Friday, April 17, 2015

312. කුකුළේගඟ මතක - 3 - චාල්ස් - ඩයනා විවාහ මංගල්‍යෝත්සවය, රඹුටන් සහ දූරියන් සමඟ හිනිදුමගේ කතාව.


Google images
කුකුළේ ගඟ මතක ලියද්දි ප්‍රස්තුත කථාව නොහොත් කියන්ට ආපු කතාව ඉවරයක් කරන්ට ඕන හින්ද ඒ අතරමඟ ඇදිල ආපු අතුරු කතා දෙකක් මම පස්සෙ කියන්නම්ය කියල මඟ ඇරල ආව.

ඔන්න වැඩේ හැටිය කියන්නෙ ඒ පාර මෙවුං මට වගපල කියන්ට ගත්තෙ නැද්ද ඒ අතුරු කතා කිව්වෙ නැතය කියල. ඒ මදිවට අර මලිති නෝන මහත්තැං ගත්කටටම ඇහුව නෙව මොකෝ මේ අසනීපයක්වද්ද කියල. ඉතිං කාටෙයි මේ අවනඩු කියන්නෙ? හෙහ්,හෙහ්,


ඉතිං ඔන්න ඔය හින්ද සකලජන වෙත පතලාවූ මහා කරුණාගුණය කරණකොටගෙන මම තීරණය කලා ආපහු සරෝජිනී සහ අසෝකා යන ළමයින්ගෙ වගතුග ගැන විස්තරේ ලියන්ට පටං ගන්ට ඉස්සරවෙලා ජේ.ආර්. සහ ඩයනාගේ මඟුල කතාවයි අර අලි ගැන කතාවයි කියලම ඉන්නවයි කියල. ආ..පොඩ්ඩෙන්නම් අමතක මතක බැරිවෙනව. අපේ කළ්‍යාණ ගොයිය ඇහුවනෙ කුකුළෙ සේෆ්ටි ප්‍රොසීඩියර්ස්  ගැන මොකවත් ලියන්ටෙයි කියල. රයිට් මේ එක්කම ඒ ගැනත් පොඩ්ඩක් විතර ලියන්ට ඕන.

ඔන්න එහෙනං අපි ආපහු යනව වැන්ද මට විස්තරේ කියන තැනට..ස්ථානය - කුකුළේගඟ අපේ ඔෆිස් එක....කාලය වසර 14 කට පෙර.

" අනේ බොස් අර ජේ.ආර්.ගෙ කතාව කියල ඉන්ටකො...නැත්තං ඕක මට අහගන්ට අමතක වෙනව.අනික මගෙ පොඩි එකා ඉන්නෙ දෙක වසරෙ. සතියකට දෙපාරක් උන්ට තියනව කතන්දර පැයද මොකක්ද කියල කෙහෙල් මලක්. ඒකට පන්තියෙ ළමයි හැමෝම අළුත් කතන්දරයක් කියන්ට ඕන. ඒකා ඇවිල්ල අහන්නෙ මගෙන්..කාටද බොස් ඔයහැටි කතන්දර මතක? මගෙ ඔලුව නරක් වෙනව.." 

" අඩේ මේ.... උඹට පිස්සුද? මේ කතන්දර එහෙම පංතිවලට ගිහිල්ල කියන්ට පුලුවන් කතන්දර නෙවෙයි. උඹෙ පොඩි එකාවත් ඉස්කෝලෙං දොට්ට දාල උඹවත් පොලිසියෙ කූඩු වෙන වැඩක් ඒක. අර ඇම්ඩ වඳුරො කූඩු හදපු කතාව කියල වෙච්චි එකේ අනික් එක වෙයි උඹේ පොඩි එකාට...." 

" ආ..ඒ ඇම්ඩගෙ කතාව නම් මම දන්නව..."

හප්පා යන්තං ඇති මේ හෝතඹුව ඒ කතාව හරි දන්න එක. නැත්තං ඒකත් මමම කියන්ට එපාය...හෙහ්,හෙහ්, ...මටම එහෙම කියාගෙන මම වැන්ද දිහාට හැරුන.

" කේතලේ ගහපං බං තව නෙස්කැෆේ එකක් බොමු. උගුර කටත් වේලිල වගෙ. "

වැන්ද කෝපි හදනකල් මම කතාව පටන් ගත්ත. 

" ඩයනගෙයි චාල්ස් කුමාරයගෙයි මඟුල මතකයි නේද උඹට? "

" මතකයි..හැත්තැගණංවල නේද තිබ්බෙ? "

" නෑ නමසිය අසූඑකේ...හරි ඒ මඟුලට ජේ.ආර්. ගොයියයි ප්‍රේමදාස ලොක්කයි දෙන්නම ගියානෙ. ඔය මංගල්ලෙට ආරාධනා කලේ රටේ රාජ්‍ය නායකයට විතරයි. එගෙම උනාම නිල වශයෙන් යන්න ලැබෙන්නෙ ජේ.ආර්. ට විතරයි.ප්‍රේමදාස ගොයිය එතකොට අගමැති. මනුස්සයටත් යන්ට ඕන වුනා චාලිස්ගෙ මංගල්ලෙට. කතාව රට පුරා පැතිරුනෙ ඇත්තටම ප්‍රේමෙට නෙවෙයි මේ මඟුල් දොලදුක ඇතිවුනේ හේමාවෝ ප්‍රේමදාස මැතිණියට කියලයි. "

" හෙහ්..වෙන්න ඇති..එක පාරක් මමත් ගියානෙ ඔන්න ඔය බුත්තලද කොහෙද තිබ්බ ගංඋදාව බලන්ට. අන්තිම දවසෙ හේමා නෝනගෙ ටීම් එකයි රෝසි සේනානායකගෙ ටීම් එකයි නෙට්බෝල් ගැහැව්වනෙ. අම්මාපල්ල ඒක තමයි බලන්ට වටින වැඩේ.බලයෙන් ඉදිමුණහම ගෑණු / මිනිස්සු කරන අමන වැඩ...." වැන්දා එහෙම කිව්ව.

" ඔව් මට මතකයි ඔය හේමා එක්ක නෙට්බෝල් ගහනකොට අනික් පිලේ ක්‍රීඩිකාවන්ට තිබ්බ කොන්දේසි මාලාවක් දාල. ආර්යාවගෙ ඇඟේ හැප්පෙන්ට බෑ, ආර්යාව බෝලෙ අරං යනකොට බෝලෙ ගන්ට බෑ, ගරු ආර්යාවනි කියලයි කතා කරන්ට ඕන..ගරු ආර්යාවනි ෂූට්, ෂූට්...ගරු ආර්යාවනි, පාස් පාස්..ගරු ආර්යාවනි හියර් ඊස් ද බෝල්..අන්න ඒ වගෙ. තව තිබ්බ ස්ටෑන්ඩිං ඕඩර්ස් කීපයක්. දාඩිය දාන්ට ඔට්ටු නෑ..දාඩිය දැම්මත් ගඳ ගහන්ට ඔට්ටු නෑ. ගඳ ගැහැව්වත් ආර්යාවට ගඳ දැනෙන්ට අරින්ට ඔට්ටු නෑ...අන්න ඒ වගෙ. "

වැන්ද දුන්න නෙස්කැෆේ එකේ උගුරක් බොන ගමං මම කිව්ව.

ඉතිං අනිවාර්යයෙන්ම වෙන්ට ඇත්තෙ ප්‍රේමදාසගෙ එක කෙස් ගහක් එහා මෙහා නොවෙන්ට පීරල තියෙන කොණ්ඩෙ කෙලින් වෙනකල් හේමාවෝ රෑ දවල් නැතුව බෙලිකටු මල්ල හොල්ලන්ට ඇති. අයිසෙ තමුසෙ මේ රටේ අගමැති නේද? ඉතිං මේ මංගල්ලෙට ආරාධනාවක් ගෙන්න ගන්ට තමුසෙට බෑය කියන්නෙ හතර විලි ලැජ්ජාවයි නේද? අනේ ඉතිං මොකටද තමුසෙගෙ ඔය කෙහෙල්මල් පට්ටන්තරේ? දානව ඕක බල්ලට...දන්නවනෙ බබලත්තුන්ට මොකක් හරි ලබාගන්ට ඕන උනහම ආය නෑ ඉතිං..ලෝකෙ පෙරලල හරි ඒ ආසාව ඉස්ට කරගන්නවනෙ. 

ඉතිං ප්‍රේමෙ කරේ මොන ජිල්මාල් එකක් හරි දාල ආරාධනාවක් ගෙන්න ගත්ත එක. බ්‍රිටිෂ් ඇම්බැසඩර්ට නොවඳිනා වැඳුම් වඳින්ට ඇති එකත් එකටම. එහෙම නැතුව ආය වසන්ටය? චාලිස් ඩයනා කපල් එක මුණුබුරංගෙ මූණු දකිනකලුත් හේමාවෝ උදේ හවස කෑමට පෙර කියවයි ඕක..ආය මොනවද? ඉතිං කොහොම හරි ප්‍රේම් ඇන්ඩ් හේමා කපල් එකත් ගියා රෝයල් වෙඩිං එකට.මට මතකයි ඩේලි නිව්ස් එකේ මුල පිටුවෙ දාල තිබ්බ ෆෝටොස් එකක් භෝජන සංග්‍රහයෙදි මේසෙ ඈත කෙළවරක දෙන්න ඉන්නව. ඉතිං ඔය ඩයනගෙ මඟුල, අපේ ජේ.ආර්.සහ ප්‍රේමදාස සම්බන්ධ කරල කතන්දර තියනව බර ගාණක්. යාන්ස් කියන්නෙ අන්න එව්ව. සිංහලෙන් යාං හෑලි.

1. රත්තරන් හැන්දේ කතාව

2. මම උඹට පවුං පණහක් දෙන්නං..ඔය විදිහට රුන්නෙ කොහොමද කියල මට කියපං - I will give you fifty pounds , just tell me how did you shat like that…

3. We have a population of 345 million people.

4. රඹුටං සහ දූරියං

ඉතිං මෙතනට අදාල වෙන්නෙ රඹුටං සහ දූරියං කතාව..කතාව මෙහෙමයි. එංගලන්තෙට පිටත් වෙන්ට කලින් ප්‍රේම් ගියා ජේ.ආර්. හම්බවෙන්ට. 

" සර් මොනවද වෙඩිං ප්‍රසන්ට් එකක් විදිහට අරගෙන යන්නෙ? "

" ප්‍රේමදාස..මේකනෙ ඔය මිනිස්සුන්ට ආය සල්ලි බාගෙ වටිනා බඩු මුට්ටුවල අඩුවක්ය? එව්ව නැති මිනිස්සුය? ඒ නිසා මම කල්පනා කලේ එහෙ නැති නෝමල් මොනවහරි ගිහිල්ල දෙන්ට. "

" ඒ කිව්වෙ සර්? මොන වගේ දෙයක්ද? "

" මම හිතාගෙන ඉන්නෙ හොඳවයිං රඹුටං ටිකක් ගිහිල්ල දෙන්ට.."

" ආ ඒක හොඳයි.."

ප්‍රේම් එහෙම කියල ගෙදර ඇවිල්ල මේ විස්තරේ හේමාවෝට කිව්ව. 

" මම මේ කල්පනා කලේ හේමා.... ලොක්ක රඹුටං අරන් යනකොට අපි මොනවද ගෙනියන්නෙ කියල. අපි එයාලට දෙවෙනි වෙන්ට ඕන නෑනෙ."

" මම කියන්නද? අපි අරං යමු හොඳවයිං දූරියං ගෙඩි තුන හතරක්. " 

" ඒකත් හොඳ අදහස ....." කියල ඔන්න ප්‍රේමෙත් එකඟ වුනා කියමුකො.

ඔන්න දැන් දෙගොල්ලම මඟුලට ගිහිල්ල රාජ භෝජන එහෙම භුක්ති විඳල ඊට පස්සෙ ආව ගෙනාපු තෑගි බෝග බාරදෙන වෙලාව. රැජින ඒ කිව්වෙ එළිසබෙත් අක්ක තමයි තෑගි බාරගන්නෙ. ඔන්න ජේ.ආර්.ගෙ වාරෙ ආව. ලොක්ක කාමරේ ඇතුලට ගිහිල්ල අර ගෙනාපු රඹුටන් පාර්සලේ දුන්න රැජිනි අතට. එතුමිත් පාර්සලේ ලිහුව. අම්මට සිරි, රැජිනට තද වුනා. මෙච්චර වටින රන් රිදී මුතු මැණික් තෑගි ලැබෙන අව් අස්සෙ මොනවද මේ නාකි ලොක්ක ගෙනල්ල තියෙන්නෙ?..මයිල් මයිල් වගෙ තියන ගෙඩි ජාතියක්.

" What the bloody hell is this ? " රැජින ඇහුව ටිකක් සැරෙන්. 

" These are a kind of fruit from my country your majesty, very tasty and good for your bowels too " ජේ.ආර්. ලොක්ක ටිකක් පස්සට වෙලා කිව්ව. 

රැජිනට මල පැන්නා අසූතුන් කෝටියට..එතුමී අඩි හැප්පුව පොළවෙ... 

" Ok right.... it is very obvious that you have insulted me and my country by bringing this worthless shit as a gift. " රැජින කෑගැහුව,

ඊටපස්සෙ මූණ ජම්බෙ වගෙ කරගෙන මුර භටයින්ට මෙහෙම අණ දුන්න. " Lay this cunning rascal on the floor and shove all these bloody fruits up his arse. That would teach him an unforgettable lesson. Anyway he says that they are good for bowels so shove them up all the way to his bowels. "

මුර භටයොත් ආය ඉතින් කිසි කතාවක් නෑ. ජේ.ආර්. එතනම මුණිං අතට  හරහ දාල රැජිණ කියපු විදිහටම වැඩේ කරන්ට ගත්ත. ජේ.ආර්. ලොක්ක ටික වෙලාවක් දත්මිටි කාගෙන ඉඳල එක පාරටම මහ හයියෙං හිනාවෙන්ට ගත්ත. රැජිණිට මහ පුදුමයක් මේක. 

" With all this stuff being shoved up your arse you are still laughing..I don't understand. Why? "

ජේ.ආර්. ලොක්ක හිනාවෙනව නවත්තගන්ට බැරුව. " Premadasa is next. He is outside the door waiting and..and..and he Is bringing some Duriyans.."

ඔන්න ඕකයි ළමයි ජේ.ආර් ඩයනගෙ මඟුලට ගිහිල්ල වෙච්චි සීන් එකක් ගැන මම පහුගිය පෝස්ට් එකේදි කිව්වෙ.

දැන් එහෙනං දෙවෙනි කතාව..............

" හෙහ්, අලි කියනකොට මට මතක් වුනේ. මම කාලයක් ඔය වැලිකන්දට එහා වැඩ කලානෙ කැලේ මැද. ඒ කාලෙ නං අලිත් එක්කම තමයි ජීවිතේ ගෙවුනෙ.අපේ වොචර් කෙනෙක්ට වෙච්ච මරු වැඩක් තියනව වල් අලි කේස් එකක්…." මම මැදින් පැනල කිව්ව

" අනේ බොස් ඒ කතාවවත් කියන්ට.." වැන්දා බැගෑපත් වුනා. 

" පිස්සුද බං?....මඟුලක් කතා කරනව. ඒක මෙහෙම කියන්ට පුලුවන් එකක් නෙවෙයි. පසුබිම සකස්කරන්ටම මයෙ හිතේ යයි විනාඩි දහයක් විස්සක්. ඒ හින්ද නොවැරදීම පස්සෙ දවසක කියන්නං..මට මතක් කරපංකො.."

රයිට් අලි කතාව මෙහෙමයි........

මිනිස්සු පදිංචි කරල අලුතින් ජනාවාස ඇතිකරන්ට අපි කැලේ මැද්දෑවෙ පාරවල්, ඇලවල්, පාලම්, බෝක්කු එහෙම හැදුව. ඊට පස්සෙ පදිංචි කරන මිනිස්සුන්ට කුඹුරු කරන්ට ඉඩං දෙන්ට එපාය. එක කුඹුරු කට්ටියක් හෙක්ටෙයාර් එකක්. අක්කරවලින් නම් 2.47. මම කලින් දවසක කිව්ව මේ කුඹුරු කට්ටි උදෙසා කැළේ සුද්ද කිරීම ගැන. අර කේබියගෙ ගර්ත් එක මැනිල්ල ගැන කිව්වෙ. ආන්න එදා...හෙහ්,හෙහ්,

ඉතිං ඔය චීන්නු කැලේ සුද්ද කරල සල්ලිත් අරගෙන ගියානෙ.ඊට පස්සෙ අපි ගෝලයො ( ගෝලයො කියල පොදුවෙ හැඳින්නුවෙ චෙක් රෝලෙ වැඩ කරන අනියම් කම්කරුවො. චෙක් රෝල කියන්නෙ අනියම් කම්කරු පැමිණීම් සටහන් ලේඛනයට ) දම්මල එවුං ගොඩ ගහපු මහ ගස් කොටං ගොඩවල් ගිණි තිබ්බ. ඔහොම ගිණි තිබ්බම දවස් දෙක තුනක් තිස්සෙ ඇවිලෙනව. ඊටත් පස්සෙ අර මහ විසාල අළු ගොඩවල් තුනී කරල දානව. එකක් එහෙම නැත්තං අර අළුගොඩ තියන තැන කුඹුරු කට්ටිය හම්බවෙච්ච මිනිහ අනාථයි. අනික ඔය අළු හොඳ පොහොරක්.

මේ කතාවට අදාල නොවුනත් තව කාරණයක් කියන්ට ඕමනයි. බක් මහ උළෙල ගැන කියනකොට අපි අළුත් අවුරුදු සහ අලුත් අවුරුදු කියල දෙවිදිහටම ලියනවනෙ. ඒත් අළුත් අවුරුදු කියල ලිව්වම සම්පූර්ණයෙන්ම වැරදියි කියල කියල තිබ්බ ඩී.එෆ්. කාරියකරවන මහත්තය. නිවැරදි වචනෙ අලුත් අවුරුදු වෙන්න ඕන කියලයි එතුමා කියන්නෙ. ආණ්ඩුවෙ සිළුමිණ පත්තරේ ඒ කාලෙ ඉඳලම කියවන්ට කියල වැදගත් දේකට තිබ්බෙ පුන්කලස අතිරේකය විතරයි. දැන් ඒකෙ නම ඇවිල්ල සත්මඬල.

ඉතිං අර අළු තුනීකරන්ට අපේ ඩෝසර් දෙක තුනක් දාල තිබ්බ. ඔය මම කියන දවස් වෙනකොට ඒ ඩෝසර් තිබ්බෙ අපේ කෑම්ප් එකේ ඉඳල කිලෝමීටර් එක පහක් හයක් වගෙ කැළෑව මැද්දෙ.දවල් දවස තිස්සෙ වැඩකරල හවස අපේ ජීප් එකක් ගිහිල්ල ඔපරේටර්ස්ලව එක්ක එනව. ඒ යනකොට වොචර් කෙනෙක් එක්ක යනව රෑ එළිවෙනකල් මුරකරන්ට. මනුස්සය ඉතිං කෑලි පහේ ටෝච් එකකුයි, පොරවන්ට ගනකම කම්බිලියකුයි, කෑම එකයි, වතුර කෑන් එකක් එහෙම අරගෙන යනව. 

අපි හිටපු තනිකඩ නිලනිවාසෙ එක්කම වාගෙ පිටිපස්සෙන් තිබ්බ සුළුසේවක නේවාසිකාගාරයක්. ඕකෙ හිටිය හිනිදුම කියල වොචර් කෙනෙක්. මට හරියටම මතකයක් නෑ මිනිහගෙ නම ද ගමද හිනිදුම කියල. කොහොමහරි හැමෝම කතාකලේ හිනිදුම කියල

හිනිදුමය ලෝක ආනාදියා.ඒ වගේම පණ්ඩිතයා. නොදන්න කෙහෙල්මලකුත් නෑ ඇත්තම කිව්වොත්. ඒ වගේම නොම්මරේ එකේ කතා කාරයා.

ඔන්න හිනිදුමය වැටුන අර කැලේ මැද්දෙ ඩෝසර් මුර කිරිල්ලෙ රාජකාරියට. ඔය කාලෙ වෙනකොට ආණ්ඩුවයි කොටියි අතරෙ පොඩි එකඟතාවක් වගෙ ඇවිල්ල තිබ්බ. ඒ හින්දම දෙගොල්ල මරාගත්තෙ නෑ. Unofficial Truce එකක් ක්‍රියාත්මක උනාය කිව්වනම් බොහෝදුරට හරි.

එහෙම උනාට අපි හැමෝම ටිකක් විතර බයෙන් වගෙ තමයි ජීවත් වුනේ. ඒ මොක උනත් අපි කාටවත් කොටි හානියක් එහෙම කලේ නෑ. හැබැයි පස්සෙ කාලෙක අපෙ නිලධාරීන් දෙන්නෙක් වගෙ කොටි ඝාතනය කලා. ඒකත් වැරදීමකින් කියලයි ආරංචි වුනේ. ඒ වෙනකොට මම එහෙන් ඇවිල්ල...... අර මතකද? ගොවි ජනපදයෙ........අන්න එහෙ සේවයට.

ඔය කොටි අපිට කිසිම කරදරයක් නොකලෙ මොකද කියල දන්නවද?...අපෙ යාලුවෙක් හිටිය මිනිහට දෙමල පුලුවන් යස අගේට. ඒ පැත්තට හිටපු ප්‍රාදේශීය කොටි නායකය...මට දැන් නම මතක නෑ..මේ...බාලෝ ද කොහෙද?..හරි...හරි..බාලෝ තමයි...ඉතින් මගෙ අර කියපු යාලුව බාලෝ එක්ක හිතවත් වුනා. බාලෝම තමයි මිනිහට කියල තියෙන්නෙ උඹල කිසිදේකට බයනැතුව වැඩ කරගෙන පලයල්ල. අපෙං උඹලට කිසිම කරදරයක් නෑ.කියල. පස්සෙ ඒ ඇයි එහෙම කියන්නෙ කියල ඇහුවම බාලෝ මොකක්ද දන්නවද කියල තියෙන්නෙ?

කවදකහරි මේ හරිය ඔක්කොම අපේ රාජ්ජෙ. උඹල මේ වැව්, ඇළවල්, පාලං හැදුවට මෙව්ව උඹලට යන දවසක ගලවගෙන යන්ට බෑනෙ.එතකොට ඒ ඔක්කොම අයිතිවෙන්නෙ අපිට. ඉතිං නොමිලේ අපිට මෙච්චර දේවල් දීල යන්ට ඇවිල්ල ඉන්න උඹලට කරදර කරන්නෙ අපි අහවල් දේකටද?

ඉතිං ඔය අපේ ඩෝසර් වැඩකරපු හරිය කොටි ඉන්න සීමාවට ඉතාම ආසන්නයි. ඔය හින්ද හිනිදුමය කලේ රෑ නමය වගෙ වෙනකල් ඉඳල ගෙනිච්ච බත් එකත් කාල ආපහු පාදපරිචාරිකාවෙ එනව කෑම්ප් එකට.ටිකක් අඩිය ඉක්මන් කරල එනකොට ඔය කිලෝමීටර් 6 පැයකින් වගෙ එතහැකි. ආයම උදේ ඩෝසර් ඔපරේටර්ස්ල එක්කගෙන යනවනෙ ජීප් එක හතහමාරට අටට වගෙ. නයිට්වොච්මන්වත් ආපහු එක්ක එන්නෙ ඒ ජීප් එකේමයි. හින්නා කරන්නෙ උදේ හයට වගෙ එළිය වැටීගෙන එනකොට ආපහු යනව අර කිලෝමීටර් හය ගෙවාගෙන. ගිහිල්ල ඉන්නව කම්බිලියත් පොරවාගෙන..රෑ තිස්සෙ ඇහැක් වගෙ ඩෝසරේ මුරකරපු එකා වගෙ...හෙහ්,හෙහ්,

" ආ...හිනිදුම ඊයෙ රෑ නින්ද ගියාද? " ජීප් එකේ යන අපේ ලොක්කා සමරසිංහ බොස් අහනව. 

" මොන නින්දක්ද මහත්තය..එලිවෙනකල් මදුරුවො තැලුව ඒ මදිවට හීතල…" හින්නා ඔලුවත් පාත්කරල කියනව. 

" හරි හරි බං මාසෙ අන්තිමට උඹලට සෑහෙන ඕ.ටී. එකක් හම්බවෙනවනෙ පඩිය වගේම. " බොස් කියනව හිනාවෙලා. 

" ඒක නම් එහෙම තමයි" හින්නා මා දිහාවෙ බලල කට කොණකින් හිනාවෙනව.  ඕකගෙ ඔය ඔපරේෂන් බෑක් ටු ද කෑම්ප් සීන් කෝන් එක මම දන්නව කියල ඕකත් දන්නව.

පලි - සාතිශය සංවේගයෙන් වුවද මතු සම්බන්ධයි යනුවෙන් සඳහන් කිරීමට සිදුව ඇත. හිනිදුමගේ කතාව සහ කුකුළේගඟ සුරක්ෂිතතා පූර්ව උපක්‍රම ( Safety Precautions කියන එකේ පරිවර්තනය මම මෙහෙම ලිව්වෙ. කළ්‍යාණ මල්ලි, හරි නේද? ) පිළිබඳව ඉදිරි සටහනෙහි ලියමි.


Thursday, April 9, 2015

311. කුකුළේගඟ මතක - 2 …..වැන්දා The Storyteller

ආච්චි අම්මගෙ ගෙදර මේ වගෙ -  Google Images

" වැන්ද දන්නවද දැනට අවුරුදු විස්සකට විසිපහකට වගෙ ඉස්සෙල්ල ඔය කවිකොල මාර ජනප්‍රියයි.මම අනුරාධපුරේ ඉන්දැද්දි ඉරිද පොළට ගියොත් කොහොම හරි අම්මට කෙඳිරි ගාල ඔය කවිකොලයක් ගන්නවමයි. මට හොඳටම මතක කවිකොලයක් තමයි මතුගම සමන් කුමාර මිනීමැරුම ගැන ගහපු කවි කොලේ. ඒ කාලෙ හෙණ ප්‍රසිද්ධ වෙච්ච මිනීමැරුමක් තමයි මතුගම සමන් කුමාර කේස් එක..වැන්දට මතක ඇතිනෙ ඒක නේද? "

අසූව දශකයෙ මුල්භාගෙ දිවයින පුරා ලොකු ආන්දෝලනයක් කල මිනී මැරුමක් ඔය මතුගම සමන් කුමාර සිද්ධිය. කප්පම් ඉල්ලා පැහැරගෙන ගොස් සිසුවකු මරා දැමුනු දිවයිනේ පළමු සිද්ධිය එය ලෙස ලංකා අපරාධ ඉතිහාසයට එක් වෙලයි තියෙන්නෙ.


" හප්පෝ...ඒක මතක නැත්තෙ මොකද බොස්? මේ කිට්ටුව විතරක් නෙවෙයි ලංකාව පුරාම මාර විදිහට ප්‍රසිද්ධ වුනානෙ ඒ කේස් එක. මම ඒ කාලෙම වගේනෙ ඔය හෝටල්වල බාමන් රස්සාවට එහෙ මෙහෙ යන්ට පටං ගත්තෙ, හික්කඩුව, ගාල්ල, අම්බලංගොඩ දිහා එහෙම. ඒ පැත්තෙ මිනිස්සු උනත් මම මතුගම කිව්වම නිකං අමුතුවිදිහට තමයි බලන්නෙ......"

" ඒ කියන්නෙ නිකං මේ මතුගම එවුං ඔක්කොම අංගුලිමාල ටයිප් වසවර්තියො, මිනීමරුවො වගෙ තමයි රබර් ඇහැ දාල බලන්නෙ...එහෙමද?...හෙහ්..හෙහ්…"

" අන්න හරි බොස් කියල වැඩක් නෑ..ඉන්ටකො මම මරු කතාවක් කියන්න..මටම වෙච්චි එකක්. මේක වුනේ මම හිතන්නෙ ඔය මතුගම සමන් කුමාර මිනීමැරුමට අවුරුද්දකට හමාරකට වගෙ පස්සෙ. ඒ දවස්වල මම වැඩ කලේ බෙන්තොට. කොහොමහරි ගෙස්ට්ල අඩුවෙලා ( වැන්දා මෙතන ගෙස්ට්ල කියල කිව්වෙ සුද්දන්ට, එහෙම නැත්තං ටුවරිස්ට්ලට ) මැනේජර් අපිට කතා කරල කිව්ව දැං ගෙස්ට්ල අඩුනිසා කට්ටිය අඩුකරන්ට වෙනවය..ඒ හින්ද තියන පඩි අරං යන්ටය, මාසෙකින් වගෙ ආපහු ඇවිදිල්ල බලන්ටය කියල. ඉතිං වෙන මොකක් කරන්ටද? අපි දෙන්න හිඟ පඩිත් අරගෙන එන්ට ආව.."

" අපියි කිව්වෙ?..... ආය කවුද? "

" ආ..මගෙ මස්සිනා...නැන්දගෙ පුතා..ඌත් එතනම ස්ටුවර්ඩ් කෙනෙක් විදිහට වැඩකලා.ගෙදර ඇවිල්ල ඊලඟ සතියක් හමාරක් තරම බැලුව ජොබ් එකක් හොයාගන්ට වාද්දුව, කළුතර, අළුත්ගම ඔය හැමතැනම ඇවිද්ද කිසිම දෙයක් හම්බ වුනේ නෑ. ලොක්කයියෙ..මේක හරියන්නෙ නෑ බං...මට නම් මේ රස්සා හෙවිල්ල දැං ඇතිම වෙලා..දවසක් කළුතර උදේ ඉඳම්ම රස්තියාදුවෙලා හවස ගෙදර ගාව බස් එකෙන් බහින ගමන් සිඩ්නි කිව්ව."

" සිඩ්නි කිව්වෙ අර උඹගෙ මලයද? "

" යස් බොස් ද සේම් ද සේම්…" කාලයක් හෝටල්වල සුද්දො එක්ක වැඩ කරල වැන්දගෙ කඩ්ඩ ෆුල් පොලිෂ්.

" එතකොට ලොක්කයිය කිව්වෙ? "

" ඒ මට…. සිඩ්නි පොඩි කාලෙ ඉඳන්ම මට කිව්වෙ ලොක්කයිය කියල "

" ඉතිං?"

" රයිට් මම කියන්නද?....අපි යමු හෙට උදේම කල්කුඩා...උඹට මතකද මම ගිය සීසන් එකේ මාසයක් විතර කල්කුඩා ගිහිල්ල හිටිය. එහෙ බීච් රෙසෝට් එකක් තියනව. මැනේජර් මගෙ හොඳ යාලුවා…පොරට කිව්වනං මොනවහරි රස්සාවක් හොයාගන්න බැරිවෙන එකක් නෑ.අඩුගානෙ සතිදෙහෙකට මාසෙකට වගෙවත්,"

" රයිට් මම ඉල්ලං එන්නං මගෙ යාලුවෙක් මේ ගිය සුමානෙ ගත්තා CD 125 එකක්…ඒක….ඌ මම ඉල්ලුවොත් අනිවා දෙනව.." සිඩ්නි එක පයින් කැමතිවුනා වැඩේට…

" රයිට් එහෙනං වරෙං උදෙන්ම ….කුකුළත් අරගෙන පිටත් වුනොත් දවල් එක දෙක වෙනකොට කල්කුඩා ගිහෑකි දෙයියංගෙ පිහිටෙන්…"

" ඉතිං බොස් පහුවදා උදෙන්ම අපි පිටත් වුනා කියමුකො ඔන්න කල්කුඩා යන්ට. "

" කොහෙන්ද උඹල ගියේ? බිබිල පැත්තෙන්ද? "

" ඔව් බිබිල පදියතලාව මහඔය පාරෙ. "

" ඉතිං? "

" ඉතිං තමයි මුල ඉඳලම බයික් එක ලෙඩ දුන්න. එන්ජින් එක හරියට රේස් වෙන්නෙ නෑ. හිටපු ගමං එතනම හිටිනව. මම ඉතිං සිඩ්නියට රටේ නැති කුණුහරප කිය කිය ගියෙ මග දිගට. ඔන්න ඔය කොහෙදිද ගරජ් එකකට දාල ස්පාර්ක් ප්ලග්ස් මාරුත් කලා. ඒත් හරිගියේ නෑ. රෑ අට නමය වෙනකොටත් අපි මග. ඒ වෙනකොට මහ ඔය එහෙම පහු කරල. ඔන්න එක පාරට බයික් එක හිට්ටෙ නැතැයි හුටස් ගාල. කලිනුත් ඔහොම උනාට ආයෙම ස්ටාට් වුනා. මේ පාර මොන? ස්ටාට් වෙන්නෙම නෑ."

" මොකද අයියෙ දැං කරන්නෙ? සිඩ්නිය මගෙං ඇහුව... මොනව කරන්ටද බං? තල්ලු කරමු දෙන්නත් එක්ක. එක්කො ආයම ගරාජ් එකක් හම්බවෙනකල් නැත්තං ඔය පාර අයිනෙ ගෙදරකට කතා කරල පිලේවත් එලිවෙනකල් ඉඳල උදේට මොනව හරි බලමු. වෙන මක් කරන්නද? ඒ හරිය මාර පාලු පැත්තක්. තැන් තැන් වල පොඩි කටුමැටි ගෙවල් තිබ්බට ඒ එකකවත් පානක්වත් පේන්ට තිබ්බෙ නෑ."

" අපි ඒ නිසා එව්වට තට්ටු කරන්ට ගියෙ නෑ. මාරුවෙන් මාරුවට බයික් එක තල්ලු කරගෙන ගියා ඉස්සරහටම. යන්තමට හඳ තිබ්බ නිසා පාරනම් පෙනුන. මෙන්න එක පාරට සිඩ්නි හිනා වෙන්ට ගත්ත. මොකද යකෝ හිනාවෙන්නෙ? මට තද වුනා අසූහාරදාහට...නෑ අයියෙ මම මේ කල්පනා කලේ කොහොමද අපි 185 නැත්තං 200 එකක එහෙම ආවනං..අනේ මේ මගෙං මොකවත්...මම ඌ දිහාවෙ රවාගෙන හිටිය එහෙම්මම නැවතිලා..."

( මෙතන පොඩි පැහැදිලි කිරීමක් කල යුතුයි..විශේෂයෙන් යතුරු පැදි මාදිලි ගැන නොදන්නා වනිතා පක්ෂය උදෙසා. 125, 180, 200 කියන්නෙ බයිසිකලේක එන්ජින් ධාරිතාවය. එන්ජින් ධාරිතාවය වැඩිවෙන්ට වැඩිවෙන්ට සමානුපාතිකව බයිසිකලේ සයිස් එක වැඩිවෙනව. ඒ කියන්නෙ 180, 200 වගෙ බයික් එකක් තල්ලු කරන එක කොන්ද ඇදෙන වැඩක් ) 

" හෙහ්,හෙහ්, හරියට අර ජේ.ආර්. ඩයනගෙ මඟුලට ගිහිල්ල වෙච්ච සීන් එක වගෙ.." මම එහෙම කියල නැඟිටල අතේ පයේ හිරි ඇර ගත්ත. 

" මොකක්ද බොස් ඒ කතාව? මම අහල නෑනෙ.. "

" ඕක දැංකියන්ට ගියොත් උඹේ කතාව අද ඉවරයක් වෙන්නෙ නෑ..මම පස්සෙ ඒක කියන්නං..මට මතක් කරහංකො මතක ඇතුව.." ඒ.සී. එක ඕෆ් කරන ගමං මම කිව්ව. අපේ ඔෆිස් එකේ හයිකරල තිබ්බ ඒ,සී. එක මාර සීතලයි. විනාඩි විස්සකින් තරම ඕෆ් කරල අපි ආයෙම දානව රස්නෙ වෙනකොට. නැත්තං හීතලට ගල්ටික් වෙලා මැරෙන්නෙ ඒක ඇතුලෙම. එහෙමත් නැත්තං බ්ලැන්කට් ගෙනල්ල පොරවගෙන ඉන්න ඕන.අපෙ අත්තම්ම බ්ලැන්කට් වලට කිව්වෙ බුලංකේට්ටු කියල.

" ඉතිං බොස් ඔන්න ඔහොම අපි යනව බයික් එකත් තල්ලු කරගෙන. හිටපු ගමං පොඩි කඳුවගෙත් අහුවෙනව. එව්වයෙ තල්ලු කරන එක කොන්ද ඇදෙන වැඩේ. ඒත් මොනව කරන්ටද අර ******** ට බැණලම කුණුහරපත් ඉවරවෙලා. ඒ හින්ද දාඩිය දාගෙන තල්ලු කලා කිලෝ මීටර් හතර පහක් වගෙ මයෙ හිතේ. වෙලාව බලනකොට රෑ එකොළහයි. මේ හරියෙ අලි එහෙමනම් නෑ මට මතක විදිහට. ඒත් අපෙ වෙලාව ඒ තරං හොඳ හින්ද කොළෑ වෙච්චි අලියෙක්වත් හිටපු ගමං මතුවෙයි කියල මම පණ බයේ ඔන්න ගියේ. "

" හෙහ්, අලි කියනකොට මට මතක් වුනේ. මම කාලයක් ඔය වැලිකන්දට එහා වැඩ කලානෙ කැලේ මැද. ඒ කාලෙ නං අලිත් එක්කම තමයි ජීවිතේ ගෙවුනෙ.අපේ වොචර් කෙනෙක්ට වෙච්ච මරු වැඩක් තියනව වල් අලි කේස් එකක්…." මම මැදින් පැනල කිව්ව

" අනේ බොස් ඒ කතාවවත් කියන්ට.." වැන්දා බැගෑපත් වුනා. 

" පිස්සුද බං?....මඟුලක් කතා කරනව. ඒක මෙහෙම කියන්ට පුලුවන් එකක් නෙවෙයි. පසුබිම සකස්කරන්ටම මයෙ හිතේ යයි විනාඩි දහයක් විස්සක්. ඒ හින්ද නොවැරදීම පස්සෙ දවසක කියන්නං..මට මතක් කරපංකො.."

" ඔන්න ඔහොම තුම්මුනිං දාඩිය දාගෙන අර දරහැවත් තල්ලු කරගෙන යද්දි පාරෙං යාර විස්සක් තිහක තරම ඈතිං තිබිච්ච එක කටු මැටි ගේක මම දැක්ක එළියෙ පිලේ එළියක් වගෙ මොකක්ද පත්තුවෙනව. ඒයි අර අතන ගෙයි මොකක්ද එළියක් පත්තුවෙනව. යමං ගිහිල්ල බලමු. මටනං දැං මේ මඟුල තල්ලු කිරිල්ල එපාම වෙලයි තියෙන්නෙ.යන්තමට ඔහෙ පිලේ හරි වැටිල ඇහැ පියාගන්ට තිබ්බනං මට වෙන මොකවත් ඕනැන්නෙ නෑ. එහෙම කියල මම පාර අයිනෙ ඇරල දාල තිබ්බ කඩුල්ලෙං වත්තට ඇතුල් වුනා. සිඩ්නියත් බයික් එක තල්ලු කරගෙන මයෙ පස්සෙං ආව. "

" ඒ අපි පාරට දැකපු එළිය පිල උඩ පත්තුවෙන ලොකු කුප්පි ලාම්පුවක්. හුළං සැරේට නිවෙයි කියල බාගෙට පතුරු ගැලවිච්ච පරණ කුල්ලකින් හුළං අත මුවා කරලයි තිබ්බෙ."

" ගෙට ගොඩ නොවීම මම කතාකලා..ගෙදර කවුද? ..ගෙදර කවුද? සිඩ්නි බයික් එක ඒ ලඟම තිබ්බ ගහක් යට ස්ටෑන්ඩ් එක ගහල හිටවල එතනම කෙළිං කටිං ඉඳගෙන හති දාන්ට ගත්ත."

" ඒත් එක්කම වහල තිබ්බ දොර ඇතුලෙං ඇරෙනව ඇහුන. පොඩි චිමිනි ලාම්පුවක් අරගෙන ඇරිච්ච දොරෙං එළියට ආවෙ වයසක ආච්චි කෙනෙක්. රෙද්දකුයි හැට්ටෙකුයි ඇඳල තව චීත්තයක් වගෙ එකක් දෙවුර වැහෙන්ට දාගෙන. ....කවුද ඔය? උන්දැ ලාම්පුව උඩට උස්සල මිදුලෙ හිටපු අපි දිහා ඇස් හීං කරල බැලුව..කවුද උඹලා? අනේ ආච්චි අම්මෙ ..අපි මේ කල්කුඩා යන ගමං..බයිසිකලේ මඟ නැවතුනා. පස්සෙ ඉතිං මේ දෙන්නත් එක්ක තල්ලු කරගෙනම යනව."

" හප්පෝ..සුවල්ප දුරක්ද? උඹලට එලිවෙනකල් ඕක තල්ලු කලත් එහාට යාගන්ට බැරිවෙයි. වෙන මොනව කරන්ටද ආච්චි අම්මෙ? මඟ නවතින්ට අපි දන්න අඳුනන තැනක් වත් තියෙන එකක්ය? සිඩ්නිත් මා ගාවට ඇවිල්ල කිව්ව. ආ.. නවතින එකනම් මොකද්ද? ඔය පිලේ උනත් බැරිය මාගලක් එලාගත්තම. ඒ වයසක මනුස්සය එහෙම කියල චිමිනි ලාම්පුව බිත්ති කණ්ඩිය උඩිං තියල එතනම තිබ්බ බංකු කබලක ඉඳගත්ත. හ්ම්ම්ම්..මෙහෙ ඉන්නෙ මායි මගෙ පොඩි පුතයි විතරයි. පුතා එනකොට තව රෑවෙයි. කිව්වට අහන්නෙ නෑ ඌ යනව උගෙ යාලුවො එක්ක හැලි අරක්කු බොන්ට. මම අර කුප්පි ලාම්පුවක් පත්තු කරල පිළේ තියල තියෙන්නෙ රෑ දෙගොඩ හරියෙ ඕකා එනකොට කලුවරේ කොහෙ හරි හැපිල අතපය කඩා ගනියි කියල."

" ඔය වෙනකොට සිඩ්නියි මායි දෙන්නත් ගේ ඉස්සරහ යාලත්තක් බාල වගෙ තිබ්බ කෑල්ලට ගොඩ වෙලා ආච්චි අම්ම ඉඳගෙන හිටපු බංකුවට එහායිං තිබ්බ තව බංකු පුංචක වාඩි වුනා.හරි අතන කෙහෙල් පඳුර එහායිං ඇති ළිඳක්. එතනම ඇති ලණුවයි බාල්දියයි. උඹල දෙන්න එහෙනං ගිහිල්ල මූණ කට කාරිය හෝදගන්නවනං හෝදගෙන වරෙල්ල. මම කේතලේ ලිපේ තියන්නං කහට එකක් හදන්ට. අනේ ආච්චි අම්මට පිංසිද්ද වෙනව.අපි දෙන්න එහෙම කියල බයික් එකේ ගැටගහල තිබ්බ ට්රැවලිං බෑග් එකෙං සබං පෙට්ටියයි තුවායයි අරගෙන ලිඳ ගාවට ගියා. මේ ලාම්පුවත් අරගෙන පලයල්ල. ආච්චි අම්ම අර පිලේ කුල්ලෙං වහල තිබ්බ කුප්පි ලාම්පුව පෙන්නුව. "

" හම්මා ඇඟට වතුර දෙකක් වැටෙනකොට තියෙන සනීපෙ. කෙහෙල් ගස් අස්ස නිසා කාටවත් පේන්නෙත් නෑ අපි දෙන්න ලන්කට් පිටින්ම කරේ නෑව. ඒ කරල ඇඟත් පිහදාගෙන ඇවිල්ල අර බංකු කබලෙ ආයෙම ඉඳගත්ත. ආච්චි අම්මට පිංසිද්ද වෙනව ආච්චි අම්මෙ.අපි මේ මොනව කරන්ටද කියල හිතාගන්ට බැරුව හිටියෙ. ඒ මනුස්සය අපිට කහට දෙකකුත් ගෙනල්ල දුන්න සීනි බෙලෙක්කෙකුත් එක්ක. වෙලාවෙ හැටියට අමුර්තෙ වගෙ. උඹලට බඩගිනිත් ඇතිනෙ. මම රොටි දෙකක්වත් හදන්ටද? අපෙ එකාගෙ බත් එකනං තියනව අර මඩක්කුවෙ. ඒත් ඕක ඇවිල්ල මේ දෙගොඩහරියෙ බඩගිනියි කිව්වොත් මම ආයෙ බත් උයන්ටද? ඒ හින්ද ඒක දෙන්ට නම් බෑ. අපෝ එපා ආච්චි අම්මෙ.. අපිට නිදාගන්ට තිබ්බනං ඇති. අපි එලිය වැටෙනකොටම යන්නං..මම සිඩ්නිය දිහා බලල කිව්ව. අර වසවර්තියගෙ බත් එක කාල ඊටපස්සෙ ඕක ඇවිල්ල මෙතන ආවේස උනොත් පිලේ වැටිල නිදාගන්ට තියෙන එකත් නැතිවෙනව. "

" නෑ,,නෑ.බඩගින්නෙ බුදියෙන්ට පුළුවනිය? ඉන්ට මම රොටි දෙකක් පුස්සන්නං විගැහිං..මනුස්සයොනෙ අපි කවුරුත් සතා සීපාවටත් කුස ගින්දර දැනෙනවනෙ. එහෙම කියාගෙන ආච්චි අම්ම ගෙට ගියා. අපි දෙන්න එහෙමම බංකුවෙ ඉඳගෙන කකුල් දිගඇරගෙන පිටිපස්සෙ තිබ්බ බිත්ති කණ්ඩියට හේත්තුවෙලා ඇස් පියාගත්ත, හප්පා දිවියලෝක සැප තමයි බොස්..." 

වැන්දා කතාව නවත්තල නැඟිටල ගිහිල්ල ඔෆිස් එකේ දොර ඇරල එබිල බැලුව.

" අද මොකෝ ලන්ච් ට්‍රාන්ස්පෝට් එක පරක්කු? කීයද බොස් වෙලාව? "

" ම්ම්ම්ම්...ඉඳහං බලන්ට...එකොළහයි හතළිහයි.."

" ඒකනෙ අද කෑම පරක්කුයි."

ප්‍රොජෙක්ට් එකේ වැඩ කරන හැමෝගෙම කෑම දොලහමාර වෙනකොට ලඟටම ගිහිල්ල දෙනව. අපි හිටපු කෑම්ප් එකේ උඩහම තමයි මෙස් එක තිබ්බෙ.ඒ මෙස් එක කලේ කුමාර වෙල්ගමගෙ ( ඒ දවස්වල නියෝජ්‍ය ඇමති කෙනෙක් ) ප්‍රධාන ගෝලයෙක්. මෙස් එකෙන් කෑම පාර්සල් අරගෙන එක එක ඔෆිස් වලට බෙදාගෙන යනව. ඉස්සෙල්ලම තිබ්බෙ අපේ ඔෆිස් එක. ඒනිසා එකොලහමාර වෙනකොට අපිට කෑම එනව. 

උදේ අට වෙනකොට එදාට ඉන්න ගානට ලිස්ට් එකක් හදල ඉස්සරහින් මස්ද, මාලුද, බිත්තරද, කියලත් කතිරයක් ගහල දෙන්ට ඕන. ඒ ලිස්ට් එක අනුව තමයි දවල් කෑම ගෙනෙන්නෙ. ඔය රාජකාරිය ටයිම් කීපර්ට අයිති එකක්. ඒ කියන්නෙ වැන්දට. වැන්ද ඒ වෙලාවට නොහිටියොත් මම ඒක කරනව. ඔය කෑම සීන් එකේදි මරු ආතල් කෑලි වෙනව. කුකුළේ ගැන ආයෙමත් ලියනකොට කියන්නං හොඳද? අද එව්ව ඔක්කොම ලිව්වොත් මේ වැන්දගෙ කතාව ඉවරයක් කරගන්ට වෙන එකක් නෑ. 

" මෙහෙ වරෙං බං...කෑම එන්නෙ නැතෑ එන වෙලාවක.අනික අරුං ටනල් එකෙන් එලියට එන්නෙ දොලහමාරටනෙ.එතකොට කෑම තිබ්බම මදැයි...ඇවිල්ල කියාපං කතාව, "

මට මුගෙ කතාව අහගන්නකල් ඉවසිල්ලක් නෑ.

" ආච්චි අම්ම කියවනව කුස්සියෙ තනියම. අපිටත් එහෙං මෙහෙං ඇහෙනව. මටනං නින්ද යාගෙනත් ආව. මිනිස්සු උනාම මිනිස්සුන්ට උදව් කරන්ට එපාය. එහෙම නැතුව සත්තු උදව්කරන්ටද ආය? ඒත් සමහර මිනිස්සු ඉන්නව තිරිසනුන්ටත් අන්ත එවුං..අර අහිංසක කොලු පැටිය කැලේ මැද මරල දාපු එවුං..අනේ අම්මපා උං මිනිස්සුද? තිරිසන්නුද? මතුගම එවුං...නෑ..තිරිසන්නුන්ටත් එහා...උංට නං හොඳක් වෙන්ට එපා..උංට විතරක් නෙවෙයි උංගෙ ගෑවිච්චි එකෙකුටවත් හොඳක්නං වෙන්ට එපා..මට බොස් යන්තමට හීනෙං වගෙ ඇහෙනව ආච්චි ගේ ඇතුලෙ ඉඳගෙන දෙස් දෙවොල් තියනව. කවුරු ගැනද මේ කියන්නෙ කියලත් මට හරියටම නිච්චියක් නෑ. ඒ එක්කම අච්චි අම්ම දොරකඩට ආව. මේ ළමයි කොහෙ කියලද කිව්වෙ? ඒ සැණින් මට මීටර් උනා මේ මනුස්සය මේ දෙස් දෙවොල් තියන්නෙ අර සමන් කුමාර කේස් එක ගැනය කියල. ඒ එක්කම මට තේරුනා අපි මතුගම කිව්වොත් වැඩේ හබක් කියල. අපි මේ.... කියල කොහෙ කියලද කියන්නෙ කියල මම හිතනකොට සිඩ්නිය අඩ නින්දෙන් ඇහැරල එක පාරටම කියාපි ගහෙං ගෙඩි එන්න වගෙ අපි මතුගම කියල. "

" ඈ......????? ආච්චිගෙ කටත් ඇරුන..උඹල මතුගම? උඹලද එතකොට අර අහිංසක කොලුවා මරාගත්තෙ? උඹලටනං හොඳක් වෙන්ට එපා දෙයියනේ...මිනීමරුවො....දෙයියම්පල්ල බොස් මට ඒ වෙලාවෙ ආපු කේන්තියෙ හැටියට සිඩ්නියගෙ බෙල්ල මිරිකන එක බොහොම සුළු දෙයක්. අපි මතුගම කිට්ටුව තමයි ආච්චි අම්මෙ. ඒත් මතුගමට එහා.අනික අපි ඔය මැරිච්ච ළමයවත් මරපු මිනිස්සුවත් කිසිකෙනෙක් අඳුනන්නෙ නෑ. මේ එව්වයිං මට වැඩක් නෑ. උඹල දෙන්නම මිනීමරුවො...ඒ වගෙ අහිංසක පොඩි කොල්ලෙක් මරන්ට පුලුවං එවුන්ට මං වාගෙ නාකි ගෑණියෙක් මරල දාන එක මහ දෙයක් නෙවෙයිනෙ. අදරෑ උඹල මෙහෙ හිටියනං එහෙමත් වෙන්ට තිබ්බ තමයි.අපි අර කාටවත් වැරැද්දක් නැති හින්ද දෙයියො මගෙ මූණ බැලුව. මේ..මම හොඳිං කියන්නෙ දෙන්නම බැහැපල්ල දැම්මම දොට්ට. "

" අනේ ආච්චි අම්මෙ මේක පොඩ්ඩක් අහන්ටකො..අපි ඒ මොහොකටවත්......මොන ඒ ගෑණිට බොස් දෙයියංගෙ හාල් කැවිච්චි හාණයි. පරල වෙලා වගෙ කෑගහන්ට ගත්ත. බැහැපල්ල..බැහැපල්ල..දැම්මම දොට්ට.මගෙ දෑහැට නොපෙනී යන දිහාක පලයල්ල. අනේ ආච්චි අම්මෙ අපිට මේ පිලේ බුදියගන්ටවත්..මම සැරයක් කිව්ව නේද? පලයල්ල යන්ට පලයල්ල පලයල්ල..මේ ගෑණිගෙ කටේ සද්දෙටද කොහෙද පාර දිහායිං බල්ලෙකුත් බුරන්ට ගත්ත. ඒ එක්කම පාරෙං එහා පැත්තෙ තිබ්බ තවත් ගෙදරක එළියක් පත්තුවෙන්ට ගත්ත. මේ යකෝ..මෙතන තව හිටියොත් සමන් කුමාරට වෙච්චි එකේ අනික් එක අපි දෙන්නට වෙන්නෙ. යමං යමං විජහට. ඒ වනකොටත් අර ආච්චි අම්ම ගෙට ගිහිල්ල දොර වහගෙනත් ඉවරයි. ඇතුලෙං සොයිබයක්ද මොකක්ද දාල ඒ එක්කම දොර පොල්ලකුත් දානව අපිට ඇහුන. "

" යමං ඔය කෙහෙල්මලත් තල්ලු කරගෙන...පිල්කණ්ඩිය උඩ වනල තිබ්බ තුවායත් කරේ දාගෙන මම ඉස්සර වුනා. විනාඩි පහළවක් වගෙ යනකල් මම කිසිම කතාවක් නැතුව ආවෙ සිඩ්නි එක්ක තිබ්බ තරහ හින්ද මට මොනව කියවෙයිද කියල කියන්ට බැරි හින්ද. ඒත් හීතල හුළඟ හින්ද මගෙ කේන්තිය ටික ටික නිවිල ගියා."

" මෙන්න ඒත් එක්කම පාර මැදම නැවතිල සිඩ්නිය ආයෙම හිනාවෙන්ට ගත්ත. දැං මොකද බං උඹ හිනාවෙන්නෙ? මම දත්මිටි කාගෙන ඇහුව. නෑ ලොක්කයියෙ අපි මතුගම කියල මට ඒත් එක්කම කියන්ට හිතුන අර සමන්කුමාර කේස් එකේ මිනීමරුව ලොක්කයියගෙ මල්ලිය කියල. මොකක්? තොට පිස්සුද බූරුවො? මම කෑගහපු සද්දෙ මම හිතන්නෙ අර වයසක ආච්චිටත් ඇහෙන්ට ඇති ෂුවර් එකටම."

" ඉතිං ඔන්න ඕකයි බොස් කතාව.."

" හෙහ්, නියම කතාව බං...කියල වැඩක් නෑ..ඉතිං ඊට පස්සෙ උඹල මොකද කලේ?.."

" හෙහ්..මම පණ බයෙං ගියේ ඔන්න..මට හිතුනෙම අර වයසක ආච්චි අම්ම අපි පිටත් වුනාට පස්සෙ ගමේ ගෙවල්වල මිනිස්සු ඇහැරවල විස්තරේ කියල ඊට පස්සෙ ගමේ මිනිස්සු කඩු පොලු අරගෙන අපි පාරෙ පන්නගෙන එයි කියල.ඕක සිඩ්නියට කිව්වම ඒ පකිරින්තුව ඒක විහිලුවට ගත්ත. ලොක්කයියෙ අඩි සද්දක් නං ඇහෙනව කවුද දුවගෙන එනව වගෙ. බයික් එක තල්ලු කරන මං දිහා හොරැහිං බලල ඌ කියනව..හෙහ්,හෙහ්,...පස්සෙ මම හොඳ කුණුහබ්බ දෙකක් කිව්වට පස්සෙ තමයි උගෙ කෝචොක් කිරිල්ල නැවතුනෙ."

" ඉතිං එදා රෑ දිගටම උඹල දෙන්න…………...? "

" නෑ බොස් එහෙම කොහෙ තල්ලු කරන්ටද එලිවෙනකල්?..... එහෙම කරන්ට ගියානං අපි දෙන්න එදා එහෙ පාරෙදිමයි මැරිල යන්නෙ. තව පැය බාගෙකට වගෙ පස්සෙ පාර අයිනෙ තිබ්බ අතෑරල දාපු පරණ මඩුවක් වගෙ එකක්. ඒකෙ පිළේ ඉඳගෙන අපි දෙන්න යන්තමට ඇහැපියාගත්ත. පහුවදා එලිය වැටුනට පස්සෙ ආපු වී ලොරියක පිටිපස්සෙ බයික් එක දාගෙන ගරාජ් එකකට අරගෙන ගිහිල්ල හදාගෙන දෙයියනේ කියල එදා දවල් එකොලහ වගෙ වෙනකොට කල්කුඩාවලට ගියා. "

ඒ එක්කම ඔෆිස් එක ඉස්සරහ වාහනේක හෝන් සද්දයක් ඇහුන. 

" ආ කෑම ලොරිය ඇවිල්ල වගේ. බොස් තරහ නැතුව අතන ඇති අද කෑම ලිස්ට් එකේ කොපියක්. ඒක අරං බලල මට කියන්ට අද ඕඩර් එක කොහොමද කියල " වැන්ද අපේ කෑම අරං එන කවර් කරපු කැන්ටර් එක ගාවට ගියා.

" බිත්තර කෑම හතරායී, චිකන් කෑම දහතුනායි, ,එලවළු කෑම එකායි. ඔක්කොම දහ අටායි. " මම ඔෆිස් එකේ දොර ගාව ඉඳල කෑගැහුව වැන්දට ඇහෙන්ට.

ඒ එදා අපේ බ්ලාස්ටිං ටීම් එකේ ගාණ. වැන්දා කෑම පාර්සල් දහ අට දාපු ෂොපිං බෑග් දෙක උස්සගෙන එනකොටත් මම අත්දෙක ඔලුවෙ ගහගෙන හිනාවෙනව.

" බැහැපියව් මිනීමරුවො එළියට...හෙහ්,හෙහ්,හෙහ්, "

Monday, April 6, 2015

310. කුකුළේගඟ මතක - 1 ......Memoirs of Skanska, Headrace Tunnels, Main Accesses, Blast Through Predictions & වැන්දා The Storyteller


Image - Sunday Observer Online
මේ පහුගිය සිකුරාදා දවාලෙ යාලුවෙක් කතා කලා. මේ දවස් ටිකේම බොහොත් බිසීවෙලා හිටියට මනුස්සය එක්ක මිනිත්තු පහක් දහයක් වගෙ කතානොකරම බැරිවුනා.මොකද මගෙ කිට්ටුම මිත්‍රයෙක්.... මාස එකහමාරක් විතර නිවාඩුවකට ලංකාවට ගිහිල්ල පහුගිය සතියෙයි ආපහු ආවෙ..මනුස්සයගෙ ගෙවල් පන්නිපිටියෙ..දෙව්රම් වෙහෙර කිට්ටුව..." දෙව්රම් වෙහෙරේ.... හිමි වැඩ සිටි සමයේ.... මා සිටියානම්.." කියල වික්ටර් කිව්වලු.ඒ ඔය කොහෙද ගම් උදාවක අවසාන රාත්‍රියෙ සංගීත ප්‍රසංගයෙදි. " හුහ්, උඹ හිටියනං?... උඹ හිටියනං කොරයි..." කියල කිසිම අංගපුලාවකට නැති වරත්තු කොල්ලෙක් කෑගහල කිව්වලු.

" ඉතිං..මල්ලි කොහොමද නිවාඩුව? "


" නියමයි රවි අයියෙ... කියල වැඩක් නෑ......මරු....දැං අවුරුදු හතර පහක ඉඳලම නිවාඩුවකට ගියාම අනුරාධපුරේ යන්ට කියල හිතාගෙන උන්නට ඒ වැඩේ කොහොමින් කොහොමින් හරි මඟ ඇරුන. "



" ඉතිං බං .මේ පාරවත්…………"

" ඔව්..ඔව්..මේ පාර දැම්ම දවස් දෙකක අනුරාධපුරේ ට්‍රිප් එකක්..පොඩි දෙන්නට මාර සතුටුයි….."

මේ පහුගිය අවුරුද්ද වෙනකල් එරන්ද ( යාලුවගෙ නම එරන්ද ..මම කලිං කිව්වෙ නෑ නෙවද ? ) පොඩි දෙන්නයි බිරිඳයි එක්ක මෙහෙ හිටියෙ. මම ඉන්න එපාට්මන්ට් එකේ ඉඳල පාද චාරිකාවෙන් මිනිත්තු පහයි වූ හිටපු එපාර්ට්මන්ට් එකට. ( ඌ කියන වචනෙ වෙනුවට සමහර අය වූ කියල කියනව අහල තියද ? )

ලොකු දුව ඉස්කෝලෙ දාගන්ට වයස සම්පූර්ණ උනහම එරන්දගෙ භාර්යා තොමෝ දරු දෙදෙනාද කැටුව පෙරළා ලංකාව බලා ගියාය. පොඩි කාලෙ දිනමිණ පත්තරේ මෙහෙම සිරස්තලයක් තිබ්බම මට මාර ප්‍රශ්නයක් " චීනයේ සංචාරයකට ගිය ඇමතිතුමා පෙරළා දිවයිනට පැමිණේ." අප්පටසිරි ඇමතිතුමා චීනෙදි මොනවහරි පෙරළන්ට ඇති ඒ හින්ද මනුස්සය කලින්ම ආපහු එව්වද දන්නෙත් නෑ. " ඔන්න මට තිබ්බ පුරස්න....

මැදපෙරදිග රැකියාකරන තමන්ගෙ සුතනඹුවන් ( සුතනඹුවන් කියන්නෙ කුණුහරුපයක් වගෙ උනාට එහෙම එකක් එහෙම නෙවෙයි හොඳද? කලිනුත් දවසක මම කිව්ව මම හිතන්නෙ ..සුතනඹුවන් කියන්නෙ අඹුදරුවන් කියන එක..ඊටත් සරලව කිව්වොත් බිරිඳ සහ දරුවන් ) හා සමඟ මෙහෙ පදිංචි වෙලා ඉන්න කට්ටියට දරුවො ඉස්කෝලෙ යන්ට වයස සම්පූර්ණ උනහම තෝරගන්ට විකල්ප තුනක් තියනව. එකක් තාවකාලිකව හෝ ස්ථිරව මැද පෙරදිගට සමුදීල ලංකාවෙ පදිංචියට යන එක. 

එහෙම යන අය බොහෝවිට අවුරුදු තුනහතරකින් ආපහු එනව තමන් විතරක්. දෙවෙනි විකල්පය භාර්යා තොමෝ සහ දරුවන් ලංකාවට පිටත් කරන එක. අවසාන විකල්පය තමයි මෙහෙදිම අධ්‍යාපනය ලබාදීමට කටයුතු කරන එක.විගමණික ශ්‍රමිකයින්ගෙ දරුවන් උදෙසාම පවත්වාගෙන යන ඉහළම මට්ටමේ අධ්‍යාපන ආයතන බොහොමයක් මෙහෙ තියනව. ශ්‍රී ලාංකික දරුවන් වෙනුවෙන්ම පවත්වාගෙන යන අධ්‍යාපන ආයතනයකුත් තියනව. ඔය Sri Lankan School එකේ නිර්මාතෘ ඇවිල්ල අපේ අරූගෙ බොහෝම ඉස්සර පැරණි යාලුවෙක්...අරූ ඔබ්රෝයි ඉන්න කාලෙ...

අරූ මතකයි නේද? ඔව් ඔව් වූ තමයි..අර පවුල් අවුල් වන්නට පෙර ද මොකක්ද කියල බයිල වගයක් ලිව්වෙ ඒ දවස්වල. මිනිහ දැං ඒ අටල්පහුර ලියන්නෙ නැත්තෙ මනුස්සයට පොඩි කේස් එකක් වෙලා. ටිකක් වැඩි වෙච්ච දවසක බකිංහැම් මාළිගාවෙ ගේට්ටුව උඩට නැඟල කෑගහල දෙකක් වෙන්ට.චාලිස්ට එලිසබෙත් අක්ක රජකම දෙන්නෙ නෑය කියල තමයි අරූ දෝස්මුරේ දාල තියෙන්නෙ.ඔය චාලිස් ඇවිල්ල අරූගෙ බොහොම හිතේසිවන්තයෙක්ය කියනවනෙ. ඉතිං දෙන්න හවහට සෙට් වෙනවයි කියන්නෙ හයිඩ් පාක් එකේ තියනව දාර සයිස් ඕක් ගහක්. අවුරුදු තුන් හාර සීයක් පරණ රජ බඩුවක්. ඔන්න ඕක යට.

ඔහොම සෙට් වෙච්චි වෙලාවක චාලිස් කියල අරූට තමංගෙ දුක්ගැනවිල්ල..මමී රජකම දෙන පාටක් නැතය..අවුරුදු 63 ක්ම ඔ.හි.කු. වෙලා ඉඳල එපා වෙලාය තියෙන්නෙය,,,අරකද? මේකද? සියලු පට්ටන්තරේ දිගඇරල.අපෙ ඔය අරූස් ඉන්නව නේද? හිත හොඳ ගොබිලා. යාලුවෙක් වෙනුවෙන් පිත්තාසෙ උනත් දෙයි මේං කියල. අරූ ඒ පාර කියල උඹ නාඩ ඉඳිං එච්. ආර්. එච්. උඹට රජකම අරන්දෙන සැටි මම දනිම්වේදැයි හයිඩ් පිටිය එකනින්නාදවන අයුරු සිහනද පවත්වාලාපියා....පවත්ලාපියා..තිලාපියා...හරි ඊට පස්සෙ..ඊට පස්සෙ ගිහිල්ල බකිංහැම් මාළිගාවෙ ගේට්ටුව උඩ නැඟල මාළිගාව දෙකක් වෙන්ට කෑගහල..අඩෝ..එළිසබෙත් ..මේ අහපං...උඹ චාලියට රජකම දෙනවද නැත්තං..නැත්තං..නැත්තං....

පස්සෙ එලිසබෙත් අක්කගෙ ආරක්සක බල සේනාව ඇවිල්ල වූ ගේට්ටුවෙං බස්සගෙන අරගෙන ගිහිල්ල කූඩු කරල.. තාම නඩුව යනව..මේ දවස්වල ඕක අර පවුල් අවුල් වන්නට පෙර ලියන්නෙ නැත්තෙ අන්න ඒකයි. ඔය කේස් එකේ තව සීන් කෝන් බොහොම තියනව. වෙන වෙලාවක ලියන්නංකො අරූට වෙච්චි දේ කියල තනිකර පෝස්ට් එකක්ම...හෙහ්,හෙහ්,

අම්මටවූඩු කොහොමද පාරෙන් පිට පැනල තැලුව පඳුරු තැලිල්ල?...පිස්සු හැදෙයි යළි හොඳවෙයි ආයෙ හැදෙයි කිව්වලු...හෙහ්...හෙහ්...රයිට් බෑක් ටු ද මේන් ස්ටෝරි..ආපසු ප්‍රස්තුත මැයට එළඹෙමු.

ඉතිං එරන්ද මට කෝල් එකක් දුන්නය කියල මම කිව්වනෙ නේද? රයිට් ඒක කිව්ව...

" ඉතිං බං? වෙන කොහෙවත් එහෙම ගියේ නෑ? "

" ආ...ඉඳපංකො කියන්ට..මේ මෙහෙ එන්ට දවස් තුනකට ඉස්සෙල්ල අයියෙ, අපි හතර දෙනයි මල්ලිගෙ ෆැමිලි එකයි ..අපි දෙගොල්ල ගියානෙ කුකුලේගඟ හොලිඩේ රෙසෝට් එකට.."

" නෑ?....කොහොමද නියම පොට් එක නේද? "

" අප්පට සිරි...කියල වැඩක් නෑ බං ..මාර ලස්සනයි.."

" උඹල ගියේ කොහොමද? කලුතරට ගිහිල්ලද? "

" හෙහ්, ඒ මොකටද බං කලුතර යන්නෙ? සදර්න් හයිවේ එකේ ගිහිල්ල දොඩංගොඩ ඉන්ටර්චේන්ජ් එකෙන් මතුගම, අගලවත්ත පහුකරල අපි ගියෙ…"

" රයිට් ඊට පස්සෙ බදුරලිය, ලත්පඳුර...මට මතකයි...."

" ඒක තමයි …….මට මතකයි අයිය කලින් කුකුලේ වැඩ කලාය කියල...මම ඒත් එහෙදිත් කිව්ව සංජීවනී එක්ක අර රවි අයිය කලින් මෙහෙ වැඩ කරල තියනවය කියල. " සංජීවනී වූ කලී එරන්දගේ භාර්යා තොමෝ වන්නීය. 

" ඕකෙ පවර් ස්ටේෂන් එක අන්ඩග්‍රවුන්ඩ්. උඹල ඇතුලටත් ගියාද? "

" ඇතුලටනම් දැන් යන්න දෙන්නෙ නෑ මම හිතන්නෙ. ඒත් පවර් ස්ටේෂන් එකට යන ටනල් එක පටන් ගන්න තැනට ගියා. "

" අඩේ ඔය ටනල් එක පටන් ගන්න තැනම එලියෙන් තමයි අපේ ඔෆිස් එක තිබ්බෙ. ඔය ටනල් එකට ඒ දවස්වල කිව්වෙ මේන් ඇක්සස් ටනල් කියල අපේ ඔෆිස් එකට කිව්වෙ මේන් ඇක්සස් ටනල් ඔෆිස් එක කියල."

ඒ දෙදහස් එක වසරයි.විවාහපත්ව සිව්වසරක් ගෙවුනු ඉක්බිති, වසර සතක් වන මැද සහ එමෙන්ම ඉන්පසුව වසර අටක් ගොවි ජනපදයක කල සේවයෙන් පසුව 1994 වසරේ බලයටපත් පොදු පෙරමුණු රජය විසින් ක්‍රියාත්මක කල ස්වේච්ඡාවෙන් සේවයෙන් ඉවත්වන්නන් හට වන්දි ලබා දීමේ වැඩ පිළිවෙලින් උපරිම ඵල නෙලාගත් මම වසර පහළවක රාජ්‍ය සේවයෙන් ඉවත්වූයෙමි.ඉනික්බිති කටුගස්තොට-අලවතුගොඩ සහ පේරාදෙණිය- ගම්පොළ මාර්ග ඉදිකිරීමේ ව්‍යාපෘතීන් හා සම්බන්ධව වසරකට මදක් අධික කාලයක් සේවය කොට දෙදහස් එක වසරේ ජනවාරි මස කුකුලේගඟ ව්‍යාපෘතියෙහි සේවයට බැඳුනෙමි.

මිහිකත අභ්‍යන්තරයෙහි ඉදිකල මෙගවොට් 80 ක ධාරිතාවයකින් යුතු කුකුළේගඟ ජලවිදුලි බලාගාරයට ජලය සැපයෙනුයේ කිලෝ මීටර 7.5 දිගු උමඟකිනි. ඒ ජල සැපයුමේ ආරම්භය කලවානේ මීපාගම ඉදිකල අමුණකින් කුකුළේගඟේ ජලය හැරවීමෙනි.ජල විදුලි නිෂ්පාදනයෙන් පසුව තවත් කිලෝ මීටර් 1.6 දිගු උමඟක් හරහා එම ජලය මාකෙළි ඇල්ල අසලදී යලි කුකුළේගඟටම එකතුව කළුගඟ ඔස්සේ කළුතර බෝධිය අසලින් සත් සමුදුරට එකතුවේ. ඒ උදෙසාම ජලාශයක් ඉදිනොකොට, අමුණක් මඟින් ගලායන ජලය හරවා ජලවිදුලිය නිෂ්පාදනය කිරීමට සැලසුම් කල ලංකාවේ ප්‍රථම ව්‍යාපෘතිය කුකුළේ ගඟ ව්‍යාපෘතියයි. ඒ ඉංගිරිසි බසින් හැඳින්වෙනුයේ Run Of The River Project ලෙසිනි. මේ මෑතක ඉදිකිරීම් නිමවී ජාතික විදුලිබල පද්ධතියට එක්වූ ඉහළ කොත්මලේ ව්‍යාපෘතියද ඒ මාදිලියේ තවත් ව්‍යාපෘතියකි.

ඉදිකිරීම් ක්ෂේත්‍රය තම ජීවනෝපාය ලෙස තෝරාගත්තෙකුට පොළව අභ්‍යන්තරයෙහි උමං කැණීම් කටයුතු කෙරෙන  ව්‍යාපෘතියක සේවය කිරීමට ලැබීම සත්‍යය වශයෙන්ම දුර්ලභ ගණයේ භාග්‍යයයකි..පුරා වසරකට මඳක් අධික කාලයක් පුරා ලබාගත් ඒ මිලකල නොහෙනා අත්දැකීම, මගේ ජීවිතයේ තවත් එක් ස්මරණයෙන් කිසිදින ගිලිහී නොයනා සංසිද්ධියකි.

කුකුළේගඟ ව්‍යාපෘතියෙහි ගතකල කාලය අළලා සවිස්තර සටහනක් ලිවීමට අපේක්ෂාකොටගෙන සිටිමි. එබැවින් ඒ වෙනුවෙන් වැඩිමනත් කාලය වැය නොකොට එහිදී මවිසින් අසන ලද එක් සිද්ධියක් පමණක් මේ සටහනෙහි ලියන්නෙමි.

කුකුළේගඟ අපිට නැවතිල ඉන්ට වෙනම කෑම්ප් එකක් හදල තිබ්බ.ප්‍රධාන ගබඩාව පැත්තක තිබ්බ කඳු ගැටය විවිධ මට්ටමින් එකදිගට, එකට ඈඳල හදල තිබ්බ එක පේළියක කාමර 12 වගෙ තියන කාමර පේළි. කාමරේ පිටිපස්සෙත් ඒ වගේම තව කාමරයක්. ඒ කියන්නෙ එක පේළියක කාමර 24 තියනව. කාමරේක දෙන්නයි. ඇඳන් දෙකයි, ඇඳුම් දාගන්ට දීල තිබ්බ පොඩි යකඩ අල්මාරි දෙකයි දැම්මම ආය කාමරේ වෙන ඉඩක් නෑ. ඉදිකිරීම් ඉවරවුනාට පස්සෙ කුකුලේ ජලවිදුලි බලාගාරයෙ ආරක්ෂාවට යොදවල තිබුණු හමුදා අනුඛණ්ඩයෙ නිලධාරීන් නවාතැන් ගත්තෙ ඒ අපි හිටපු කාමරවලය කියල පස්සෙ කාලෙක කවුද මට කිව්ව.

ඔය හයිටි රටට එහෙම යැව්වනෙ එක්සත් ජාතීන්ගෙ සාම සාධක හමුදාවට අනුයුක්ත කරල අපේ හමුදාවෙ අය. ඒ ගොල්ලන් එහෙම යවන්ට කලින් විශේෂ පුහුණුවක් දුන්නයි කියන්නෙත් ඔය කුකුළේගඟ කඳවුරේ. එතකොට අර මේ කතාව පටන්ගද්දි මගෙ යාලුව එරන්ද කිව්වෙ කුකුළේගඟ හොලිඩේ රිසෝට් එකක් ගැන. කුකුළේගඟ නිවාඩු නිකේතනය. ඒක දැන් පිහිටවල තියෙන්නෙ ඉදිකිරීම් කරන කාලෙ ස්කන්ස්කා සමාගමේ සේවය කරපු ස්වීඩන් ජාතිකයො නැවතිල හිටපු නිවාස සංකීර්ණයෙ. අපි ඒ කාලෙ ඒකට කිව්වෙ Expat Camp කියල.

ස්කන්ස්කා කියන්නෙ ස්වීඩනයෙ සුප්‍රසිද්ධ ඉදිකිරීම් සමාගමක්. ඒ ගොල්ල ලෝකෙ පුරාම ප්‍රසිද්ධයි උමං හෑරීම් කටයුතු වලට. ඒ වගේම පොළව අභ්‍යන්තරයෙ පිපිරවීම් වලට. මතකනෙ ඩයිනමයිට් හොයාගත්තෙත් ස්වීඩන් ජාතිකයෙක්නෙ. ඇල්ෆ්‍රඩ් නොබෙල්.

ස්කන්ස්කා ලංකාවෙ ඉදිකිරීම් ක්ෂේත්‍රයට මුලින්ම ඇතුලුවුනේ කොත්මලේ ජලාශය නිර්මාණය කරල. ඉක්බිති රන්දෙනිගල රජ මාවත, කළුතර පාළම වගෙ එව්වත් කලේ ස්කන්ස්කා සමාගම.ඊටත් පස්සෙයි කුකුළේගඟ ව්‍යාපෘතියට එයාල සම්බන්ධ වුනේ. අපි ඔය කුකුළේගඟ ඉන්න කාලෙ එහෙ වැඩකරපු අය බොහොම බලාපොරොත්තු තියාගෙන හිටිය ඉහළ කොත්මලේ සහ බ්රෝඩ්ලන්ඩ්ස් ජල විදුලි ව්‍යාපෘතිවල ඉදිකිරීම් කටයුතුත් ස්කන්ස්කා සමාගමට ලැබෙයි කියල. ඒත් එහෙම වුනේ නෑ. ඉහළ කොත්මලේ කලේ ජපන් කම්පනි එකක්. කුමගායි ද කොහෙද මට මතක විදිහට. බ්‍රෝඩ්ලන්ඩ්ස් මේ දවස්වල කෙරීගෙන යනව. ඒක කරන්නෙ චීන්නු.

හරි ස්කන්ස්කා සමාගම ගැන, කුකුළේගඟ ව්‍යාපෘතිය ගැන තව බොහොම දේවල් කියන්ටතියනව. එව්ව පස්සට. දැන් අර කියනවයි කියල කියාපු කතාව කියල ඉන්නංකො එහෙනං...හොඳද?

උමං හෑරීම කෙරුනෙ ජෙලිග්නයිට් යොදල පිපිරවීම් කරල. බ්ලාස්ටීන් ටීම්ස් දෙකක් ෂිෆ්ට් දෙකක් වැඩකලා. දවල් වැඩ මුරය  උදේ 7.00 - සවස 6.00 සහ රාත්‍රි වැඩ මුරය සවස 6.00 - උදේ 7.00. ඒ හින්ද උමං හෑරීම දවසෙ පැය 24 පුරාම අනවරතව සිදු වුනා. සති දෙකකට සැරයක් සෙනසුරාදා සහ ඉරිදා නිවාඩුයි. ඒකට කියන්නෙ ෂට් ඩවුන් එක කියල. අනික් අතරමැද සතියෙ සෙනසුරාද වරුවයි ඉරිදයි නිවාඩුයි. 

වැඩ කරපු ෆෝර්මන්ල, චාජ්හෑන්ඩ්ස්ල, ඩ්‍රිලර්ස්ල 95% විතරම ස්කන්ස්කා එකේ කොත්මලේ ප්‍රොජෙක්ට් එකේ වැඩ කරල පළපුරුදු අය. මේ ගොල්ලන්ගෙන් මම බොහොම ප්‍රයෝජනවත් දේවල් ඉගෙන ගත්ත, කුකුළේ ගතකරපු කාලය තුල. ඉතින් ඔහොම ෂිෆ්ට් දෙකට වැඩ කරපු ටීම් වලට වෙන වෙනම ටයිම් කීපර්ස්ල දාල හිටිය. කණ්ඩායමේ සාමාජිකයින්ගෙ පැමිණීම පිටවීම සටහන් කිරීම ඒ වේලා සටහන්කරුවන්ගෙ ප්‍රධානම රාජකාරිය.ඊට අමතරව ටනල් එකේ බ්ලාස්ට් එකක් කලාම ඒ වෙලාව සහ ලොකේෂන් එක සටහන් කර ගන්න එක.

මා එක්ක වැඩ කරපු එක ටයිම් කීපර් කෙනෙක් සුවිශේෂී පුද්ගලයෙක්. කොටින්ම මිනිහගෙ නමේ ඉඳලම..නම ඇවිල්ල රමණි.අපි ඉතින් මිනිහට කතාකලේ රමණි කියල නෙවෙයි. රමණි කියන්ට පුලුවන්ය හැබෑටම පිරිමියෙකුට ? . මිනිහට අපි කතා කලේ වැන්දා කියල. වැන්දා ඇවිල්ල මිනිහගෙ වාසගම කෙටිකරල හදාගත්තු නමක්. ඔය වැන්දා වෘත්තියෙන් බාර්මන් කෙනෙක්. 

බාර්මන් කියන්නෙ හෝටල්වල එහෙම මද්‍යසාර අඩංගු බීමවර්ග ඒ නියමිත අනුපාතයට මිශ්‍ර කරල සර්ව් කරන්නා. කුකුළෙ රස්සාවට මිනිහ ඇවිල්ල තියෙන්නෙ ඒ කාලෙ වෙනකොට සංචාරකයින්ගෙ පැමිණීම තරමක් අඩුවෙලා තිබුනු නිසයි කියලයි වැන්ද මා එක්ක කිව්වෙ. වැන්ද මරු කතා කාරයා.මිනිග කළුතර, වාද්දුවෙ, අහුංගල්ලෙ, හික්කඩුවෙ, ඔය හැම තැනම හෝටල්වල වැඩ කරල තියනව. ඊට අමතරව ආරුගම්බේ,නිලාවෙලි, කල්කුඩා වගෙ නැහෙනහිර වෙරළ තීරයෙත් කාලයක් වැඩ කලයි කියල මා එක්ක කිව්ව.

ඔෆිස් එකේ ඔන්න බොහොම වෙලාවට ඉන්නෙ අපි දෙන්න විතරයි. මම ඔන්න කම්පියුටරේ බ්ලාස්ටිං රිපෝට් එකේ විස්තර ටික එන්ටර් කරල ඉවර වෙලා පුටුව හරවල වැන්ද දිහා බැලුව. වැන්ද ඊයෙ ටයිම් කාඩ් ටික පොතේ එන්ටර් කරනව. 

මම හාපුරා කියල කම්පියුටර් එකක වැඩ කලේ කුකුළෙ රස්සාවට ආවට පස්සෙ. අර කැළේ මැද රස්සාවට ආයුබෝවන් කියල ආවට පස්සෙ මම හිතුව මේ වැඩේ හරියන්නෙ නෑ. කම්පියුටර් කෝස් එකක් කරන්ටම ඕනය කියල. මොකද ඒ වෙනකොටත් කම්පියුටර් භාවිතය හැම ක්ෂේත්‍රයකම වගෙ ව්‍යාප්ත වෙමින් පැවතුනෙ. ඉතිං හොඳ තත්ත්වයෙ රැකියාවකට පරිගණක දැනුම අත්‍යාවශ්‍යය වෙමින් තිබුනෙ ස්ලෝලි බට් ෂුවර්ලි.ඒපාර මම නුවර තිබ්බ N.I.B.M. ආයතනයෙ ( ජාතික ව්‍යාපාර කලමණාකරන ආයතනය ) තුන්මස් පරිගණක සහතිකපත්‍ර පාඨමාලාවක් කලා. ඒ කෝස් එක කලාට හරියට පරිගණකයක් පාවිච්චි කරන්නට ලැබුනෙ ඔය කුකුළෙ රස්සාවට ආවට පස්සෙ.

වැන්දා ඔන්න වැඩේ ඉවරවෙලා පුටුවෙන් නැඟිටල අතපය දිග ඇරල හිරිඇරගත්ත. 

" බොස් අර හෙඩ්රේස් ටනල් එකේ අර මොකක්ද තරඟෙට දැම්මද? "

හෙඩ්රේස් ටනල් එක කියන්නෙ මීපාගම අමුණෙ ඉඳල ජල විදුලි බලාගාරයට වතුර අරගෙන එන උමඟ. හෙඩ්රේස් ටනල් එක අමුණෙ ඉඳල පහලටයි, ජලවිදුලි බලාගාරයෙ ඉඳල උඩහටයි දෙපැත්තෙන්ම බ්ලාස්ට් කරගෙන ගියා. ඔය මම කියන දවස්වෙනකොට දෙපැත්තෙං හාරාගෙන එන උමඟ හාවෙන්ට තිබ්බෙ තව මීටර් දෙසීයක් විතර. අන්තිමට දෙපැත්ත හාවෙනවට කියන්නෙ බ්ලාස්ට් තෲ කියල. ඔය බ්ලාස්ට් තෲ එක වෙන්නෙ හරියටම කොයි වෙලාවටද කියල අනුමාන කරන්ට ව්‍යාපෘතියෙ සේවකයො අතරෙ තරඟයක් තියනව. ඒක ඇවිල්ල සම්ප්‍රදායක්. 

තරඟෙදි තමන් අනුමාන කරන Blast Through වෙලාව ඒ අනුමත පත්‍රිකාවක ලියල සංවිධායක මණ්ඩලේට භාරදෙන්ට ඕන.පත්‍රිකාවක මිල මට මතක විදිහට රු. 100 වගෙ ගාණක්. නිවැරදි හෝ ආසන්නම වෙලාව අනුමාන කරපු තරඟ කරුවාට හෝ තරඟ කාරියට අර පත්‍රිකා විකුණල එකතුවෙච්චි මුළු මුදලම ලැබෙනව ජයග්‍රාහී ත්‍යාගය විදිහට. මම ඔය කියන පාර තෑග්ග රුපියල් 12,100 වගෙ ගාණක් හම්බ වුනා.

" නෑ බං තව දවස් තියනවනෙ. අනිද්ද දවල් දොලහ මම හිතන්නෙ ක්ලෝසිං ටයිම්. මම ඊට කලින් වෙලාව ලියල දෙනව. "

ආ..තව එකක් කියන්න ඕමනයි. ඔය මම කියපු හෙඩ්රේස් ටනල් එකේ ඒ දවස්වල ෆෝමන් කෙනෙක් විදිහට වැඩකලා රොෂාන් පිලපිටියගෙ අයියා. රොෂාන් පිලපිටිය දන්නවනෙ නේද? අර නළුවා......අයිය කියන්නෙ එක්කුසේ උපං බාප්පගෙ පුතා...හෙහ්..හෙහ්..බොරු හොඳද? රොෂාන්ගෙම අයිය. මේ දවස්වල හිරු ටී.වී. එකේ යන දේවී කතාවෙ රොෂාන් දකිනකොටම මට මතක්වෙන්නෙම මිනිහගෙ අයිය චතුර.

" බොස් කෙස්කැෆේ එකක් බොනවද? "

වැන්දා ආයෙම ඇහුව අපෙ තේ, කෝපි, සීනි එහෙම තියන පොඩි කබඩ් එක අරින අතරෙ. ඒ දවස්වල අපිට දුන්නෙ ස්විඩන් වලින් ගෙන්නපු නෙස්කැෆේ..අම්මට සිරි එව්ව තමයි නෙස්කැෆේ..බොරැල්ලෙ නෙස්කැෆේ එක හදනකොට මරදානට සුවඳ ගහනව. 

" හදපං බං හදපං...අර නැද්ද බිස්කට්?.."

බිස්කට් ජාතියකුත් ස්වීඩන්වලින්ම ගෙනල්ල අපිට දුන්න. මට දැන් එව්වයෙ නම මතක නෑ. ලිබෙනෙට්ස් ද ලීබෝර් ද මොකක්ද ඔන්න ඔය වාගෙ නමක්.

" තියනව..තියනව..මම ඊයෙ මේන් ස්ටෝස් එකෙන් ගිහිල්ල ගෙනාව.."

බිස්කට් හපමින් කෙස්කැෆේ තොලගාමින් වැන්දයි මායි ඔහෙ එක එක දේවල් කතා කරකර හිටිය.

" බොස් දන්නෙ නෑනෙ...පෙරෙයිද අපේ ගම පුරාම කැලෑ පත්තරයක් ගහලනෙ…"

වැන්දගෙ ගම වැලිපැන්න කිට්ටුව. දැන් ඔය දක්ෂිණ අධිවේගී මාර්ගයෙ එක ඉන්ටර්චේන්ජිං පොයින්ට් එකක් තියනව වැලිපැන්නෙ. 

" නෑහ්?? ඒ මොනව ගැනද? "

" හෙහ්..අපේ ගමේ කඩයක් කරනව ගෑණු කෙනෙක්. මනුස්සය මැරිල..ඒ හැටි වයසකුත් නෑ..තිස් පහක් වගෙ ඇති වැඩිම උනොත්.අනික හොඳ පෙනුම තියන ඉස්තිරියාව. ඒ මනුස්සය අපේ ග්‍රාමසේවක එක්ක සැට්වෙලයි කියලයි කවිකොලේ ගහල තියෙන්නෙ. "

" මම හිතුවෙ නෑ ඔය කැලෑ පත්තර කාරයො තවමත් ඉන්නවයි කියල. "

" බොස් දන්නෙ නෑ... මේ අපේ ගමේ එව්වොද? පුදුම ජාතියක්...අනික මේ කැලෑ පත්තරේ ගහල තියෙන්නෙ කවියෙන්.."

" නෑහ්..අඩේ මට ගෙනත් දියංකො වැන්දා ඒ කවි කොලයක්.."

" හරි මම බලන්නං බොස් …" වැන්දා නැඟිටල මගෙ කෝප්පෙත් ඉල්ල ගත්ත හෝදල තියන්ට.

ඒ කොහොම හරි වැන්දා මට ඒ කවි කොලේ ගෙනත් දුන්නෙ නම් නෑ. අමතක උනාද නැත්නම් වෙන හේතුවක්ද මන්දා කොහොමහරි වැඩේ සිද්ද වුනේ නම් නෑ. එච්චරයි මම දන්නෙ...

කෝප්ප හෝදල පිහදාල කබඩ් එක ඇතුලෙ මුනිං නවල ඇවිල්ල වැන්දා ආයෙම මා ඉස්සරහ ඉඳගත්ත.ඕකා බාර්මන් හින්ද ඒ චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර අකුරට කරනව. දවසට දහපාරක් විතර මේස පිහදානව. අතුගානව. මට වෙලාවකට විකාරෙ හැදෙනව.

" වැන්ද දන්නවද දැනට අවුරුදු විස්සකට විසිපහකට වගෙ ඉස්සෙල්ල ඔය කවිකොල මාර ජනප්‍රියයි..මම අනුරාධපුරේ ඉන්දැද්දි ඉරිද පොළට ගියොත් කොහොම හරි අම්මට කෙඳිරි ගාල ඔය කවිකොලයක් ගන්නවමයි. මට හොඳටම මතක කවිකොලයක් තමයි මතුගම සමන් කුමාර මිනීමැරුම ගැන ගහපු කවි කොලේ. ඒ කාලෙ හෙණ ප්‍රසිද්ධ වෙච්ච මිනීමැරුමක් තමයි මතුගම සමන් කුමාර කේස් එක..වැන්දට මතක ඇතිනෙ ඒක නේද? "

අසූව දශකයෙ මුල්භාගෙ දිවයින පුරා ලොකු ආන්දෝලනයක් කල මිනී මැරුමක් ඔය මතුගම සමන් කුමාර සිද්ධිය. කප්පම් ඉල්ලා පැහැරගෙන ගොස් සිසුවකු මරා දැමුනු දිවයිනේ පළමු සිද්ධිය  ලෙස එය ලංකා අපරාධ ඉතිහාසයට එකතුවෙලයි තියෙන්නෙ.

" හප්පෝ...ඒක මතක නැත්තෙ මොකද බොස්? මේ පැත්තෙ විතරක් නෙවෙයි ලංකාව පුරාම මාර විදිහට ප්‍රසිද්ධ වුනානෙ ඒ කේස් එක. මම ඒ කාලෙම වගේනෙ ඔය හෝටල්වල බාමන් රස්සාවට එහෙ මෙහෙ යන්ට පටං ගත්තෙ, හික්කඩුව, ගාල්ල, අම්බලංගොඩ දිහා එහෙම. ඒ පැත්තෙ මිනිස්සු උනත් මම මතුගම කිව්වම නිකං අමුතුවිදිහට තමයි බලන්නෙ......"

" ඒ කියන්නෙ නිකං මේ මතුගම එවුං ඔක්කොම අංගුලිමාල ටයිප් වසවර්තියො, මිනීමරුවො වගෙ තමයි රබර් ඇහැ දාල බලන්නෙ...එහෙමද?...හෙහ්..හෙහ්…"

" අන්න හරි බොස් කියල වැඩක් නෑ..ඉන්ටකො මම මරු කතාවක් කියන්න..මටම වෙච්චි එකක්. මේක වුනේ මම හිතන්නෙ ඔය මතුගම සමන් කුමාර මිනීමැරුමට අවුරුදු පහක් වගෙ පස්සෙ. ඒ දවස්වල මම වැඩ කලේ බෙන්තොට. කොහොමහරි ගෙස්ට්ල අඩුවෙලා ( වැන්දා මෙතන ගෙස්ට්ල කියල කිව්වෙ සුද්දන්ට, එහෙම නැත්තං ටුවරිස්ට්ලට ) මැනේජර් අපිට කතා කරල කිව්ව දැං ගෙස්ට්ල අඩුනිසා කට්ටිය අඩුකරන්ට වෙනවය..ඒ හින්ද තියන පඩි අරං යන්ටය, මාසෙකින් වගෙ ආපහු ඇවිදිල්ල හිට බලන්ටය කියල. ඉතිං වෙන මොකක් කරන්ටද? අපි දෙන්න හිඟ පඩියත් අරගෙන එන්ට ආව.."

මතු සම්බන්ධයි............

කුකුළේගඟ ව්‍යාපෘතිය ගැන පොඩි විස්තරයක් බලන්ට කැමතිනම් මෙන්න පල්ලෙහා තියනව වීඩියෝ එකක්.


Monday, March 30, 2015

නෙළුම් යායෙන් ලද නෙළුම් මල

ඉතිං යාළුවනේ, ඔයාලා හැමෝම දැන් දන්නවා. අපේ මිතුරු රවී මැතිතුමාට පසුගියදා සම්මානයක් හිමි වුණා. ඒක අපි හැමෝට ම ලොකු සතුටක් ගෙන ආ දෙයක්. ඔහු මේ වන විට ලංකාවේ ‍නැති නිසාත් චන්ද්‍රා අක්කා-රවීතුමාගේ සදාදරණීය බිරිඳ කොළඹින් දුරබැහැරව වාසය කරන නිසාත්, බ්ලොග් අඩවියේ සම හවුල්කාරිය වශයෙන් හා මිතුරියක වශයෙන්, ඔහු වෙනුවෙන් සම්මාන උළෙලට සහභාගි වෙලා, එම සම්මානය ලබා ගෙන, සම්මාන උළෙලට පැමිණ සිටි ආරාධිත දේශකයින්ගේ අර්ථවත් දේශන වලට සවන් දීමේ ඒ අමිල අවස්ථාව හිමි වුණේ මටයි. ඊට කලින් සතියේ ගත්ත දිග නිවාඩුව නිසා කල් වේලා ඇතිව කන්තෝරුවෙන් පිට වන්නට බැරි වන තරමට වැඩ ගොඩ ගැහිලා තිබුණත් කෙසේ හෝ හවස 4.50 වන විට කන්තෝරුවෙන් පිට වී 5.05 පමණ වනවිට එතනට යන්නට හැකි වුණා.

මා යනවිට නාට්‍යයක් වේදිකා ගත වෙමින් තිබුණු අතර මද වේලාවකින් ප්‍රධාන ආරාධිත අමුත්තා වූ කරු ජයසූරිය මැතිතුමාත් පැමිණුනා. ඒ අතරතුරේ අප හිතවත් සහෘද අජිත් ධර්මකීර්ති මහත්මයා සෑම සියලු කටයුත්තක්ම හරියාකාරව සිදු වන්නේ දැයි හොයා බලමින් සැරිසැරූ අයුරු දැකගන්න පුළුවන් වුණා.

අනතුරුව එළඹුණේ සම්මාන ප්‍රදානය කෙරෙන අවස්ථාවයි. එහිදී පහත දැක්වෙන අයුරින් සම්මාන ප්‍රදානය කෙරුණා.


2014 වසරේ හොඳම බ්ලොග් කරු - මාතලන් හෙවත් ප්‍රියන්ත හේවගේ
බ්ලොගය: http://maathalan.blogspot.co.uk/

2014 වසරේ හොඳම බ්ලොග් කවි/නිසඳස - ප්‍රථම ස්ථානය - බට්ටි
දමිත් ගුණවර්ධන - http://damgune.blogspot.co.uk/2014/10/blog-post.html -

2014 වසරේ හොඳම බ්ලොග් කවි/නිසඳස - දෙවන ස්ථානය -මොඩෙලින් කිරිල්ලි
බස්සි (යසෝධා සම්මානි ප්‍රේමරත්න )-
http://bassigenawathana.blogspot.co.uk/2013/10/blog-post_15.html

2014 වසරේ හොඳම බ්ලොග් කවි/නිසඳස - තුන්වන ස්ථානය - ගිං ගඟත් අසරණයි - දිලාගේ ලෝකය
දිලිනි නිමන්තිකා - http://dilagelokaya.blogspot.co.uk/2014/09/blog-post_21.html

2014 වසරේ හොඳම බ්ලොග් පෝස්ටුව/ලිපිය - ප්‍රථම ස්ථානය -
ආඩම්බරකාර අපේ තාත්තා- දසයා - http://iamdasaya.blogspot.co.uk/2014/12/blog-post_5.html

2014 වසරේ හොඳම බ්ලොග් පෝස්ටුව/ලිපිය -දෙවන ස්ථානය - නිල් කට්රොල් මල් - රවී වීරසිංහ
http://ranrandil.blogspot.co.uk/2014/12/294.html

2014 වසරේ හොඳම බ්ලොග් පෝස්ටුව/ලිපිය -තුන්වන ස්ථානය - කරුමේ ඩබල් පින සිංගල් ඉවාන් පව්ලුශා - ප්‍රගීත් අනුරාධhttp://iwanpaulooshaa.blogspot.co.uk/2014/10/blog-post.html

මෙම උත්සවය සංවිධානය කළ නෙළුම් යාය, ශ්‍රී ලංකා බ්ලොග් කරුවන්ගේ සංගමයේ සියලුම සහෝදර සහෝදරියන් හට, නිදහස් සිතුවිලි බ්ලොග් අඩවිය වෙනුවෙන් මේ අවස්ථාවේදී මගේ ස්තුතිය පළ කරන්න කැමතියි. රවී වීරසිංහ නම් වූ අප සහෘද බ්ලොග් කරුවාට මෙවන් සම්මානයක් හිමිවීම, ඔහුගේ ලියැවිලි කියවන, ඒවාට ප්‍රිය කරන ඔබ මා අප සැමගේ නොමද සතුටට කාරණයක් නොවෙද? මට ඉතාමත් ලොකු සතුටක්. (වාං පතුල් කතාවක් තරම් දිග ලිපියකින් වුණත් කිව හැකි තරමේ සතුටක්!)

සභාවේ මුල් කටයුතු කිහිපයක් පමාවීම නිසාම මට මග හැරුණා. මට සවන් දෙන්නට ලැබුණු දේශන ගැන පවසනවා නම්,  නාලක ගුණවර්ධන මහතා අන්තර්ජාලය සහ බ්ලොග් රචනය තුල 'සිදුවිය යුතු දේ' පිළිබඳ ව විස්තර කළ අතර අජිත් පැරකුම් මහතා 'සිදුවන දේ' පිළිබඳ ව විස්තර කළා. දෙදෙනාම ලෝකයේ අනෙකුත් රටවල් වල දත්ත උපයෝගී කරගෙන එම කාරණා කටයුතු පැහැදිලි කළ ආකාරය ප්‍රශංසනීයයි. ගුණවර්ධන මහතා රජයෙන් ලැබිය යුතු ඉඩ කඩ පිළිබඳ ව විස්තර කළ අතර පැරකුම් මහතා මෙතෙක් කාලයකට රජයයන් මගින් ලැබුණු සහ ලැබේ යැයි සිතිය හැකි, "ඉඩ කඩ" පිළිබඳ ව විස්තර කළේය. ගුණවර්ධන මහතා අප 'කළ යුතු දේ' විස්තර කළ අතර පැරකුම් මහතා අපට 'කළ හැකි දේ' විස්තර කළේය. එබැවින් එම දේශන දෙක මගින් අප යායුතු මග පිළිබඳ ව ප්‍රමාණවත් වූ දැක්මක් ඇති වූ බව මගේ හැඟීමයි. කොහොම නමුත් ගුණවර්ධන මහතා කතා කරන අතරේ එක නංගි කෙනෙක් ඇවිල්ලා මයික්‍රෆෝනය අත පත ගාද්දි මුලින්ම මට හිතුනේ මේ වටිනා කතාව හොඳින් පටිගත කරගන්න සකසන්න යනවා කියලා. ඒත් කියන්න කණගාටුයි එයා ඒ උපකරණය ගලවාගෙන ගියේ ඒ මහතා එතැන ඉන්නවද වගේ වගක් නැතුව. ඊට පස්සේ පෙළට ඇවිත් සේරම ටීවි චැනල් වලින් තම තමන්ගේ ආම්පන්න ගලවාගෙන ගියේ සමහර විට එයාලාගේ උවමනාවටත් වඩා රාජකාරි ස්ථානයේ උවමනාවට වෙන්න ඇති කියලා අවසානේ මම හිත හදා ගත්තා. කොහොම නමුත් සභාවකදී ඒ වගේ දෙයක් කරද්දි අඩුම තරමින් කථිකයාගෙන්වත් අවසර ගත්තා නම් හොඳ නේද කියලාත් ඒත් එක්කම මට හිතුණා.

හවස 6.30 පමණ වනවිට කලෙකින් අසා නුපුරුදු වූ ශබ්දයක් පිටතින් ඇහෙන්නට වුණාම, අසල සිටි සංවිධායක මණ්ඩලයේ නැගණියකගෙන් මම මෙහෙම ඇහැව්වා.

"වහිනවද?"

"ඔව් වහිනවා"

පාසල නිමා වූ පසු දුවයි තාත්තායි ගෙදර යා යුතු වූ නිසා එදා එම උත්සවයට සහභාගි වුයේ මා පමණයි. මං ගියේ මගේ ස්කූටරයේ. ගේට්ටුව කිට්ටුව තැනක නවතා ජැකට්ටුවත් හෙල්මටයත් ඒ මත තබා මද දුරක් පයින් ඇවිද ගොස් උත්සව ශාලාවට ගිය මට, මහා වර්ෂාවේ එ‍තනට ආපහු යා හැකි මගක් හිතා ගත නොහැකි වුණා. ‍කෝකටත් කියලා ශාලාවෙන් ඉවතට ඇවිත්, තේ කෝප්පයක් බොන අතරේ සම්මානලාභී කිවිඳු දමිත් ගුණවර්ධනත් ඔහුගේ ආදරණීය දරු පවුලත් සමග සාමිචි කතාවක් පවත්වා, වෙනි අයියා, ඕනයා අයියා, මනෝජ් මල්ලි ඇතුලු හිතවතුන් සමග වචනයක් දෙකක් හුවමාරු කරගෙන වහ වහා පහළ මහළට ආවේ යා හැකි මගක් සොයා ගන්න ඕනෑ වූ නිසායි. එහිදී සම්මානලාභී කිවිඳිය යසෝදා නැගනිය සමගත් වදනක් හුවමාරු කරගෙන වැස්ස වෙත නෙත් යොමාගෙන ඉන්නා අතරේ අජිත් ධර්මකීර්ති අයියා පැමිණ උත්සවයට සහභාගී වීමට පැමිණි අයට, මේ අනපේක්ෂිත අවස්ථාවේ නැවත පිටත්ව යා හැකි ආකාරය පිළිබඳව සොයා බැලුවා. ඒ අතරේ සුමිත් කළණසිරි මිතුරාත් හඳුනාගන්නට ඉඩ ලැබුණා.

'බ්ලොග් කරණයේ අනාගත ගමන් මග' වැනි මාතෘකාවක් දිය හැකි සංවාදයකට, වැස්සෙන් අවතැන් වූ අප දේශක දෙපලත්, අජිත් අයියාත් සුමිත් කළණසිරි මිතුරාත් හා සමග විනාඩි කිහිපයකට යොමු වන්නට හැකි වුණේ මේ අතරයි.

ඒ අතරේ පහළට පැමිණි දමිත් ගුණවර්ධන සොයුරා ඔහුගේ වාහනයෙන් මාත් අජිත් පැරකුම් මහතාත් තම තමන්ගේ වාහන වෙත ඇරලවන්නට ඉදිරිපත් වුණා. ඊට බ‍ොහෝ වෙලාවකට පෙර වැස්සේ වුව ස්කූටරය වෙත යන්නට ඉඩ තිබුණත් එසේ ගොස් මා අත වූ සහතිකයක් සම්මානයත් තෙමා ගැනීමේ කිසිඳු උවමනාවක් නොතිබූ නිසා දමිත් සොයුරාගේ උපකාරය ලැබෙන මොහොත දක්වාම මා සිටියේ තුෂ්නිම්භුතවයි.

ස්කූටරය වෙත එනවිට අනෝරා වැස්ස මදක්වත් තුරල් වෙලා තිබුණේ නැහැ. අත් බෑගය, සම්මානය සහ සහතික පත්‍රය අසල වූ කවුන්ටරයක තබා ගොස්, මේ දැන් වතුර බාල්දියක ‍ඔබා ගත්තා මෙන් වූ ජැකට්ටුව හැඳගෙන, මේ දැන් වතුර පුරවා හලා ගත්තා බඳු වූ හෙල්මටය පැළඳගෙන ස්කූටරය තුළ වූ පොලිතින් බෑගයක් ගෙනගොස් සහතිකය, දුරකථනය, පසුම්බිය ආදිය දමාගෙන අනෙකුත් දේ අත්බෑගය තුල දමාගෙන විත් සම්මානයත් පොලිතින් මල්ලත් ප්‍රවේශමෙන් ස්කූටරය තුල තැන්පත් කර ඒ අනෝරා වැස්සේම පරිශ්‍රයෙන් පිටව එන විට වේලාව රාත්‍රී 7.30 පමණ වන්නට ඇත.

කියන්න බොහොම සංතෝෂයි, මුළු කොළඹම එකම ගංගාවයි. වඩා නොගැඹුුරු අතු ගංගා සොයාගෙන, ඒවායින් පීනාගෙන යාංතම් 8.45 වනවිට නිවසට සේන්දු වන්නට හැකි වුණා. කොච්චර වැස්සත්, කොච්චර ගංගාවන් අතු ගංගාවන් හමු වුණත්, එදින ඇතුවුණු සතුට ඒ ජල කඳට සේදී ගියේවත් යට වුණේවත් නැහැ.

පොඩ්ඩක් තෙමුණට මොකද මේ වගේ ඇගයීමක් එකතු කරගන්නට ලැබුණට පස්සේ. නේද?







( උපුටා ගැනීම : http://www.lankadeepa.lk/index.php/articles/305410 )


පසු ලිවීම


සම්මානය හිමි වූ බව දත් මොහොතේ චැට් මගින් මා ඇමතූ මගේ සහෘදයා මුලින් ම පවසා සිටියේ තෑගි වවුචරයේ සම්පූර්ණ හිමිකාරීත්වය මා සතු බවයි. හැරෙන චැට් එකෙන් මං පැවසුවේ ඒක ඉතිං කිව්වත් නැතත් එහෙමම තමයි කියායි. ගතයුතු පොත් ලැයිස්තුව එහෙම හදාගෙන දත කට මැදගෙන සිටි මට සිදු වුයේ නොසිතූ දෙයක්මයි මිතුරනි. ඔවුන් ලබා දුන් ලියුම් කවරයේ තිබුණේ තෑගි වව්චරයක් වෙනුවට අදාල මුදලයි. :) ඒ බව දැනගත් මා මිතුරා පැවසුවේ, "ඔයාට කැමති දෙයක් කරගන්න ළමයා" යනුවෙනි. එබැවින් එම ලියුම් කවරය එලෙසින්ම මා මිතුරා මේ දේශයට පා තබනතුරු සුරැකිව තිබෙනු ඇත. අනතුරුව එය ඔහුගේ අතට පත් වනු ඇත.


********************************


රන්දිල් නෝනා පසුගිය දා තිබ්බ නෙළුම්යාය සම්මාන ප්‍රදානය ගැන පෝස්ට් එකක් ලියල මට කිව්ව මේ ඔහෙටත් මොකවත් කියන්ට තියේනං අන්න ඩ්‍රාෆ්ට් එකක් මම දාල ඇති. ඒකටම ලියල දාන්ට කියල....ඉතිං මම ලියපු ඌන පූර්ණය තමයි මේ..

නෙළුම්යාය සහෘද සැඳෑව පිලිබඳව මගේ දයාබර මිතුරිය / වියුණුවෙහි හවුල්කාරිනිය රන්දිල් නෝනා මහත්මිය විසින් ලියූ සටහනට මවිසින් ලියනු ලබන අටුවාවයි මේ. 

වියුණුවක් යනු කුමක්දැයි හාංකවිසියක් නොදන්නා යුගයක වියුණු කලාවට මා යොමුකලේ ඇයයි. " පිස්සුද හලෝ? මට ඔයහැටි ලියන්ට දෙයක් නෑ....ඔය හැටි මොනව ලියන්ටද? " යනුවෙන් නොයෙක් වර ඇගේ නිදහස් සිතුවිලි වියුණුවට හවුල්වන්නැයි ලැබුණු ඉල්ලිම් මම ප්‍රතික්ෂේප කලේ සත්‍ය වශයෙන්ම වදන් හය හත්සීයක සටහනක් ලිවිමට තරම් යම් විශේෂිත සිද්ධීන් මගෙ ජීවිතය තුල සිදුවී ඇත්දැයි යන්න මටම ප්‍රශ්නාර්ථයක් වූ නිසාමය. එහෙත් ස්ත්‍රීහු වනාහී කිසිදු අයුරකින් ප්‍රතික්ෂේපයක් භාර නොගන්නෝය. කෙසේ හෝ තම සිතැඟි පරිදි තමන්ට රිසි කාර්‍යය ඉෂ්ඨ සිද්ධ කොට ගැනීමෙහිලා ඔවුහු ඉතා සමර්ථ වන්නෝය.

විසිවසරක් ඉතිරියක හා සමඟ වසන්නාවූ මම් ඒ බැව් නොදන්නෙම්ද? එසේ හෙයින් අවසන " රාජා හෝ මා හෝ ගංගාහෝ" යනුවෙන් පැවසූ අරිට්ඨ කීවෙංඩු මෙන් මම ද " අහෝ මේ මගේ ඉරණම වේ නම් ඊට එදිරිව මම කුමක් කරන්නෙම්ද? " යනුවෙන් සිත් සනහාගෙන වියුණු ලිවීමට එක්වුනෙමි. සෙස්ස ඇත්තෙන්ම ඉතිහාසයයි. The Rest is History of Course.

දිගින් දිගට ලිවීමෙහි අවශ්‍යතාවයක් නැත. පඳුරු තැලීමට මේ කාලයක් නොවේ. කාලෝ නහී අයංතේ ගොමු මඩිතෙයිහ,

ඉදින් අවසානයට මෙසේ පවසම්හ, මා වියුණුකරනයට යොමුකල ඔබට, මා දයාබර මිතුරියට, රන්දිල්ට මාගේ ගෞරවාදර ස්තූතිය!

දෙවනුව සිව්වසරකට අධික කාලයක් තුල මා හා එක්ව හුන් මගේ දයාබර සහෘද / සහෘදිනියනි, ඔබට ද මාගේ ගෞරවාදර ස්තූතිය!!!!

මවිසින් ලියූ වියුණු සටහනක් සම්මාන ප්‍රදානය කිරීම සඳහා තෝරාගෙන ඒ අගැයීම වෙනුවෙන් නෙළුම්යාය සහෘද සමූහයට මාගේ ගෞරවාදර ස්තූතිය!!!!

අවසාන වශයෙන් මවිසින් ලියූ සටහන් නෙළුම්යාය වෙබ් අඩවියෙහි පළකොට මේ සියල්ල උදෙසා මඟ පෑදීම වෙනුවෙන් අජිත් ධර්ම සොයුරාට මාගේ ගෞරවාදර ස්තූතිය!!!

Friday, March 20, 2015

309. විමලෙගෙ වාංපතුල් කතා - 29 - සරෝජිනීට නවාතැනක් සමඟ නීතිඥ ගාස්තු ගැන කතාවක්



" පුතා අර ළමයගෙ ගෙවල් කොහෙ කියලද කිව්වෙ?.." එක පාරට මම ගැස්සිල ඇස් ඇරියෙ අම්මගෙ කටහඬින්..

" මොන ළමයගෙද? …" අම්ම අහන්නෙ කවුරුගැනද කියල හොඳටම දන්නව වුනත් මම නොදන්නව වගෙ ඇහුව..

" අර සුරේගෙ දුව……."

" මම ඔව්ව අහන්ට ගියේ නෑ අම්ම….." මම කෙලින්වෙලා ඇඳේ ඉඳගත්ත. 

" හරි මට දැන් මතකයි සුරේලගෙ ගෙවල් මේ හෙම්මාතගම පැත්තෙ…."

" ආ එහෙමද? ….මම ටිකක් ඇහැ පියාගන්ට ඕන අම්මෙ..හවස ආයෙම යන්ටත් එපාය…" මම පොත වහල මේසෙ උඩ තියල අනික් පැත්ත හැරිල ඇස්දෙක පියාගත්ත.

එදා නයිට් ෂිෆ්ට් එක කලේ වෙන නර්ස්ල දෙන්නෙක්. දවල් අම්මා ආපු වෙලාවෙ අම්මත් කලින් නර්ස් කෙනෙක්ය කියල මම හිතන්නෙ විස්තරේ කියන්න ඇති. ඒ නර්ස්ල දෙන්නම අප්පච්චි ගාවට ඇවිල්ල බොහොම උනන්දුවෙන් විස්තර එහෙම ඇහුව. ඕන දෙයක් එහෙම තියනවනම් කියන්න කියලත් කිව්ව. කොහොමත් ඔය ආණ්ඩුවෙ තැනකින් වැඩක් හරියට කරවගන්ටනම් දැනඇඳුනුම් කමක් තියෙන්නම ඕන.නැත්තං ඉතිං ගාණක් මිටමොලවන්ට ඕන.ඒ දෙකෙන් එකක්නම් ඕනම තමයි.

අප්පච්චිටත් ඊයෙට වඩා හුඟක් ගුණයි වගෙ. ඇඳේ ඉඳගෙන එහෙම සෑහෙන වෙලාවක් හිටිය. ඊයෙ ඇඳේ හරහ වැටිච්චි ගමන්මනෙ දවසම හිටියෙ. 

" අද නම් මට සෑහෙන ගුණයක් දැනෙනව පුතා.." අප්පච්චි මා දිහා බලල එහෙම කියල හිනාවුනා. 

" ඒකතමයි අප්පච්චි මම හිතන්නෙ දෙයියන්ගෙ පිහිටෙන් තව දවස් හතර පහකින් ගෙදර ගිහෑකි. "

" දවල් අර මෙඩිකල් ස්ටුඩන්ට්ස්ල ආවෙ නැද්ද එහෙන් මෙහෙන් අනින්ට එහෙම? ..හිහ්..හිහ්.."

මම හිනාවෙවී එහෙම ඇහුව. අප්පච්චිටත් හිනා…

" නෑ..නෑ..අද ආවෙ නෑ..මෙහෙටත් එනවද? "

" ඔව් මම හිතන්නෙ පේරාදෙණියටයි මෙහෙටයි දෙකටම එනව. "

ඔය කලින් පාරක් අප්පච්චි පේරාදෙණිය හොස්පිටල් එකේ නවත්තල ඉද්දි වෙච්ච වැඩක්. ඔය මෙඩිකල් ෆැකල්ටි එකක් කිට්ටුව තියන හොස්පිට්ල් එකකට තමයි වෛද්‍ය ශිෂ්‍ය / ශිෂ්‍යාවො තමන්ගෙ ප්‍රායෝගික පුහුණුවීම් වලට එන්නෙ.ඒ රෝහල් වලට කියන්නෙ ශික්ෂණ රෝහල් කියල. කොළඹ, මහනුවර, රාගම, කරාපිටිය, අනුරාධපුරේ, එව්ව ඔක්කොම ශික්ෂණ රෝහල් ගණයට වැටෙන්නෙ.

ඉතිං අප්පච්චි එක පාරක් පේරාදෙණියෙ ඉන්දැද්දි ....මමයි එතකොටත් ලඟ හිටියෙ. ඔය මෙඩිකල් ස්ටුඩන්ට්ස්ල කෙල්ලො කට්ටියක් ඇවිල්ල බඩට පපුවට පිටට එහාට මෙහාට ඇනල " අන්කල් දැන් රිදෙනවද? කොතනද රිදෙන්නෙ? " ඔන්න ඔහොම විස්තර අහගෙන ලියාගන්නව. 

ඔය එහාට මෙහාට ඇනිල්ලෙන් සහ ඊට පස්සෙ අහන පුරස්න වලට උත්තර දිවිල්ලෙන් අප්පච්චිට යකු නැඟල හිටියෙ. අන්තිමට ඉවසල ඉවසල බැරිම තැන අප්පච්චි කෑගැහුව. " එහාට මෙහාට ඇඟිල්ලෙං ඇන්නම රිදෙන්නෙ නැද්ද ළමයි? ඔය ළමයිත් මොනව අහනවද මන්දා.. " කෙල්ලො කට්ටිය පස්සට වීසිවුනා. මට මැරෙන්ඩ හිනා. 

" හරි හරි අප්පච්චි තරහ ගන්ට එපා. ඒ ගොල්ලො ඔය ඉගෙන ගන්න අයනෙ.." මම එහෙම කියල අප්පච්චිව කාම් ඩවුන් කලා.

" ඉගෙන ගන්නව තමයි..හුහ්……." ඔන්න ඔහොම තවත් මොනවද තොල් මතුරමින් අප්පච්චි ඇඳේ අනික් පැත්තට හැරිල ඇස් දෙක පියාගත්ත.

අර කෙල්ලො ටික ලෙඩ්ඩු පරික්ෂා කරල ආපහු යන ගමං අපි ඉන්න පැත්තවත් නොබල යන්ට ගියේ. අප්පච්චි ඒ වෙනකොට හොඳටම නිදි..මේ මම ඉස්සරහට ගිහිල්ල එයාලට කතා කලා…" මේ..සමාවෙන්ට ..දන්නෙ නැද්ද වයසක අයගෙ හැටි ඔහොම තමයි. " එයාල මූණිං මූණ බලල හිනාවුනා මිසක කිසිදෙයක් කිව්වෙ නෑ.

" ලෙඩා වෙනුවට බැරිද ලෙඩාගෙ පුතාට එහෙන් මෙහෙන් ඇනල පරීක්ෂා කරන්ට?.....එහෙම පුලුවන් නම් මම ඕන වෙලාවට රෙඩි….." මම ෆුල් සීරියස් පිට කිව්ව. 

" ආ..දැනටනම් අපිට එහෙම ක්‍රමයක් කියල දීල නෑ. එහෙම ක්‍රමයක්  කියල දුන්නු දවසක පණිවිඩයක් එවන්නං.." ඒ කෙල්ලන්ගෙ ලීඩර් වගෙ හිටපු කටකාර කෙල්ල එහෙම කියල හිකි හිකි ගාල හිනාවුනා. අනික් අයත් ඔන්න එක රොත්තට හිනාවෙන්ට ගත්ත. ඉතිං මාස හත අටකට වගෙ කලින් වෙච්චි ඔය සීන් එක මතක් වෙලා මට ආයෙම හිනාගියා.අප්පච්චි ඒ විඩේ දවස් හයක් ඒ ඉස්පිරිතාලෙ හිටිය.

ඉතිං ආයෙම වර්තමානයට ආවොත් අනික් පහුවදා සරෝජිනී ආපහු වැඩට ආව. මම කලින් කිව්වනෙ නයිට් ෂිෆ්ට් එක කලාම එක දවසක් නිවාඩු දෙනවයි කියල. ඉතිං ඒ නිවාඩු දවසට පහුවදා ඒ ළමයා ආපහු වැඩට ආව. රෑ අප්පච්චි ගාව ඉඳල පහුවදා උදේ මම ගෙදර යන්ට සූදානම් වෙනකොට තමයි සරෝජිනී ආවෙ. 

" අහ්..මෝනිං මම මේ ගෙදර යන්න කියල හදන්නෙ? "

" හා..එහෙමද?....කොහොමද අප්පච්චිට? "

" දැන්නම් හුඟක් හොඳයි වගෙ..තව දවස් දෙක තුනකින් ගෙදර ගියෑකි මම හිතන්නෙ…"

එදා දවල් අම්ම අප්පච්චි බලන්ට ඉස්පිරිතාලෙ ගිහිල්ල ආපහු ආවෙ හුඟක්ම හවස්වෙලා. " මගෙ පරණ බැච් මේට් කෙනෙක් හම්බවුනා. එයානම් තාම වැඩ..දැන් සිස්ටර් කෙනෙක්. " අම්ම එහෙම කියාගෙනයි ගෙට ගොඩවුනේ..

එක පාරක් කොළඹ ගිහිල්ල එද්දි වේවැල්දෙණියෙන් අරගෙන ආපු වේවැල් පුටු හයෙන් දැන් ඉතුරු වෙලා තියෙන්නෙ දෙකයි. ඒ දෙකෙත් කකුල් අඩමානෙට. අම්මගෙ කසාදයක් කර නොගත්තු අයිය කෙනෙක් අපි එක්ක ඉඳල අවුරුද්දකට වගෙ කලින් නැතිවුනා. ඒ මාම ඉන්දැද්දි ඔය පුටු කකුල් අම්ම ඉස්පිරිතාලෙන් ගේන සේලයින් බටවලින් තදට ඔතල රෙපයාර් කරනව. ඒත් කාලයක් යනකොට අර සේලයින් බටේ ඇදිල පුටු කකුල ආයෙම හෙල්ලෙන්ට ගන්නව.ඔය පරණ සේලයින් බට වලින් අපි ගත්තු ප්‍රයෝජන අනන්තයි අප්‍රමාණයි. ඉතුරු වෙලා තිබ්බ වේවැල් පුටුවකුත් ලඟට ඇදගෙන අම්ම මම ගාවින් ඉඳගත්ත.

" බලාගෙන අම්මෙ ඔය පුටුවෙ කකුලක් රුයිතෙට නේද තියෙන්නෙ? දැං ඕක කඩාගෙන වැටිල අම්මත් තව එකක් කරගන්නව…"

" නෑ ..නෑ..මේක වැටෙන්නෙ නෑ..මම වැඩිය බරදීල නෙවෙයි ඉඳගෙන ඉන්නෙ….."

" බරදීල නෙවෙයි තමයි. ඔය පුටු කොහොමත් අල්ලල වීසි කරල දාන්ට තියෙන්නෙ. දැං කොච්චරනම් කල්ද? අපි කොහෙ ගිහිල්ල එන ගමන්ද ඔව්ව වේවැල්දෙණියෙන් ගත්තෙ අම්මෙ? "

" මට ඔව්ව මතක නෑ ළමයො...මේ එව්වයිං වැඩක් නෑ.."

අම්ම වටපිට බලල කටහඬ හොඳටම පහත් කරල ඊට පස්සෙ කතා කලේ..වැදගත් කියල අම්ම හිතන මොකක් හරි කියනකොට කියන්ට සූදානම් වෙද්දි අම්මගෙ සිරිතක් ඒක. වටපිට බලල කටහඬ පහත් කරන එක. සමහරවිට මේ අපි දෙන්න විතරයි ගෙදර ඉන්නෙ. ඒත් අර දෙනෝදාහක් මැද්දෙ මහ බලගතු රහසක් කියන්ට යනව වගෙ හැසිරෙන එක නම් එහෙම්මම තමයි. මට ඔය අම්මගෙ ඇක්ෂන් දැක්කම මැරෙන්ට හිනා. 

" අම්ම හොඳයි ටෙලි නාට්ටියක රඟ පාන්ට යවන්ට.." මම එහෙම කිව්වම අම්මත් හිනාවෙනව. 

" ඔව්..මට බැරිත් නෑ. ඕක මොකෝ මහ දෙයක්ය? ඔය අපි කන බොන විදිහට කතාකරන විදිහට ඒ කටයුතු ටික කරන එකනෙ තියෙන්නෙ " අම්ම එහෙම කියනව. ඇත්තත් තමයි වැඩේ බලාගෙන යනකොට.

අම්ම කියන්ට යන්නෙ මොකක්ද කියල හිතාගන්ට බැරුව මම අම්මගෙ මූණ දිහාවෙ බලාහිටිය. 

" මට අද වාට්ටුවෙදි අර ළමය හම්බවුනා. …."

අම්ම කියන්නෙ කවුරුගැනද කියල මම සහසුද්දෙන්ම දන්නව එහෙම උනත් ...මොන ළමයද? කියල අහන්ටත් හදල මම ආයම හ්ම්ම්ම් කියල කරබගෙන හිටිය. 

" ඒ ළමයට මාව මතකයි. " අම්ම එහෙම කියල මගෙ මූණ බැලුව. මගෙන් කිසි ප්‍රතිචාරයක් නැති වුනත් අම්මට ගානක් නෑ අම්මා දිගටම කතාකරගෙන ගියා..

අපෙ අම්ම එහෙමයි. මම අහල තියනව සුද්දන්ගෙ කාලෙ උසාවිවල අනුගමනය කරපු සම්ප්‍රදායක්. ඔය නඩුවක ඉස්සොරෝම නඩුකාරය අහනවනෙ විත්තිකාරයගෙන් "යුෂ්මතා වැරදිකාරයද නිවැරදිකාරයද?" කියල.මනුෂ්‍ය ඝාතන නඩුවකදි "ස්වාමීනී මම වැරදිකාරය"කියල විත්තිකාරය කිව්වත් නිවැරදිකාරය කියල කිව්වයි කියල සටහන් කරගෙන නඩුව ඉදිරියට පවත්වගෙන යනවලු. තවමත් එහෙම කෙරෙනවද කියල නම් මම හරියටම දන්නෙ නෑ. අපේ පාඨකයො අතර ඉන්න ලෝයර් මහත්තුරු, ලෝයර් නෝනල එහෙම ඒ ගැන මොකවත් එහෙම දන්නවනම් කරුණාකර දැනුම්වත් කරනු මැනව. හැබැයි ඒක කිව්වය කියල කන්සල්ටන්සි ෆී එකක් එහෙම ඉල්ලන්ට ලෑස්ති වෙනව එහෙම නෙවෙයි ඔන්න හරිය?...හෙහ්,හෙහ්,

ඔන්න කන්සල්ටන්සි ෆී කියනකොට මරු කතාවක් මතක් වුනානෙ. එක ලෝයර් කෙනෙක්ගෙ ඔෆිස් එක ගාවම අල්ලපු වැටේ තියෙන්නෙ ඔන්න මස් කඩයක්ලු හොඳද? දවසක් මේ මස් කඩේ මුදලාලි දනිපනිගාල දුවගෙන ආවලු ලෝයර්ගෙ ඔෆිස් එකට. 

" මේ මහත්තය මහත්තය….. කාගෙ හරි බල්ලෙක් මගෙ මස් කඩෙන් මස් කෑල්ලක් අරගෙන ගියොත් මට ඒකට බල්ල අයිතිකාරයගෙන් අලාබෙ අයකර ගන්ට පුලුවන්ද? "

" අපොයි මොකද බැරි? අනිවාර්යයෙන්ම පුළුවනි, අනිවාර්යයෙන්ම පුලුවනි, "

" හරි එහෙනම් මහත්තයගෙ බල්ල දැන් ටිකකට ඉස්සෙල්ල මගෙ මස් කඩෙන් මස් කෑල්ලක් අරගෙන පැන්න. "

" හරි ඒ කියන්නෙ ඔහෙට දැන් මගෙන් ඒකට අලාබෙ ඕනෙ කියලනෙ කියන්නෙ. අවුලක් නෑ..මම අලාබෙ දෙන්නම්..කීයද ඔහෙගෙ මස් කෑල්ලෙ වටිනාකම?.."

" රුපියල් 400ක් විතර වෙනව මහත්තය.." මුදලාලි කිව්ව. 

" හරි එහෙමනම් මගෙ නීති උපදේසෙට ගාස්තුව රු. 600 යි. ඒකෙං ඔහෙගෙ මස් කෑල්ලෙ අලාබෙ අඩුකරගෙන ඉතුරු රු 200 මට දීල යනවා. "

රයිට් ලෝයර්ස්ල ගැන ඒ කතාව දැනට මදැයි!...තව තියනව නීතීඥ මහත්තුරු / නෝන මහත්තුරු ගැන කතා එකසිය ගාණට..වෙනම කියන්නං එව්ව..සැරින් සැරේ..විඩෙං විඩේ...

අම්ම දිගටම කතාකරගෙන ගියා කියලනෙ මම කිව්වෙ නේද?...රයිට්...

" ඒ ළමයට මාව මතකයි...මම කිව්වෙ මම සුරේලගෙ ගෙදර ගිහිල්ලත් තියනව කියල..පුතත් මාත් එක්ක ගියා..පුතාට ඇත්තටම මතක නැද්ද? අර කඩ පණහ ඉස්සරහ ඇතුල් පාරෙන් ගිහිල්ල…."

" මට මතක නෑ අම්මෙ….." මගෙ නොරිස්සුම කටහඬෙන්ම තේරෙන්ට ඇති..

" හරි, හරි ඒකෙන් දැන් වැඩක් නෑ...මම ඒ දරුවගෙන් ඉල්ලගෙන ආව ගෙදර ටෙලිෆෝන් නොම්මරේ.."

" මොන? ….."

" මොන කියන්නෙ ?... සරෝජිනීලගෙ ගෙදර ටෙලිෆෝන් නොම්මරේ.."

" අර මොකටද අර? "කුකුළ එන්නෙ වී පැදුර කන්ටයි කියල මම එක පාරටම දැනගත්තත් නොදන්නව වගෙ මම ඇහුව.

" අනුරාධපුරෙන් ආවත් හරි සුරේව හම්බ වුනේ නෑනෙ දැං අවුරුදුම කීයක්ද? මට හිතුන නිකමට වගෙ කෝල් එකක් දීල බලන්ට.."

" ඔව්..අර තියෙන්නෙ ටෙලිෆෝන් එක…. නිකමට වගෙ කෝල් එකක් දීල බලන්ටකො…" මම එහෙම කියල නැඟිට්ට.

" මට මතක තිබුන හරි. සුරේල ඉන්නෙ හෙම්මාතගම තමයි. "

" දැං ඔය ළමය ඔය එහෙ ඉඳලද වැඩට එන්නෙ? " යන්ට ගිය මම සාලෙ උළුවස්ස ගාව නැවතිල ආපහු හැරිල ඇහුව…

" පිස්සුද ඔයාට? හෙම්මාතගම ඉඳල කොහොමද උදේ හවස වැඩට එන්නෙ?.... එයා එනව කිව්වෙ අම්පිටියෙ මාම කෙනෙකුගෙ ගෙදර නැවතිල. "

" ඇත්තද? ඒක හොඳයි " මම ආයෙම යන්ට හැරුන. 

" ඒත් එතන මේ මාසෙන් පස්සෙ ඉන්ට බැරිලු. ඒ ගොල්ලත් ගේ විකුණල දාල යනවලු. මට කිව්ව ආන්ටි ලොකු උදව්වක්ය...පුලුවන්නම් මේ කිට්ටුව එයාට නවතින්ට තැනක් හොයල බලන්ටය කියල. "

" හ්ම්ම්..නිකම්ම කිව්වද? නැත්තං අම්ම බලෙන්ම වැඩේ බාර ගත්තද? "

" ඔන්න කිව්ව කතාවක්..මම මොකටද බලෙන් බාරගන්නෙ?...අනික මට පුලුවන්නෙ මිසිස් තෙන්නකෝන්ගෙන් අහල බලන්ට. එහෙ බෝඩර්ස්ල ඉන්නවනෙ දෙතුන් දෙනෙක්ම. "

අපෙ ගෙදරට මීටර් 500 වගෙ එහා හිටපු තෙන්නකෝන් ආන්ටි බෝඩිමක් කරගෙන ගියා. මම දන්න දවසෙ ඉඳල එහෙ ඉගෙන ගන්න, රස්සාවල් කරන ගෑණු ළමයි හතර පස් දෙනෙක් වැරදුනේ නෑ.

" ආය මිසිස් තෙන්නකෝන්ගෙන් අහන්නෙ මොකටද? අම්මට බැරිය ඒ ළමය මෙහෙ නවත්තගන්ට. "

මුලු සතියෙම අම්මයි අප්පච්චියි විතරනෙ ගෙදර ඉන්නෙ. ඒ කාලෙ වෙනකොට මම සති දෙකකට සැරයක් වගෙ සති අන්තෙට විතරයි ගෙදර ආවෙ. නංගිල දෙන්නම කොළඹ. එයාල නම් හැම සිකුරාදාවකම වගෙ ගෙදර ආව. සඳුද පාන්දර ආපහු යනව. කොහොමහරි සතියෙ දවස් පහේ අම්මයි අප්පච්චියි විතරයි ගෙදර.

අම්ම කටත් බාගෙට ඇරගෙන මා දිහාවෙ බලා ඉඳපු ඉඳිල්ලට මම හිනාව ගිල ගත්තෙ බොහොම අමාරුවෙන්..

" පුතා ඇත්තටම කියනවද විහිලුවට කියනවද කියල මටනම හිතාගන්ට බෑ.." අම්ම තොල මැතිරුවෙ තමන්ටම කියාගන්නව වගෙ. 

" විහිලු නෙවෙයි. අප්පච්චිගෙ අසනීපෙත් එක්ක නර්ස් කෙනෙක් ගෙදරම ඉන්නව නම් කොච්චර එකක්ද? " මම එහෙම කියල අම්ම දිහා හොරැහින් බලාගෙන මගෙ කාමරේට ගියා.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...