Wednesday, November 14, 2018

616. පොඩි කුමාරිහාමිගේ වලව්වේ මතක - 3 - මනාල සම්ප්‍රාප්තියෙන් ඉක්බිති......


1818 කැරැල්ල අළලා නිපදවුනු "මුතුකුඩ" ටෙලි චිත්‍රපටයේ
මුතුකුඩ මැණිකේ ලෙස රඟන තිලිණි පෙරේරා...

පාන්දරිම්ම පයිංඩයක් ආපි වලව්වට එන්ඩෙයි කියල. අර ඉංගලංතෙං මනමාල මහත්තැං ඇවිත් ගිය දොහේ ඉඳං මං වැඩිය වලව්ව පැත්තෙ ගියේ නැහැ නොව.

මං හිතුව වගේම උනානෙ. ඒ කිව්වෙ මනමාල අප්පු වලව්වට අපහාස කොලාය, ඒකට උල්පංදං දුන්නෙ මමෙය, කියල ලොකු මැණිකෙ පුපුරා හැලුන නෙව. අලිය ලව්ව මාව පාගවනවය කියාලත් තර්ජනේ කොරාපි. එව්වට නං අපි බය නෑ. අපි නොදන්න මොණර තැන්න කිව්වලු. අලිය ලව්ව පාගවන්ඩ කලියෙං ඒක කෙලිං කොරාල ඉන්ඩ එපාය. දැං මේ මාස ගානක් තිස්සෙම හරහ වැටිල ඉන්න අහිංසක සතා....

ඔය අලිය මනමාල මහත්තැං එන්ඩ කලිං දවසෙ කෙලිං කොරවල, අඹ ගහට හේත්තු කොරවපු කතාව මනමාලය දන්නෙ කොහොමද? ඒක එතුමා එක්ක කියැව්වෙ මමෙය කියල තමයි ලොකු මැණිකෙ එක පයිම්ම කියා හිටියෙ.

අනෙ අම්මප, මම එව්වාගෙ අසමජ්ජාති වැඩක් කොරනවය තුං හිතකිං වත්. ලුණු ඇඹුල් කියන සජ්ජාතියක් නැති, අඩිය අල්ලාපු පරිප්පුවකුත් එක්ක හරි බෙරි වෙච්චි බත් උලක් කොටා බාන තැන වෙච්චි. මම තියා මයෙ බල්ලවත් කොරනවය එහෙම දෙයක්...

හැබැයි ඔන්න මෙහෙම දෙයක් නං උනා, අයෙ මොටෝ බොරුවක් මුසාවක් ඇදබාන්නෙ. 

ඒ කිව්වෙ මනමාලය අලිය දැකල මයෙං ඇහුව නෙව "අනේ පවු, අර අහිංසක සතා හරි අමාරුවෙන් වගෙ නේද අර නැගිටල ඉන්නෙ...ඕකා බුදි කෙරෙව්වොත් හොඳ නෙවෙද?" කියාල. 

මං කියැව්ව "අනේ ආයුබොවං ඕකට එහෙමට අමාරුවක් නැත. දැං මාස ගානක් තිස්සෙ ඕක හරහ වැටිලම තමා හිටියෙ. ඊයෙ රෑ දෙගොඩ හරියක් වෙනකල් අපෙ බූර මලයයි, බිරී මලයයි මායි තුංදෙනා ඉල ඇදෙනකල් දඟලල තමයි ඔය සතා කෙලිං කොරාල ඔය අඹ ගහට හේත්තු කොරව්වෙ" කියාල. 

ඔන්න ඔච්චරමයි මං ඔන්න කියව්වෙ...ඉතිං ඕකට තමයි අපෙ ලොකු මැණිකෙ මා කන්ට තනන්නෙ මනමාලයට වලව්ව පාච්චල් කොලාය කියාල. කාට කියන අවනඩුද හැබෑටම මෙව්ව. උඩ ඉන්න දෙයියොම බලා ගන්ට ඕන.

ඔය අලිය ගැන කියද්දි තව දෙයක්.. ඔය සතා පිටේ තමයි කියනව ඇහැලේපොල මහ නිලමේ, ඒ කිව්වෙ අපෙ පොඩි කුමාරිහාමිගෙ කිත්තද, කිරිකිත්තද, නත්තද, පනත්තද කවුද මංද, සිරි වික්කරම රාජසිංහ රජ්ජුරුවංගෙ රාජ උදහසිං බේරිල සුද්දං ගාවට පැනල ගියාය කියන්නෙ. එහෙව් අයිතිහාසික සතෙක් තමයි ඔන්න ඔය ඉන්නෙ.

කතාවෙං කතාවෙං වලව්වටත් ආපි...කිරි අප්පේ......මේ මොකදෑ?.....වලව්වෙ අද ඊස් මීස් නැහැ නෙව සෙනඟ සූ ගාල. ඉරිද පොළ පරාදයි. මොකක් හරි ලොකු කලබැගෑනියක් වගේ...

අන්න බොලේ අරුංදතීත් ඇවිත් ඉඤ්ඤං. එයයිගෙ අර නඟා කෙලී එක්ක. සිත්තංද මොකක්දෝ මහ අපූරු නමක් නෙව ඒ කෙලීට ඇත්තෙ. මං කියන්නෙ කවිකාරි කියල. කවි කියන්ඩ අප්පා හරිම දස්සි. මම ඔය නිකමට පිලේ ඉඳං කවියක් කිව්වය කියමු. සුරුස් ගාල එහෙ බලල මෙහෙ බලනකොට ඒ කෙලීත් කවියක් හදල කියාලත් ඉවරයි...

අරුංදතී දැක්කම මයෙ ඉහේ මලප්පිපුන වගෙ උනාට මම ඒක පෙන්නුවෙ නෑ. වැඩි ආලවංතකං පෙන්නුවම ගෑණු එනව නෙව කරේ නඟින්ඩ......ආ.....නෑ, කොහොමත් උන්දැල අපෙ කරේම තමයි දැනටත් ඉන්නෙ. ඒ නිසා ලීලෙ පෑවොත් නඟින්ඩයි බලන්නෙ ඔලුව උඩටම...

"මොකද උඹල දෙන්න මේ පැත්තෙ?" මම නිකම් ගාම්බීර තාලෙට ඇහුව මයෙ නිල් සාටකේ එහෙම සකස් කොරන ගමං...මොන? අරුංදතී සත පහකට ගණං ගත්තද? ඔහෙ නෑ. ගස්සල දාල මයෙ දිහා ඇස් කොණකිං විදිල්ලක් කෙටුවහෙ බලාල "යමං නංගියෙ, අපි යංඩ" කියාල නඟායෙ අතිනුත් ඇදං ගියෙ වලව්ව ඇතුලට. 

කවි කාරි අතිං කට වහගෙන හිනාවෙනව. ඒකිට ඔය මදෑ දවසක් බෙලිකටු මල්ල හොල්ලංඩ. දොරකොඩ වැලගහෙං ගෙඩියක් පත බෑවුනත් වරුවක් හිනාවෙන එකී. අනේ අම්මප මේ ගෑණු එකීලයෙ හැටි සොබාව තේරුං ගන්ඩ මට හිතෙන්නෙ මැරිල ඉපදුනත් බැරිවෙයි ඔන්න...

"මොකෝ මලේ මේ හෙයියම්මාරුව?" මම බිරී මලයගෙන් ඇහැව්වා.

"අනෙ කවුරු දන්නවද බාං? ඔය රැස්සීමක්ය කියන්නෙ. ලොකු මැණිකෙ තමයි රැස්සීම කැඳෝල ඇත්තෙ"

පහුගිය ටිකේ පොඩි කුමාරිහාමිට මනමාලයො ගජ රාමෙට හොයැව්ව එකේ එහෙම එකක් වත් තීන්දු වෙලාද මංදා. මයෙ හිතට හීං දුකකුත් කාංදු වෙනව වගෙ දැනුනා. පව්, සීදේවි කෙලී...පොඩි කුමාරිහාමි වලව්වෙං ගියොත් මම ආයෙ මේ පැත්ත පළාතෙ එන්නෙ නැහැ. මම මටම කියා ගත්තා....

ඔන්න කට්ටියම ගිහිං රැස් උනා මහ රැස්සීම් සාලාවෙ. ලොකු මැණිකෙ මැද්දෑවෙ. ඊට එහා පොඩි කුමාරිහාමි. අනේ ඇස් වහක් කටවහක් නැහැ සීදේවී කෙල්ල. මම ඒ දිහාවෙ ඇහිපිය නොහෙල බලා ඉන්නොව දැකල අරුංදතී ඇන්නෙ නැතෑ වැලමිටිං මගෙ ඇලපොතට තරු විසික්ක වෙන්ඩ. කවිකාරි පිපිරෙන්ඩ තනනව හිනාව නවත්තාගන්ඩ බරුව...

අර එහෑයිම්ම ඉන්නෙ අලුතෙං වලව්වෙ කාරිය මංඩලේට බන්දවගත්තු අබ්බගාත් නෝනෙ. ඉංදියාවෙ අරෙහෙ මෙහෙ රට රාජ්ජ වල කරග්ගහපු නෝනෙක්ය කියන්නෙ...

ඒත් මටනම් තේරෙන්නෙම නැත්තෙ නීති වැඩ ගැන උපදෙස් ගන්න වෙනම කෙනෙක් මොහොකටද කියලා. අර අපේ හිටපු ජනාදිපති තුමෙකුත් ඒ කාලෙ කියැව්වෙ "අහවල් නීතිය? මම නීතිය ඉගෙන ගත්තෙ අලුත්කඩේ උසාවියෙං විසික්කා කොරන නඩු වාර්තා කියවලා...හැබැයි ඔය ලෝයර්ලයි කියන අයට වඩා නීතිය ගැන මම දන්නවයි" කියල. ජනාදිපති කියන්නෙ රටේ අන්තිම ලොක්ක නෙව. එහූ උත්තමයෙක් කිව්වනම් බොරු වෙන්ඩත් බැහැ නෙව...

රැස්සීම නිල වසයෙං ඔන්න පටං ගත්තා. මහ කුමරිහාමි රැල් බුරුල් ඇරියා...

"හැමෝම දන්නව ඇතිනෙ පහු ගිය සතියේ සිදුඋනු සිදුවීම ගැන. මේ වලව්ව ඇතුලට කොහෙදෝ යන හෙනහුරෙක් පිටින් පාත්වෙලා, මගේ මිනිබිරීට, අපේ පරම්පරාව ගෙනියන්න ඉන්න මේ කුමාරිහාමිට අපහාස කරලා" මහ කුමාරිහාමි මං දිහා බැලුවා කන්ඩ වගේ...

මම දන්නවනෙ මයෙ පැත්තට තමයි බෝලෙ එන්නෙ කියාල. මම වහලෙ උලු ගනං කොරංඩ පටං ගත්තා බොහොම උනංදුවෙං...

"දන්නවනෙ අපෙ පරම්පරාව ඇහැලේපොල මහ නිලමේ ගෙන් පැවත එන කන්ද උඩරට ප්‍රභූන් අතර................." මහ කුමාරිහාමි දිගටම ලැච්චර් එක...

ඔන්න මගේ චෑන්ස් එක මහ කුමාරිහාමිව ෂේප් කොර ගන්ඩ.  ඇහැලේපොල මහ නිලමෙ ගැන පොඩි වර්ණනාවක් කොලානම් වැඩේ ගොඩ.

මම නැගිට්ටා...මයෙ සාටකේ එහෙම හදාගෙන රැල් බුරුල් ඇරියා "මහ කුමාරිහාමිගෙන් අවසර ලැබේනම් මම කැමතියි ඇහැලේපොල මහ නිළමේ ගැන වචන සුවල්පයක් කතා කොරන්න..."

"බොහොම හොඳයි කවිකාර...මම දන්නව නෙව ඔය ඉඳහිටල බහුබූත කලාට කවිකාර වලව්වට හිත ඇති මනුස්සය කියල"

අප්පද බොල මහ කුමාරිහාමිගෙ මූණේ හිනාව බේරෙනවා. උන්දැගෙ පරම්පරාව ගැන වර්ණනා කලොත් ගෝනි නැතුව කරෙත් ගිහෑකි. හරි...... අද දෙන්නං පොරි හැලෙන්ඩ...

"ඇත්ත වසයෙම්ම ඇහැලෙපොල මහ නිලමෙතුමාය කියන්නෙ අපේ ඉතිහාසයේ රං අකුරිං ලියැවෙනා වීර පුරුසයෙක්..........." මම හොරැහිං බැලුව මහ කුමාරිහාමි දිහා. අප්පා මූනෙ තියෙන සිරියාව. මටත් අපූරු චෑන්ස් එක අර මනමාල අප්පුගෙ සංතෑසියෙං කැපිච්චි ලකුණු ටික අපහු දාගන්ඩ... මමත් ඇරියෙ නැහැ.

"දැං බලන්න නෝනාඋරුනි මාත්තුරුනි, ඇහැලේපොල නිලමේතුමා තම පිරියාදර බාරියාව සහ දරුවං තිදෙනා සිරි වික්කරම රජුගේ රාජ උදහසට ලක් වීමට සලස්වා නියම වීර පුරුසයෙකුගේ ගති ලක්සන විදහා පාමින්...." 

මොකද මේ අරුන්දතී මගෙ කකුල කොනිත්තන්නෙ............මේ ගෑනුන්ටත් ඊරිසියාව .......වෙන මොකක්දෑ හැබෑට නැහ්නං? තමන්ගෙ ආදර වංතයාට උනත් වාසියක් වෙනවට කැමති නැහැ. අනෙ අම්මප මේ ගෑණු තමයි ගෑණු කියන්නෙ...

"කොළඹ පර සුද්දන් කරා පලායාම මොන තරම්..... " මට ඒ වාක්කිය ඉවර කොරන්ඩ හම්බ උනේ නැහැ.

"කවිකාර, නවත්තනව ඔය විකාරෙ......." 

මහ කුමාරිහාමිගෙ ගර්ජනාවට මම උඩ ගිහිල්ල වහලෙ හැප්පිල ආයෙ බිම වැටුන. මේ මොන විනම්බෑසයක්ද මේ කඩං පාත් උනේ? මහ කුමාරිහාමිට පිස්සු වත් හැදිලද? නැත්නම් දෙය්යෝ සාක්කි මොකදෑ මේ හිටපු ගමං? මට නං මේ මොකවත් තේරෙන්නෙ නැතුවා...

ඒ අස්සෙ අරුන්දතී මයෙ රෙද්දෙං අදිනව ඉඳගන්ඩ කියල. මම ඉතිං හෙමිහිට ඉඳ ගත්ත. මට නං මේ මොකොවත්ම තේරෙන්නෙ නැතුවා. මහ කුමාරිහාමි උදහස් උනේ මොකෝ හැබෑටම? මම ඇහැලේපොල නිළමෙ ගැන මම අහල තිබ්බ දේවල් අනුසාරයෙං කතාවක් පැවැත්තුවා විතර නෙව කොලේ... ඉතිං මහ කුමාරිහාමිට උදහස් වෙන්ඩ කාරිනාවක් එතන තියේද? අනේ මට නං තේරෙන්නෙ නැතුවා....

ඉඳගෙන මම පිටිපස්ස බැලුවා. අරුන්දතී මා දිහා කංඩ වාගෙ බලාන ඉන්නවා. කවිකාරිගෙ මූනත් එක්කලා රතුවෙලා හිනාව නවත්තා ගන්ඩ බැරුව...

"දයාවතී, අරං එනව මගෙ ප්‍රෙසර් පෙති, වතුර එකකුත් එක්කලා" ලොකු කුමාරිහාමි පෙති දෙකක් තුනක් බිව්ව වතුර වීදුරුවකුත් එක්කලා...

පෙති බීල ලොකු කුමාරිහාමි හොඳ හුස්මක් දෙකකුත් ගත්තා.....

"මේ කවිකාරගෙ වැඩ නිසා මම දන්නව වෙලාවක මගෙ ප්‍රෙසර් එක වැඩි වෙලා මහ විනාසයක් වෙනව, කවිකාර......මම මේ අන්තිම වතාවට කියන්නෙ ඔහොමම ඉන්නව වාඩිවෙලා.....වචනයක් කතා කලොත් බලාගෙනයි.. තේරුනාද?"

අනේ අප්පෝ මට නම් මෙව්ව අඳෝ සංසාරයක් තේරෙන්නෙ නැතුවා... මම මේ හොඳ හිතිං උදව්වක් කොරන්න ගියේ... අන්තිමට ඒකත් මටම කැරකිලා ආපි. මොනව කොරන්නද? කරුමේ.....කරුමේ...

එතනිං පස්සෙ මම සබාවෙ වැඩ මොහොකටවත් සහබාගි උනේ නැතුවා. මයෙ පාඩුවෙ  හිටියා. අන්තිමට ඔන්න ගත්තු තීරණේ නං මේං මෙහෙමයි...

"මහ වලව්වේ මහ කුමාරිහාමි විසින් එහි වාසය කරනා පොඩි කුමාරිහාමිගේ පුද්ගලික ආරක්ෂාව පිනිස 'බොඩි ගාර්ඩ්වරයෙකු' පත් කරගනීමට තීන්දු කර ඇත. අඩි හයක් පමන උස, අවුරුදු 35 ට අඩු, ආරක්ෂක සටන් ක්‍රම පරතෙරට පුහුනු කල, ඉලක්කයට වෙඩි තැබිය හැකි, ඊතල පනිවිඩ වේගයෙන් යැවිය හැකි, ජංගම දුරකතනයක් පැය විසි හතරම කනේ ගසා සිටිය හැකි, පැහැපත්, ජවසම්පන්න, කඩවසම් තරුනයෙක් මහ කුමාරිහාමි සොයයි. සියලු ඉල්ලුම් පත් ජායාරූපයක් සමග මහ කුමාරිහාමිවෙත යොමු කරන්න"

රැස්සීම අහක වෙලා තිබ්බ මහා බෝජන සංගරහයක්. කෙහෙල් මුහෙයි පරිප්පුයි කාල අපෝවෙලා හිටි කවුරු කවුරුත් බඩවැල් දිගඇරෙන්ඩ බූසෙ කෙටුවා. අපරාදෙ කියන්ඩ නාකයි බෝජන සංගරහය නං අපූරුයි. අපෙ මල්දෙණියෙ නඟායි ඉතාලියෙංද කොහෙංදෝ ගෙන්නාපු ඉස්තරං කෝකියෙකුයි දෙන්නා එකතුවෙලා තමා බෝජනේ පිළියෙල කොරාල තියෙන්නෙ...

පහුවදාම අණබෙර කාරයෙක් ඇරිය අහල ගම් දනව් ඔල හංදියක් හංදියක් ගානෙ මහ කුමාරිහාමිගෙ අනඥාව පොරකාස කොරන්න. සුමානයක් කල් දුන්න ඔය සුදුසුකං තියෙන අයට ඉල්ලුං කොරන්න.

ඔන්න ඔය කාලෙ මට ආව ආරාදනා එක දිගට ගොයං කයි, එතනිං ගිහාම මඟුල් තුලා, ඔය වාගෙ එව්වයෙ කවි කියන්න. ඒ නිසා සතියක් විතරම වලව්ව පැත්ත පලාතෙ යන්න බැරි උනා... 

දවසක්....ඔන්න අර මහා රැස්සීමෙං සතියකට විතර පස්සෙ මයෙ හිතේ....මං ගියා වලව්ව පැත්තට.

මහ කුමාරිහාමි අව්ව තපිනවා අඹ ගහ යට. පොඩි කුමාරිහාමි එහෙම් නම් පේන්න හිටියෙ නැහැ.

"ආ, කවිකාර, එමු, එමු මෙහාටම, මම මේ පයිංඩයක් යවන්ඩමයි හිටියෙ මේ පැත්තෙ එන්ඩෙයි කියල" 

ඔන්න මට ටිකක් බයකුත් ඇතිඋනා.  මුංදෑ පනිවිඩ යවන්නෙ නම් හොඳකට වෙන්ඩ බැහැ  ඒ වංගියෙ මොන මරාලයක්ද මංද මයෙ ඉහ මත කඩා පාත් වෙන්ඩ යන්නෙ?

මම සාටකෙත් අතට ඇරගෙන කෝකටත් ගියා ලඟට...

ඔන්න ඔය වෙලාවෙ පොඩි කුමාරිහාමි ආව එලියට. අප්පා බලන්ට එපාය ලස්සන. මයෙ ඇස් නිලංකාර වෙලා ගියා. අනේ මේ ඇත්තමයි...

පින්න මල් පොකුරක් වගෙ හිනාවේගන එයා අපි ලඟට ආවා...

"අත්තම්මේ, මම ජිම් යනවා" ලොකු කුමාරිහාමිගෙ මූණ ඉඹල එහෙම කිව්වා.

"කවිකාරටත් ඕනද උම්මා එකක්?" ඒ කරල මං දිහා බලල හිනාවෙවී ඇහුවා...

මයෙ මූණ විතරක් නෙවෙයි ඉහේ ඉඳන් දෙපතුල දක්වා රතු වෙලා ගියා ඔන්න...

" පොඩ්ඩි, යනව යන දිහාවක මෙතන කෝලං කරන්නෙ නැතුව......... " ලොකු මැණිකෙ ඉණට අත් දෙකත් තියාගෙන කෑගැහුවා...

පොඩ්ඩිට ගානක් වත් නැහැ. එයා හිනාවෙවී ගෙට දිව්වා,

" ඔන්න පේනවනෙ කවිකාර... තාම පොඩි දරුවෙක් වාගෙ. හුරතල් වෙන්ඩමයි බලන්නෙ. මගෙ බයත් ඒකනෙ. ඔය නිසාම තමයි මම අර බොඩි ගාඩ් කෙනෙක් පත් කරන්න තීරණය කලේ"

"ඉතිං අපි ආපු ඉල්ලුං පත්තර ඔලිං හොඳ එකක් තෝරල එහෙම කෙනෙක් පත් කොරමුකො මැණිකෙ" මම කිව්වා.

"ඒකම නෙව ප්‍රශ්නෙ. එකම ඉල්ලුම් පත්‍රයක් වත් ආවෙ නැහැනෙ...ඉතිං කාවද පත් කරන්නෙ?" ලොකු කුමාරිහාමි කනස්සලු මූණකින් කිව්වා...

අප්පට සිරි. එහෙනම් මොකද කරන්නෙ? මමත් කල්පනා කරන්න ගත්තා.

" අපි මෙහෙම කරමු. මම මේ කවිකාරට එන්නෙයි කියන්න හිටියෙත් මේක කියන්නමයි. තමුන් දන්නවනෙ මේ ගමේ හැමෝම ගැන. ඒ නිසා මේ තනතුරට සුදුසු කෙනෙක් හෙටම හොයාගෙන එන්න ඕනෙ. තේරුණානෙ? සුදුසුකම් දන්නවනෙ. එව්ව පිරිමැහෙන්ඩත් ඕනෙ"

"අනේ මැණිකෙ, මේ හදිස්සියෙ මම..........."

"මේ...මේ..... එව්වයින් මට වැඩක් නැහැ. දැන්ම ගිහින් සුදුසු කෙනෙක් ගැන හොයන්ඩ හොඳයි" ලොකු මැණිකෙ මට කතා කරන්ඩවත් දුන්නෙ නැහැ.

මහාමේරුව ඉහ මත තිබ්බා වාගෙ බරකුත් දරාන මම වලව්වෙ ගේට්ටුවෙන් පිට උනා...

To Be Continued....

Friday, November 9, 2018

615. සොඳුරු සිතට ලියූ සටහන් - 2 - The Man Who Loved An Angel

Google Images

He was a lonely man for sure,
Living in world of his own,
His heart cried out in misery,
Amidst thousands of souls to no avail,

To each & everyone who dared to ask,
He had but one answer,
My love is only for the angel in my dreams,
Who will come to me one day in person,

Then that one day finally came,
A night with a sparkling moon in glory,
From a cloudless sky like a silver streak,
Angel of his dreams came to him,

"I am the angel of your dreams,
Came to you from heavens above,
But beware I can stay only one night,
Leaving you with dawn no matter what"

Without a word he extended his hand,
With a lingering smile she came to him,
Kissing him on his cheek tenderly,
Wrapping her arms around his neck,

Whispered she,
“Take my hand and I will lead you  to where all your dreams can come true.
Close your eyes and open up your heart, For then this flight of dreams so sweet can start.
Dream, Dreamer, Dream.”

She brought him through the darkness to the Light,
Where colors wrapped around him in such delight.
A patchwork quilt of beauty without seams,
Each color was a rainbow full of dreams.

She led him through a hallway of pure ecstasy,
With doors flung open widely all around.
And from each room a song would gently play.
He wished with all his heart that he could stay,

But they drifted in the fragrance of the breeze,
To savor all the flowers and the trees.
They tasted all of life they could behold,
And felt it flow through them in harmony…..

Then his angel turned her eyes to him and said,
“You’re the Keeper of these Dreams inside your head.
Find sweet Dreamers, who would Dream of Love and Light,
These Dreams will lead them safely through the night.
Help these Dreamers Dream will you”

Night went by in blurry ecstasy,
And the dawn came up as usually it does,
With tears unshed in her blue eyes,
The angel flapped her wings and flew away into the dawn,

"You would never see me again my love,
But when you see a twinkling star at night,
That would be me looking down on you,
Think of me then and love me with your soul"

There he was sitting at his threshold,
Looking up at that twinkling star,
But he would never be lonely ever again,
For that star was twinkling down for him.....

The stars shine down,
And watch us live,
Our little lives,
And weep for us,

N.B - The last verse is from Sydney Sheldon's "The Stars Shine Down"


Tuesday, November 6, 2018

614. සමණල තටු සැළිණ......When The Butterfly Wings Fluttered...


ත්‍රිමාණ සමණළ පච්චයක්....

පොඩි කුමාරිහාමිගෙ වියුණුවට වගේම වත් මැඩම්ගෙ සොඳුරු සිත වියුණුවටත් මම එසඳ කමෙන්ට් බර ගාණක් ලිව්ව......මේ එයින් එකක්...

බටර්ෆ්ලයි ඉෆෙක්ට් එක මතකද?....සමනළ ආචරණය....ව්‍යාකූලතා න්‍යාය.....මම කාලෙකට ඉස්සර ඒ ගැන වියුණු සටහනක් ලිව්ව.

ඉතාම නොවැදගත් ඒ වගේම ඉතාම සුළු සිද්ධියක් නිසා, ඒ සිද්ධිය මූලික කොටගෙන ඇතිවන ක්‍රියාදාමයකින් පස්සෙ, එහි ප්‍රතිපලයක් විදිහට කාලෙකට පස්සෙ වෙන්න පුළුවන් සිතාගැනීමට පවා නොහැකි තරමේ සංසිද්ධියක්.....

මේක සරලව කියන්නෙ අද ලෝකේ කොහේ හෝ සිදුවන සමනල තටු සැලීමකින් එහි ප්‍රතිපලයක් ලෙස තව වසර කීපයකින් ලෝකේ කොහේ හෝ මහා කුණාටුවක් ඇතිවෙන්න පුලුවන්ය කියලයි.....

දැන් ඔන්න ඔය සමණල ආචරණය ක්‍රියාත්මක වෙන්නෙ මෙන්න මෙහෙමයි.....හොඳද?

*******************************************

ඔහු කීපදිනක්ම ඇගේ නිවෙස අසල තම යතුරු පැදියේ නැඟී පොරොත්තු වූයේ ඇය හමුවීමේ අටියෙනි. මේ ඔහු එසේ පැමිණෙන අවසාන දිනයයි.

''අද එයා හම්බ උනේ නැත්නම් මේ වැඩේ අල්ලල දාන්න ඕන...මේක හරියන එකක් නෙවෙයි වගේ''

ඔහු එදින තමාටම සපථ කර ගත්තේ යතුරු පැදියට නැඟී ඒ පණ ගන්වන අතරදීය.

ඇය මේ පිළිබඳව කිසිවක් නොදත්තාය. එසේම දින කිහිපයකට පෙර අතරමඟ දී බසය ක්‍රියාවිරහිත වීමෙන් පසු අධික වර්ෂාවට බත් වීමෙන් වැලඳුනු උණ නිසා ඇය පසුගිය සතියක පමණ කාලය පාසල් ගියේ ද නැත.

යාන්තම් සුව අතට හැරුණු පසු ඇය අද සවස මේ සූදානම් වූයේ අසල වසනා මිතුරියක හමුවීමට ගොස් පසුගිය දින කිහිපයේ මඟ හැරුනු පාඩම් සටහන් පිටපත් කර ගැනීමටය. ඇගේ පියා එදිනෙදා කුළී වැඩට ගොස් උපයාගන්නා සුළු මුදලින් යැපුණු බැවින් ඔවුන් ගෙවූයේ අග හිඟ කමින් පිරුණු දිවියකි. ඇය සහ ඇගේ සොයුරිය පාවිච්චි කලේ එකම සෙරෙප්පු යුවලකි.

නිවසේ වූ එකම කාමරයේ සෑම තැනම සොයා ද සෙරෙප්පු යුවල සොයා ගත නොහැකිවූ පසු ඇය කුස්සියට ගොස් තම මව ඇමතුවාය.

''කෝ අම්මෙ අර කළු පාට සෙරෙප්පු දෙක?''

''ඇයි මේ කොහෙ යන්ටද?''

''පහුගිය ටිකේ මඟ ඇරිච්ච පාඩම් ටික ලියාගන්ට යන්ට කියල මගෙ යාලුවෙක්ගෙ ගෙදර''

''ෂහ්, හරි වැඩේනෙ, නංගි කඩේට ගියානෙ ඒක දාගෙන, එහෙනම් එනකල් ඉන්ට වෙයි....''

කඩය පිහිටියේ සෑහෙන දුරකිනි. එබැවින් නංගී ආපසු ආවේ හෝරාවකට පමණ පසුය. ඒ වන විට වැහි අඳුරක්ද පාත් වී තිබුණු බවින් මිතුරියගේ නිවසට යාමේ අදහස ඇය අත්හැර දැමුවාය.

''කවුද මන්ද අක්කෙ මෝට සයිකල් කාරයෙක් හිටිය අතන දෙවට ගාව. මම යනකොටත් දැක්ක. එනකොටත් හිටිය...මේ දවස් දෙක තුනේමත් මේ පැත්තෙ කැරකුන වගෙ මට මතකයි...කලින් දැකපු කෙනෙක් නම් නෙවෙයි....'' 

නංගී පැවසුවේ ඇඳුම් ගලවන අතර තුරදීය.

ඇගේ සිතේ සැඳෑ අහසක එක් වරම නැඟී අතුරුදන් වන විදුලි රේඛාවක් මෙන් ඇඳී ගියේ ඔහුගේ මුහුණයි. එදින මොර සූරන වැස්සේ ඔහු තමා නිවස අසලටම ගෙනවිත් ඇරලූ අයුරු....''ස්තූතියි අයියෙ'' කියද්දී ''ආ, ඒක මොකක්ද නංගි, මම ගිහිල්ල එන්නම්'' කියමින් ඔහු සිනාසී නික්ම ගිය අයුරු...පසුගිය උණ වැලඳී ගෙවූ දින කිහිපයේ පවා ඔහුගේ සිනාමුසු මුහුණ වරින් වර දෑස් පියාගත් කල මනසේ ඇඳීගිය අයුරු.......

''කෝ නංගි දෙන්න ඔය සෙරෙප්පු දෙක....'' 

වහා මිදුලට පිවිසි ඇය දෙවට දෙසට නෙත් යොමු කලද ඒ වන විටත් වැස්ස ක්‍රමයෙන් වැඩිවෙමින් තිබූ වැහි බිඳු අතරින් ඇය නෙත ගැටුනේ වැස්සට පෙර ගාල් වීම සඳහා හැල්මේ දිවයමින් සිටි එලදෙනුන් දෙදෙනෙකු පමණි. 

ඔහු....ඔව්...ඔහු.....ඊට මිනිත්තු පහකට පමණ පෙර.....වර්ෂාව ඇරඹීමත් සමඟම....අවසන් වරටත් ඇගේ නිවස දෙස බලා තම යතුරු පැදිය පණගන්වාගෙන එතැනින් නික්ම ගොස් තිබිණි.

දිගු සුසුමක් හෙලූ ඇය ඉදිරිපස දොර වසා දමද්දී ගෙතුලට පැමිණි සීතල සුළඟ ඇගේ සිරුරේ හිරිගඩු නංවා ලීය.

''ඇයි අක්ක දන්නවද ඒ මනුස්සයව?'' 

නංගී විමසුවේ කුහුල රැඳුනු දෑසිනි.

''නෑ, මම දන්නෙ නෑ.....මම කොහොමද දන්නෙ?''

ඈ පිළිතුරු දුන්නේ නොරිස්සුමෙනි.

*******************************************

දැන් ඔන්න සමණලය තටු සැළුවා....ඒ කියන්නෙ අර නංගි ගිය කඩේ එදා හවස වහල....අපි කියමු මුදලාලිගෙ කකුල ඇමැට්ටි උනයි කියල ලිස්සල වැටිල ඔයේ නාන කොට...කොහොම හරි මිනිහ වෙදා හොයාගෙන ගියා කඩේ ගෝලයත් එක්ක බයිසිකලේ...ඒ නිසා එදා හවස කඩේ වහල. නංගිට මඟදිම ආරංචි වෙනව කඩේ වහලයි කියල ඒ පාර නංගි ආපහු එනව.

ඒ නිසා ඈ සෙරෙප්පු දෙකත් දාගෙන පිටත් වෙනව මිතුරියගෙ ගෙදර යන්ට...දෙවටට ආව විතරයි ....කව්ද හිටියෙ ඈ එන පෙරමඟ, හිනා කටක් පුරෝගෙන?....

ඇගේ දෙපා එතනම ගල් වුනේ ඇයටත් හොරාම.....මූණට ලේ පිරෙනව නම් ඇයට හොඳටම දැනුන.......

''අයිය...මේ මොකද මෙතන?.....'' 

කාලාන්තරයකට පස්සෙ ඇයට ඇහුනෙ ඇගේම කටහඬද කියල ඇයටත් සැකයි.....

''මම මේ අඳුනන කෙනෙක් මුණ ගැහෙන්න කියල නංගි.....'' 

ඔහු කිව්වෙ ඇගේ මුහුණ දිහා එක එල්ලේ බලමින්,

''කවුද ඒ?.....'' 

ඇගේ මුවඟටත් සිනහවක ඡායාවක්....

''එන්නකො මෙහාට මම ඒ කවුද කියල කියල දෙන්න.......හෙහ්, හෙහ්''

*******************************************

මොරගෙඩි තරම් වැහි බිඳු මෝටර් රියේ වා මුවාව මතට පතිත වෙද්දී ඔහු නිවසෙහි පෝටිකෝව යට පෝටිකෝව යට රිය නැවැත්වීය.

ඔහු එනතෙක් මඟ බලා සිටි ඇගේ සිනා සපිරි වත දෙස මොහොතක් සිනාමුසුව බලා සිට ඔහු සෙමෙන් දොර විවර කොට රියෙන් බැස්සේය.

''මොකද අනේ ඔයා පරක්කු උනේ?....මම මේ මඟ බලාගෙන හිටියෙ....''

''දන්නවනෙ.... මේ වගෙ අනෝරා වැහි වහින දවසට මට තියනවනෙ විශේෂ රාජකාරියක්. ඒකයි පරක්කු උනේ....''

''මොකක්ද අප්පා ඒ?....'' 

ඇය විමසූයේ ඔහුගේ අතින් අල්ලා ගනිමින් දෙබැමද හකුළුවමිනි..

''මොකක්ද දන්නවද?....මෙහෙම වහින දවස්වල මම පාර අයිනෙ තියෙන පරණ කඩ කාමර වගෙ ඒවගේ ටිකක් හෝදිසි කරනව ගෙදර යන්ඩ තියෙන අන්තිම බස් එකක් කැඩිල ඉහින් කනින් තෙමීගෙන අඬ අඬා ඉන්න ලස්සන ගෑණු ළමයි එහෙම ඉන්නවද කියල... ''

ඔහු පැවසූයේ ඇය තරයේ වැළඳ ගනිමිනි. ඔවුන් දෙදෙන මහ හඬින් සිනාසෙන හඬ පිටත මහ වැස්සේ හඬද පරදවමින් දසත විසිරී ගියේය.

*******************************************

මේ එක සමනල තටු සැලීමක ප්‍රතිඵලය විතරයි...තවත් සිය දහසක් විකල්ප තියෙන්න පුළුවන්.....දැනට මේ ඇති.....හෙහ්, හෙහ්,

Friday, November 2, 2018

613. පොඩි කුමාරිහාමිගේ වලව්වේ මතක - 2 - මනාල සම්ප්‍රාප්තිය


ඇහැලේපොල කුමාරිහාමි...
වස කම්මැලියි බොලව් මොකවත්ම ලියන්ට..... මුලු සරීරෙම නිකං වණේක දාල කෙටුවැහෙ....කාලගුණික වගේම දේශපාලනික හේතුත් මේ හෝන්දුමාන්දු ගතියට හේතුවෙලා තියනව කියල මට හිතෙනව.

කාලගුණික තත්වෙ කිව්වෙ මේ දවස්වල මෙහෙට ශීත සෘතුව පටන් ගන්න කාලෙ. ගිම්හානෙන් ශිශිරයට මාරුවෙනකොට අනිවාර්යයෙන් පොඩි වැස්සක් දෙකක් යනව. මේ පාර නම් පොඩි වැස්සක් දෙකක් නෙවෙයි සලකල වැස්ස. පාරවල් හිට යටවෙලා වාහන මහපාර මැද නතර වෙලා මහ එක ගිනි විජ්ජුම්බරයයි. 

කොටිම්ම ඉස්කෝල එහෙම මයෙ හිතේ දවස් තුනක්ද හතරක්ද කොහෙද වැහුවත් එක්ක. දෙයියම්ප මට කල්පනා වුනේ මේ දවසක් දෙකක් වැහැල මෙහෙම කෙලියක් උනානම් අපේ සිරි ලංකාවට වහින දාරානිපාත වැහි එහෙම මෙහෙ වැස්සනං රටෙං තුං කාලක්ම යට වෙලයි නතර වෙන්නෙ නේද කියල...

ඒ කාලගුණික හේතුව....දේශපාලනික හේතුව අර පොළවෙන් මතුවෙච්චි ගොබ්බය පහුගිය සතියෙ නටපු නාඩගම..කියල වැඩක් නෑ අප්ප..මිනිහෙකුට කිසිම විළි ලැජ්ජාවක් නැතුව මෙහෙමත් අසමජ්ජාති වැඩක් කරන්ට පුලුවන්ද කියල හිතෙන කොටත් පුදුම හිතෙනව...

ඒත් එහෙමෙයි කියල සතියකට සැරයක් වත් මොකවත් ලියල දාන සිරිත කඩකරන්ටත් මහ මොකක්ද වගේ.....

මගෙ වෙලාවට තමයි පහුගිය සුමානෙ අලුත් ගෙදරට එන්ට බඩු අස්කරනකොට පොඩි කුමාරිහාමිගෙ වලව්වෙ මම ලියපු මාගල් කමෙන්ට් වගයක් පරණ ෆයිල් එහෙක තිබිල හම්බවුනේ...ඒකත් ජයසිරි මංගලම් කියල මම ඉතිං කල්පනා කොලා මේ හෝන්දු මාන්දු ගතිය අකාමකා යනකල් ඒ කමෙන්ට් දෙකතුනක්වත් දාන්නම්ය කියල හුදී ජන පහන් සංවේගය උදෙසා කියල....

මේ කතාව කියන්නෙ කවිකාර...පොඩි කුමාරිහාමිගෙ වලව්වෙ හිටිය ඒ ඇත්තිගෙ කටයුතු කාරණා බලා හදාගන්ට කාර්ය මණ්ඩලයක්ම..කවිකාරගෙ රාජකාරිය කවි කියන එක..තව හිටිය පුස්තකාලෙ බාරව සිත්තමී කියල අංගනාවියක්..බූරා කියල හිටිය වලව්වෙ ආරක්සක අංසෙ ලොක්ක. ටී.ජී. තමයි නීති අංසෙ බාරව හිටියෙ. ඔය මට මතක තියන අය තමයි මම කිව්වෙ..හැමෝගෙම නම් ගම් මතක නම් නෑ....ඇයි අප්පේ කොච්චරක් කාලෙකට ඉහතද?

හරි අපි දැන් අහමු කවිකාර කියන කතාව...මේ පොඩි කුමාරිහාමි බලන්ට මනමාලයෙක් ඇවිල්ල වෙච්චි පලහිලව්වක්...

මේ කතාන්දරේ මගෙ නමින් දැම්මට මේක මම ලියාපු එකක් එහෙම නෙවෙයි ඔන්න. ඒක මුලිම්ම කියා හිටින්ඩ එපාය. 

ඔය ආපු මනමාල ඇත්තො අර මම තොරණ යට පිළිගැනීමේ වාක්කිය කියාපු වෙලාවෙ මා දිහා වපරැහිං බැලුවට පස්සෙම් පහු මා එක්ක බොහෝම හිතෙසිවන්ත උනා නෙව. ඔය සාලෙ ඉඳං ඉන්දැද්දි මට හිමීට ලඟට කතා කොරල අපෙ අරුංදතිය පෙන්නල ඇහැව්වත් එක්ක ඒ කවුදැයි කියාල.

මම ඉතින් විස්තරේ කියැව්වහම එයැයි අඳුනන ඒ වගේම ගෑණු ළමෙක් ඉන්නවාය කියාපි ඔය ඉන්නවය කියාපු දේසෙ, ඉංගලංතෙද කොහේද...

ඒ ඇත්තා යන්න කලියෙන් කිව්ව, මම මේ විස්තරේ කතාන්තරයක් වගෙ ලියල උඹට එවඤ්ඤං, උඹ වලව්වෙදි කියාහංය කියාල.

මම කිව්ව අපෙ අප්පෝ මට බැරුවා, මේ කතාන්තරේ මොකක් තියෙනවද මම දන්නෙ නැත, ඔව්ව කියල කුමාරිහාමිල උදහස් උනොත් දඬුකඳේ ගහනව නෙවෙයි මාව දංගෙඩියට යවාලයි පස්ස බලන්නෙ කියාල...

ඒ විඩේ කියැව්වා උඹ බය වෙන්න එපා, මම උඹට පුරස්නයක් නොවෙන්න කතාවෙ මුලිම්ම දාන්න ඉන්ගිරිසි වාක්කියකුත් කියල එවන්නම්ය කියල.

ඔන්න ඉතිං මේ පහලිං තියෙන්නෙ උන්නැහේ ලියා එවාපු කතාව තමා, අර වාක්කියත් එක්ක. ඔන්න මොකොවත් වැරැද්දක් එහෙම කියවිලා ඇත්නම් මට වරද පටෝනවා එහෙම නෙවෙයි... ඕං කලියෙම්ම කියැව්වා.

ඔන්න එහෙනම් මනමාල මහතැන්ගෙ කතාව,

Disclaimer - All characters appearing in this work & incidents reported herein are absolutely genuine. Any resemblance to fictitious persons, living or dead, is purely coincidental.

ශීත සෘතුව අන්තිම කාලෙ උනාට තවම සෑහෙන්න සීතලයි. තේම්ස් නදිය සිපගෙන එන සුලඟ කොහොමත් ග්‍රීෂ්මෙදි උනත් ඇඟ කිලිපොලනව. හවස සරෝ හම්බවෙලා හයිඩ් පාක් එකේ කතා කර කර ඉඳල අපාර්ට්මන්ට් එකට එනකොට රෑ දහයත් පහු උනා.

ටී.වී. එක දාගෙන ඉඳගත්ත බ්‍රැන්ඩි ටිකකුත් වක්කරගෙනම. හප්පා සීතලේ බැහැ. මල කෙලියයි එංගලන්තෙ පැරදිලා නේද අයර්ලන්තෙට. අයර්ලන්තෙ අද මඟුල් වාගෙ ඇති...

ආහ්...... ටෙලිෆෝන් එක නේද වදින්නෙ?...... කවුද මේ වෙලාවෙ?.........අද මට හවස යද්දි මොබයිල් එක ගෙනියන්ඩත් අමතක උනානෙ..

"හෙලෝ "

"පුතා?"

"මොකද අප්පච්චි මේ මහ රෑ? දැන් ලංකාවෙ වෙලාව කීයද?"

මම හිතෙන් වෙලාව ගනං හැදුවා. ලංකාවෙ දැං පාන්දර තුන හමාරයි...... මොකද මේ හදිස්සියෙ?.......මට බයත් හිතුනා.

"අප්පච්චි...ඇයි කරදරයක් වත්ද?"

"නෑ... නෑ.. මම හවස ඉඳලම පුතාට කතාකරන්න බැලුවනෙ"

"මම මේ දැන් ආවෙ.. මොබයිල් එක ගෙනියන්නත් අමතක උනානෙ"

"පුතා, ලබන සුමානෙ සෙනසුරාද අපි පොඩි ගමනක් යොදාගෙන තියෙනව. පුතාත් අනිවාර්යයෙන් එන්න ඕනෙ. නිවාඩු නැහැ එහෙම කියන්න නම් එපා ඔන්න"

මේ දවස්වල වැඩ අඩු නිසා නිවාඩු ගන්න එක නම් ප්‍රශ්නයක් නෙවෙයි.

"මොකටද අප්පච්චි මේ හදිස්සියෙ?"

"අපි පුතාට හොඳ ගෑණු ළමයෙක් බැලුවා. බොහොම වැදගත් වලව්වකින්"

"කොහෙන්? අලව්වෙන්? ඒ මොකෝ එච්චර දුර බැහැර?" මම හිනාවෙවී ඇහුවා.

"අලව්වෙන් නෙවෙයි ළමයො...වලව්වකින්...බොහොම හැඩරුව ඇති ගෑණු ළමයා"

"අප්පච්චි දැක්කද? හෙහ්, හෙහ්"

"නෑ, ඒ ළමයගෙ අත්තම්මා එක්ක තමයි කථා කලේ. ඒ දරුව ඔන්න ඔය ඔස්ට්‍රේලියාවෙද කොහේද කිව්ව ඉන්නෙ. අර කවුදෝ හින්දි නිළියක් ඉන්නෙ හරියට ආං ඒ වගේමයි කිව්ව.. මට නම මතක නැහැ"

"කවුද, ප්‍රතිභා පටිල් ද? මම හිනාවෙවී ඇහුවා" ඒ ඉන්දියාවෙ ජනාධිපතිනිය. වයස හැත්තෑ ගනනක්...

"ආ වෙන්ඩ ඇති... මට ඔය නම් මතක නැහැ ළමයො.. අනික පුතා...අලියෙකුත් දෙනවලු දෑවැද්දට"

"මොකෙක්ය කිව්වා? අලියෙක්? මට මොකටද අලියෙක් ?මට එහෙනම් වෙන්නෙ රස්සාවෙන් අස් වෙලා අලියට කිතුල් කපන්ඩ රට වටේ යන්ඩ තමයි"

"පුතා ඔන්න විහිලු කරනවා. අලියෙක් ඉන්න එක මොන තරම් නම්බුවක්ද කියල පුතාට තේරෙන්නෙ නැති හැටි"

"හරි..හරි...ඒ අලි නම්බුව පැත්තක තිබ්බාවෙකො. මම එන්නංකො" 

අපෙ අප්පච්චිලාටත් වලව්වක් කිව්වොත් ඉතිං වෙන මොකවත් ඕන නැහැ. මට දුකත් හිතෙනව වෙලාවකට. දැන් ඉතින් නොගිහින් කොහොමද? යන්ඩම එපාය, ගිහිල්ල කොහොමහරි අප්පච්චිලගෙ හිත නොතැලෙන්ඩ බැහැය කියනව. අනික මේ චාන්ස් එකත් හොඳයි එක අතකට සරෝ ගැන අම්මටයි අප්පච්චිටයි කියන්න.

හෙට සරෝ හම්බ වෙලා මේ විස්තරේ කියන්න ඕනෙ. පව්, කෙල්ලට දුක හිතෙයිද දන්නෙ නැහැ.

පහුවෙනිද සරෝ හම්බ වෙලා විස්තරේ කිව්ව,

"O.K, I understand. you have to go. I think she must be very beautiful with this talk about Hindi actresses & all........may be you would fall in love with her"

සරෝජිනී යාපනේ. එයා මට මුණගැහුනෙ අපේ ඔෆිස් එකට  වැඩකට ආපු වෙලාවෙ. සිංහල හරියට බැහැ, 

"Yeah, who knows what's in store?" මම බැරෑරුම් මූනක් මවාගෙන කිව්ව.

"OK, enough of that. This time I am going to tell my parents about you"

"Yes, anyway you have to some day...... so I also think sooner the better" සරෝජිනී කිව්වා.

ඔන්න මම ආව ලංකාවට. ඒ කරල අපෙ අම්මයි අප්පච්චියි එක්කලා ගියා ඔය කියන කුමාරිහාමි බලන්ඩ...

නුවරෙයි කිව්වට මම හිතන්නෙ මධ්‍යම පළාතෙත් අන්තිම මායිමේද කොහෙද? කොටිම්ම නුවර ඉඳනුත් ගියා හරියටම පැය දෙකහමාරකට වැඩිය...

මේ ගැන නම් මට සහතික වෙන්න බැහැ, මම හරියටම දැක්කෙ නැති නිසා. ඒත් අපෙ වාහනේ ඉස්සරහින් ඔන්න එක පාරට අලි මුවෙක්ද ගෝනෙක්ද පැන්න පාර හරහට. කොළ අතු නිසා හරිහැටි දුටුවෙ නැහැ. හැබැයි ඒ පස්සෙන් තුවක්කුවක් මානගෙන සරං කොටයක් ගහ ගත්තු වැද්දෙක් වාගෙ මිනිහෙකුත් පාර හරහ පැන්න මම හිතන විදිහට...

පාර ගැන නම් කියල වැඩක් නැහැ. වලවල් බේරල යන්ඩ හදල බැරිම තැන ඔහෙ ඕන එකක් කියල ඒ වැඩේ අත ඇරල ලොකුම වලවල් ටික බේරල තමයි ගියේ...

"මේ පාර ඔය සිංහල රජ කාලෙ ඒ වලව්වට යන්ඩම හදාපු පාරක් කියනවනෙ"

අප්පච්චි බොහොම ආඩම්බරෙන් ඉස්සරහ සීට් එකේ ඉඳගෙන වට පිට නරඹමින් යන ගමන් කිව්වා.

"ඇත්තම වෙන්ඩ ඇති. ඒ කාලෙ හැදුවට පස්සෙම අඩුම තරමෙ පස් කූඩයක් වත් දාපු බවක් නම් පෙනෙන්නෙ නැහැ" අලියෙක් නාවන්ඩ පුලුවන් වලක් බේරන ගමන් මම කිව්වා...

ඔන්න ඉතින් ගිහිල්ල ගිහිල්ල අන්තිමට වලව්වෙ ගේට්ටුව ගාවටත් ආවය කියමුකො.

ඔන්න ගේට්ටුව උඩ මහ තොරණකුත් අටවලා....

" මහා බිරිතානියේ සිට සැපත් වන අති ගහුරවාර්හ මනාල මහතා සාදරයෙන් පිළිගනිමු"

මේ මොකක්ද මේ? ලැජ්ජාවෙ බෑ...

මේ වැඩේට නම් අපෙ අප්පච්චිත් සම්බන්ධයි අනිවාර්යයෙන්ම. මග එද්දිත් තොරණ් කතාවක් කිව්ව මට මතකයි වගේ...

"මොකක්ද අප්පච්චි මේ කරල තියෙන්නෙ?" පස්සට වෙලා තොරණෙ හැඩරුව නරඹන අප්පච්චිගෙන් මම ඇහුවෙ තරහින්.

"ඒකනෙ, පුතා බලන්නකො මම මේ අයට කිව්ව තොරණ මුදුනෙ පුතාගෙ පොටෝ එහෙකුත් එල්ලන්ඩය කියල. කරල නැහැනෙ" අප්පච්චි සමාව ඉල්ලන ස්වරේකින් කිව්වා,

මම එතනින් පස්සෙ වචනයක් වත් කතා කලේ නැහැ. මොනවයි කියල කියන්නද එක අතකට.

ඔන්න ගේට්ටුව ඇරුනා. මට මතක් උනේ අර ඩ්‍රැකියුලා ෆිල්ම් වල හොල්මන් මන්දිරේ දොර ඇරෙන්නෙ "ක්‍රා......ආ......ආ....ස්ස්ස්ස්" කියල. අන්න ඒ සීන් එක. ගේට්ටුවට තෙල් ටිකක් දාල නැතුව ඇති මතක ඇති කාලෙමින්...

හපොයි, මේ කවුද අප්පේ මේ?

අර ගාන්ධි ඇඳපු අමුඩෙ වගේ මොකක්ද එකකුත් (මට නම මතක් උනේම නැහැ ඒ වෙලාවෙ) ඇඳල. නිල් පාට සාටකේකුත් පොරවගෙන...මොකක්ද මේ මනුස්සය කරන්න යන්නෙ හැබෑටම?

මෙන්න පරණ සන්නසක්ද මොකක්ද එකකුත් ඇදල ගත්ත ඉනේ තිබිල...

"නෛක ශ්‍රීන් විරාජමානවූ, හිරු නොබසින අධිරාජ්‍යයේ රාජ මහේෂිකාවුන්වූද, ඉන්දියාවේ අධිරාජිනිය වූද ගෞරවනීය වික්ටෝරියා මහා රැජිනියන්.............. "

මොකක්? වික්ටෝරියා රැජින මැරිලත් දැන් අවුරුදු සීයකට වඩා ගිහින්... මේ මිනිස්සු තාම ඉන්නෙ ඒ කාලෙද කොහෙද...

මම අප්පච්චි දිහා බැලුවා. අප්පා... උන්දැ ඇසුත් පියාගෙන මේ හෑල්ල අහගෙන ඉන්නවා. මූණෙං එකයි හිනාව...

"....................රාජ්‍ය විචාරණ ලන්ඩන් පුරවරයේ සිට මෙහි සැපත්වූ පින්වත් කුමරුවා ඇතුලු ඒ ඤාතී වර්ගයා ඉතාම ගෞරවයෙන් පිලිගන්නා වග වලව්වේ කවි කාර තැන වන මා විසින් මෙසේ ප්‍රකාශ කොට සිටුම්හ..... "

"ඔන්න දැක්කද, නියම අපේ කුල සිරිත් වල විදිහට කවි කාරයෙකුත් ඉන්නම ඕනෙ" අප්පච්චිගෙ සතුට උතුරලා යනවා.

හරි ඒ පිළිගැනීම ඉවරයි කියමුකො. ඔන්න අපි ගියා වලව්ව දිහාට... හපොයි හත් අවුරුද්දකින් තීන්ත පොදක් වත් උලල නැහැ වගේ පෙනෙන්නෙ. යන්තම් ඊයෙද, පෙරේදද කොහෙද පොල් ලෙල්ලෙකින් දිය සෙවෙල් හූරපු බවක් නම් පේනව බිත්ති වල.

"දැක්කද පුතා මේ අය අපේ ඒ පෞරාණික ලක්ෂණ ඒ විදිහටම ආරක්ෂා කරගෙන යන අපූරුව?" 

අප්පච්චිට පුදුම උවමනාවක් තියෙන්නෙ මේ වැඩේ ස්ථිර වෙනව දකින්ඩ. පව්, මම සරෝ ගැන කිව්වම මොකක් වෙයිද මට නම් තේරෙන්නෙ නැහැ...

මගේ හිතුවිල්ල බිඳිල ගියේ නහය කඩාගෙන ගිය ගඳකින්, ඒ කොහෙන්ද? හප්පා, අර අඹ ගහේ බැඳල ඉන්න අලිය ගෙන් නේද මේ ගඳ එන්නෙ? හපොයි පව් අහිංසක සතා. නාවන්නෙත් නැත්ද මන්දා. අනික හරිම වයසක අලියෙක්. ඇටයි හමයි විතරයි. අලි ඇටසැකිල්ලකට හමක් පෙරෙව්ව වගෙ ඔන්න කොටින්ම...හිටියෙත් අඹ ගහට හේත්තු වෙලා..මට හිතුනෙ අද උදේ නැගිට්ටවල අඹ ගහට හේත්තු කරලද කොහෙද?

"ඔය අර මම කියපු අලියා, සද්දන්ත කුලේ අලි  අලි ඔහොම තමයි. ටිකක් ගඳයි. ඒකට ටික දවසකින් පුරුදු වෙයි" අප්පච්චිත් නහය එක අතකින් මිරිකගෙන කිව්වා...

ආය කාටද ඉතිං අලි ගඳට පුරුදු වෙන්ට ඕන? අනේ මටනම් එහෙම කිසිම ඕන කමක් නෑ...

ඔන්න අන්තිමට වලව්වටත් ඇතුලු උනාය කියමුකො. බොහොම තේජවන්ත කාන්තාවක් ආව අපිව පිළිගන්ට. 

"ඔය මනමාලිගෙ අත්තම්මා" අප්පච්චි මගෙ කණට කෙඳිරුවා.

"එන්ට... එන්ට.. ඉඳ ගන්ට" 

අපිත් ඔන්න ඉඳගත්තා. මේ වලව්වෙ මහ සේනාවක් ඉන්නව වගේ පෙනෙන්නෙ. වයිවාරණ ගෑණු ද, පිරිමිද, කෙල්ලොද, කොල්ලොද, සැරින් සැරේ ඇවිත් එබිකම් කර කර යනවා.

 අතර සරෝගෙ හැඩ රුවම තියෙන ගෑණු ළමයෙකුත් එහෙ මෙහෙ යනව මම දෙතුන් පාරක්ම දැක්කා.

"ඔය මේ අපේ මිණිබිරීගෙ කාරිය මංඩලේ. අර එයාගෙ කවි කාරයා" අත්තම්මා අර ගේට්ටුව ගාව චූර්ණිකාවක් කියාපු සාටක ලොක්කා පෙන්නල කිව්වා.

"මේ වලව්වෙ ලේකම් සහ භාර කාර තැන. නම බිරී" ඊ ගාවට මැස්සො බීව ගොයම් කරලක් වාගෙ හාදයෙක් පෙන්නුවා.

හපොයි මේ කටයුත්ත කෙරුනොත් මනමාලි එක්ක කාර්ය මණ්ඩලෙත් කැන්දන් යන්න වෙයිද මන්දා...මම හිතාපු දේ මගෙ මූණෙන් පෙනුනද මන්දා අත්තම්මා මගෙ විචිකිච්ඡාවට උත්තර දුන්නා.

"නෑ, නෑ, බය වෙන්ඩ දෙයක් නැහැ. මේ හුරතලේට හැදිච්ච ලමයනෙ කියල මම අහක බලාගෙන හිටියට හෙට අනිද්දම මම මෙයාගෙ මේ බහුරු විගඩම් ඔක්කෝම නවත්තනවා. ඔය ලමය බය වෙන්න ඕන නැහැ"

ඔන්න ඉතින් තේ කාරිය බීල ඉවර වෙලා, ආ............ඒකත් කියන්න එපාය, තේ වලට තිබ්බ හැලප වගයක් හදල, කවුරු හැදුවද මන්දා නිකම් පිටි ගුලි විතරයි. පැණි රහක් කියන නාමයක් නැහැ. අප්පච්චි හැලප ගුලියක් උගුරෙ හිර වෙලා, හුස්ම ගන්ඩත් බැරුව, ඇසුත් උඩ තියාගෙන දඟලන කොට, මම පිටට ගහල වතුර උගුරකුත් පොවල තමයි ගොඩ දා ගත්තෙ. මේ වගෙ කැවිලි හදන්ඩ දන්නෙ නැත්නම්, බැරි කෙහෙල්මල් නොකර ඔය කඩේකින්, මොනව හරි ගෙනාව නම් ඉවරයිනෙ.

ඔන්න ඉතින් අතුරු ආන්තරාවක්, කරදරයක් නොවී කවුරුවත් අභාවප්‍රාප්ත නොවී දේව කරුණාවෙන් තේ මේසෙ වැඩේ ඉවර උනාය කියමුකො.

ඔන්න දැන් තමයි වැදගත්ම අවස්ථාව. මනමාලි එලියට වඩම්මන වෙලාව.

ඔන්න කුමාරිහාමි හෙමිහිට ආව කාමරෙන්. හෙමිහිට ආවය කියන්නෙ යන්තම් පය මාරුකර කර බොහොම අමාරුවෙන් තමයි ඒ ඇත්ති ආවෙ. බැලූ බැල්මට කිව්වැහැකි ජීවිතේටම ඔසරියක් පටලවල තියෙන්නෙ අදය කියල. මම හෙමිහිට බැලුව මූණ දිහාවෙ. හප්පා සොකරි නටන්ඩ මූණු පාට කරනව දැකල ඇති නේද? අන්න ඊටත් ටිකක් එහා. රටේ නැති මේක් අප් ඔක්කොම කොරල.

දෙපැත්තෙන් තව ගෑණු ලමයි දෙන්නෙක් එනව මේක් අප් එක හද හද. පුලුන් කෑලි අරන් පිහදානව. බුරුසු වලින් නානාප්පරකාර කුඩු ජාති ක්‍රිම් ජාති උලනව. සායම් ගානව. ඇහි බැම හදනව. එක විකාරයයි.

අත්තම්මට තරහ ගියා මේ වැඩේට... "උදේ ඉඳන් ඕක කරනව. තාමත් බැරි උනාද ඉවරයක් කරන්ඩ? හා.....දැන් ඇති, අන්ශු,........ නීතා,......... යනව යන්ඩ දෙන්නත් එක්ක පැත්තකට......." අත්තම්මා අර අංගනාවියො දෙන්න එලවල දැම්මා,

ඉස්කෝලෙ යන කාලෙ බලපු රත්මලානේ මහා පහන් කූඩු රාජයා, අර අරුමෝසම් සරුව පිත්තල කෑලි හැමතැනම එල්ලල, දිලිසි දිලිසි වටේට කරකැවෙන වෙසක් කූඩුවක්ම තමයි ඔන්න මට කුමාරිහාමි දැක්කම මතක් උනේ...

ඔන්න කුමාරිහාමි ඇවිත් බුලත් හෙප්පුව මගෙ අතට දීල ඉස්සරහ ඉඳගත්තා...

මම හෙමිහිට බැලුවා මූණ දිහා. අහිංසක පෙනුමක් තියෙන්නෙ. ඒත් තියෙන ලස්සන නැතිකරගෙන මේ හින්දි නිළියක් වෙන්ඩ ගිය එකෙන්.

මම කල්පනා කලා කවුද මේ වගේ නිළියක් ඉන්නෙ කියල. ම්ම්ම්හු, කල්පනාවට එන්නෙම නැහැනෙ.

මම දැක්ක එයත් හොරෙන් මා දිහාවෙ බලනවා.

"හා, හා, දෙන්න කතා කර ගන්නකෝ" කුමාරිහාමිගෙ අප්පච්චි කිව්වා.

මිදුලෙ අරලිය ගහ යට බංකුවට අපි දෙන්නා ඔන්න ගියා.

වෙලාවට අර වයසක අලියා කොහාටද අරන් ගිහින්. සමහරවිට මලාවත්ද මන්දා මේ ටිකට. ඒකත් කියන්ඩ බැහැ. එච්චරම වයසක අලියෙක් ඒකා.

අපි දෙන්නා මිනිත්තු දෙක තුනක් හිටියා කතා බහක් නැතුව.

මට හිතුනා කුමරිහාමිට පොඩි විහිලුවක් කරන්න, තරහ යාවිද බලන්න.

"මේ, මම පොඩි ප්‍රශ්නයක් අහන්න,තරහ වෙන්නෙ නැහැ නේද?"

"තරහ වෙන්න අපි යාලු වෙලා හිටියෙ නැහැනෙ, කමක් නැහැ අහන්න"

"ඒකත් හරි තමයි, මම මේ අහන්න හිටියෙ ඔයා හින්දි නිළියක් වගේය කියලයි මට ආරංචි උනේ? ඒ කොයි නිළියද හැබෑට?"

"ඔයා හින්දි ෆිල්ම්ස් බලනවද?" කුමාරිහාමි මගෙ දිහා ටික වෙලාවක් බලන් ඉඳල ඇහුවා.

"අපොයි ඔව් මම හින්දි ෆිල්ම්ස් එකක් වත් අත අරින්නෙ නැහැ"

"ඉතිං......මම වාගෙ නිළියක් මතක නැද්ද?"

"ඒක තමා මම මේ කල්පනා කලේ" මම නලලත් රැලි කරගෙන, ඔලුවත් ටිකක් ඇල කරල, කුමාරිහාමිගෙ මූණ දිහා හොඳට බලන අතර කිව්වා. "හැබැයි අවුරුදු විස්සකට වගෙ කලින් කට්ටිය නම් මම දන්නෙ නැහැ"

"මොකක් කිව්ව? ඔයාට පිස්සුද? නැත්නම් හැටිද?" කුමාරිහාමිගෙ මූණත් රතුවේගන ආවා. දැන්නම් හොඳ ගානට තරහ ගිහිල්ලා වාගෙයි.

"හරි, හරි, ඕකට ඔච්චර කේන්ති ගන්න ඕන නැහැනෙ. ඒ නිළියගෙ නම කිව්වනම් ඉවරයිනෙ"

එයා ටික වෙලාවක් මා දිහා කන්ඩ වාගෙ බලන් ඉඳල "Katrina Kaif " කියලා දත්මිටි කාගෙන කිව්වා

දැන්නම් හරි... හොඳ ගානට තද වෙලා ඉන්නෙ...

මම බංකුවෙ ටිකක් පස්සට වෙලා කුමාරිහාමිගෙ මූණ දිහාවෙ ඇසිපිය නොහෙලා බලන් හිටියා.

"ඒ පාර මොකද? මූණෙ පෙරහැරක් යනවද?"

"නැහැ, මම මේ බැලුවෙ ඔයා Katrina වගේද කියලා, හ්ම්ම්ම්ම්....... ටික වෙලාවක් හෝදිසියෙන් බැලුවම සමාන කමකුත් තියෙනව නම් තමා"

" හ්ම්ම්ම්......ඔව්....ඔව්.....මූණ මැද නහයක් තියෙනව. නහය දෙපැත්තෙ ඇස් දෙකක් තියෙනව. ඊටත් එහා කන් දෙකක් තියෙනව.  ඔව් එහෙම බැලුවම සමාන කමක් තියනව කියල කිව්වැහැකි තමය "

"Are you really so dense or just pretending?" හෙහ්, හෙහ්, දැන්නම් තද වෙලා අන්තිමටම.

"No, madam I was born this way & am trying my best to live up to it always" මම හෙමිහිට කිව්වා.

"කියන්ඩ ඕන නැහැ අමුතුවෙන්. ඒක නම් පෙනෙනව පැහැදිලිව"  කුමාරිහාමි අහක බලාගෙන කිව්වා,

ආයෙම පාරක් නිශ්ශබ්දතාවයෙන් මිනිත්තු කීපයක් ගෙවිලා ගියා.

එක පාරටම කුමාරිහාමි මා පැත්තට හැරුනා.

"ඔයාගේ පඩිය කීයද?" කුමාරිහාමි ඒ අහපු විදිහට මට හිනා. මම මොකවත්ම කිව්වෙ නැහැ.

"මාසෙකට කොන්ඩේ හදන්න, මූන හදන්න මට ඩොලර් පන්සීයක් විතර යනවා. වැලැන්ටයින් දවසට, උපන් දිනේට, හැම ඇනිවසරි එකකටම මල් ඕනි, තෑගි ඕනි, හැම නිවාඩුවටම රට රටවල ඇවිදින්න යන්න ඕනි...ඇඳුම්, මේක් අප්, සපත්තුවලටත් සෑහෙන ගානක් මාසෙකට යනවා"

මම කිසිම උත්තරයක් නොදී එයාගෙ මූණ දිහාම බලාගෙන හිටියා.

මෙයත් මට පේන්නෙ මේ මංගල්ලෙට කැමති නැති හැඩයි. මට අනුකම්පාවක් ඇති වේගන ආවා. මම මුල් වරට මේ ඉන්නෙත්, මම වගේම තමන් අකමැති දෙයක් දෙමව්පියන්ගෙ බල කිරීමට වෙන කරන්ඩ දෙයක් නැති කමට කරන කෙනෙක්ය යන හැඟීමෙන් එයා දිහා බැලුවා.

මේ මේක් අප් තට්ටුව යටින්, ඒ එක්කම කරන රඟපෑමට යටින් ඉන්න අහිංසක යුවතිය මම දැක්කෙ එතකොටයි.

මම සරෝ එක්ක ආදරෙන් බැඳිල නොහිටියානම් කුමාරිහාමිට ආදරය කරන්න ඉඩ තිබුනද නැද්ද කියන ප්‍රශ්නෙට උත්තර හොයන්න මම මහන්සි උනේ නැහැ, උත්තර හොයල තේරුමක් නැති ප්‍රශ්න වලට උත්තර හොයන එක මම කොහොමවත් කැමති දෙයක් නෙවෙයි.

"ඒ වැඩේ හරි යන්නෙ නැහැ පුතා, මට ඇහුන ඒ ළමය පුතාගෙන් අහපුවා. මම කියල යවන්නම් අපි කැමති නැහැ කියල" ආපහු ගෙදර යන ගමන්අ ප්පච්චි කිව්වා.

මම මොනවත් කිව්වෙ නැහැ, මොනව කියන්නද? මම නොහිතපු විදිහට මම බලාපොරොත්තු උනු දේ ඉෂ්ඨ උනාට මොනවදෝ කියා ගන්න බැරි දුකක්, අනුකම්පාවක් වගෙ හැඟීමක් මගෙ හිතේ කොනක පැලපදියම් වෙලා කියල මට තේරුනා.

Everyone of us lives behind a facade of our own making; to love someone truly you have to see beyond that facade.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...