තම් අවුරුද්දනෙ ගත උනේ.......මිනිහ මලා......මලා නෙවෙයි මැරුවා....." 

" දේවින්නාන්සෙ වහ දුන්නයි කියල නේද කියන්නෙ අයියන්ඩි?..." 

" ඔව්.......එහෙම තමයි කියන්නෙ......" 

" අනේ අප්පෝ, මේ දේවින්නාන්සෙ මොනව හිතාගෙන මෙහෙම අපරාද කරනවද, දෙයියො තමයි දන්නෙ " 

මම කිව්වෙ කම්මුලේ අත තියාගෙන. 

අසංක මා දෙස හැරී බලා නැවත ඈත වැව් දියෙහි පිහිනන දිය කාවුන් රෑනක් දෙස මොහොතක් බලා සිටියේය. 

ඉන්පසු ඔහු කතා කලේ මා කිසිදාක නෑසූ තැන්පත් ස්වරයකිනි, 

" රජිතා.....හැම දෙයක්ම මතුපිටින් පෙනෙන විදිහටම බාරගන්ට එපා.දේවින්නාන්සෙ වැරදියි කියල හැමෝම කියන එක ඇත්ත. ඒත් දේවින්නාන්සෙ එහෙම කරන්ට හේතු වුනු කාරණා ගැන කවුරුවත් කතා කරන්නෙ නෑ....නැත්නම් හිතාමතාම ඒ කරණා අමතක කරල දාල හැමෝම." 

" ඒ කිව්වෙ අයියණ්ඩි?" 

" මම දේවින්නාන්සෙ සමීපව ආශ්‍රය කරනව දැන් සෑහෙන කාලෙක ඉඳල........" 

" අයියණ්ඩි?............" 

මගේ විශ්මය ගැබ්වුනු රාවය ඔහු එසැනින් මවෙතට හැරවීමට සමත් විය. 

" රජිතා.....කරුණාකරල වරදවා වටහා ගන්න එපා.......දේවින්නාන්සෙ ගැන පැතිරිලා තියන කතා මම දන්නව....ඒව ඔක්කොම අමූලික අසත්‍යයත් නෙවෙයි ඇත්තම කිව්වොත්.....මාව විශ්වාස කරන්න......ඉස්සෙල්ල මම කියන්ට යනදේ අහල ඉන්න." 

 ඔහු මගේ දෑතමගෙන මාදෑසට එබී පැවසුවේය. මඳ සිනහවකින් මම අනුමැතිය පලකළෙමි. 

" නංගි දන්නවනෙ, දේවින්නාන්සෙ මුලින්ම අවාහවෙලා හිටියෙ අර චෝරනාග කියන මංකොල්ලකාරය එක්කනෙ.ඒකත් බොහොම ලාබාල වියේදි දේවින්නාන්සෙගෙ අකමැත්ත පිට බලෙන්ම වෙච්ච කසාදයක්..........ඇත්තම කිව්වොත් කසාදයක් නෙවෙයි.......දේවින්නාන්සෙව ඒ මංකොල්ලකාරය පැහැරගෙන ගිහිල්ලයි තියෙන්නෙ.......දේවින්නාන්සෙගේ පියා රුහුණු පළාතෙ සාමාන්‍ය පුද්ගලයෙක්....ඒ නිසා චෝරනාගට විරුද්ධව මොකවත් කරන්ට හයියක් තිබිල නෑ.......ඒ නිසා එයාලත් අසරණ වෙලා ඒ වෙලාවෙ......." 

" චෝරනාග රජුට විරුද්ධව රටපුරා කැරළි ගහමින්, මංකොල්ල කමින් යද්දි, ඒ ලාබාල දැරිවිටත් සිද්ධ වෙලා තියනව, චෝරනාග එක්ක රටපුරා යන්ට.......නිකමට හිතල බලන්ට, සියුමැලි බොලඳ සොලොස් වියැති කුමාරිකාවකට, ඒ වගෙ ජීවිතයක් ගත කරන්ට වුනාම.............ටික කාලයක් එහෙම නෙවෙයි.....පුරා වසර හයක්.....එතුමිය ගත කරල තියෙන්නෙ ඔය වගෙ අහිගුණ්ඨික ජීවිතයක්......දින දෙක තුනකට වඩා එක තැනක රැඳෙන්ට බෑ......හමුදාව වැටලුවොත් කියල, කූඩාරම් ඔක්කොම අකුලගෙන වෙන තැනකට යන්ට ඕන..........හරි හැටි කෑමක් බීමක් නින්දක් නෑ.......හැම වෙලේම බයෙන් තැතිගත්ත ගමන් ඉන්නෙ..........ඒ ඔක්කොමත් හරි චෝරනාගගෙ අඩුම ගනනෙ ආදරයක් වත් තිබුනනම්........ඒ ආදරය වෙනුවෙන්ය කියල ඔය දුක් හිරිහැර ඔක්කොම ඉවසන්ට තිබුන.......ඒත් ඒ හොර දෙටුව මේ අහිංසක දැරිවි පැහැරගෙන ආව විතරයි....ඊට පස්සෙ උන්නද මලාද කියල ඇහැක් ඇරල බලල නෑ." 

" අයිය ඔය විස්තර ඔක්කොම දන්නෙ කොහොමද?......දේවින්නාන්සෙ කිව්වද?...." 

" ඔව් රජිතා............මට ඔය විස්තර කිව්වෙ දේවින්නාන්සෙම තමයි......ඒත් වරදවා හිතන්ට එපා......මගෙ කතාව ඔක්කොම අහල ඉන්ට." 

අසංක ඔහුගේ උකුල මතවූ මගේ සුරත් සෙමින් පිරිමදිමින් පැවසුවේ සිනාසෙමිනි. 

" හරි, හරි ඉතින් කියන්ටකො බලන්ට " 

මම කුඩා දැරියක් සේ සුරතල් වුනෙමි. 

" චෝරනාගට මේ දැරිවි උවමනා වෙලා තියෙන්නෙ, එයාගෙ උවමනා එපාකම් පිරිමහ ගන්ට විතරයි......ඒ වගේම හැමදාම රෑට, චෝරනාග තමන්ගෙ සගයො එක්ක පවත්තපු මධුපානෝත්සව වල සංග්‍රහ කටයුතු බාරවෙලා තියෙන්නෙත්, මේ අහිංසකීට............මුළු කඳවුරේම බොහෝවිට ගැහැණියක් විදිහට ඉඳල තියෙන්නෙ දේවින්නාන්සෙ විතරයි.නිකමට හිතන්න නංගි මත්පැන් බී ගත්තු සැඩ පරුෂ මංකොල්ලකාරයො දෙතුන් සීයක් අතරෙ ඒ වගෙ ලාබාල දැරිවියක් ගත් කරන්ට ඇත්තෙ මොන වගෙ ජීවිතයක් ද කියල." 

" ඔය අතරෙ තමයි දේවින්නාන්සෙගෙ ජීවිතේ ආයෙ වෙනස් කරන්ට බැරි විදිහෙ මාර්ගයකට යොමු කරපු එක්තරා සිද්ධියක් වෙලා තියෙන්නෙ.........මම ඒක නංගි කියන්නම්......දේවින්නාන්සෙගෙ වචන වලින්ම......" 

" අසංක.....මම හිතන්නෙ නෑ කවදාවත් අසංකට, මම ඒ ගත කරපු ජීවිතේ තේරුම් ගන්ට පුලුවන් වෙයිද කියල.............ඒ තරම් දුකින් පිරිච්ච ජීවිතයක් මම ගත කලේ.....දිවිනහ ගන්ට මට හිතුනු වාර අනන්තයි....ඒත් ආයෙම මට හිතුන, මේ වගෙ මංකොල්ලකාරයෙක් නිසා, මොකටද මම මගෙ ජීවිතේ නැතිකරගන්නෙ කියල........ඔය අතර තමයි, චෝරනාගගෙ කණ්ඩායමේ හිටපු එක තරුණයෙක් කෙරේ මගෙ හිත ඇදිල ගියේ..........එයාගෙ නම අජිත..........මංකොල්ල කණ්ඩායමේ හිටියට, අජිත අනික් අය වගේ ගොරහැඩි සැරපරුෂ කෙනෙක් නෙවෙයි......බොහොම ලාබාල පැහැපත් තරුණයෙක්......." 

මොහොතක් දෑස් පියාගෙන අතීතයට සමවැදි ඈ ඒ සුන්දර මතක අතර නිමේශයක් සැරිසැරුවාය. 

" අජිතට අගේට ගීත ගයන්ට පුළුවනි........ මමත් ඒ අංශයෙන් දක්ෂ නිසා බොහොමයක් වෙලාවට මධු පානෝත්සව වලදි ගීත ගයන්ට උනේ අපි දෙන්නට......චෝරනාග ඒකට කිසිම අකමැත්තක් දැක්වුවෙ නෑ........අපිව තව උනන්දු කලා......මම හීනෙකින්වත් හිතුවෙ නෑ මේ යක්ෂයා මේ වැඩේ කලේ යමක් යටි හිතේ තියාගෙන කියල." 

" එක දවසක් මධු පානෝත්සව අවසන් වුනේ වෙනද වගේම,, අජිතගෙයි මගෙයි ගායනයකින්......හැමෝම එදා අත්පොළසන් නඟල, සතුට පලකලා මට මතකයි. එදා හැබැයි අජිත ගී ගැයුවෙ බොහෝවිට මගේ ඇස් දිහාවෙ බලාගෙන.......මමත් එයාගෙ ඇස් දිහා බලාගෙන හිටියෙ, වශීවෙලා වගෙ.........අසංක,නිකමට හිතන්ට, මම වාගෙ ආදරයක් කාගෙන්වත් නොලබන අසරණ තරුණියකට, ඒවගෙ වෙලාවක මොනව හිතෙන්ට ඇතිද කියල.............එදා අන්තිමට මම මගෙ කූඩාරමට යන්ට යද්දි, එකපාරටම අඳුරෙ ඉඳල අජිත මතු උනා.......එයා මගෙ අත් දෙක හෙමිහිට අල්ලගෙන කිව්වෙ මෙච්චරයි " මම ඔයාට ආදරෙයි....අනුලා"ඒ කරල බොහොම ආදරෙන් නැවිල මගෙ නලල හෙමිහිට සිප ගත්ත......එච්චරයි, ඒ කරල එයා අඳුරෙම නොපෙනී ගියා.....එදා රෑ තමයි මම මගෙ ජීවිතේ ගෙවපු සුන්දරම රාත්‍රිය.........මම ජීවත්වෙනවයි කියල මගෙ ශරීරයෙ ඇට මිදුළු වලට පවා දැනෙන්ට ගත්තෙ එදා...........මම සිහිනෙන් මොනව දැක්කද කියල මට මතක නෑ අසංක......ඒත් ඒ හැම සිහිනයක්ම මගෙ දෙතොලට හිනාවක් කැන්දන් ආපු බව නම් මට අද වාගෙ මතකයි......පහුවදා මම උදේ පිබිදුනෙ අමුතුම ප්‍රබෝධයකින්." 

" ඒ ප්‍රබෝධයෙන්ම මම කූඩාරමෙන් එලියට ආවෙ, ගීතයකුත් හෙමිහිට මුමුණ මුමුණ......අසංක.......ඒ ප්‍රබෝධය හිරු දුටු පිණි වගේ වියැකිලා යන්ට ගත උනේ එක මොහොතයි.........." 

" අපේ කඳවුරු භූමිය මැද තිබුන විසාල නුග ගහක්.......මේ නුග ගහේ බැඳල හිටියෙ අජිත.........ඒ වටේට වළල්ලක් වගෙ රැස් වෙලා හිටිය අනික් කට්ටිය ඔක්කොම.......මොන තරම් දරුණු සැඩපරුෂ පුද්ගලයො උනත්, එදා ඒ හැමෝම හිටියෙ බිමට හැරවුනු නෙතින්....මොකද හැමෝම අජිතට කැමතියි ඒ වගේම චෝරනාගගෙ නීතිය අනුව අජිතගෙ ඉරණම මොකක්ද කියල හැමෝම දැනගෙන හිටිය......." 

" අනුලා......එන්න කුමරියනි ඉදිරියට......" 

ඒ චෝරනාග........................


************************************************ 

මේ කාලෙකට ඉස්සෙල්ල මම ලියාපු කතාවක්..හදිස්සියෙම මතක් උනේ මේ කතාවෙ කතා නායිකාව අනුලා රැජිනියගෙ උපන් දිනේ පහුගිය සතියෙ යෙදිල තිබ්බ හින්ද. ඒ නිසා මට හිතුන මේ කතාව පලකලානම් හොඳයි කියල.මේක මේ පොඩ්ඩි අනුලා ගැන ලියපු වියුණු සටහනකට මගෙ ටීකාව..නැත්නම් කමෙන්ට් එක. ඒ දවස්වල මම කමෙන්ට් ලියන්නෙ මාගල් වගෙ...හෙහ්,හෙහ්,...මම ලියපු හොඳම ටීකාවන් ලියවුනෙ පොඩ්ඩි සහ වත්ගෙ වියුණු සටහන් වලට. එහෙම ලියපු කතන්දර මම හිතාගත්ත විඩෙන් විඩේ දාන්න ඕනය කියල නිදහස් සිතුවිලි වියුණුවෙ.. ඔබට ස්තූතියි පොඩ්ඩි....:)

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...